หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,090 Views

  • 961 Comments

  • 6,054 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    5,733

    Overall
    99,090

ตอนที่ 6 : ฉากหก l Pat talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    29 มิ.ย. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากหก l
Pat l talk




ไอ้ปราณน่ะ มันเป็นคนดีมากเลยนะครับ

ไม่รู้ผมพูดแบบนี้ไปกี่ครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งปราณก็ทำตัวน่ารักๆ ใส่ผมตลอด อย่างเช่นว่า การตื่นขึ้นมาแล้วเจอขนมปังกับนมข้นหวานวางอยู่ที่โต๊ะกินข้าว ไม่มีร่องรอยของการแกะ แทะเล็ม นั่นหมายความว่าเจ้าของห้องไม่ได้ชอบกิน แต่ยอมซื้อมาเพื่อเอาใจคนที่มันด่าเช้าด่าเย็น ด่าตั้งแต่ลืมตายันหลับตา ด่าเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันของมัน แต่ถึงจะด่าเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้สุดท้ายปารกุลคนดีก็ยังแสนดีกับผมเสมอมา


“แดกแล้วล้างช้อนด้วย อย่าให้นมหยดเลอะเทอะ แค่นี้ทำได้ใช่ไหม”

ผมอ่านโน้ตบนกระดาษสีเหลือง ตัวอักษรเป็นระเบียบกว่าลายมือผมนิดหน่อย แต่ได้ ไม่มีปัญหา วันนี้จะยอมจับฟองน้ำล้างจาน ถึงจะรู้สึกฝืนใจนิดๆ แต่ถ้าไอ้ปราณน่ารักขนาดนี้ ผมจะทำตัวให้มันชมสักวันหนึ่งก็แล้วกัน




“ไม่ตอบไลน์แน็ตวะ”

หลังจากเลิกคลาส ผมกับไอ้กรณ์ระเห็จจากอาคารเรียนมาตากแอร์ในห้องสมุดมหาวิทยาลัย มีความจำเป็นต้องยืมหนังสือไปอ้างอิงวิทยานิพนธ์ที่ทำอยู่เพิ่มเติมไม่งั้นนับครั้งได้ที่จะวนเวียนมาแหล่งอารยชนเช่นนี้ ค้นหาหนังสือจากระบบสารบาญ เดินไปหยิบ แล้วก็มานั่งผึ่งพุงต่อที่โต๊ะยาว ห้องสมุดวันนี้ค่อนข้างเงียบ แต่ถ้าเป็นช่วงสอบจะครึกครื้นเป็นพิเศษ ผมมาหมกตัวอยู่แถบนี้บ้าง แล้วแต่พวกกลุ่มผู้หญิงว่าจะไปอ่านกันที่ไหน เวลาปกติไม่ค่อยคบ สาวๆ คณะผมมีประโยชน์แค่ช่วงสอบเท่านั้น ใครก็รู้พวกนี้แหละนางฟ้าที่จะดึงให้ชายฉกรรก์ที่วันๆ เอาแต่กินเหล้าเมายาอย่างพวกผมเรียนจบตามกำหนดไปได้

“ไอ้ภัทร”

“อะไร”

“กูถามว่าทำไมไม่ตอบไลน์แน็ต”

“ขี้เกียจ” ผมตอบ จบประเด็น ยืดขาวางเก้าอี้อีกตัวฝั่งตรงข้าม จ้อถอนหายใจ มันเพิ่งเจอหนังสือที่ตัวเองต้องใช้ทำงานเหมือนกัน
“มึงไม่โอเคก็พูดกับแน็ตไปเลยว่าไม่ชอบ แบบนี้แน็ตมันวิ่ง เข้าทางกูบ้าง ทางเพื่อนกูบ้าง มึงก็ผลุบๆ โผล่ๆ วันดีคืนดีมากินข้าวคณะ บางวันก็ไม่มา แล้วเมื่อวานเลิกเรียนไปไหน แน็ตบอกเดินผ่านร้านเกมไม่เจอ ร้านเหล้าก็ไม่มี”

“เฮ้ย จำเป็นต้องตามขนาดนั้นเลย ฮอตว่ะกู”

“ไอ้เชี่ยภัทร ยังทำเป็นเล่นอยู่ได้”

“ก็จะให้กูทำยังไงเล่า แน็ตก็อีโก้สูงจะตาย อย่าบอกว่ามึงเป็นเพื่อนเขาแล้วไม่รู้”

