หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 100,332 Views

  • 985 Comments

  • 6,137 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,975

    Overall
    100,332

ตอนที่ 5 : ฉากห้าl Pran talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 204 ครั้ง
    29 มิ.ย. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากห้าl
Pran l talk




ถึงผมจะเพิ่งด่ามันไปเมื่อสองสามวันก่อน แต่ไอ้คนหน้าด้านแถมยังสกปรกตรงนั้นก็ยังไม่สำนึก 
เหลือบตามองโจทย์แล้วก็ต้องถอนหายใจ วางมือจากคัตเตอร์และชานอ้อยพลางเอ่ยปากเสียงเข้ม 
เรียกความสนใจจากไอ้เด็กโข่งที่นั่งกอดตุ๊กตากับกดมือถือยิกๆ อยู่ที่โซฟา 

“ไอ้ภัทร” 

“หืม” ครางเสียงตอบ แต่ไม่ยอมเงยหน้าจากเครื่องมือสื่อสารในมือ 

“ไอ้ภัทร” 

“หืมม” 

“ณภัทร!” 

“เฮ้ย!” พอถูกขึ้นเสียงใส่ อีกฝ่ายก็สะดุ้งและเงยหน้ามองกลับมาด้วยแววตาตระหนก “ตะโกนทำไมเนี่ย ตกใจหมด” 

“กูเรียกมึงกี่รอบแล้ว” 

“ใจร้อน” 

“กูเย็นมาเป็นชั่วโมงแล้ว”  

ผมขมวดคิ้ว พยักหน้าไปที่จานข้าวกับจานขนมที่กินหมดเกลี้ยงมาเป็นชั่วโมงแต่ไอ้คนกินก็วางทิ้งไว้จนคราบอาหารแห้งกรัง 
นั่งมองมันมาสักพักก็ไร้วี่แววจะลุกไปล้าง สุดท้ายเป็นผมที่ทนไม่ได้เอง 

“ลุกไปล้างเดี๋ยวนี้” 

“เดี๋ยวอีกแป๊บค่อยล้าง เล่นเกมอยู่” 

“ไปล้างแล้วค่อยกลับมาเล่น ” 

“ขอตรงนี้ก่อน จะเจอบอสแล้ว…เฮ้ย!” 

“กูยึด” 

ผมใช้จังหวะที่อีกฝ่ายมัวแต่จดจ่อกับหน้าจอและไม่ทันได้ระวังตัวเอื้อมไปดึงโทรศัพท์จากมืออีกฝ่ายมาถือไว้ 
เจ้าของเครื่องร้องลั่นตอนที่ผมกดล็อคหน้าจอ 

“สถิติใหม่ของกูนะปราณ!” 

ณภัทรโวยวายเป็นเด็กเมื่อเห็นผมไม่สนใจ วางโทรศัพท์มันไว้ข้างกายและลงมือจัดการกับโมเดลตรงหน้าตัวเองต่อ 
ฝ่ายคนไม่รู้จักโตพึมพำด่าอยู่ในคอแล้วเดินมานั่งลงใกล้ ๆ  

“อะไรของมึง” ผมเหล่ตามองมันแล้วถามเสียงเรียบเมื่อเห็นมานั่งจ้อง 

“มึงทำอะไรอยู่” 

“เห็นกูล้างจานอยู่หรือไง” 

“ก็เปล่านี่ ไม่เห็นมีน้ำมีฟอง” 

“ไปไกลๆ กูทำงาน ไม่ได้เล่น” 

“กูช่วยตัดไหม” 

ผมขมวดคิ้วหรี่ตาลงอย่างระแวง นี่จะมาไม้ไหนอีก ขี้เกียจจนตัวเป็นขนอุยไปหมดแล้วยังมีหน้ามาร้องจะช่วย 
กินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า คงไม่ได้เก็บของตกพื้นมากินหรอกนะ 

