หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,585 Views

  • 966 Comments

  • 6,081 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,228

    Overall
    99,585

ตอนที่ 8 : ฉากแปด l Pat l talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    5 ก.ค. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากแปด l
Pat l talk




ผมรู้ว่านั่นเป็นห้องส่วนตัวของปารกุล มันมีสิทธิ์ที่จะอนุญาต หรือไล่ใครออกมาเมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ใจต้องการ เป็นสิทธิ์ของมัน แต่ที่ทำให้ใจหล่นวูบคือไม่แม้สักครั้งที่ปราณจะออกปากไล่ผมด้วยสายตาเย็นชาแบบนั้น ความรู้สึกที่ว่าปราณเลือกไอ้หน้าจืดนั่น เป็นห่วงไอ้ลิงกังที่คอยวอแวรอบตัวแทนผมที่รู้จักกันมาตั้งแต่เกิดมันชวนให้ทั้งเสียใจทั้งโมโห ผมลืมน้องหอม เดินกลับมาที่ห้อง ห่างกันเพียงไม่ถึงเมตร แต่กลับใช้เวลายาวนานกว่าจะบิดลูกบิดประตูหมุนเข้าไปได้

ผมรู้ว่าวันนี้รุนแรงกับไอ้ง่อยนั่นมากไปจริง มันไม่มีเวลาแม้จะยื่นอุทธรณ์ แต่ความหงุดหงิดที่พอกพูนขึ้นทุกทีมันขอให้อัดมันไปสักยก ผมหน้ามืด ยิ่งนึกถึงภาพที่ปราณดีกับมันแล้วก็อยากทำให้อีกฝ่ายไม่มีตัวตน ตายไปเลยก็ได้ ผมไม่สน ใครสนกันล่ะ

อ้อ...ใช่... คนที่สนเพิ่งไล่ตะเพิดผมออกมาจากห้องเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วเอง

ผมหัวร้อน และก็ยอมรับว่ารู้สึกผิดที่ต่อยปราณไปแบบนั้น ไม่ได้ตั้งใจ แต่ซัดไปเต็มแรง นับตั้งแต่ชั้นประถมตอนโน้น ก็ไม่เคยคิดว่าจะชกต่อยกับปราณด้วยพละกำลังจริงๆ ของตัวเองเลยสักที ความรู้สึกผิดแล่นพล่าน ปราณเจ็บกาย แต่ผมเจ็บใจ เพราะแบบนี้เลยตั้งใจไปขอโทษมันจากใจจริง

แต่ปราณคงไม่ได้อยากฟัง


“เป็นอะไร พี่ภัทร”

น้องสาวที่กำลังทาสีเล็บเท้าอยู่ในห้องถามเมื่อเห็นผมยืนหน้าแน่นิ่งอยู่หน้าประตูห้องนอนตัวเอง กลิ่นทินเนอร์ลอยคลุ้ง ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงบ่นนปภาไปบ้าง แต่เวลานี้ถึงแม้หญิงสาวจะเปิดประตูกี่บานให้กลิ่นเหม็นฉุนลอยตลบผมก็ยักไม่มีกะใจพูดให้ภาไปทาเล็บที่ริมระเบียงเหมือนอย่างเคย

ถอนหายใจหนึ่งครั้ง มองกำปั้นตัวเองที่ต่อยปราณลงไปแล้วก็อยากกลับไปต่อยมันอีกรอบ
มีสิทธิ์อะไรมาทำให้ผมรู้สึกแย่จนอยากจะร้องไห้แบบนี้


“มีอะไรพี่ภัทร เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ทะเลาะกับปราณ”

“อีกแล้ว” ภาถอนหายใจหน่าย ก่อนขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าผมไม่เถียงสักคำ “ทะเลาะแบบไหน ต่อยกันเหมือนทุกครั้งหรือเปล่า”

“อืม พี่ต่อยมัน แต่มันไม่ต่อยพี่”

“พี่ภัทร! แล้วพี่ปราณเป็นอะไรหรือเปล่า”

“ภาแวะไปดูมันหน่อยก็ดี”

“แล้วทำไมพี่ไม่เข้าไปดูเพื่อนล่ะ”