“ก็รู้น่ะสิ เลยอยากให้มึงรีบๆ จัดการ เดี๋ยวก็ไปวอแวกับน้องมึงหรอก” จ้อเตือนด้วยความหวังดี ท่าทางร้ายกว่าที่คิด แต่ให้ทำยังไง ผมก็แสดงออกชัดเจนแล้วนี่หว่าว่าไม่ได้ชอบ

“ไปยุ่งกับภาเดี๋ยวก็โดนด่าเช็ด” 

ไอ้กรณ์รู้จักภาดี รายนั้นก็ไม่ค่อยไว้หน้าใครหรอก บ้านผมเป็นพวกมีเงิน ลูกๆ เกเรบ้างนิดหน่อย ผมหมายถึงทั้งผมทั้งภาเป็นพวกไม่กลัวใครทั้งคู่ ไม่เคยหาเรื่องก่อน แต่ถ้าโดนวุ่นวายก็พร้อมจะชน ค่อยให้พ่อแม่ใช้เงินตามเช็ดตามเก็บเรื่องทีหลัง นิสัยไม่ดี ผมรู้ แต่จะให้ก้มหน้าโดนคนอื่นรังแกแล้วร้องไห้จ้าไปหาแม่ก็ทำไม่ได้เหมือนกัน

“มึงก็ไม่น่าไปทำท่าเหมือนสนใจ”

“กูไม่ได้ทำท่าสนใจ แน็ตมาหากูเอง หนีออกมานอกร้านแล้วยังตามเลย” ผมพูดความจริง เสนอมาขนาดนี้ก็แค่ให้กำลังใจนิดๆ หน่อยๆ ใครจะคิดว่าจบจากร้านเหล้าวันนั้นแล้วสาวเจ่ายังอยากจะสานต่อ 

“ช่างเถอะน่า เดี๋ยวเจอคนอื่นก็เลิกเองแหละ โอ๊ะ” เผลออุทานเมื่อเห็นหลังปารกุลไวๆ ไอ้พวกที่นั่งอยู่ด้วยกันมองตามแต่ผมทุบโต๊ะเรียกสายตาให้หันกลับมาก่อน

“เดี๋ยวกูไปธุระก่อน พวกมึงไปรอที่ภาคก่อนเลย เดี๋ยวตามไป”

“จะไปเล่นเกมหรือเปล่า หรือเจอร้านเหล้า”

“อะไรวะ เย็นนี้ไปอีกแล้วเหรอ พวกมึงปั๊มเงินมาจากไหนกันเนี่ย”

“มาสงสัยอะไรตอนนี้วะ” ไอ้กรณ์พูดกลั้วหัวเราะ แต่ไอ้เวรจ้อเป็นคนสนับสนุน 

“มีเมียปะเนี่ย”

“อะไรมึง”

“ก็ไม่กินเหล้า ไม่เล่นเกม ทำเหมือนติดเมีย เมื่อวานหายไปไหนยังไม่เล่าเลย ทำเนียนเปลี่ยนเรื่อง”

“เมียเมออะไร ไม่มีเว้ย” ใกล้เคียงที่สุดก็ปารกุลแล้ว แต่บอกว่าติดไอ้ปราณเดี๋ยวเรื่องยาวอีก เงียบๆ ไว้เวิร์กสุด ผมสะบัดมือไล่ ไอ้พวกนี้ก็ยิ้มกริ่มเหมือนไม่เชื่อ “ถ้ามีแล้วจะพามาแนะนำตัวน่า”

“มีๆ บ้างเถอะไอ้ห่าภัทร เป็นถึงคิวท์บอยรุ่นแรก เสือกหาแฟนไม่ได้ ใช้เป็นหรือเปล่าไอ้นั่นอะ”

“หรือมึงเป็นเกย์วะ”

ไอ้พวกเวร ได้ทีขี่แพะไล่กันใหญ่ ผมไม่สนใจ เก็บหนังสือหนีบเข้ารักแร้ “กูไปยืมหนังสือก่อน ไว้เจอกัน”

“เดี๋ยวเด้ ยังไม่ตอบพวกกูเลย เป็นเกย์ปะเนี่ย”

“เป็นอะไรก็ได้ ได้หมด กูมันขั้นเทพ เอาพวกมึงยังได้เลย พอใจยัง”