“ผีเข้าหรือไง” 

“ช่วยตัดไง แลกกับมึงล้างจานให้กู” 

ผมถอนหายใจหน่าย ว่าแล้วว่าต้องมีอะไรแน่ คนอย่างมันไม่มีทางทำอะไรโดยไม่หวังผลประโยชน์ 

“แดกเองก็ล้างเอง” 

“มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบล้างจาน” 

“อะไรที่จะทำให้สะอาดขึ้น มึงก็ไม่ชอบทั้งนั้น” 

“แต่กูชอบสบู่ห้องมึงนะ” 

“ไสหัวไป” 

พอพูดตัดบทสั้น ๆ เจ้าของประโยคกวนประสาทก็เงียบไป แต่ไม่ต้องเงยหน้ามองก็รู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่แน่ ไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ หรอก 

“ให้กูตัดแทนเถอะน่า มึงตัดมาตั้งแต่หัวค่ำนิ้วแดงหมดแล้ว อีกอย่างไว้ใจให้กูล้างจานห้องมึงเหรอ รู้ได้ไงว่ากูจะล้างสะอาดไม่มีคราบมันหรือฟองตกค้าง ยังไงก็จานมึง สุดท้ายมึงก็ต้องใช้” 

แล้วมันใช่เรื่องไหมที่มึงจะล้างจานไม่สะอาดเนี่ย! 

“แค่ตัดตามรอยดินสอที่วัดไว้แล้วกูทำได้น่า” 

ถอนหายใจยาวเมื่ออีกฝ่ายยังคงพูดต่อ วางคัตเตอร์ในมือลงและเงยหน้ามองคนที่ยังคงปั้นหน้ายิ้มกวนประสาท 

“ตัดกองนี้ก่อนนะ แล้วก็อย่ามือหนัก ชานอ้อยมันหักง่าย ตัดเสร็จแล้วก็เอาสองกองนี้ประกอบกัน ตัวอย่างอยู่ข้างๆ อะ อย่าทำผิด” 

“ไว้ใจได้เลย” ยังไม่ทันพูดจบก็สวนกลับมาเสียงดัง หยัดกายลุกยืนมาทรุดตัวลงแทนที่ตั้งแต่ผมยืนขึ้นได้ไม่ถึงวิ  

ท่าทางขี้เล่นที่ไม่เคยจริงจังกับอะไรสักอย่างของภัทรบางครั้งก็ทำให้ผมอารมณ์เสีย แต่ไม่รู้ทำไมถึงโมโหจริงจังไม่ได้สักครั้ง 
อาจจะเพราะรอยยิ้มที่ติดอยู่ตรงมุมปากตลอดเวลา ไม่ว่าจะบ่นจะด่ายังไงมันก็ยังฉีกยิ้มกว้างส่งให้ตลอด 
ทำเอาจะโกรธก็โกรธได้ไม่สุดต้องเผลอคลายอารมณ์ลงก่อนทุกที 

มองๆ อีกฝ่ายอยู่ไม่นานก็หันไปทางโซฟาเตรียมจะหยิบจานที่คราบอาหารแห้งกรังติดแน่นไปแล้วอย่างระอา 
นี่กินยังไงเศษอาหารและเม็ดข้าวถึงได้หล่นเรี่ยราดเต็มโต๊ะแบบนี้ สกปรกได้สุดไม่มีใครเกิน ผมเดินไปหยิบทิชชูมาสองสามแผ่น 
เอาแผ่นนึงไปชุบน้ำบีบให้หมาดแล้วก้าวเท้ากลับมาจัดการเศษอาหารและเช็ดโต๊ะให้หายเหนียว  

จริงอย่างที่มันพูด เพราะถ้าให้จอมซกมกตัวพ่ออย่างณภัทรทำ พรุ่งนี้ผมคงได้เจอโต๊ะเหนียวหนึบที่มีมดเดินผ่านเป็นทางยาว 
คิดได้อย่างนั้นแล้วก็แทบยกเท้าก่ายหน้าผาก 
 


“ไอ้ภัทร!” 

