[Fic] 福岡の不眠な人[2yeon][Twice]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,384 Views

  • 216 Comments

  • 387 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    27

    Overall
    9,384

ตอนที่ 13 : เมอรี่ซ์คริสต์มาส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    29 ก.ค. 60


เสียงดนตรีคลอเคล้าเข้ากับบรรยกาศอุ่นๆที่หน้าเครื่องทำความอุ่นที่ตั้งอยู่ตรงกลาง ต้นคริสต์มาสสีเขียวแก่ กิ่งก้านยาวๆของมันแผ่ออกไปเป็นวงเมื่อตั้งอยู่ตรงกลางห้องโถง พื้นที่ตรงนั้นมีทั้งกล่องของขวัญและของตกแต่งกองอยู่เป็นกลุ่ม เพราะยังเป็นช่วงหัวค่ำสองแม่ลูกถึงยังช่วยกันแขวนนู่นแขวนนี่เพื่อประดับประดามันได้อยู่

“แบบนี้ดีมั้ยม๊า”

นาโกะชูดาวสีทองไปทางซ้าย

“ไม่ๆขยับอีกนิดนึง ทางนี้ๆ”

คนเป็นแม่บุ้ยใบ้ให้นาโกะขยับดาวสีทองไปทางขวา ลูกสาวที่นั่งอยู่บนคอก็ทำตามอย่างว่าง่าย เพราะนาโกะค่อนข้างเป็นเด็กตัวเล็กกว่าเด็กในวัยเดียวกันจองยอนถึงได้ทำอย่างนั้นได้ง่ายๆ มือเล็กวางมันไว้อย่างแม่นยำตรงตำแหน่ง แต่พอเสร็จแล้วเจ้าตัวเล็กกลับไม่ยอมลงมา จองยอนแกล้งเดินเซไปซ้ายทีขวาทีอย่างแกล้งแหย่ลูกสาวให้หัวเราะเอิ้กอ้าก ทั้งกรี๊ดทั้งปิดตาคนที่เป็นม้าให้ขี่

“นาโกะ!อันตรายนะ”

พอลงมาถึงพื้นได้นาโกะยิ่งหัวเราะเอิ้กอ้ากตอนที่ถูกแม่เอ็ดเข้าให้ ถึงจะสิบเอ็ดขวบแล้วแต่นาโกะก็ยังไม่ลดความซนลงไปเลยแม้แต่นิดเดียว จองยอนขยำพุงสำเร็จโทษลูกสาวไปเสียยกใหญ่จนเจ้าตัวน้ำหูน้ำตาไหล เพราะเป็นวันที่มีความสุขแน่ๆที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นคริสต์มาสที่ดีกว่าปีก่อน

เสียงเพลงจากวิทยุที่เปิดสร้างบรรยากาศเมื่อถึงช่วงดีเจ สองแม่ลูกหันมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมายเมื่อได้ยินเสียงนั้นขึ้นมา เสียงที่นำพาพวกเรามาพบกับโชคชะตา

“ดีเจยูยูปุริน กับรายการคลื่นคนเหงานอนไม่หลับประจำคืนคริสต์มาส 1997 ค่า คืนคริสต์มาสสุดสัปดาห์ที่ทุกคนหยุดพักกันแบบนี้ เป็นอย่างไรกันบ้างคะ ใครเหงาใจ นอนไม่หลับทำอะไรกันบ้างโทรมาเล่าให้กันฟังได้ค่า”

เสียงผู้จัดรายการเอ่ยชัดถ้อยชัดคำเสียงเธอฟังนุ่มหูดีนัก ทว่าคนฟังที่กำลังตกแต่งบ้านให้กลายเป็นงานเลี้ยงสำหรับวันคริสต์มาสขนาดย่อมๆได้แต่มองหน้ากันอย่างเงียบๆ แม้จะหันหลังให้แต่ก็ยังมีรอยยิ้มบางๆประดับอยู่บนนั้น

“หลังจากโฆษณาเรามารับสายจากทางบ้านกันนะคะ”

เสียงรายการตัดเข้าโฆษณาเพียงไม่นานก็กลับมาช่วงที่ทิ้งท้ายไว้เมื่อครู่ หลายสายโทรมาขอพร บ้างโทรมาทักทายเล่าเรื่องของตัวเองบ้าง สายแล้วสายเล่าผ่านไปจนงานเลี้ยงใกล้ได้เวลาเริ่มขึ้น เสียงกริ่งที่หน้าประตูบ้านดังขึ้น เป็นยูจองยอนที่ออกไปต้อนรับแขกหนึ่งเดียวที่มาเยี่ยมเยือนเราในวันนี้ มินาโตะซากิ ซานะ

“เมอรี่ซ์คริสต์มาสค่ะ”

หล่อนยิ้มหวานแล้วยื่นกล่องของขวัญที่เอามาร่วมจับฉลากมาให้ ยูจองยอนยิ้มรับทั้งของทั้งคน นาโกะบริการช่วยรับเสื้อโค้ทของหล่อนไปแขวนไว้ที่ข้างประตู