ตอบเสร็จก็หันหลังกลับ กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทางที่ปารกุลหายไป คลาดกันจนได้ ไม่น่ามัวไปต่อล้อต่อเถียงพวกมันเลยจริงๆ ผมไหวไหล่ เดินไปรอที่ภาคก็ได้ ทำเรื่องยืมหนังสือเสร็จแล้วก็ทอดน่อง จุดบุหรี่ขึ้นสูบบนทางเดินรูปตัวหนอนจากห้องสมุดมายังอาคารเรียน ระหว่างทางปลูกต้นไม้เป็นระยะ มีร้านค้าเป็นเพิงเล็กๆ ให้คนนอกเช่าสถานที่ ช่วงสอบแถวนี้คึกคักกันทั้งนั้น ร้านเพิงร้านหนึ่งๆ มีทั้งขนมขบเคี้ยว ร้านถ่ายเอกสาร อุปกรณ์การเรียน เรียกได้ว่าเป็นร้านขายของสารพัดนึกที่ให้คำนิยามไม่ถูก ผมมองไปที่ร้าน สังเกตเห็นเจ้าของรูปร่างสูงโปร่ง ใส่เสื้อนักศึกษาเหมือนคนอื่นจริง แต่ท่วงท่า กิริยา แม้ขณะยื่นมือไปจ่ายเงินหรือรับของ แค่กวาดตามองผ่านๆ ก็รู้แล้วว่าใคร 

ปารกุลของผมนั่นเอง


สองเท้าก้าวฉับ เตรียมกระโดดผ่านรั้วต้นเข็มเตี้ยๆ ที่ปลูกรายทางไว้เป็นพุ่มเพื่อทักแต่ก็หยุดทุกอย่างไว้ก่อน ปราณทรุดตัวลงนั่งกับผู้ชายอีกคนที่เห็นหน้าบ่อยๆ มาด้วยกันสองคน เฮ้ย นี่เป็นครั้งแรกที่ปารกุลไม่อยู่ท่ามกลางลูกกระจ๊อกเป็นฝูง แต่อยู่กับไอ้ตี๋หน้าจืดนี่ มันยื่นมือให้ปราณ ขณะที่เจ้าของมือขาวนั่นก็ยื่นไปจับ ใช่! ปราณจับมือไอ้ลิงเผือกนั่นเหมือนท่าทางเวลาที่ทำแผลให้ผมเลย โอเค ผมเห็นกล่องพลาสเตอร์ แต่อีแค่แผลที่นิ้วผู้ชายที่โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้วอย่างไอ้วอกนั่นไม่มีปัญญาทำเองหรือไงวะ

ผมยืนกอดอก เอนตัวพิงเสาที่ใช้ค้ำยันกับหลังคาทางเดิน ผมเจอมันบ่อย หน้าตาบ้านๆ ไม่สะดุดตา ไม่ผอม ไม่อ้วน ไม่สูง ไม่มีห่าอะไรที่มองแล้วรู้สึกควรค่าแก่การจดจำเลยสักนิด แต่ผมก็จำมันได้เพราะมันชอบเกาะปราณแจ ที่จริงแล้วใครๆ ก็เกาะปราณทั้งนั้น หัวหน้าทีมนี่ครับ แต่การที่ออกมาอยู่กันลำพังแถมยังเอาใจใส่ใครคนใดคนหนึ่งมันไม่เหมือนพ่อแม่รักลูกไม่เท่ากันหน่อยเหรอ
ถ้าคนอื่นๆ ในก๊วนมันเห็นภาพแบบนี้เข้าอาจจะไม่ชอบใจเท่าไหร่

แต่ใครที่ไม่ชอบใจแน่ๆ กำลังเตะยอดต้นเข็มที่ดูเกะกะรกหูรกตาตรงนี้คนหนึ่งอย่างคนบ้า

ไอ้ง่อยเอ๊ย เจอกูคราวหน้าได้เป็นง่อยสมใจอยากแน่มึง




ผมไม่รู้ว่าใครเป็นต้นคิดว่าเด็กวิดวะกับเหล้าเป็นของคู่กัน แต่รู้ตัวอีกทีผมก็ติดเหล้าจนคิดว่าถ้ามากกว่านี้อีกสักนิดคงต้องเข้ารับการบำบัดบ้าง แต่โดยทั่วไป น้อยครั้งที่ผมจะกินจนเมา หนึ่งคือโดนสาวๆ มอม สองคือมีเรื่องที่ทำให้รู้สึกหงุดหงิด

นิสัยอย่างผม ไม่ชอบวอแวกับผู้หญิงก็จริง แต่บางครั้งก็บ้ายอ ฝนเขี้ยวเล็บเป็นครั้งคราว ตามประสาผู้ชายนั่นแหละ รอบก่อนเลยโดนแน็ตมอมซะเละ แต่อาการออกครับ คือผมจะเลื้อยบ้าง นัวบ้าง ทำตาหวานยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย แต่ถ้าอย่างวันนี้จะค่อนข้างนิ่ง จิบเบียร์เงียบๆ รู้ตัวอีกทีขวดวางเพียบเต็มโต๊ะ