“หืมมม” คนไม่รู้ความผิดเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าเหมือนรอรับคำชม “ทำเร็วใช่ไหมล่า” 

ผมขมวดคิ้วอ้าปากจะด่าแต่สรรหาคำไม่ได้ นี่หายไปล้างจานกับเช็ดซิงค์แค่แป๊บเดียวมันสร้างหายนะได้มากขนาดนี้เลยเหรอวะ! 

“ทำอะไรของมึงเนี่ย!” 

“ก็ทำงานให้มึงไง เนี่ยตามแบบเป๊ะ” ไม่ว่าเปล่าชูส่วนประกอบโมเดลที่ผมทำทิ้งไว้กับของที่มันทำขึ้นมาอวดไปด้วย 

“มันเหมือนกันตรงไหน มึงดูคราบกาวที่แม่งเยิ้มมาจากรอยต่อดิ แล้วไอ้ที่ดำเป็นปื้นนั่นอีก มึงเห็นว่าของกูเป็นแบบนั้นไหม” 

“แต่ทรงมันเหมือนกันเป๊ะเลยนะ” 

“เหมือนแต่สกปรกเนี่ยใช้ไม่ได้! ตัดโมเดลมันต้องเนี๊ยบ ไม่ใช่สักแต่ทำให้เสร็จ” หงุดหงิดเต็มทีกับความมักง่ายของอีกคน “ช่างเหอะ มึงลุกเลย กูทำเอง” 

ตัดจบไปแล้วก็ไล่อีกฝ่ายให้ขยับหนี กวาดเอาส่วนที่มันทำกองรวมกันไว้ด้านข้าง ก่อนจะได้ยินเสียงแง้วๆ ดังขึ้นใกล้ๆ 

“อะไรวะ กูนั่งทำตั้งนาน ได้ตั้งหลายอัน ใช้ไม่ได้เลยเหรอไง” 

“แหกตาดูข้อเปรียบเทียบแล้วพิจารณาเอาเองว่าได้หรือไม่ได้” 

“มองๆ ไปมันก็เหมือนกันอะ” 

“มึงไปนอนเลยไป” 

“เจ้าของห้องยังไม่นอน ผมจะนอนได้ยังไงล่ะครับ” 

“คนอย่างมึงรู้จักความเกรงใจด้วยเหรอ กูเพิ่งรู้” อย่าว่าแต่ความเกรงอกเกรงใจเลย ความสำนึกผิดยังไม่มี เหล่ตามองมันแล้วก็ยังพบสีหน้าเริงร่าแต้มรอยยิ้มลอยไปลอยมาอยู่ “ไปไกลๆ เลยไป” 

“โธ่ กูพยายามแล้ว แต่ทำไม่ได้อย่างมึงอะ อย่าโมโหสิ” 

“แล้วมึงทำอะไรได้บ้าง จานข้าวที่ตัวเองเป็นคนกินเองยังหาข้ออ้างเยอะแยะไม่ยอมล้าง รู้ว่าล้างไม่สะอาดแล้วทำไมไม่ล้างจนกว่าจะสะอาด ดีแต่ทำห้องกูสกปรกมึงอะ” 

“ขอโทษ” 

ผมชะงักมือเมื่อได้ยินประโยคสำนึกผิดจากอีกฝ่าย แล้วยังน้ำเสียงนั้นอีก ใช้ไม้นี้อีกแล้วหรือไง 
ไม่รู้ใครสั่งใครสอน ช่วงนี้ถึงได้ทำหน้าอ้อนใส่แบบนี้ทุกครั้งที่ผมหงุดหงิด ตั้งแต่ตอนเมามาที่ห้องคราวก่อนแล้ว 