บ้านทั้งหลังถูกตกแต่งไปด้วยบรรยากาศแบบคริสต์มาสทั้งสีเขียว สีแดงเป็นเส้นสายระยิบระยับถูกประดับตกแต่งไปทั่ว มีถุงเท้าแขวนอยู่ตรงบันไดใกล้กับเตาผิงปลอมๆที่ทำขึ้นมาเพื่อสร้างบรรยากาศด้วย คนมาใหม่ชะโงกหน้าเข้าไปในครัวก็พบกับเจ้าของบ้านตัวจริง ซานะยิ้มกริ่มก่อนจะพุ่งตัวไปกอดจากด้านหลัง หล่อนวางคางไว้บนไหล่ลาดของเจ้าของบ้านตัวจริงอย่างเคยชิน

“นาจัง คิดถึงจังเลย”

มินาโตะซากิ ซานะนี่แหละ เจ้าของบ้านไม่ได้สะดุ้งเพราะคุ้นชินอยู่แล้ว หล่อนหันหน้าออกจากเตาช้าๆด้วยความระมัดระวัง วันนี้มินาโตะซากิใส่เสื้อไหมพรมสีขาวฟรุ้งฟริ้งแบบที่เจ้าตัวชอบ หล่อนส่งสายตาวิบๆวับๆน่าขนลุกมาให้อีกด้วยแน่ะ น่ากลัวจริงๆ

“กว่าจะมาได้นะ ไม่สิ ปีนี้มาด้วยกันได้แล้วเหรอ”

นายอนเอ่ยแซว เพราะไม่ว่าจะปีไหนหล่อนก็มักจะไปกับ ‘คู่เดท’ อยู่เสมอ ส่วนปีที่แล้วเจ๊ากันไปเพราะเธอไปกินข้าวกับนากาโนะ มาซารุ ที่บ้านแม่ของเธออย่างเป็นทางการ ทว่าปีนี้มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นแล้ว ไม่ใช่อย่างที่คิดเอาไว้เลยสักนิด แม้จะผิดแผนไปมาก แต่อิมนายอนกลับรู้สึกดีที่ได้เห็นสองแม่ลูกเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในบ้านของเธอ

“โธ่ ก็ฉันเป็นสาวโสดนี่ ตั้งแต่โดนเทมาไม่เคยโสดนานขนาดนี้เลยนะยะ ถือว่าเป็นโชคของแกที่ฉันว่างมา”

หล่อนกอดอกทำหน้าเชิตได้น่ารักน่าตีจนนายอนยิ้มขำ จริงของเจ้าหล่อน ซานะไม่ได้พูดเกินจริงไปเลยแม้แต่นิดเดียวเรื่องที่ว่าไม่เคยโสดนานขนาดนี้

“ฮื้อ...เห็นแกมีจริงๆจังก็ชักอยากจะมีจริงๆจังๆบ้างแล้วสิ”

ซานะทำหน้าเพ้อฝันเหมือนกับเด็กสาวๆจนคนดูอดจะส่ายหัวไม่ได้ ยิ่งเห็นสายตากระเซ้าเย้าแหย่ล้อเลียนแบบนั้นแล้วนายอนได้แต่ก้มหน้า

“หยุดล้อเลยนะ!!”


หลังจากที่อาหารเรียบร้อยแล้วทุกคนพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหารที่ถูกยกมาไว้ที่กลางบ้าน ที่นี่ไม่มีไก่งวงเหมือนที่อเมริกา มีแต่ไก่ทอดคุณลุงเป็นถังใหญ่ที่ถูกจัดใส่จานวางไว้ตรงกลางพร้อมด้วยเครื่องเคียงจำพวกเฟรนซ์ฟรายกับมันบดราดน้ำเกรวี่ชามใหญ่

“นี่ของนาโกะ!”

นาโกะเอาส้อมจิ้มนักเก็ตชิ้นสุดท้ายเอาไว้พร้อมทำท่าแยกเขี้ยวใส่ซานะที่นั่งข้างๆกัน

“ไม๊ นี่นักเก็ตของซานะ!”

“ไม๊ นี่ของนาโกะ!!”

“ของซานะ!”

“โตป่านนี้แล้ว!”

“เอ๊ะนี่ ยัยเด็กอ้วน!!”

“นี๊! ยัยแก่อ้วน!”

เป็นนายอนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้านนาโกะเอ่ยขัดขึ้นมาเพื่อสงบศึกสงครามย่อมๆของสองคนที่มักจะเกิดขึ้นเสมอๆจนเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว

“นี่ซานะก็ให้นาโกะไปเถอะ”

“ใช่ๆ”

เจ้าตัวเล็กแลบลิ้นปลิ้นตาพร้อมเอ่ยเสริมแบบคนได้เปรียบ

“ไม่อ่ะ ทำไมนาจังไม่เข้าข้างซาตังเลยอ่ะ ใช่มั้ยคะคุณยูขา คุณยูดูสิคะ”

ซานะย้ายฝั่งมาตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมหล่อนยังเอาตัวไปนั่งบนตักยูจองยอนที่เอาแต่นั่งยิ้มอยู่นั่น นายอนมองท่าทางออดอ้อนของเพื่อนสาวอย่างนึกหมันไส้ มันน่านักเชียว