“เป็นอะไรวะภัทร” ไอ้กรณ์ถาม มันรู้จักผมดี เป็นห่วงมากพอๆ กับรู้ว่าผมคงไม่ปริปากพูดอะไรออกไปให้มันฟัง มือหยาบวางลงบนบ่า บีบเบาๆ ก่อนยื้อแก้วผมออกจากมือ

“ตั้งแต่กลับจากห้องสมุดก็แปลกๆ แล้ว มึงเป็นอะไรบอกพวกกูได้นะ”

ผมไหวไหล่ จะให้พูดยังไง ผมยืนมองจนปราณกับไอ้บ้านั่นลุกจากที่นั่ง ปราณถือหนังสือเรียน ไอ้ง่อยก็เสือกทำตัวมีเรี่ยวแรงยื้อหนังสือไปถือให้เหมือนไอ้ปราณเป็นเด็กสาวที่มันจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษแล้วอีกฝ่ายจะหลงรัก น้ำเน่าชะมัด ส่วนผมน่ะเหรอ อยากเดินไปทักเท่าไหร่ก็ได้แต่มองมันสองคนกระหนุงกระหนิงอย่างกับคู่รักที่พลัดพรากจากกันมาหลายสิบชาติอย่างนั้นแหละ

“มึงเมาปะเนี่ย เดี๋ยวพวกกูไปส่ง พอเหอะ”

“ไม่เมา” ชัดถ้อยชัดคำ ไอ้ห่ากรณ์เอาแก้วผมไป เลยต้องไปยื้อแก้วมาจากไอ้จ้ออีกที มันผลักหัวผม แต่ก็ยอม หันไปบ่นอะไรกันงึมงำกับเพื่อนคนอื่นๆ แล้วพยักหน้าลง

“กลับเหอะว่ะ กูว่ามึงเมาแล้วแหง”

“เมาห่าอะไร แดกไปเท่าไหร่เอง อยากกลับพวกมึงกลับไปก่อนเลย”

“ร้านจะปิดแล้ว” ไอ้จ้อเถียง เหรอวะ ผมไม่ทันสังเกตเหมือนกัน “ไปเถอะ พี่ครับ เช็กบิลด้วย ไปมึงเดี๋ยวกูไปส่ง”

“ไม่ต้อง จะวนทำไมให้เปลืองน้ำมัน เดี๋ยวกูกลับเอง มึงกลับไปกับไอ้กรณ์เถอะ หอทางเดียวกัน”

ผมตอบแล้ววางแบงค์พันลงบนโต๊ะ ส่วนต่างค่อยเคลียร์กันพรุ่งนี้ เบียร์ไม่กี่ขวด จับหารแล้วไม่เกินนี้แน่ เดินออกมาหน้าร้านเห็นแท็กซี่จอดรอเรียงราย ผมเลือกคันสีชมพู อยากรีบกลับไปหาปราณ ไปกอดน้องหอมแล้วดึกๆ จะได้เนียนกอดปราณด้วยอีกคน

ปราณของผม

คนดีของผม





สัมผัสหยุ่งชื้นแตะลงข้างแก้ม ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศส่งมาถึงเป็นพักๆ ผมปรือตาเปิด สิ่งแรกที่เห็นคือขน กะพริบตาสองครั้ง ค่อยๆ หยัดตัวขึ้นมาจากพื้นฟุตปาธ ขนเมื่อครู่เป็นขนสีขาวมอมๆ จากขาหน้า ไอ้ที่นุ่มๆ เหม็นๆ บนหน้าก็ลิ้นหมา ถูกหมาเซเว่นปลุกเพราะไปนอนทับที่มันเข้าให้

เสียงเอกลักษณ์ของคอนวีเนียนอันดับหนึ่งในประเทศดังขึ้น ผมนั่งขัดสมาธิ เนื้อตัวมอมแมม เงยหน้าขึ้นเห็นป้ายไฟสีเขียว ส้ม แดง เลขเจ็ดแล้วมีคำว่า eleven พาดกลาง ตอกย้ำว่าที่ที่ผมหลับเป็นที่นอนหมาตัวเมื่อครู่ไม่ต้องสงสัย

เรียกแท็กซี่ ง่วง ก็ตื่นมาที่นี่ ควานหาโทรศัพท์ กระเป๋าตังค์ หายหมด เวรเอ๊ย โดนแท็กซี่เอาไปแดกเรียบร้อย 