“มันคง” ผมนิ่งไปชั่วขณะ อยากเข้าไปช่วยทำแผลแต่คงไม่จำเป็นอีกแล้ว “ไม่อยากเห็นหน้าพี่ล่ะมั้ง”

“โกรธกันจริงๆ เหรอ พี่สองคนเลิกโกรธกันมานานแล้วไม่ใช่หรือไง มีเรื่องอะไรถึงได้ไปลงไม้ลงมือ แถมยังไม่จบหลังมีเรื่องกันเสร็จอีก ปกติไม่เคยเป็นแบบนี้นะ”

“อืม” ผมตอบในลำคอ เลี่ยงที่จะตอบคำถามภา ผมไม่รู้ว่าควรใช้คำพูดแบบไหน แต่ผมไม่ชอบไอ้เผือกนั่น ไม่ชอบแล้วก็ไม่สนด้วยว่ามันจะทำให้ปราณโกรธผมหรือเปล่า

จะว่าพาลก็ได้ ผมไม่แย้ง แต่ความรู้สึกหึงหวงอยากเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอีกฝ่ายนั่นเป็นเรื่องจริง

“รอใจเย็นๆ ก่อนแล้วค่อยคุยกันไหม”

"ช่างแม่ง" 

เดินไปถอดเสื้อช็อป โยนบนเตียง ทิ้งตัวลงนอน ไม่รู้ว่ารู้สึกแบบนี้มีมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตั้งแต่จำความได้ ไม่ว่าจะทะเลาะกันหนักแค่ไหน ปราณจะโกรธ หรือไม่พอใจ สุดท้ายเมื่ออยู่กันตามลำพังผมจะเป็นที่หนึ่งของมัน สิ่งที่งอกเงยในใจไม่เคยคิดจะแสดงออก ไม่จำเป็นให้ใครรับรู้  กระทั่งวันหนึ่งที่จุดที่ยืนไม่ใช่จุดที่ปลอดภัยอีกต่อไป ความรู้สึกที่ข่มไว้ก็เหมือนพร้อมจะปะทุออกมา


"พี่ภัทร ภารู้ว่าพี่อยากอยู่คนเดียว แต่มีอะไรก็เรียกภานะ"

"เดี๋ยวจะออกไปกินเหล้ากับไอ้กรณ์"

นปภาพยักหน้า เดินกลับเข้าห้องของตัวเอง เหลือเพียงแต่ผมที่ยังดำดิ่งกับความรู้สึกบัดซบๆ แบบนี้เพียงลำพัง

ไม่เคยนึกถึงวันที่ปราณให้ใครเป็นที่หนึ่งแทนผมไว้เลย พอวันนี้ถูกเย็นชาใส่เหมือนโลกทั้งใบจะสลาย

แม่งมีแต่ผม ที่คิดเกินเลยไปถึงไหนต่อไหนแต่เพียงผู้เดียว


ความร้อนในตัวถูกระบายออกไปแล้ว หลังจากดื่มหนักจนเมาหยำเป ไม่ถึงขั้นเมาเป็นหมาแต่เละเทะใช้ได้ 

ผมไม่แน่ใจว่าไอ้จ้อบอกแน็ต หรือแน็ตมาดักเจอที่ร้านประจำ แต่คงไม่สำคัญเท่ากับเราจบลงกันที่ไหน ผมนอนไม่หลับ และใช้เวลาเกือบทั้งคืนเพื่อจัดการตัวเองให้เลิกฟุ้งซ่าน

ทำไมต้องแคร์ไอ้เชี่ยปราณขนาดนั้น

แม้ทุกอย่างจะจบสิ้นลงแล้ว แต่หัวผมก็ยังไม่โล่งอยู่ดี


"ภัทร จะไปแล้วเหรอ ยังเช้าอยู่เลย"

ผมลุกขึ้นมาสวมกางเกงที่กองรวมกับยกทรงที่ข้างเตียงเสียงของหญิงสาวที่ใช้เวลาด้วยกันก็ดังขึ้นท้วง ผมอยู่ในคอนโดหรู ห่างจากมหาวิทยาลัยพอสมควร ไฟในห้องเพิ่งปิดไปหลังจากแน็ตเหน็ดเหนื่อยจนผล็อยหลับ ไม่คิดว่าจะรบกวนเลยใช้แสงที่สาดทะลุผ้าม่านเป็นเครื่องนำทางหยิบจับเสื้อผ้าขึ้นสวม สะบัดเสื้อ กล่องถุงยางอนามัยหล่นถึงพื้น นั่นอาจเป็นสิ่งที่ปลุกเจ้าของห้องให้ตื่นจากความฝัน