“นาโกะก็อย่าไปแกล้งพี่เขาสิ”

ถึงคนเป็นแม่จะพูดปรามอย่างนั้น แต่จนแล้วจนรอดนาโกะรีบส่งนักเก็ตเข้าปากรีบเคี้ยวรีบกลืนพร้อมกับทำหน้าอร่อยเหลือล้ำจนน่าหมันไส้ นายอนหัวเราะเสียงดังให้กับความแก่นแก้วไม่สนคำทัดทานใครของนาโกะ เธอคิดว่านาโกะช่างเป็นเด็กที่ทั้งฉลาด น่ารักและน่าเอ็นดู เสียเหลือเกิน คงต่างจากซานะที่ร้องโวยวายรีบวิ่งกลับไปชะโงกดูในปากนาโกะว่ากลืนนักเก็ตลงไปหมดหรือยังลิบลับ

ยูจองยอนที่นั่งยิ้มอยู่เงียบๆขยับมือข้างหนึ่งไปหาอีกคนอย่างเชื่องช้า เธอแตะลงบนหลังมือของอีกฝ่าย เพียงปลายนิ้วเย็นๆของหล่อนสัมผัส ก็ได้รับการตอบรับของเธออย่างเงียบๆ มือนุ่มกอบกุมกันไว้หลวมๆ น่าแปลกที่ความแผ่วเบานั้นทำให้อุ่นขึ้นมาอีกนิดตอนที่ปลายนิ้วสอดประสานซึ่งกันและกันอย่างเชื่องช้า

สองสายตาไม่ได้จ้องมองกัน หากแต่ทั้งคู่กำลังหัวเราะภาพที่ซานะวิ่งไล่กับนาโกะอย่างน่าสนุก ทำให้บรรยากาศในคืนวันคริสต์มาสครึกครื้นขึ้นมาทันตาเพราะทั้งเสียงกรี๊ดและเสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากของสองคนนั่น


ตอนที่ซานะกลับไปแล้วอิมนายอนจัดการจานในอ่างล้างในครัว เพราะเธอเป็นแขกในวันนี้ถึงได้ไม่อยากให้มาช่วย แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะเข้าใจอะไรผิด หรือคิดอะไรแปลกๆอยู่ในหัวแน่ๆถึงได้ขยิบตาแล้วพูดว่า ‘เผด็จศึก’ แบบนั้น อยากจะบ้าตายกับยัยคนนี้จริงๆ

ความเอะอะอึกทึกเมื่อครู่ก็สงบลงอย่างไม่น่าเชื่อเหลือเพียงแค่เสียงเพลงจากวิทยุเคล้าคลออยู่ไม่เปลี่ยนเหมือนกับเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ท่วงทำนองจากบทเพลงยอดฮิตในวันคริสต์มาสอย่าง All I Want For Christmas Is You ถูกเปิดเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ทว่ากลับไม่มีใครเบื่อที่จะฟังมันในเทศกาลอย่างนี้  บรรยากาศหอมหวานอบอวนอยู่ เหมือนการจิบโกโก้ร้อนสักแก้วในบ้านที่อบอุ่น แม้ว่าหล่อนจะไม่ทำอย่างนั้นแต่กลับรู้สึกได้

นาโกะก็หลับสนิทอยู่ที่โซฟาในขณะที่จองยอนเอาผ้ามาห่มให้เจ้าตัวแสบที่ดูเหมือนจะหมดฤทธิ์เพราะเอาแต่วิ่งไล่จับกับซานะซังอยู่นานสองนาน เหนื่อยทั้งคนทั้งลิง!

บรรยากาศภายในห้องสงบ แต่ไม่อ้างว้างเงียบเหงาเหมือนอย่างเคย เพราะเพียงแค่ได้เห็นอีกคนหนึ่งซึ่งเดินออกมาจากห้องครัวด้านในนั้น ทุกอย่างก็พลันอุ่นขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด

“ตายจริง ทำไมไม่พานาโกะไปนอนในห้องให้ดีๆคะ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก”

“อุ้มไม่ไหวนี่คะ”

“เมื่อกี๊ยังเอาขี่คอเดินไปเดินมาอยู่เลย”

"ก็ให้ขี่คอจนหมดแรงแล้วนี่นา"

คนตัวสูงกว่าออกลูกอ้อนเป็นเด็ก ทำท่าทางเหมือนลูกสาวตัวเองเวลาออเซาะไม่มีผิด อย่างกับภาพซ้อนที่ใหญ่ขึ้นมา ต่างกันตรงที่หล่อนแขนขายาวกว่า แค่ก้าวมาก้าวหนึ่ง เอื้อมมือออกไป นายอนก็เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนคู่นั้นเสียแล้ว เพราะไวน์สองสามแก้วนั่นแท้ๆที่ทำให้อีกคนดูเหมือนจะใจกล้ากว่าปกติ

พออยู่ใกล้กันอย่างนี้ก็กลายเป็นเงียบไปเสียได้ เพราะความใกล้ชิดแสนขัดเขินมักจะทำให้เราไม่เป็นตัวเองอยู่เสมอ อิมนายอนจึงแสร้งเปลี่ยนหัวเรื่องสนทนา

“คุณขออะไรในวันคริสต์มาสเหรอคะ”

          

          คุณ..