ใช้เวลาพักใหญ่กว่าผมจะหยัดตัวขึ้นยืนไหว สร่างเมากว่าตอนออกจากร้าน แต่ยังสติมาไม่ครบถ้วน พนักงานกล่าวต้อนรับเมื่อผมเดินเข้าไป เมื่อครู่นอนหลบมุมข้างถังขยะและมันเป็นเวลาดึกมากแล้วเลยไม่มีใครสังเกตเห็น ผมไม่โกรธ เอาเงินผมไป เอามือถือไปก็ไม่โกรธ แต่ตอนนี้กูอยู่เซเว่นสาขาไหนวะเนี่ย


“ขอโทษนะครับ ขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหม”

“คะ??”

“ที่นี่สาขาอะไรเหรอครับ ผมโดนปล้น จะเรียกเพื่อนมารับ”

“หา!” พนักงานดูตกใจมากกว่าผมที่เป็นผู้ประสบภัยเสียอีก “แจ้งตำรวจไหมคะ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่อยากให้เพื่อนมารับ เรื่องตำรวจค่อยว่ากันพรุ่งนี้ก็ได้”

ประเด็นคือจำได้แค่ว่าแท็กซี่สีชมพู ต่อให้เป็นFBI แม่งจะไปตามหาแท็กซี่เวรตะไลนั่นมาให้ผมได้ยังไงกัน





“เมาเป็นหมา หมาเซเว่นด้วย”

ปราณเป็นคนแรกที่ผมนึกถึงและโบกแท็กซี่มารับในสิบห้านาทีหลังจากได้รับสาย ชายหนุ่มยังทำสีหน้าเบื่อหน่าย แต่ก็ยินยอมให้ผมนั่งพักที่โซฟาก่อนอยู่ดี

“มึงลุกไปอาบน้ำไหวไหม”

“น่าจะหลับคาฝักบัว”

“เมาอะไรขนาดนั้นวะ กินให้มันรู้จักบันยะบันยังหน่อย ไอ้ภัทร”

“รู้แล้วน่า” รับปากไปงั้น เจ้าของห้องในชุดเสื้อกล้าม กางเกงบ็อกเซอร์ถอนใจ หายเข้าไปในห้องน้ำแล้วกลับออกมาอีกทีพร้อมกะละมังน้ำอุ่น

“ถึงอาบน้ำไม่ไหวแต่ถ้ามึงจะนอนกับกูต้องเอาไอ้คราบดำๆ บนตัวมึงออกไปก่อน เข้าใจ?”

“ขี้เกียจอะ นอนที๋โซฟาก็ได้”

“ภัทร”

“ปราณ หิวอะ ทำกับข้าวให้กินหน่อย”

“มึงคิดว่านี่มันกี่โมงแล้ว ตีสอง ตีสองกว่า กูควรจะได้นอนแล้ว ไม่ใช่ทำกับข้าว” ผมรู้ แต่คงอ้วกบนรถ หรืออะไรสักอย่างท้องถึงได้ปวดมวนขนาดนี้ ปารกุลทรุดตัวนั่ง ปลดกระดุมเสื้อผมทีละเม็ดแล้วบังคับให้ถอดออก “ลุกขึ้นนั่งดีๆ ก่อน เดี๋ยวเช็ดตัวให้”

“กางเกงด้วยไหม”

“เออ” มันตอบเสียงเข้ม ผมก็ทำตามแต่โดยที ผมถอดเสื้อ ถอดกางเกง ตอนนี้เหลือแต่กางเกงในตัวจิ๋วปกปิดสัตว์ร้ายขนาดมหึมา “นี่กางเกงในกูหรือเปล่า”

“ไม่รู้ อยู่ในลิ้นชัก กูไม่ได้หยิบติดมา เมื่อเช้ารีบๆเลยใส่ไปก่อน”

ปราณถอนหายใจแทนที่จะบ่น ใช้ผ้าขนหนูชุ่มน้ำเช็ดจากหน้าผมไล่ลงมายังคอ ไม่ทะนุถนอม แต่คงสะอาดดี ถูทีจมูกผมจะหลุดติดมากับผ้าด้วยเลยก็ว่าได้

“ทำตัวแบบนี่ใครจะทนมึงได้วะภัทร”

“ปราณไง”

“กูมันเพื่อน หมายถึงผู้หญิง”