"มีเรียนเหรอ"

"เปล่า ต้องรีบกลับน่ะ น้องสาวรออยู่"

"นี่ ภัทรโตแล้วนะ จะห่วงกันทำไมนัก นอนกอดแน็ตต่ออีกพักไม่ได้เหรอ ค่อยออกไปหาอะไรกินด้วยกัน"

ผมไม่ตอบ กลัดกระดุมจากล่างขึ้นบน หญิงสาวลุกจากกองผ้านวมด้วยร่างเปลือยเปล่า สอดมือสวมกอดจากทางด้านหลัง ออดอ้อนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "นะคะ"

"ยังไม่เหนื่อยเหรอแน็ต พักผ่อนเถอะ"

"เหนื่อยใจจะขาด แต่ถ้าภัทรอยากต่อก็โอเค อยู่ด้วยกันอีกนิดนะ แน็ตติดต่อภัทรยากมากเลยอะ"

"ไม่เอาน่า แน็ต" ผมคำรามเมื่อปลายเล็บไต่ลงบนอก แกะกระดุมที่ผมกลัดเข้าหากันเมื่อครู่ออก เอาคางเกยที่บ่าและกดจูบเบาๆบนซอกคอ

"ใจร้ายอะ"

"ไว้จะติดต่อมาแล้วกัน"

"พูดแบบนี้ตลอด ครั้งก่อนก็บอกว่าไว้นัดเจอกันแล้วก็หาย เมื่อคืนแน็ตทำไม่ดีเหรอถึงได้รีบทิ้งกันแบบนี้ ทีภัทรรุนแรงแน็ตยังไม่บ่นสักคำ"

"อย่าหาเรื่องน่าแน็ต มันเป็นความพอใจของสองคน ถ้าไม่อยากให้ทำแล้วทำไมไม่ขัดขืนแต่แรกล่ะ" ผมตอบเสียงนิ่ง จุดบุหรี่ขึ้นสูบ หญิงสาวปล่อยมือแล้วกลับไปนั่งบนเตียงด้วยสีหน้าหงุดหงิด

"สรุปจะจบแค่นี้ใช่ปะ"

"แน็ต โอเค ถ้าแน็ตอยากให้ผมขอโทษ ผมขอโทษ ผมเมา พอใจยัง"

"ภัทรอย่ามากวนประสาทแน็ตนะ"

"โอเค ไว้เรานัดเจอกันใหม่ โอเคไหม" ตอบเสียงอ่อนลง กลัดกระดุมตามเดิมโน้มตัวลงมาจูบแก้มหญิงสาวเบาๆ และดูเหมือนจะทำให้แน็ตเย็นลง "ผมแค่อยากให้แน็ตพักผ่อน"

และผมก็ต้องการพักผ่อนเหมือนกัน หญิงสาวถอนหายใจ ยอมปล่อยให้ผมเป็นอิสระในที่สุด ผมหยิบโทรศัพท์ที่แบตหมดกับกระเป๋าสตางค์เดินออกมา เรียกแท็กซี่ หลับตาลง รู้สึกตัวอีกทีก็เดินทางถึงที่หมาย ใช้ชีวิตเหมือนเดิม กดลิฟต์ มองตัวเลขที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เหนือหัว ไขกุญแจห้อง ป่านนี้ภาคงออกไปเรียนแล้ว หากแต่เมื่อเสียงคลายล็อกดังประตูกลับถูกดึงจากข้างใน


"พี่ภัทรหายไปไหนมา!"

ภายังอยู่ในชุดเดียวกับหัวค่ำวาน ตาลึกโหลเหมือนคนไม่นอน เสียงแหบแห้ง

"ภาติดต่อพี่ไม่ได้ เพื่อนพี่ด้วย รู้ไหมว่าภาเป็นห่วงแค่ไหน!”