ทว่าหล่อนไม่ได้พูดมันออกมาเป็นคำพูด ดวงตาเรียวจับจ้องไปที่ใบหน้าน่ารักอย่างไม่วางตา


“แล้วคุณล่ะคะ เชื่อในซานตาครอสอยู่อีกหรือ?”

คำถามที่ทำเอาคนน่ารักขมวดคิ้ว เธอตีลงไปบนแขนยาวแรงๆเพราะหล่อนเชื่อเป็นตุเป็นตะมาตั้งแต่เด็ก จะมาทำลายความฝันกันอย่างนี้ไม่ได้นะ

“อย่าพูดอย่างนี้นะคะ”

อิมนายอนหน้างองุ้ม เธอเดินไปที่ต้นคริสต์มาสแล้วหยิบสำลีสำหรับตกแต่งเป็นหิมะปลอมที่นาโกะละเลงเอาไว้เต็มกิ่งก้านมาก้อนหนึ่ง หล่อนยืดมันจนเป็นเส้นยาวๆแล้วเดินกลับมาหายูจองยอนที่กำลังไม่เข้าใจกับการกระทำเข้าใจยากนั่น

“อะไรหรือคะ?”

ยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ นายอนก็วางมันลงที่ใต้จมูกของคนตัวสูงกว่า เจ้าตัวถอนหนีนิืดหน่อยเพราะรู้สึกจักจี้ เจ้าก้อนขาวๆให้ความรู้สึกหยุกหยิกอย่างไรก็บอกไม่ถูก มือเรียวพยายามจะแกะมันออก เบี่ยงซ้ายเบี่ยงขวาไม่ยอมให้นายอนได้ทำอย่างที่คิด

“อย่าสิคะ อยู่เฉยๆ”

หล่อนพูดแล้วจับใบหน้าของยูจองยอนให้อยู่นิ่งๆ จับมือสองข้างให้อยู่ต่ำกว่าแขนของเธอเพื่อให้ขัดขืนได้ยาก ได้ผล เพราะยูจองยอนยืนเป็นตุ๊กตาให้เธอเล่นนิ่งๆแล้ว แต่ที่ไม่ทันได้คิดคือเมื่ออีกคนวางมือลงบนสะโพกใกล้กับเอวบางของเจ้าตัว อันที่จริงเราไม่ค่อยจะใกล้ชิดกันเท่าใดนักก็เพราะว่ามีนาโกะอยู่ด้วยตลอด เวลาสำหรับสองคนจึงกลายเป็นสามคน บ่อยครั้งที่รู้สึกเกิดขัดเขินขึ้นมาเมื่อต้องอยู่ด้วยกันสองต่อสองจริงๆ

อิมนายอนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อจองยอนทำยอ่างนั้น เธอสบตาอีกคนนึงนิ่งก่อนจะพูดต่อกับเจ้าของใบหน้าสวยจัดที่มีสำลีรูปร่างคล้ายหนวดอยู่ใต้จมูก

“ถึงซานตาครอสจะไม่มีจริง แต่คุณจะเป็นซาตาครอสของฉัน”

หล่อนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมใสจ้องมองอย่างไร้สิ่งใดเคลือบแฝง ความระยิบระยับในดวงตาของหล่อนทำให้คนที่ถูกจ้องมองถึงกับพูดอะไรไม่ออกนอกจากหัวเราะออกมาอย่างเขินอาย เราไม่ได้พูดอะไรกันต่อ ทว่าไม่เคยเลยที่จะรู้สึกอึดอัด หลายเดือนมานี้เรามักจะไปมาหาสู่กันเสมออในแต่ละเดือน ยอมรับว่าเสียค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นอยู่บ้าง แต่สิ่งต่างๆก็ได้พิสูจน์ในตัวของมันเอง และเมื่อถึงเวลาเธอจะไม่ลังเลอะไรอีกแล้ว

ริมฝีปากเลื่อนเข้าไปใกล้อีกคนมาขึ้น มากขึ้นอีกนิด ตอนที่ปลายจมูกแตะกันอย่างแผ่นเบาก็สร้างความรู้สึกอุ่นจัดให้แผ่ลามไปทั่วใบหน้าและร่างกาย หล่อนไม่เหมือน ไม่เหมือนกับใครเลยที่เคยได้พบเจอ ไม่ว่าคนไหนก็ไม่ใช่ เธอนึกขอบคุณดีเจยูยูปุริน เจ้านาย งาน หรือโชคชะตาที่พาให้เรามาได้พบกัน

จนกระทั่งริมฝีปากได้สัมผัสกับอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง และอีกครั้ง อุ่นในทีแรก และแสนหวานในครั้งที่สอง แต่เพราะหนวดปลอมของซานตาครอสคนสวยทำให้รู้สึกจักจี้ ทั้งคู่ถึงได้เอาแต่หัวเราะ แล้วก็กลับไปทำมันอีก ซ้ำไปซ้ำมาอย่างนึกสนุก ยูจองยอนยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ แค่นั้นหล่อนก็หัวเราะเสียแล้ว