“ไม่เห็นอยากได้ผู้หญิงคนไหนเลย มีมึงคนเดียวก็พอแล้ว” ผมยกแขนให้อีกฝ่ายช่วยเช็ดตัวให้ถนัดๆ ปารกุลขมวดคิ้วจนผมต้องใช้นิ้วช่วยคลายแรงตึงเครียดตรงกลางออก “ปราณ ขอบใจว่ะ”

“อืม”

“มึงดีกับกูมากเลยนะ”

“เออ สำนึกได้ก็ดี”

“กูมีแต่เอาเรื่องแย่ๆ มาให้มึงใช่ไหม”

“เออออ” ปารกุลลากเสียงยาว สะบัดหน้าออกจากมือผม มันช่วยเช็ดทั้งตัว แขน ตลอดจนขาและเท้า

“ถ้าหาเมียสักคนกูจะหาให้ได้อย่างมึง”

“สงสารผู้หญิง นี่มึงเป็นง่อยหรือไงถึงได้ทำตัวเป็นภาระให้คนอื่นเรื่อย”

“ไม่ได้เป็นง่อยหรอก” ผมตอบตามความจริง นอกจากปราณแล้วก็ไม่คิดจะไปสร้างเรื่องให้ใครอีก ผมชอบฟังมันบ่น เวลามันหงุดหงิดแต่ยอมทำอะไรให้ทุกอย่างน่ะน่ารักจะตายไป “อยากให้มึงทำดีด้วย มัน...รู้สึกดี”

คู่สนทนาเงียบเสียง ผ้าที่เช็ดตัวให้ถูกโยนลงกะละมัง ผมยังนั่งกึ่งเปลือยอยู่ตรงนั้น ปราณไม่ยอมเช็ดใต้กางเกงในให้ แต่ไม่เป็นไร แค่นี้ก็ดีมากแล้ว “ยังหิวอยู่ไหม”

“นิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร ทนได้”

“รอแป๊บ อย่าเพิ่งหลับ”

ผมพยักหน้า ชายหนุ่มก็ลุกเข้าห้องน้ำไปจัดการกับผ้าเช็ดตัว เขากลับมาอีกทีเพื่อเวฟน้ำให้ร้อน เทใส่ถ้วยโจ๊กกึ่งสำเร็จรูปแล้วส่งให้ ผมรับมา เผลอจับหลังมือคนส่งให้นิดหน่อย ปารกุลรีบชักมือหนี หลบสายตา มานั่งคิดแล้วถ้าเป็นคนอื่นที่นั่งแทนที่ผมตรงนี้ปราณจะใจดีแบบนี้ไหม ปารกุลที่ชอบดูแลคนอื่น ที่ทำดีกับคนอื่นจนคนรอบตัวหลงใหล

ไม่เว้นแม้แต่ผม


“ปราณ มึงต้องดีแบบนี้กับทุกคนรอบตัวมึงเลยเหรอวะ”

“แล้วทำไมต้องไม่ดี” มันถามกลับ ดูไม่สามารถเข้าใจความหมายที่ผมบอก คู่สนทนาทรุดตัวนั่งบนโซฟาข้างๆ กัน ผมเอนคอไปซบบ่ามัน ได้กลิ่นพิเศษของปราณ หอมหวานๆ แต่ก็สะอาด ชวนฝัน

“ดีแค่กับกูไม่ได้เหรอ ไม่ชอบให้ดีกับคนอื่นเลย”

“เป็นอะไร เมายังไม่สร่างเหรอ”

“กูแค่พูดความจริง พูดออกมาตรงๆ ด้วย ปราณ...” 

มันมองผมด้วยหางตา ขอบคุณที่ยังปล่อยให้ชีเปลือยนั่งซบแบบนี้ ทั้งๆที่มันจะอัดผมชิดกำแพงแล้วหิ้วตัวไปคืนภาก็ยังทำได้ 

“ปราณ กูอยากให้มึงเป็นของกูคนเดียว กูไม่ชอบเพื่อนมึง ไม่ชอบคนใกล้ตัวมึง”

“ไร้สาระ กูไม่ใช่น้องเน่าของมึงนะ”

“เพราะไม่ใช่ไงเลยได้บอก ถ้ามึงเป็นน้องหอมของกู กูจะเก็บมึงไว้ที่ห้อง ไม่ให้ใครเห็นไปแล้ว”

“มึงเป็นบ้าปะเนี่ย” ปารกุลผลักหัวออก แต่ผมก็ยังเอนไปซบใหม่ มันผลักหัวผมออกอีกครั้ง คราวนี้วางถ้วยโจ๊กลงบนโต๊ะเตี้ยก่อนซบอีกรอบ