“ภา ใจเย็นๆ พี่ขอโทษ” เด็กสาวใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดทุบตี ก่อนจะร้องไห้และโผกอด ปกติภาไม่อ่อนไหวขนาดนี้ แต่ผมรู้ ต้นเหตุทั้งหมดเป็นเพราะภาเข้าใจว่าการทะเลาะกับปราณสำหรับผมมันหนักหนาแค่ไหน แม้ไม่เคยบอกแต่ภาเข้าใจดีมาตลอดว่าสำหรับผมปราณสำคัญมาก

ดังนั้นการหายไปโดยติดต่อไม่ได้อาจทำให้ภาเป็นกังวลจนถึงขั้นนั่งรอตลอดคืน

“นี่อะไร”

เด็กสาวถาม ค่อยๆ ผละตัวออก ผมแน่นิ่งไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจว่านปภากำลังเอ่ยถึงอะไร ความอ่อนไหวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นดุดัน ภาผลักอกผมแรงแล้วสะบัดหน้าเข้าห้อง สองเท้าก้าวยาวๆ คว้าต้นแขนไว้ กลายเป็นว่าเราอยู่กันในห้องโดยที่ประตูแง้มเปิดและไม่มีใครใส่ใจมัน

“ภา โกรธอะไรอีก ขอโทษ พี่เมาเลยไปนอนห้องไอ้กรณ์”

“แล้วมีเซ็กซ์กับพี่กรณ์หรือเปล่า”

“จะบ้าเหรอ”

“แล้วไอ้รอยที่คอนี่มันอะไร! พี่ภัทรไม่มีแฟน อย่าบอกนะว่าเครียดเลยไปนอนกับผู้หญิง ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!?”

“ภา อย่าบ้าน่า พี่โตแล้ว”

“บอกภามาสิว่ามันชื่ออะไร ภาไม่ยอมให้พี่ภัทรไปนอนกับใครมั่วซั่วหรอกนะ พี่โง่เรื่องผู้หญิงจะตาย”

“ภา"

“อย่าให้ภาไปเค้นกับพี่กรณ์นะ”

“แน็ต” ผมสารภาพเพื่อให้หยุดเถียง แต่แทนที่สงครามจะสงบ ดูคล้ายจะทำให้นปภาเดือดมากกว่าเก่า

“แน็ต วิทยาศาสตร์ ที่เป็นหลีดคณะหรือเปล่า”

“อืม”

“พี่ภัทรทำอะไรลงไป! ไม่รู้หรือไงว่าแม่นี่มีชื่อขนาดไหน ป้องกันหรือเปล่า ถ้ามันจะปล่อยท้องจับพี่ล่ะภาไม่สงสัยเลยนะ จะเรียนจบกันอยู่แล้วด้วย พี่บ้าหรือไง”

“ก็ช่วยไม่ได้นี่ ช่างมันเถอะภา พี่ป้องกัน เลิกบ่นได้แล้ว พี่ก็แค่คลายเครียด”

“มันจะทำพี่ภัทรเครียดมากกว่าเก่าสิไม่ว่า เลิกยุ่งกับมันเลยนะ เอาโทรศัพท์มานี่”

“แบตพี่หมด”

“เอามา” ผมยื่นเครื่องมือสื่อสารให้น้องสาว ยิ่งไม่ได้นอนภายิ่งโกรธง่าย สุดท้ายเลยยินยอมทำตามคำสั่ง ทิ้งโทรศัพท์ให้ภาก่อนเดินกลับไปเพื่อปิดประตูห้อง แต่ผมกลับเห็นใครบางคนยืนแน่นิ่งอยู่หน้าประตูห้องตัวเองเสียก่อน ใกล้ในระดับที่ทะเลาะกับภาเสียงดังขนาดนี้น่าจะได้ยินรายละเอียดทั้งหมด ชั่วขณะหนึ่งหัวใจผมหล่นวูบ แต่อีกใจก็บอกตัวเองว่าไม่ต้องแคร์

ปารกุลสบตากับผม ริมฝีปากหยักไม่ขยับขึ้นหรือลง แววตาเมินเฉยไม่สะทกสะท้าน จับจ้องครู่หนึ่งก่อนมองเลยผ่านไปราวกับผมไม่มีตัวตน ขณะนั้นผมปิดบานประตูลง หมุนตัวเข้าห้องส่วนตัว ทิ้งตัวลง และข่มตาหลับ