พรหมลิขิตที่ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริง

กำลังหยอกล้อกันอยู่ตรงหน้านี่เอง

เสียงเพลงจากวิทยุค่อยๆหรี่ลงไปเพราะกำลังตัดเข้าช่วงดีเจพูดคุยอีกครั้ง ทว่าไม่มีใครสนใจมันเลยสักนิด ค่ำคืนอันแสนสุขที่จองยอนไม่แม้แต่จะกล้าฝันถึงมันอีก

เราต่างโอบกอดกันและกันไว้ ที่นอกหน้าต่างนั้นกลายเป็นมืดสนิท ปนเปไปด้วยละอองสีขาวโปรยปรายลงมาไม่ขาด ในวันพรุ่งนี้มันคงเป็นกองหิมะหนาสูงที่ด้านนอกนั่น ที่ไกลแสนไกลบนนั้น ที่ไหนสักแห่งที่เราไม่อาจมองเห็น เธออยากบอกกับใครอีกคนเหลือเกิน ความในใจที่ไม่อาจพูดออกไปได้ หากแต่หล่อนจะได้ยิน

เจอแล้วนะ คนที่จะอยู่ตรงนี้น่ะ

ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะ

“สวัสดีค่ะ ดีเจยูยูปุริน กับรายการคลื่นคนเหงานอนไม่หลับประจำคืนคริสต์มาส 1997 ค่า คืนคริสต์มาสแห่งความสุขวันนี้ทุกคนไปไหนกันบ้างเอ่ย มีอะไรอยากเล่าก็โทรมาบอกกันได้นะคะ”

วิทยุที่ถูกเปิดทิ้งไว้ส่งเสียงแผ่วๆของมันออกมตามหน้าที่ แต่ว่าสองคนที่ได้ยินเสียงนั้นแว่วมากลับไม่ได้สนใจเท่าไร พวกเธอแค่เปิดมันทิ้งไว้เพื่อให้ลำรึกถึงช่วงเวลาเดียวกันเมื่อ 1 ปีก่อนเท่านั้น ตอนนั้นเองที่ดีเจยูยูปุรินเบาเสียงดนตรีแล้วเริ่มพูดอีกครั้ง

“มีสายจากฟุกุโอกะตัวน้อยโทรมาเล่าเรื่องน่าตื่นเต้นให้เราฟังกันค่ะ สวัสดีค่ะ คุณฟุกุโกะตัวน้อย คุณจะเล่าเรื่องอะไรหรือคะ?”

เสียงนุ่มหวานถามตามหน้าที่ เธอดึงเข้ารายการแล้วสับสายเป็นสายของทางบ้านให้คนที่ไม่ได้สนใจฟังนึกสงสัยขึ้นมาจากเสียงกระแอมไอเล็กๆที่ค่อนข้างคุ้นหู

“อะแฮ่ม.. นี่คือคนนอนไม่หลับจากฟุกุโอกะค่ะ”

“อุ๊ย ชื่อนี้พี่รู้จัก ใช่น้องคนเดิมที่เคยคุยกันรึเปล่าเอ่ย”

ดีเจสาวทำเสียงตื่นเต้น เธอยังจำได้ดีว่าเมื่อปีที่แล้วก็มี คนนอนไม่หลับจากฟุกุโอกะ โทรมาหาเธอในช่วงเวลาเดียวกันนี้ไม่มีผิด เสียงจากอีกปลายสายตอบว่าใช่ ยิ่งทำให้คนถามตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก

“จริงๆแล้วคืนนี้หนูนอนหลับไปแล้วค่ะ...”

เสียงนี้ทำไมยิ่งฟังถึงยิ่งราวกับว่าเป็นคนที่รู้จักแน่ๆ จองยอนมองซ้ายมองขวา บนโซฟาไม่มียัยเด็กแสบที่นอนหลับปุ๋ยอยู่เสียแล้ว

“แต่มีซานต้ามาปลุกให้หนูตื่นค่ะ”

“เอ๋???”

ดีเจสาวทำเสียงฉงนกับเรื่องราวที่คนนอนไม่หลับจากฟุกุโอกะบอกเล่า เรื่องราวแบบนี้ดูจะเป็นอะไรที่แก้เบื่อในคืนที่ทุกคนออกไปสังสรรค์สนุกสนานกันนอกบ้านได้ดี

“หนูเห็น หนูเห็นจริงๆนะ ซานต้าจูบกับแม่หนู...”

“นาโกะ!!!”

เงาตะคุ่มที่อยู่ข้างโซฟาสะดุ้งโหยง ก่อนจะโยนหูโทรศัพท์ในมือทิ้งแล้วออกตัววิ่งหนีด้วยความเร็วด่วนจี๋ ยูจองยอนเดินดุ่มเข้าไปหาทว่าไม่ทันการเสียแล้ว เจ้าตัวแสบหนีไปได้ ถ้าวันนั้นใครที่ได้ฟังรายการนี้อยู่ จะได้ยินเสียงกุกกักจากสายของทางบ้าน และดีเจยูยูปูรินที่ส่งเสียงเรียกอยู่คนเดียวอยู่นานร่วมหลายนาทีทีเดียว

ยัยเด็กคนนี้นี่ เหลือเกิน!!