“เอาเหอะ มึงไปนอนไป กูจะทำงาน” 

“กูช่วยตัดก็ได้นะ ไม่แตะกาว ไถ่โทษ” 

“ตัดคราบกาวออกไป กูก็ไม่ลืมไอ้ชานอ้อยเบี้ยวๆ นี่หรอกนะ ประกบกันยังไม่สนิทเลย ฝีมือมึงเนี่ยไม่ควรเสนอตัวช่วยใคร ไปนอน” 

หัวหน้าแก๊งวิศวะบ่นอุบอยู่อีกพักก็ยอมลุกเดินเข้าห้องนอนไป บ่นๆ ว่านอนกอดน้องหอมก่อนก็ได้ไปตลอดทาง 
ผมเหลือบตามองกองชิ้นส่วนที่อีกคนประกอบไว้แล้วถอนหายใจ สกปรกไม่ต่างจากคนทำ 
แต่พอคิดถึงภาพตอนคนหน้าด้านนั่นนั่งหยิบชิ้นชานอ้อยเล็กๆ ด้วยนิ้วใหญ่ๆ อย่างไม่ถนัดมือมาจิ้มกาวประกอบกันก็โมโหต่อไม่ออก  

มองชั่งใจอยู่สักพักถึงลุกขึ้นไปหากล่องเหล็กเล็กๆ ที่เคยเห็นอยู่ตรงชั้น เปิดออกมาเจอคลิปหนีบกระดาษใส่อยู่สามสี่อันก็หยิบออก
แล้วเอามาใส่ส่วนประกอบโง่ๆ ที่เอาไปใช้ทำงานไม่ได้แน่ไว้ ปิดกล่องแล้วเอาไปเก็บที่ชั้นเหมือนเดิม 

ทำไงได้ล่ะ…จะให้ทิ้งถังขยะเลยก็ทำไม่ลง 
 






“จะไปเรียนไม่บอกกูอีกแล้วเหรอ” 

เกือบหลุดสะดุ้งเมื่อคนที่คิดว่าหลับสนิทอยู่บนเตียงเอ่ยปากขึ้นมาตอนผมกำลังจะสะพายเป้ขึ้นบ่าเดินออกจากห้อง 

“เชี่ยตกใจหมด ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่” 

“ตั้งแต่มึงเดินไปเดินมาหาของแล้ว” 

“เออ ตื่นแล้วก็ไสหัวออกจากห้องกูไป กูจะไปเรียนแล้ว” 

“วันนี้กูไม่มีเรียนเช้า” 

“แล้วไง จะฝังร่างอยู่บนเตียงกูตลอดช่วงเช้าเลย?” 

“ก็เตียงมึงหอม” 

มันว่าแล้วกระชับกอดตุ๊กตาเน่าๆ ไว้แนบอก ซุกหน้าลงที่หมอนผม 

“อย่ายุ่งกับหมอนกู สกปรก!” 

“สกปรกอะไร เมื่อคืนกูอาบน้ำ” 

“อาบวันละสี่ห้ารอบมึงก็ไม่สะอาดขึ้นหรอก” 

“แต่มึงก็นอนเตียงเดียวกับคนสกปรกอย่างกูหลายวันแล้วนะ” 

ผมกลอกตาถอนหายใจ ปัดมือไปมาบ่งบอกว่าเหนื่อยจะเถียง 
ตัดบทด้วยการเดินออกจากห้องไปโดยมีเสียงณภัทรตะโกนบอกให้ตั้งใจเรียนตามหลังมาด้วย เก็บไว้บอกตัวเองเถอะ 



“เป็นไงมึง ตาดำมาเชียว” ไวยกรณ์ทักผมทันทีที่หันมาสบตากัน ผมขยับตัวนั่งลงที่ม้านั่งไม้ใต้ตึกคณะข้างมัน 

“เออ เมื่อคืนติดลมไปหน่อยเลยดึก” 