คงเป็นเพราะไม่มีน้องหอมอยู่ข้างๆ ถึงแม้ว่าไม่ได้พักผ่อนติดกันยาวนานเกิน 24 ชั่วโมง ผมก็ไม่อาจข่มตาลงเลย





ป่วยการจะพยายามพักผ่อนในเมื่อไม่มีทางที่จะทำ ผมมาเรียนในช่วงสายของวันเดียวกัน ไม่พกโทรศัพท์ ปล่อยให้ภาหลับอยู่ที่ห้อง ไอ้กรณ์เห็นหลิ่วตาล้อมาก่อน ขณะที่ไอ้จ้อมีสีหน้าลำบากใจ

“ไงมึง ตาโหลมาเชียว เสร็จไปกี่ยก”

“ไร้สาระ”

“แหม่ๆ ไม่เห็นลากใครไปนอนด้วยนาน นานมากแล้วโนะ ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กูยังจำไม่ได้เลย” คนพูดยังแซวไม่หยุด ผมกระแอมไอในลำคอ ก่อนไอ้กรณ์จะพูดต่อ “กูก็นึกว่ามึงจะไม่มาเสียอีก”

“นอนไม่หลับ”

“เอ้า ใช้แรงมาทั้งคืน”

“ภาวีนใส่กูแหลก เมื่อเช้า”

จบประโยคไอ้กรณ์ก็เงียบ เป็นอันรู้กันว่าถ้าน้องสาวมีปัญหาเมื่อไหร่ผมต้องถอยทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรหรืองี่เง่าแค่ไหนก็ตาม โชคดีอย่างตรงที่น้อยครั้งนักที่ภาจะไร้สาระเหมือนพวกผู้หญิงคนอื่นๆ เป็นกัน 

“กูว่าแล้ว” ไอ้จ้อออกความเห็นบ้าง ผมพยักหน้า ไม่เล่าอะไรต่อ ยกคอมพิวเตอร์ขึ้นมาจากกระเป๋า ทำธีสิสระหว่างรออาจารย์เข้าสอน “ภัทร เมื่อเช้าอาจารย์นนทชัยเรียกพวกกูไปถามเรื่องเมื่อวาน”

“หืม? เมื่อวาน ทำไม”

“เขาบอกถ้ามึงมาแล้วให้เข้าไปคุยด้วย เรื่องเดิม ที่บอกว่าถ้าจะมีเรื่องกับเด็กถาปัตย์ให้ไปมีนอกม. ถ้าอธิการฯ รู้เรื่องจะโดนทัณฑ์บนกันหมด ไหนๆ ก็จะจบแล้ว เขาไม่อยากให้มีปัญหา โดยเฉพาะมึง” เพื่อนสนิทยังพูดด้วยสีหน้าเครียด คราวนี้ไอ้กรณ์เลิกแซว เครียดขมึงไม่ต่างกัน “ปกติเขาเห็นว่าต่อยกัน วิ่งไล่กันตามประสาเด็กๆ เลยไม่อยากยุ่งแต่เมื่อวานที่เข้าหูอาจารย์เลยคือมึงกะเอาไอ้ฝั่งนั้นตาย เขาไม่โอเค”

“เดี๋ยวเลิกเรียนกูเข้าไปเอง”

“น่าจะพูดเรื่องไม่อยากให้เราปลูกฝังกับรุ่นน้องด้วยว่าไม่ถูกกับคณะนั้น”

“งั้นเหรอ” ผมครางในลำคอ คงจะจี๋จ๋ากับไอ้ปราณเป็นแบบอย่างให้รุ่นน้องตามหัวหน้าภาคท้วงมาได้อยู่หรอกถ้าไม่ใช่สถานการณ์แบบนี้
ผมถอนหายใจ