“ฮัลโหล? ฮัลโหล น้องคุณนอนไม่หลับจากฟุกุโอกะคะ ยู้ฮู”

ดีเจสาวทำเสียง ยู้ฮูจนยูจองยอนนึกขำ เพราะอิมนายอนคะยั้นคยอ เธอถึงต้องยกหูขึ้นมาเพื่อพูดคุยกับหล่อนเสียเองเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท

“สวัสดีค่ะ ฉันเอง”

“ว้าย ตายแล้ววววววววววววววว”

หล่อนลากเสียงยาวอย่างไม่อยากจะเชื่อหู เมื่อได้ยินเสียงของยูจองยอนเข้า ดีเจสาวไม่คาดคิดว่าจะได้พูดคุยกับหล่อนอีกครั้ง คุณ คนนอนไม่หลับจากฟุกุโอกะ คนนั้นน่ะ

“คุณจำเรื่องที่ฉันเล่าให้ฟังตอนปีที่แล้วได้มั้ยคะ”

“ได้สิคะ แหม เป็นเรื่องดังของปีเลยนะคะ บางวันยังมีคนโทรมาบ่นคิดถึงคุณอยู่เลยนะคะ”

“งั้นหรือคะ ฉันว่าฉันเจอหล่อนแล้ว”

ยูจองยอนมองไปที่เบื้องหน้า เป็นอิมนายอนที่กำลังได้ยินเสียงของคุณคนนอนไม่หลับจากฟุกุโอกะตัวจริงเสียงจริง ตอนที่เขากำลังพูดออกรายการวิทยุ ซุ่มเสียงที่เปลี่ยนทุกอย่างที่เธอเคยได้พาลพบ และไม่เคยเชื่อมั่นกับมันเลยสักครั้ง ยูจองยอนพูดในสิ่งที่เธออยากพูดมาตลอดต่อไปอีกสักหน่อยก่อนที่จะกดวางสาย และบอกลาคุณดีเจยูยูปุริน


“คุณเชื่อในพรหมลิขิตมั้ยคะ..”


ดีเจสาวเงียบฟัง เงียบสงัด หากแต่เป็นความเงียบแสนหวานเมื่อสองสายตาสบกันเข้า ดวงตากลมใสจ้องมองมายังเธอที่พูดอยู่อย่างไม่วางตา หากแต่เธอก็ทำอย่างนั้น เราต่างก็ส่งยิ้ม แม่จะเป็นรอยยิ้มแผ่วบางบนใบหน้า ทว่ากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก  


“เธออยู่ตรงนี้..”



FIN








*********************************************
สวัสดีค่ะทุกคน
เป็นยังไงบ้างคะสำหรับตอนจบพิเศษๆ ฮ่าๆ จบแล้วจริงๆนะคะรอบนี้
คิดแล้วเหงาจังเลยเนอะ ต้องคิดถึงนาโกะจังแน่ๆเลย

ส่วนเรื่องพิมพ์เล่มเดี๋ยวจะแจ้งอีกทีแล้วกันค่ะ หรือติดตามความเคลื่อไหวจากในทวิตเตอร์
จะลองไปให้ร้านตีราคาแล้วค่อยตัดสินใจกันก็ได้ค่ะ T^T
เล่มสองเล่มก็พิมพ์ เอาไว้เป็นความทรงจำดีๆ ฮ่าๆ

ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ
แล้วเจอกันใหม่
*******************************************
เพิ่งเติม ทำเพลย์ลิสเพลงประกอบเรื่องนี้มาให้ทุกคนด้วยค่ะ เผื่อว่าจะชอบกัน ฟังแก้คิดถึงเนาะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #176 #fada5e (@Ktwiceonce) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 01:53
    อ่านจบรวดเดียวเลย
    ก่อนอื่นเลย ขอบคุณมากๆนะคะที่มีงานเขียนดีดีแบบนี้ จริงๆได้เห็นผ่านทวิตเตอร์มานาพอสมควร แต่เพิ่งมีเวลามาอ่าน ยังไงก็เป็นกำลังใจสำหรับเรื่องต่อฟไปนะคะ
    #176
    0
  2. #172 TRIPLE O (@OLESUNGSONE21) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 22:16
    ขอบคุณมากๆเลย ถ้าได้อ่านช่วงคริสมาตจะดีมากๆ มันละมุนเหลือเกินค่ะไรท์ รู้สึกดีมากเลย ที่มีนักเขียนเก่งๆ แล้วชิปคู่เดียวกัน น้ามตาจะไหล
    #172
    0
  3. #157 omdahyun (@omdahyun) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 23:27
    อ่านจบแล้วค่ะ ไม่รู้จะบอกทำไม มาคอมเม้นต์ได้ก็ต้องอ่านจบแล้วสิเนอะ 555+
    ขอเตือนว่า เม้นต์นี้อาจจะยาวจนน่าตกใจไปหน่อย แต่อยากให้อ่านนะคะ^^

