[one short] try again [BeeCris]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,872 Views

  • 4 Comments

  • 58 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2

    Overall
    1,872

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ



ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ...

เรื่องนี้เขียนเป็นเวอร์นัทโมมาประมาณ80% แล้วก็กลับลำเอามาเป็นบีคริส จนจบได้ จบได้จริงๆอ่ะ ฮ่าๆๆ

เอาเป็นว่าให้เครดิทคนละครึ่ง มีมาลงทั้งสองเวอร์ชั่น จะได้ไม่น้อยใจกัน

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 16 ม.ค. 59 / 21:45

บันทึกเป็น Favorite


“อีกแล้วเหรอ!!!”


ศิระ สถบเสียงดัง เขาทำแบบนี้เป็นครั้งที่สามในรอบปีแล้วหลังจากความพยายามครั้งแรกเมื่อเก้าเดือนก่อนล้มเหลว แล้วครั้งนี้มันก็ล้มเหลวพังครืนไม่เป็นท่าอีก

เมื่อชั่วโมงก่อนหน้านี้  ศิริน ลูกสาวคนสุดท้องของบ้าน หนีหายไปจากงานแต่งงานครั้งที่สามของตัวเอง ไม่ใช่ว่าเธอทำแบบนี้เป็นครั้งแรก หากแต่เป็นครั้งที่สามแล้วที่หล่อนรู้สึกกลัวการแต่งงาน


ปีก่อนเธอเพิ่งจะเรียนจบในระดับปริญญาโท ปีนี้เธอจะต้องแต่งงานเสียแล้วรึ?!


มันก็คงจะเกินไปหน่อย สาวๆส่วนมากมักจะออกอาการดีใจยิ่งกว่าได้ทองเสียอีกเวลาที่มีชายรูปงามเพียบพร้อมมาคุกเข่าขอแต่งงาน แต่ศิรินไม่ใช่อย่างนั้น หล่อนวิ่งหนีในทุกครั้งที่มีโอกาส ไม่ใช่ว่าชายคนนั้นไม่ดี หรือเขามีกริยาหยาบทรามหรือก็ไม่ รูปงาม หน้าที่การงานดีเลิศอย่างที่สาวคนไหนเห็นก็ต้องตะครุบเอาไว้ให้ได้ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าหล่อนหวาดกลัวอะไร

กลัวผู้ชายหรือก็คงจะไม่ใช่ เธอก็เหมือนกับผู้หญิงปกติทั่วๆไป ไม่ได้มีตรงไหนผิดแผก มันยังคงเป็นคำถามที่ศิรินหาคำตอบให้ตนเองไม่ได้

ควบม้าสีน้ำตาลออกมาไกลจากสถานที่จัดงานอยู่พอควร ผ้าลูกไม้สีขาวลู่ไหวไปตามแรงลม เธอคอยหันหลังมองแสงไฟที่อยู่ไกลลิบ อีกไม่นานพวกของคุณพ่อก็คงจะต้องตามหาตัวจนเจอ พยายามหาผู้ชายใหม่มาทำความรู้จักสนิทสนม แล้วก็จับแต่งงานเหมือนเดิม ก็ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบพวกเขานะ หรือจริงๆแล้วมันอาจจะแค่ชอบ แค่ชอบ ก็เท่านั้น

ศิรินกระโดดลงจากม้า ถอดรองเท้าส้นสูงแล้วคล้องมันเอาไว้กับตรงไหนซักแห่งของอาน ออกแรงตีก้นให้มันวิ่งเตลิดไป เธอตัดสินใจลงตรงนี้แล้วหาที่ซ่อนเสียดีกว่า เพราะม้าอาจจะวิ่งไปอีกไกลกว่าที่จะหายเตลิด และมันก็อาจจะทำให้พวกเขาสับสนว่าเจ้าสาวกลัวฝนหายไปอยู่ที่ไหนซักแห่งใกล้ๆกับมัน

หญิงสาวเดินเท้าเปล่าเข้าไปในพื้นที่ของสวนองุ่นแปลงยาวๆเพื่อให้ยากต่อการค้นหา ไม่รู้ว่าเคราะห์ดีหรือร้ายที่ทำให้คนงานไร่ออกมาเก็บองุ่นกันในคืนนี้พอดี นั่นอาจจะทำให้สร้างความสับสนให้คนที่ตามหา หรือจะกลายเป็นว่ามีคนชี้ตัวเธอมากขึ้นก็ไม่รู้


“นั่น ทางนั้น”