“ไม่ต้องสนใจใครนอกจากกูไม่ได้เหรอ ให้กูเป็นคนที่ซบมึงได้คนเดียวแบบนี้ไม่ได้เหรอ”

“ไอ้ภัทร เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว รีบๆ กิน จะได้ไปนอน แล้วก็อย่าเมาให้กูเห็นสักพักจะขอบคุณมาก”

“มึงรับปากกูมาดิ ว่ากูจะสำคัญกับมึงคนเดียว สำคัญที่สุดด้วย”

เจ้าของห้องไม่ตอบ เสียงของแอร์คอนดิชั่นดังหึ่ง ผมวางมือบนหน้าขามัน ปารกุลไม่ได้ปัด ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงหงุดหงิดแทบบ้าที่เห็นปราณดีกับใครแต่มันคือความรู้สึกที่แท้จริง ผมเป็นคนตรงไปตรงมา พูดจาตรงกับใจ ไม่เหมือนมัน และดูแตกต่างโดยสิ้นเชิงกับเรื่องอาการปากหนักแบบนี้ เพราะอย่างนั้นจนถึงนาทีที่ผมจับมือมันไว้ ปารกุลก็ยังเงียบอยู่

“กูหวงมึงจริงๆ นะ”

เขาเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง คิ้วขมวดเข้าหากัน เห็นได้ชัดว่ามีอาการเครียดเล็กน้อย ผมอยากคลายความตึงบนใบหน้ามันด้วยริมฝีปาก อยากจูบให้คิ้วคลาย อยากง้างปากไม่ให้ขบกัดกันจนกังวลว่าจะทำให้เจ็บด้วยความอ่อนโยน
ผมอยากดีกับปราณให้เหมือนที่ปราณดีกับผม

ได้ยินเสียงหัวใจเต้นตุบ ไม่รู้ว่าเป็นของตัวเองหรือคนข้างๆ


“ภัทร...”

ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายพูดจบประโยค ผมก็ค่อยๆเลื้อยตัวลงนอนบนตัก ยังจับมือปราณเอาไว้แบบนั้นด้วยอาการง่วงเต็มทน ส่วนหนึ่งเพราะยังเมาและฝืนตัวเองมาพักใหญ่ ผมไม่ใช่คนนอนดึกเก่งเหมือนพวกเด็กถาปัตย์ แถมยังเอาแต่ใจอีกด้วย เผลอวูบเดียวทุกอย่างก็มืดดับ คืนนี้ไม่ได้จบลงด้วยการกอดน้องหอม แต่กลับหอมฝ่ามือของใครที่กระชับแน่นพาผมล่องลอยไปในดินแดนแห่งความฝันไกลแสนไกล

ดินแดนที่ผมได้บรรจงจูบบนริมฝีปากนั้นแทนคำหมายมั่นที่บอกปราณว่าจะไม่ยอมให้มันใกล้ชิดกับใคร

และเป็นของผม แต่เพียงผู้เดียว





Tbc...

ฉากที่หกแล้ววว ไม่รู้ปราณคิดมั้ย แต่ภัทร ชัดมากๆ ฮาา
เอ็นดูลูกชายตอนนี้หน่อยนะคะ เห็นหน่องปราณไปดีกับเพื่อน ตัวเองถึงกับเมาหลับพับหน้าเซเว่น น่าสงสารแรง!
ที่ทำตัวป่วนเพราะอยากให้สนใจหรอกนะ อิอิ
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์นะคะ ตอนหน้ามาดูกันว่าปราณคนซึนจะทำไงต่อ ฝีมือafterday 
*กอดรัดแน่นมาก*
สุขสันต์วันอังคารค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