    จริงๆเค้าเห็นแท็กเรื่องนี้ในทวิตนานแล้วค่ะ ฮือฮากันน่าดู แต่ยังไม่ว่างอ่านสักที
    น้องๆที่รู้จักก็แนะนำเรื่องนี้มาอย่างดี พร้อมส่งลิ้งค์มาให้ด้วย ก็ยังไม่ได้อ่าน
    วันนี้ได้ฤกษ์ อ่านยาวๆตั้งแต่ตอนแรกจนจบเลยค่ะ

    เป็นฟิคที่อ่านแล้วยิ้มตาม อมยิ้มตั้งแต่ต้นจนจบ
    อบอุ่นดีเหลือเกินค่ะ แม้ว่าตัวละครจะมีไม่มาก
    แต่มันก็มากพอที่จะทำให้คนอ่านมีความสุขและอินตามได้ขนาดนี้

    ชอบค่ะ ชอบมาก แถมเป็นฟิคแบบย้อนยุคไปในช่วงชีวิตที่เคยผ่านมาด้วย
    ทำเอาสงสัยว่าไรเตอร์นี่รุ่นไหนกันคะ มันต้องไม่ต่างกับเราแน่ๆ
    คนที่อยู่ในยุคที่ยังไม่มีมือถือ แต่มีเพจเจอร์
    มีการโทร.ไปคุยกับดีเจ แล้วโทรศัพท์บ้านเป็นแบบที่มีสาย
    แม้กระทั่งเพลงที่เลือกมาก็ยังอยู่ในยุคที่เค้าเองก็ยังเด็กแต่รู้จัก 555+
    อ่านไปเปิดเพลงไปนี่ยิ้มยาวๆเลยค่ะ โอย ทำไมมันช่างเข้ากันดีอย่างนี้ ><

    เรื่องที่ญี่ปุ่นอีก ไรเตอร์คงอยู่ที่โน่น ไม่ก็คงเคยไปอยู่นานพอสมควร
    เพราะอ่านไปก็รู้สึกได้ถึงการท่องเที่ยวญี่ปุ่นลอยมายังไงอย่างงั้น
    เค้าเคยไปฮอกไกโด ซับโปโร โอตารุ นี่นั่งคิดภาพตามได้เป็นฉากๆเลยค่ะ
    แต่ฟุกุโอกะยังไม่เคยไปเลย ไว้มีโอกาสสงสัยต้องไปบ้างแล้ว ตามรอยทูยอนอะไรแบบนั้น

    ทูยอน เป็นคู่ที่เค้าชอบอยู่แล้วค่ะ แล้วคาแรกเตอร์ที่เขียนมามันใช่มาก
    ปกติส่วนตัวจะไม่ค่อยชอบอ่านฟิคที่ตัวละครมีลูกสักเท่าไหร่
    เพราะความที่มันวาย เลยไม่รู้ที่มาที่ไปว่าลูกมาได้ยังไง
    แต่เรื่องนี้ทำให้ตัดช่วงที่ต้องรู้ที่มาของนาโกะไปเลยค่ะ
    ช่างมันปะไร เด็กคนนี้ช่างแสบสันค่อนไปทางแก่แดดเหลือเกิน
    เพิ่งรู้ว่าจริงๆเจ้าเด็กนี้คือน้องแชงอีก โอ้ย ก็น่าเอ็นดูเข้าไปอีก
    อยากอ่าน 7 ปีต่อมาเลย ว่าจีบพี่ซานะเขายังไง 5555+

    เอาเป็นว่า ฟิคนี้ช่างอบอุ่นหัวใจจริงๆ ฟีลกู้ดมากๆ อ่านแล้วฝันดีแน่นอน
    ถึงจะไม่มีบท NC แต่เรืื่องแบบนี้แค่จูบกันดีๆแบบนี้ก็เพียงพอแล้วค่ะ
    ไว้จะติดตามเรื่องต่อๆไปนะคะ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ออกมาค่ะ^^
    #157
    0
  4. วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 04:31
    อบอุ่นจัง อ่านจบแล้วรู้สึกดีมาก ขอบคุณนะคะไรท์
    #156
    1
  5. #151 MolerisE (@ammy1740) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 02:58
    ตลอดช่วงที่อ่านคือยิ้มตลอดจริงๆค่ะ เรื่องนี้บรรยากาศฟีลกู๊ดทุกตอนเลยถึงจะมีหน่วงอามรมณ์เล็กน้อยแต่มันก็แค่นิดเดียวอ่านแล้วให้ความรู้สึกเย็นๆเหมือนอ่านกลางฤดูหนาว แต่ก็อบอุ่นไปด้วย 5555555 ชอบมากจริงๆค่ะอิจฉาคุณยูที่เจอพรหมลิขิตของตัวเอง จบแล้วจริงๆสินะคะคิดถึงนาโกะแย่เลยอ่ะ ฮืออออ อ้อ ชอบซานะกับนาโกะตีกันมากค่ะอยากจะลองจับคู่แต่ก็รู้สึกบาปหน่อยๆ 555555555 ถ้าไรท์จะรับไว้พิจารณานะคะ ยังไงก็ติดตามอยู่นะคะ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆน่ารักๆแบบนี้มาให้อ่านกันนะคะ ฟินนนน
    #151
    1
  6. #150 Double_Dubu (@Double_Dubu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 01:26
    ฮื่อออออเขินคุณยูจังเลยยย ชอบตอนที่จับมือกัน และคุณซานต้า เขินนนน!!
    นาโกะก็ยังทิ้งท้ายความแสบไว้ 555555