“ถึงไหนแล้ววะ” 

“ได้แค่สิบห้าเปอร์เซ็นต์เองมั้ง” 

“ลดความเนี๊ยบลงบ้างมึงคงเสร็จเร็วขึ้น” มันหัวเราะ “พวกไอ้เก้มันขึ้นห้องไปแล้ว ไปต่อคิวตรวจงานก่อน มึงจะขึ้นเลยปะ” 

“ขึ้นเลยก็ได้ มึงจะซื้ออะไรไปกินไหม” 

“กูกินมาเรียบร้อยแล้ว มึงเถอะกินไรมายัง” 

“ยังเลย” ผมส่ายหน้าดิก เพราะเมื่อคืนนอนดึก กว่าจะตื่นก็สายแล้วไม่มีเวลากินอะไรก่อนออกมาหรอก  

“งั้นไปหาไรรองท้องก่อน เดี๋ยวไปหิวตอนคุยกะ’จารย์” สรุปได้แบบนั้นก็ขยับตัวลุก 

 

“เป็นไรมึง” 

เก้มันหันมาถามหลังจากที่ผมค้นกระเป๋าตัวเองอยู่สองสามรอบด้วยสีหน้ากังวลใจ 

“กูหาไดรซ์ที่เซฟไฟล์งานไว้เมื่อคืนไม่เจอว่ะ” 

“เอ้า ได้หยิบมาหรือเปล่า” 

“จำไม่ได้ เมื่อเช้ามัวแต่จัดการเล่มข้อมูล” 

“หาดีๆ ก่อน หรือมึงจะยอมต่อคิวใหม่แล้วกลับไปเอาที่หอ” 

“มีหวังกูได้กลับหอตอนตึกปิดแน่” ดูความยาวของคิวตอนนี้แล้ว การต่อใหม่เป็นวิธีสุดท้ายที่ผมจะทำ เลวร้ายสุดอาจารย์ก็กลับบ้านก่อนถึงคิวผมด้วยซ้ำ เหลือบตามองนาฬิกาแล้วก็ขมวดคิ้ว “เดี๋ยวกูมา” 


[ว่าไงครับ เป็นห่วงกูเหรอ กูกำลังกินข้าว ไม่ต้องห่วงนะ] แทบสบถออกมาเมื่อเสียงกวนตีนประโยคกวนประสาทดังมาจากปลายสายหลังสัญญาณรอสายจบลง แต่นึกขึ้นได้ว่าต้องให้มันช่วยถึงต้องกลืนเอาคำพูดที่จ่ออยู่หลังริมฝีปากลงคอไป 

“มึงยังไม่ออกจากห้องใช่ไหม” 

[ยัง เดี๋ยวจะออกแล้ว มีไรเปล่า] 

“มึงเดินไปที่โต๊ะคอมในห้องนอนกูอะ ไม่แน่ใจว่ามีแฟลซไดรซ์สีดำวางอยู่ไหม” 

[รอแป๊บนะ] ทางนั้นตอบรับ ก่อนได้เสียงกุกกักตามมา ผมรออยู่ชั่วอึดใจถึงได้รับคำตอบ [มี กระดาษวางทับอยู่] 

“มึงเอามาให้กูที่คณะหน่อยดิ แอบๆ มา” 

[หืมมม ทำไมกูต้องแอบไปหามึงที่คณะด้วย ไม่กลัวคนเห็นเหรอครับ] 

“อย่าพูดมากน่า จะมาไม่มา ถ้าไม่มาคืนนี้อย่าเสนอหน้ามาที่ห้องกูให้เห็น” 

[โธ่ ล้อเล่นนิดเดียวทำโกรธ เดี๋ยวเอาไปให้] 

“แอบๆ มา อย่าให้ใครจับได้” 

[รู้แล้วน่าพี่ปราณ ย้ำอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวก็เอาโทรโข่งไปตะโกนเรียกหน้าคณะแทนเลย] 