จากที่ไม่เคยเกลียด คงเกลียดผมจะตายห่าแล้วมั้งทีไปยุ่งกับเพื่อนรักของมัน





เกิน 48 ชั่วโมงที่ผมมีแต่เรื่องของปารกุลอยู่ในหัว ผมเข้าไปหาอาจารย์หัวหน้าภาคตามคำบอกของไอ้จ้อ รับฟังเรื่องที่คาดเดาได้อยู่แล้วและรับปากว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ไม่รู้กี่ครั้งที่ถูกพูดเตือนมาลอยๆ แต่อย่างว่า ตลอดระยะเวลา 4 ปีตั้งแต่เข้าปี 1 ที่ผมถูกปลูกฝังจากรุ่นพี่มาตลอดคือ 2 คณะนี้ไม่มีวันญาติดีกันได้ คงเหมือนกับครอบครัวที่ไม่รู้ที่มาที่ไป แต่อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้เลยพาลเหม็นขี้หน้ากันรุ่นต่อรุ่น ไม่ได้มาเริ่มที่ผม พวกอาจารย์ก็รู้ดี เขาปรามเท่าที่ปรามได้ พูดมากก็เปล่าประโยชน์ เผลอๆ ตีกันมาตั้งแต่รุ่นอาจารย์แล้วด้วยซ้ำ

ผมนั่งถอนหายใจที่โต๊ะรับแขกรวมใต้หอพักตั้งแต่ห้าโมงกว่า ปราณยังไม่กลับห้อง และผมคงนอนไม่หลับถ้าไม่ได้เอาน้องหอมมากอดด้วย อย่างน้อยถ้าไม่มีน้องหอม ก็เป็นกลิ่นไอ้ปราณนี่แหละที่ทำให้ผมรู้สึกสงบเลยมานั่งรอมันขณะทำธีสิสไปด้วย ปีสี่แล้วเรียนไม่ค่อยเยอะ เน้นทำเล่มจบเป็นหลัก สำหรับบางคนอาจเป็นเรื่องที่หนัก แต่ผมมีภาคอยช่วยอีกแรง หน้าที่หลักก็แค่หาข้อมูล เรื่องเรียบเรียงคำ หรือเขียนให้น่าสนใจมีคนช่วยแบ่งเบาภาระบ้าง

เอาเข้าจริงก็คิดว่าตัวเองเป็นคนเจ้าปัญหาให้คนรอบตัวไม่น้อยเหมือนกัน

ปารกุลกลับมาถึงหอพักเกือบหกโมงเย็น มันเห็นผม แต่ทำมองผ่าน ผมเองก็แสร้งทำงาน ไม่ลุกตามไปในทันที กระทั่งลิฟต์ลงมาเป็นรอบที่สองถึงได้ลุกตามขึ้นไป เอาโน้ตบุ๊คไปเก็บห้อง มีข้าวกล่องสามกล่องที่ซ่อนไว้ด้านหลัง หยิบออกมาวางที่เคาน์เตอร์ครัวของตัวเองสองกล่อง ส่วนอีกหนึ่งยังอยู่ในถุง คาดว่าปราณน่าจะยังไม่กินอะไร
ผมเดินไปเคาะประตูห้องมันด้วยข้อนิ้ว ไม่ถึงนาทีเจ้าของห้องก็เปิดออก ปารกุลมองผมด้วยสีหน้าเย็นชาเหมือนอย่างเคย


“มีอะไร”

“น้องหอม” มันหยิบมาให้ และผมก็รับ เรายังไม่พูดกันพักใหญ่กระทั่งอีกฝ่ายเป็นคนเอ่ยขึ้นมาก่อน

“เรื่องผู้หญิงที่มึงไปนอนด้วยเมื่อคืน” ตาคมเหลือบมองที่รอยสีม่วงช้ำบนซอกคอ มันเด่นชัดจนไม่อาจหาคำโป้ปดอะไรมาลวงได้ แน็ตจงใจสร้างหลักฐานไว้เพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่าเมื่อคืนระหว่างเราเกิดอะไรขึ้นบ้าง “ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่มึงควรจะเอาตัวเองเข้าไปยุ่ง”

“แล้วมึงเสือกอะไร ทีไอ้เวรนั่นมึงยังปล่อยให้มันวอแวได้”

“นี่มึงยังไม่สำนึกเหรอว่าเรื่องนั้นมึงผิด”

“ผิดอะไร ทีมึงยังไม่อยากให้กูยุ่งกับผู้หญิงคนไหนเลย ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องมาเที่ยวห้ามคนอื่น”

“ไอ้ภัทร ไวมันเพื่อนกู”