เสียงชายหนุ่มกลุ่มใหญ่ที่ออกตามหาคุณหนูเล็กกันอย่างโกลาหล ยามวิกาลในไร่องุ่นที่มีสถานที่ให้เช่าจัดงานเป็นที่กว้างกลางแจ้งบรรยากาศทิวเขาพร้อมบริการไวน์ในราคาแบบเหมาคืน

ศิรินย่อตัวนิ่งอยู่ข้างคนงานหญิงมีอายุ หล่อนช่วยเอาตะกร้าบังเอาไว้ให้เพราะเจ้าสาวคนสวยขอให้ช่วย คุณป้าใจดีพยักหน้าบอกว่าพวกนั้นไปแล้วศิรินถึงได้ถอนหายใจโล่งอก แต่ยังถอนไม่ทันสุดก็ดันมีคนมาจับตัวเธอเอาไว้ได้ หญิงสาวกรี๊ดในลำคอทว่าไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกมาก็เพราะโดนมือยาวๆปิดไว้สนิท


นี่หล่อนพลาดท่าเป็นครั้งที่สามแล้วนะ โดนจับได้อีกแล้ว!!


“มุกเดิมตลอดเลยคุณ”


ศิรินได้ยินเสียงหัวเราะเยาะพร้อมกับถูกพลิกตัวกลับมา ผ้าคลุมหน้าที่ไหลร่นลงมาถึงหน้าผากของจ้าสาวผมยุ่งถูกเปิดออก คนตรงหน้าย่อตัวคุกเข่าย่อตัวอยู่กับพื้น ดูตาสีน้ำตาลของเจ้าหล่อนจ้องมองคนกลัวการแต่งงานอย่างไม่วางตา


“คุณ”


พูดเสียงเบา เธอเจอคนๆนี้ทุกครั้งที่วิ่งหนีจากการแต่งงาน ไม่ว่าจะเป็นครั้งแรก ครั้งที่สอง หรือสาม ก็จะถูกอีกคนตามเจออยู่ตลอด แท้จริงแล้วหญิงสาวผมยาวถูกดัดเป็นลอยอ่อนๆแล้วมัดรวบไว้เป็นหางม้า เจ้าของดวงตากลมโตที่จ้องมองเธออยู่นี้เป็นเจ้าของกิจการไร่องุ่นซึ่งเป็นสถานที่แต่งงานทั้งสามครั้งของศิรินนั่นเอง


เจ้าสาวโผเข้ากอดคนตัวสูงกว่า เธอซุกหน้าลงบนไหล่บอบบางอย่างอยากหลบหน้า


“ขอบคุณค่ะป้า”


เจ้าของไร่เอ่ยขอบคุณคนงานของเธอที่ช่วยศิรินเอาไว้ หล่อนสั่งกับลูกน้องทุกคนให้ช่วยเหลือเจ้าสาวกลัวฝนในทุกโอกาส เพราะอะไรน่ะรึ?


“หนีอีกแล้วเหรอ คริส ไม่เห็นจะเข้าท่าเลย”


คนยียวนพูดพร้อมกับเดินนำลัดเลาะแนวค้างองุ่นไปเรื่อยๆ ยิ่งเดินมาลึกเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอย่างชำนาญทางจนศิรินจำเส้นทางไม่ได้ กระทั่งพ้นแนวต้นองุ่นก็เป็นบ้านพักหนังไม่ใหญ่ไม่เล็กสำหรับอยู่หนึ่งคนตรงบริเวณที่มีสวนตัดแต่งอย่างดี


“คุณเจ้าของไร่จะพาฉันมาหลบที่เดิมอีกหรือคะ”


ศิรินถามด้วยน้ำเสียงแสนงอนอย่างคนสนิท ให้อีกคนลอบยิ้ม ก่อนจะรีบดึงเธอเข้ามาหลบหลังบานประตูที่เปิดออกอย่างรวดเร็วจากแสงไฟจากรถค้นหาที่ลอดเข้ามา


“มันก็ซ่อนได้ทุกทีนี่คะ คุณเจ้าสาว”

เธอพูดแบบเย้าแหย่ให้เจ้าสาวขี้หงุดหงิดนึกโมโห


“บี!!”