“อยากโดนกระทืบให้จมดินก็ลอง” 

อีกฝ่ายหัวเราะร่าก่อนตัดสายไป ผมส่ายหน้าระอา รู้สึกพลาดไปจริงๆ  
 

ยืนรออยู่ประมาณสิบนาทีไม่เกินโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น โชว์เบอร์เดียวกันกับที่โทรออกไปเมื่อครู่ 
หันไปบอกไอ้ไวว่าจะเข้าห้องน้ำ ก่อนจะรีบวิ่งลงบันไดไปใต้ตึกด้านหลังที่อีกฝ่ายบอกว่ารออยู่ 
พ้นกำแพงมาก็เจอเจ้าตัวนั่งยิ้มปั่นประสาทอยู่เหมือนเดิม 

“ผมเอาของมาให้แล้วครับคุณหนูปารกุล” 

“ส่งมาแล้วรีบไปคณะไป” 

“อะไร พอได้ของก็ถีบหัวส่ง” 

“ยังจะมาพูดเล่นอีก” ผมกัดฟันกระซิบ “เดี๋ยวคนมาเห็น ส่งมา” 

“กลัวอะไรขนาดนั้น คนมาเห็นกูกับมึงก็แค่ต่อยกันแล้วบอกว่ากูมาหาเรื่องมึงก็ได้” 

“แล้วมึงจะเจ็บตัวเพื่อ” 

“ห่วงกูล่ะสิ” 

“กูจะตะโกนเรียกเพื่อนเดี๋ยวนี้” 

คนตรงหน้าหัวขำ แล้วยอมส่งของในมือมาให้แต่โดยดี ผมรับมาถือไว้แต่ไม่ยอมเอ่ยขอบคุณ 
รู้ว่าควรพูดแต่พออ้าปากประโยคที่ควรเอ่ยก็ไม่ยอมหลุดออกมา 

“อะไร กูเอาของมาให้ถึงที่จะไม่ขอบคุณกันหน่อยเหรอ” 

เพราะรู้ดีว่าคนอย่างมันต้องทวงบุญคุณ 

“ถ้าเทียบกับสิ่งที่กูต้องตามเช็ดตามล้างให้มึง แค่นี้ยังน้อยไป” 

“ไม่รู้เว้ย มึงติดหนี้กูแล้วนะปารกุล” 

“กูไม่น่าวานมึงเลย” 

“ยังไงก็วานแล้ว กูไปละ ตั้งใจเรียนนะ”  

ผมจึ๊ปาก ขมวดคิ้วปัดมือไล่เมื่อมันพูดจบ ไม่รู้ชอบให้ผมหงุดหงิดมากหรือไงถึงได้หัวเราะมีความสุขทุกครั้งที่กวนประสาทผมได้ 

“เจอกันคืนนี้นะจ๊ะ” 

ผมขมวดคิ้วหนักขึ้นตอนมันแสร้งทำเสียงอ่อนแล้วส่งจุ๊บมาให้ก่อนจะหันหลังเดินไป รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด 


ไอ้เชี่ยขนลุก! 








Tbc...



เอาพี่ปราณมาเสิร์ฟค่า  ใครยังไม่เลือกทีม เลือกพี่ปราณเลยนะคะ!
ส่วนใครเลือกทีมภัทรไปแล้่ว ไม่เป็๋นไร ยังมีเวลาเปลี่ยนใจจจจจ อิอิอิอิอิ