“แน็ตก็เพื่อนกูเหมือนกัน เพื่อนกันก็เอากันได้ ไม่เห็นแปลก มึงจะเอากับไอ้เวรนั่นก็ได้”

“อย่ามากวนตีน ไม่มีอารมณ์จะทะเลาะด้วย”

“แล้วใครใช้ให้มึงเสือกเรื่องของกูล่ะ กูจะนอนกับใครมันก็เรื่องของกู เหมือนที่มึงจะไปป้อนไอ้ติมตัวผู้ที่ไหนก็ได้ไง”

“ถ้าน้องมึงไม่ร้องห่มร้องไห้หนักขนาดนั้นคิดว่ากูจะพูดให้มันเสียปากไหม เรื่องต่ำๆ แบบนี้กูไม่ได้อยากรู้ไปกับมึงหรอก”

“อ๋อ จะบอกว่าที่อุตส่าห์เมตตามาเตือนนี้เพราะภาไปขอร้องให้มึงมาห้ามกูอีกแรงอย่างนั้นเหรอ โอ้โห นี่กูต้องกราบตีนไหม”

“ไอ้เชี่ยภัทร!” มือขาวกระชากที่คอเสื้อ ผมผลักอกมันจนเซไปชนกับประตู ก้าวขาประชิด ยกมือขึ้นคร่อม 

“ทำไม จะต่อยกูเหรอ”

“เออ ทำไมกูจะต่อยมึงไม่ได้ มึงยังต่อยกูได้เลย อย่าขยับเข้ามานะเว้ย!”

“กลัวเหี้ยอะไรล่ะ ตอนเสือกไม่เห็นกลัว กลัวโดนชกอีกเหรอ” ผมยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ไม่เหมือนเดิม ไอ้ปราณออกแรงผลักที่อก ครั้งแล้วครั้งเล่าแต่มือที่จับแต่คัตเตอร์กับโมเดลจะทำอะไรได้มาก ผมขยับเข้าหาเรื่อยๆ ใช้มือข้างหนึ่งจับคางมันให้เงยขึ้นมา “รู้หรือเปล่าว่านอกจากชกแล้ว ดื้อมากๆ กูก็ลงโทษมึงด้วยวิธีอื่นได้เหมือนกัน”

ฉับพลันวินาทีนั้นผมก็ทำทุกอย่างดั่งใจ เรียวปากหยักที่ลอบมองมาเนิ่นนานถูกบดคลึง กดจูบทาบทับลงไปไม่สนแม้อาการขัดขืนเต็มกำลังของอีกฝ่าย กัดริมฝีปากด้วยความมันเขี้ยว ล็อกคอไว้จนกระทั่งจูบจนสาแก่ใจก็ผละออก

ดวงตาจับจ้องมันแน่นิ่ง ข้าวกล่องกับน้องหอมร่วงลงพื้น ปารกุลโกรธจัด โกรธจนตัวสั่น หน้าแดง แต่กลับทำให้ผมกดยิ้มที่มุมปาก 

“ถามตัวเองเถอะ ว่าที่มาเสือกเรื่องกูไปเอากับใคร มึงท้วงเพราะภาขอร้อง หรือว่า….มึงหึงของมึงเอง”








TBC


อย่าโกรธภัทรรรร  ภัทรแค่น้อยใจ ภัทรขอโทษษษษ
เมื่อคืนลืมลง อิอิ
สุขสันต์วันอังคารนะคะทุกคนน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