เธอแผดเสียงแหลมในแบบที่กัดฟันกระซิบไม่อยากให้มันดังเกินไป เขายังจะมีหน้ามาหัวเราะ อยากจะหยิกให้เนื้อเขียวนักเชียว ศิรินขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างแสนงอน


“รอให้คนที่นี่ซาแล้วเดี๋ยวฉันจะพาไปส่งที่บ้านเหมือนเดิมนะ”


เจ้าของชื่อน้ำทิพย์อธิบายแผนการให้ฟัง ซึ่งมันก็เหมือนกันทุกๆทีที่หนีกันมา เธอยืนเต็มความสูงอวดรูปร่างเพรียวบาง ไหล่มนภายได้เสื้อลายสก็อตสีเลือดหมูยักขึ้นทีนึง เหมือนกับจะบอกว่า ก็เหมือนเดิมแบบนั้นนั่นแหละ ศิรินยักไหล่บ้างแบบไม่แคร์ ในเมื่อแผนของน้ำทิพย์ก็สำเร็จทุกครั้ง ค่าจ้างก็ไม่เสีย


เธอจะตื่นมาในเช้าวันใหม่ในห้องนอนของตัวเองพร้อมกับทักคุณพ่อที่โกรธกริ้วแทบลุกเป็นไฟที่โต๊ะอาหารเช้า


ศิรินไม่ได้คบกับน้ำทิพย์


เธอกับเขาเป็นอะไรกันหรือก็ไม่รู้ ไม่ได้คิดคำตอบไว้สำหรับเรื่องนี้ เธอกับหล่อนไม่ได้รู้จักกันมาก่อนการแต่งงานครั้งแรก อาจจะมีความมสัมพันธ์ในแบบของคนที่หนีกับคนช่วยให้หนี อะไรแบบนั้น แต่ศิรินก็ไม่ได้สน เธอแค่ไม่อยากแต่งงาน เพราะรู้สึกว่ามันยังไม่ใช่ที่สุด


มันก็ใช่แล้ว แต่ยังไม่ใช่ที่สุด คนที่ไม่คิดถึงตัวเองว่าเมื่ออยู่ข้างเขาแล้วจะเกิดผลกระทบอะไรขึ้นกับเราบ้าง


“หนาวป่าว เกาะอกด้วย รอบนี้ชุดสวยดีนะ”


หญิงสาวเคาะเท้าที่สวมบูทหนังพร้อมกลวดสายตาขึ้นๆลงๆสำรวจชุดปราณีตอย่างสนใจ เธอไม่ค่อยแต่งชุดแบบนี้แล้วจะเดินถนัด เดินดุ่มเก็บองุ่นบ่มไวน์ก็พอดีกันได้ชุดพังลูกไม่ขาดพอดี เสื้อผ้าสวยๆมักไม่ค่อยอำนวยกับความสะดวกในการประกอบอาชีพนัก

ศิรินยกมือบังหน้าอกควับ เธอมองหางตาอย่างคาดโทษเหมือนโดนละลาบละล้วงลวนลามทางสายตา น้ำทิพย์อ่านได้ไม่ยาก


“นี่คุณ ฉันเป็นผู้หญิงนะ อายอะไรนักเนี่ย”


น้ำทิพย์ว่าพร้อมกับเดินเร็วๆเข้าไปหาคนที่ทนอยู่กลางห้องมืดๆ และพยายามแกะแขนผอมๆนั่นออก แค่ชมเสื้อนิดๆหน่อยๆเอง จริงมั้ย ดิ้นกันไปดิ้นกันมาอยู่นั่นแหละ

พอแกะมือศิรินได้น้ำทิพย์ก็เห็นแต่ว่าอีกคนหน้าแดงลามไปถึงใบหูที่พ้นออกมาจากเส้นผมสีดำขลับ มืดขนาดนี้ยังเห็นได้ว่าสาวเจ้าตัวแดงขนาดไหน ทำให้กลายเป็นสถานการณ์อึกอัก กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะเธอแค่อยากแกล้งเลยไปละเมิดสิทธิส่วนตัวของเขาแท้ๆ น้ำทิพย์ค่อนขอดตนเองในใจ


“อ่า ข..ขอโทษนะ..อ่า.. ที่  เอ่อ.. ดู หยาบคาย”


น้ำทิพย์พูดขอโทษอึกๆอักๆ ด้วยไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดี แต่ศิรินก็ยังไม่ยอมพูดด้วย จนเจ้าของไร่เดินกลับไปนั่งพิงกับบานประตูแล้วศิรินก็ยังยืนกำมือนิ่ง หน้าก็ยังดูแดงอยู่ แต่น่าจะมาจากความโกรธเสียมากกว่า แล้วก็คงเป็นอย่างนั้นจริงๆ เพราะไม่ทันที่น้ำทิพย์จะลุกหนีก็ถูกศิรินพุ่งเข้าชาร์ต ตีหัวตีไหล่อุดตะหลุด