ฉากต่อไปโยนให้พี่เวสต์ค่าา <3
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 204 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #970 m ma ri (@may-mm111) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 21:01
    ฮั่นน้อออออออ ปราณณณณณณณ
    #970
    0
  2. #880 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 20:14
    น่ารักอะ แต่ภัทรกวนติงมากจริง ปวดหัวแทนปราณเลย 5555555555555
    #880
    0
  3. #867 ploy-p-ploy (@iamprettyployly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:57
    น่ารักมาก มายก้อด น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แง ไม่ไหวแล้ว น้องปราณของคุนแม่ ว่าแล้ว ทำไมหนูไปไว้ใจให้พี่มันตัดโมคะลูกกกกกก
    #867
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #799 Pony C (@amzeenkakkak) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 00:04
    ยัง ณภัทร แกยังมีหน้ามาทวงบุญคุณจากลูกชั้นอีกหรอห๊า!
    #799
    0
  6. #704 Fun_Hyoyeon (@funny16) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 16:38
    น่ารักชอบความหยอกให้เขาโมโห
    #704
    0
  7. #648 Noey_CHP (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 21:58
    ภัทรแบบน่ารักนะเอ้อ ปราณหลงยังลูก นี่ลุ้นอยู่55555555
    #648
    0
  8. #606 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 19:28
    ปราณน่ารัก
    #606
    0
  9. #583 cadUTa (@caduta) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 19:27
    ขนลุกแทน
    #583
    0
  10. #561 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 15:13
    โกรธไม่ลงคนมือใหญ่5555555 สงสารภัทรเขานะ นอกจากขี้เกียจแล้ว ตัดงานให้ปราณก็ไม่เป็นที่ถูกใจ
    #561
    0
  11. #541 paprawarin03 (@paprawarin03) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 17:21
    สุดถ้ายก็ทิ้งส่วนที่ภัทรทำให้ไม่ลง งุ้ยยยเขิน
    #541
    0
  12. #531 LittleSwallow (@littleswallow) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 11:14
    ชอบตรงที่เก็บโมเดลที่ภัทรทำไว้ไม่ยอมทิ้งเนี่ยแหละะ~ ปากแข็งแต่ใจอ่อนจริงนะพ่อคุณ ฮ่าๆ
    #531
    0
  13. #491 knarins (@ninglky) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 16:49
    อีกคนก็วอแวไม่เลิกกกก อีกคนก็ซึนไม่เลิก>//////|
    #491
    0
  14. วันที่ 21 กันยายน 2559 / 15:36
    ปราณนี่ ซึน สินะ
    น่าร้ากกกกก
    #210
    0
  15. #187 justattempt (@thisisallfull) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 11:20
    บ่นนู่นนี่สุดท้ายโมเบี้ยวๆ สกปกรกๆ แต่ก็เก็บไว้ทิ้งไม่ลง ปราณน่ารักอ่ะะะะ ทำไมคนทีมภัทรเยอะจังคะ งั้นเรา #ทีมปราณ ขอสิโรราบให้ความซึนนี้ .////.
    #187
    0
  16. #165 NthSarobee (@yamane) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 17:27
    หมั่นนางจริงๆ ท่าเยอะละเกิน
    #165
    0
  17. #130 Thedrm. (@dreamdarknight) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 18:09
    โอ้ยยยย น่ารัก มีการเอาของมาให้ -..-
    #130
    0
  18. #107 Purplenose (@purplenose) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 19:29
    ชอบปราณ~~ น่ารักอ่า อะไรคือยอมเขาทุกอย่างเลย ซึนไปงั้นแต่มีเก็บของที่เขาทำไว้อีก โอ้ยน่ารักไปละค่ะแม่คุณ ภัทรนี่ก็ขยันจีบ สักวันแหละน้า เดี๋ยวปราณก็ใจอ่อนเองแหละะ
    #107
    0
  19. #56 peony_pink (@PeonyPink) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 10:07
    #ทีมภัทร
    #56
    0
  20. #38 pannjed . (@pingmog) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 01:04
    คุณหนูปราณผู้มีความซึน
    #38
    0
  21. #11 deepss_ (@neallie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 09:56
    ชอบภัทรอ่ะ กร๊าวใจจจจจจจ ????????????
    #11
    0