40 ความคิดเห็น

  1. #881 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 20:25
    แรงมากแม่!!! รุกแรงกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ภัทรฮุคอย่างเดียวเลย โอ๊ยยยยยยยยยยยย มีคนหึงงงง มีคนหวงงงงง เขินว่ะ ไม่ไหว ๆ
    #881
    0
  2. #868 ploy-p-ploy (@iamprettyployly) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 18:04
    โอ้ววววววว แงงงงง แล้วคือภัทรนะจะอาการออกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเวลาเมา แบบสุดเลยอะ แง แต่แบบ โดนปล้นอะนาย แง
    #868
    0
  3. #859 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 14:02
    ชอบขนาดนี้ พวกแกจะต่อยกันทามมายยย 555
    #859
    0
  4. #815 no-run (@PiPiyanan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 15:48
    โอ้ยยยยยยยย เนี่ยเรียกว่าชอบค่ะคุณภัทร อาการหนักขนาดนี้ไม่น่าจะแค่หวงน้า
    #815
    0
  5. #786 BPearl (@sunny-sapphire) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:21
    ผู้ชายแบบภัทรหาซื้อได้ที่ไหน อยากได้อ่ะ แอร้ยย
    #786
    0
  6. #776 pukiest (@pukiest) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 12:14
    โอย ชอบความไม่โกหกใจตัวเอง แงง มันเขินอะ
    #776
    0
  7. #763 vanish_ (@_natomm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 10:54
    ขี้อ้อนมากกกก
    #763
    0
  8. #754 reallyeun (@thebestkub) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 03:33
    รุกแรงงงง
    #754
    0
  9. #731 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 19:36
    ทีมน้องภัทรคนขี้อ้อน5555
    #731
    0
  10. #715 Visa2549 (@Visa2549) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 21:34
    ภัทร ช่างโอนโยน
    #715
    0
  11. #702 kindlyjh (@kindlyjh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 14:00
    ภัทรชัดเจนสุด
    #702
    0
  12. #673 mkatui (@maylovexis) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:31
    โอ๊ยรู้กกกกกก
    #673
    0
  13. #649 Noey_CHP (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 22:18
    ความรู้สึกภัทรชัดเจนมากๆ อยากรู้ความรู้สึกของปราณว่าจะตรงกับภัทรไหม แงงง
    #649
    0
  14. #607 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 19:39
    สองคนนี้ชอบกันแล้วอ่ะ แต่เรื่องแก๊งนี่สิ...
    #607
    0
  15. #584 cadUTa (@caduta) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 19:47
    งื้ออออ เขิน
    #584
    0
  16. #562 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 15:23
    ภัทรรร ชอบเข้าแล้วใช่ไหม ฮือ รุกปราณหนักขนาดนี้ แต่ที่ผ่านมาเหมือนปราณจะยังไม่คิดอะไรด้วย แต่อ่อนให้ แบบแข็งแต่อ่อน เง้ออออออ น่ารักมากเว่อร์
    #562
    0
  17. #532 LittleSwallow (@littleswallow) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 11:35
    นี่คิดว่าทั้งสองคงมีใจให้กันไม่มากก็น้อยอยู่แล้วอ่ะ แค่ปากหนักหรือไม่ก็ยังไม่รู้ตัวใช่มั้ยยย นี่ภัทรเปิดปากก่อนแล้ว แล้วปราณล่ะ~
    #532
    0
  18. #523 Au2524 (@Au2524) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 20:56
    แอบน้ำตาคลออ่ะ
    #523
    0
  19. #518 mwh_no (@mwh_no) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 23:10
    ชอบความเรียกชื่อจริง ปารกุล ละมุนเบาๆพาเข้าฟินแลนด์ยาวๆ=u=
    #518
    0
  20. #515 mommommae (@edekkell) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 12:27
    ภัทรอะไรก็ปราณนะ
    #515
    0
  21. #492 knarins (@ninglky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 17:01
    น้องภัทรรุกเร็วนะลูกกกกก พี่ปราณนิ่งอยู่ใยยยย~~~><
    #492
    0
  22. #474 >> SNOOPY the cat :] (@sunshine8059) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:09
    ยอมรับว่าไม่ได้อ่าน writer talk ตอนท้ายเรื่อง เพิ่งมาดูตอนนี้ แต่ก็เดาถูกว่า พี่เวสผลัดกันเขียนกับพี่เดย์ ในมุมมองของ2ตัวละคร >< น่ารักมากค่ะ <3
    การวรรค บรรทัด การใช้คำพูด จังหวะ ช่องไฟในการบรรยาย มันมีผลต่ออารมณ์ของตัวละครมากๆเลยค่ะ
    ชอบมากๆ ^^ เพราะมันได้แบบ 2อารมณ์จากทั้ง2ตัวละคร แบบจริงๆ
    #474
    0
  23. #470 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:35
    ถ้าจะเมาแล้วอ้อนขนาดนี้ จับกรอกเหล้าวนไปค่ะ ฮืออ ดีต่อใจจ
    #470
    0
  24. #387 bo1360 (@bo1360) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 23:17
    โอยยยยยย ชั้นตายแล้วววว เขินมากกกกกกก อ้อนอีกค่ะเอาอีก ฮื่อออออออ
    #387
    0
  25. #314 Ap_Fortune (@apisara21102542) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 18:20
    ทีมปราณนะ แต่ตอนนี้ภัทรน่าร้ากกกกก
    #314
    0