39 ความคิดเห็น

  1. #885 nam-tao-hu (@nam-tao-hu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 20:57
    นังภัทรรร ทำให้เรื่องมันบานปลายเกินไปแล้ว
    #885
    0
  2. #884 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 20:49
    ภัทรอย่าทำตัวแบบนี้ จะรำคาญแล้วนะ ไร้สาระ โดนคนชื่อแน็ตตามราวีแน่
    #884
    0
  3. #876 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:11
    แกจะทำแบบนี้ไม่ได้นะภัทร โกรธ!!
    #876
    0
  4. #870 ploy-p-ploy (@iamprettyployly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 18:21
    แลงมากอะ นาย เขาเป็นห่วงนะเว้ย เตือนดีๆอะ ลมหึงมันขึ้นหน้านานจังวะ
    #870
    0
  5. #860 AiJaewa (@AiJaewa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:17
    ภัทรตรรกะพังมาก ถ้ายังเป็นงี้ไม่ปรับปรุงตัวเอง อย่าเอาตัวมาเฉียดปรานเถอะ
    #860
    0
  6. #858 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 08:45
    ภัทรนิสัยไม่ดีเลย!
    #858
    0
  7. #817 no-run (@PiPiyanan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 16:04
    โอ้ยยยยยยยย ไปกันใหญ่แร้ววววว
    #817
    0
  8. #809 blastocyst (@blastocyst) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 18:03
    ภัทรไปเอาความมั่นใจมาจากไหน เอาโมเดลเขวี้ยงหัวมันเลยปราน 55
    #809
    0
  9. #801 Pony C (@amzeenkakkak) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 00:37
    เกินไปแล้วนะณภัทร!!!!!!! หนูลูกเอาคัตเตอร์ปาดคอมันเลยลูก! เรื่องนี้ไม่มีพระเอกได้
    #801
    0
  10. #796 ภรมน (@mmmiuic) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 15:25
    อีภัทรรรรรร แกรนะแกร ชั้นคิดถูกแล้วที่ลงทีมปราณ 5555
    #796
    0
  11. #778 pukiest (@pukiest) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 12:45
    ภัทรอย่ารุนแรง ขอร้อง
    #778
    0
  12. #756 reallyeun (@thebestkub) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 03:54
    พระเอกไม่น่ารักละ
    #756
    0
  13. #733 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 19:59
    มันหน้ามาก555555
    #733
    0
  14. #717 Nebbianuvolaa (@Nebbianuvolaa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 01:16
    ภัทรอย่าทำนิสัยไม่ดีใส่ปราณแบบเน้ ฮือออ
    #717
    0
  15. #713 mind_ktd (@mind_ktd) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 21:16
    ไม่ชอบที่ภัทรทำแบบนี่เลยอะ มันเหมือนดูถูกคำว่ามิตรภาพไปอีก ถ้าเป็นปราณคงย้ายหอหนี ไม่ยุ่งไม่เข้าใกล้อีกเลย ทำแบบนี้นี่มันดูถูกชัดๆ
    #713
    0
  16. #694 alf_yakusa (@alf_yakusa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:07
    เพื่อนกันก็เอากันได้ คำนี้กรีดหัวใจมากอ่ะ ขนาดไม่ใช่คู่กรณีในเรื่อง สงสารภัทร อยากปลอบ แจ่ภัทรทำไม่ถูกเลย ฮื่อออออ
    #694
    0
  17. #675 mkatui (@maylovexis) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:48
    ไอภัทรรรรรรรรร รุกแร๊งงวงงง
    #675
    0
  18. #651 Noey_CHP (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 19:51
    ภัทรมาอะ5555555 หายโกธรกันไวๆนะ
    #651
    0
  19. #642 yayee25 (@yayee25) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 17:03
    คงจะมีปัญหาตามมาอีกบานซินะ
    ที่ไปเอากับน้องแน็ต
    ภัทรเอ้ยยย ไหวไหมเนี่ยย????
    #642
    0
  20. #609 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 19:59
    โว้ยยย ภัทร ทำแบบนี้ไง เพราะทำแบบนี้ไงง
    #609
    0
  21. #563 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 17:57
    ภัทรเอ้ย... นอกจากจะทำให้มันไม่มีอะไรดีขึ้นแล้ว ยังทำให้ภาโกรธมาก และยังทำแบบนี้กับปราณอีก เข้าใจว่าอารมณ์หึงแต่นั่นเพื่อนปราณโว้ย ถามเขาก่อนไหม
    #563
    0
  22. #535 Pipie'z (@touchmylove) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 07:40
    ภัทรรรรรร
    #535
    0
  23. #494 knarins (@ninglky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 18:00
    ภัทรก็เล่นแรงไปหน่าาาา~~~
    #494
    0
  24. #267 polypoll (@ployciel) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 03:58
    เปลี่ยนทีมด่วนๆเลยค่ะ
    #267
    0
  25. #250 Titlekaitod (@montawat10) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 19:54
    อ่านตอนนี้แล้วทีมปรานเลยย งื้ออ เศร้าๆไงไม่รู้ ไม่อยากให้ภัทรไปได้กับนางนั่น
    #250
    0