“โอ้ยๆ นี่ฉันช่วยคุณไว้นะ”


น้ำทิพย์ทวงบุญคุณพร้อมกับตั้งรับฝ่ามือที่โหม อย่างกับพายุในหน้ามรสุม


“ไอ้บ้า !!! เธออย่ามาทวงบุญคุณจากฉันนะ!! ไอ้โรคจิต”


“เฮ้ย! มีเสียงดังมาจากในนั้น”


เสียงจากด้านนอกทำให้สองคนชะงัก พวกหล่อนหยุดสงครามย่อมๆเอาไว้ชั่วคราวก่อนที่น้ำทิพย์จะคว้าข้อมือของศิรินแล้วกึ่งเดินกุ่งลากไปที่หน้าต่างด้านหลัง ในยุดเจ้าสาวยาวรุ่ยร่ายเดินลำบากให้เจ้าตัวต้องคอยยกๆดึงๆชายกระโปรงอยู่ตลอดเวลา น้ำทิพย์เห็นอย่างงั้นจึงต้องทำอะไรบางอย่าง


“ขอโทษนะ คุณลูกไม้ ”


เสียงดัง ‘ขวาก’ เป็นคำตอบเมื่อชายยาวถูกฉีกออกไปอย่างที่เจ้าของชุดไม่ทันได้อ้าปากคัดค้าน น้ำทิพย์เปิดบานกระจกออกแล้วกระโดดผลุงลงไปอย่างรวดเร็ว ความสูงจากบนนี้คงราวๆหนึ่งเมตรเห็นจะได้ ศิรินทำหน้าเหรอหราว่าจะต้องกระโดดลงไปจริงๆหรือ?


“ไปกับฉัน”


พลันสีหน้าของเจ้าหล่อนเปลี่ยนเป็นลังเล เธอก้าวขาออกไปข้างหนึ่งก่อนที่เสียงทุบประตูจะดังขึ้นจนต้องสะดุ้ง


“เร็วสิ!! โดด”


น้ำทิพย์อ้าแขนรับราวกับจะบอกว่าเธอต้องไม่เป็นอะไร และเขาจะรอรับอยู่อย่างแน่นอน ศิรินชั่งใจเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ประตูจะถูกพังเข้ามาได้


คนที่ไม่คิดถึงตัวเองว่าเมื่ออยู่ข้างเขาแล้วจะเกิดผลกระทบอะไรขึ้นกับเราบ้าง


ศิรินดันตัวออกจากระเบียงไม้สู่งเบื้องล่าง อ้อมกอดของน้ำทิพย์ไม่ได้แข่งแกร่งอย่างเจ้าชายในนิยาย แต่กลับโอนอ่อนนุ่มนิ่มอย่างที่ไม่เคยได้คิดไว้


“โอเคนะ ไปกันเถอะ”


เขาพูดสั้นๆอย่างไม่ได้รอฟังคำตอบ อยู่ดีๆทำไมถึงรู้สึกถึงอะไรแปลกๆบางอย่างได้เล่า อย่างเช่นหัวใจเต้นผิดจังหวะไปหรือเปล่า ก็อาจจะเพราะตื่นเต้นจากการโดนตามล่ามากกว่า


ศิรินอยากจะให้มันเป็นอย่างนั้น..


สองขาก้าวเร็วจนเกือบจะวิ่ง กระทั่งลืมไปว่าเท้าไม่ได้สวมรองเท้า สองมือยกกระโปรงให้พ้นจากเรียวขาท่ามกลางหมู่ไม้และความมืดที่ทอบรรยากาศจนเป็นสีน้ำเงินเข้ม น้ำทิพย์ชำนาญทางมากพอที่จะพาเธอมาหลบไม่ไกลนัก เพียงแต่นั่งรออยู่เงียบๆให้กลุ่มผู้ล่าถอยไป บางทีการถูกล่ามันก็น่าตื่นเต้นอย่างนี้เองหนอ เธอได้สัมผัสมันเป็นครั้งที่สาม


น้ำทิพย์ลอบยิ้มอยู่เงียบๆจนอีกคนสังเกตเห็น


เธอไม่รู้ว่าน้ำทิพย์นึกถึงเรื่องอะไรอยู่ เจ้าสาวก็ได้แต่คิดว่า หรือที่จริงแล้ว การหนีการแต่งงานของเธอก็เพื่อที่จะอยากได้เจอใครอีกคนซ้ำแล้วซ้ำอีก บางที..เธออาจจะรู้คำตอบแต่ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ บางที..เธออาจจะไม่กล้าพอที่จะยอมรับ


“บี ถ้าครั้งหน้าคริสหนีอีก บีจะมาช่วยมั้ย”


เจ้าของไร้องุ่นไม่ตอบ เธอเงี่ยฟังเสียงรอบข้างแล้วบอกว่า “เราควรจะกลับกันได้แล้ว” ขายาวๆก้าวนำออกไปจากที่ซ่อน ใช้เวลาไม่นานเธอก็มาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านพักเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้ น้ำทิพย์อ้อมไปอีกด้านเพื่อเอารถและวนมารบคนที่ยืนเท้าเปล่าอยู่ที่เดิม

เธอไม่ได้คำตอบอะไรจากน้ำทิพย์อีก นอกจากการถูกสั่งว่าถ้ากลับไปถึงบ้านแล้วให้ใส่ยาที่เท้าให้เรียบร้อย น่าแปลกที่เธอเสียใจ แต่ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าใดนักกับความรู้สึกนึกคิดนี้


บางที... เธอแค่อาจจะอยากเจอเขาอีกครั้ง

.

.


“อีกแล้วเหรอ!!!”


ศิระ สถบเสียงดัง เขาทำแบบนี้เป็นครั้งที่สี่ในรอบปีแล้วหลังจากความพยายามครั้งแรกเมื่อสิบสี่เดือนก่อนล้มเหลว แล้วครั้งนี้มันก็ล้มเหลวพังครืนไม่เป็นท่าอีก

เมื่อชั่วโมงก่อนหน้านี้  ศิริน ลูกสาวคนสุดท้องของบ้าน หนีหายไปจากงานแต่งงานครั้งที่สี่ของตัวเองกับอัยการหนุ่มรูปหล่อ ดีกรีนักเรียนทุน ไม่ใช่ว่าเธอทำแบบนี้เป็นครั้งแรก หากแต่เป็นครั้งที่สี่แล้วที่หล่อนรู้สึกกลัวการแต่งงาน ศิรินกระโดดลงจากม้า ถอดรองเท้าส้นสูงแล้วคล้องมันเอาไว้กับตรงไหนซักแห่งของอาน ออกแรงตีก้นให้มันวิ่งเตลิดไป

หญิงสาวเดินเท้าเปล่าเข้าไปในพื้นที่ของสวนองุ่นแปลงยาวๆเพื่อให้ยากต่อการค้นหา ไม่รู้ว่าเคราะห์ดีหรือร้ายที่ไม่ได้มีการเก็บองุ่นในคืนเดือนหงายเหมือนสามครั้งก่อนหน้านี้ ศิรินรู้ว่าเธอกำลังอยากเจอกับอะไร เธอหวังว่าจะเจอผู้หญิงคนนั้น


“หนีอีกแล้วเหรอ คุณเจ้าสาว”


บี..


“อืม ลองดู อีกซักครั้งน่ะ”


คนสูงกว่ากลั้วหัวเราะ เธอหลบอยู่หลังค้างองุ่นอยู่เกือบชั่วโมงเพื่อรอให้ศิรินวิ่งหนีออกมา ความสัมพันธ์ที่ยังไม่เคยได้เริ่มต้นที่จริงมันอาจจะเริ่มก่อตัวมาตั้งแต่แรก ตั้งแต่ครั้งแรกเลยหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ


“อืม ลองดูสิ”


ลองหนีไปกับฉันอีกซักครั้ง..


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ MissP&Co จากทั้งหมด 13 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 มกราคม 2559 / 18:20
    อาจจะมีมีครั้ง5...6...7...จนพวกนางแก่หงอมเลย 555555555555
    #4
    0
  2. วันที่ 17 มกราคม 2559 / 09:36
    จริงๆ ไม่ต้องกลับก็ได้นะบ้านอ่าาาา 55555555  ตามกันไปเล้ยยยยย
    #3
    0
  3. วันที่ 16 มกราคม 2559 / 16:56
    นึกถึง รันอะเวย์บายด์เลย

    เจ้าสาวกลัวฝน

    แต่ความจริงคือเจ้าสาวที่อยากอยู่กับคนพาหนี
    #2
    1
    • 16 มกราคม 2559 / 17:02
      ง่า ไม่เคยดูอ่ะค่ะ เดี๋ยวจะหามาดูนะคะ ขอบคุณค่ะ
      #2-1
  4. #1 mycatcrazy (@mycat2102) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 16:51
    แปลกๆ ป่ะ หนีไปด้วยกัน555
    #1
    1