    สนุกมากเลยย ขอบคุณไรท์ด้วยค่าา
    #150
    0
  7. #149 หมาป่ารอวันหอน (@ufilliz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 23:41
    ฮือออ จบจริงๆแล้วสินะคะ เรื่องรวมเล่มเราสนใจนะคะ ฟิคงานดีจริงๆไม่เก็บไม่ได้ค่ะ 5555555
    ชอบตอนนี้มากก เอาจริงๆก็ชอบทุกตอน 5555555 แต่ตอนนี้มันสวยงามมากจริงๆค่ะ ละมุนตั้งแต่บรรทัดแรกยันบรรทัดสุดท้าย อ่านไปยิ้มไปเลยค่ะ ตัวละครทุกตัวก็เคมีดี๊ดีและมีเสน่ห์มาก ต้องคิดถึงนาโกะมากแน่ๆ 55555
    ขอบคุณสำหรับฟิคดีนะคะ //เราจะไปรอที่ชั้นสี่~
    #149
    0
  8. #148 Yoo_JY (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 22:59
    จะละลายกับสายตาคุณซานต้า -/////-



    อ่านตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนนี้ บรรยายกาศเรื่องดีมาเลยค่ะ ไม่ได้อ่านฟิคละมุนละไมขนาดมานานแบ้ว เราชอบการบรรยายที่ไม่ต้องแต่งคำสวย แต่รับรู้ถึงบรรยากาศรอบๆตัวละครได้ เป็นฟิคที่ประทับใจมาเรื่องนึงเลยค่ะ



    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #148
    0
  9. #147 Puypepsin (@Puypepsin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 22:51
    ง่อวววว จบแล้ว แต่มันละมุนและดีงามมากจริงๆนะคะ 
    ตลกซานะนี่ด้วย อายุขนาดนี้ยังแย่งนักเก็ต+วิ่งไล่กับเด็กแสบอีก
    อีกนานมั้ยฟิคออร์แกนิคแบบนี้จะลั่นมาอีกเนี่ย 
    #147
    0
  10. #146 Ace-K (@paeicelatte) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 22:49
    นาโกะแกล้งหลับใช่ม้อยยย ยัยตัวแสบบบบ!!!! 555555555 อยากให้มีซีซั่นสองมากค่ะ เค้ายังไปกันได้อีกอะ อยากเห็นนายอนเป็นหม่ามี๊มากกว่านี้ อยากเห็นนาโกะจังตอนเริ่มเข้าวัยรุ่นด้วย ขำซานะกัดกับนาโกะจังมากค่ะ คู่เด็กกับป้านี่มันยังไงอยู่นะหรือเราคิดมากไปเอง 555555555555 ถ้าป้าซานยังโสดอยู่จนหนูนาโกะโตเป็นสาวก็ลองรับไว้พิจารณาดูนะคะป้า 555555555
    #146
    0
  11. #145 malien (@maliean) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 22:37
    นาโกะแสบจริงๆ ไปเล่าเรื่องคุณซานต้า 5555
    #145
    0
  12. #144 thekrikri (@thekrikri) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 22:05
    โรแมนติกมากกกกกกก ตอนซานะพูดว่า 'เผด็จศึก' เราหัวเราะลั่นบ้านเลยค่ะ555555 ซานะกับนาโกะนี่จริงๆก็เข้ากันดี ซนๆแซบๆกันทั้งคู่ ทำให้มีสีสันไปอีก แงจบแล้ว ไม่อยากให้จบเลยอบอุ่นละมุนหัวใจสุดๆ โทนและบรรนยากาศมันออกมาลงตัวมากๆ ทุกอย่างมันออกมาโรแมนติกสุดๆไปเลย อินไปกับทุกตัวอักษรเลยค่ะ
    ขอบคุณสำหรับเรื่องนี้นะคะ จะติดตามเรื่องอื่นต่อไปเรื่อยๆ ปล.เรายังรอฟิคชั้นสี่อยู่นะคะ5555
    #144
    0
  13. #143 viewss_taeyeonss (@viewss_taeyeonss) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 21:15
    ละมุนจนไม่อยากให้จบเลยค่ะTT
    #143
    0
  14. #142 geegano1 (@geegano1) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 21:07
    แงงง เป็นฟิคที่อบอุ่นมาก ขอบคุณนะคะ  ขำนาโกะถถถ ซานต้าจูบแม่หนู
    #142
    0
  15. #141 srch_cy (@srch_cy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 21:02
    ฮืออออออออจบแล้ว ประทับใจ ต้องคิดถึงนาโกะมากแน่ๆ TT ขอบคุณนะคะ
    #141
    0
  16. #140 InuSmall (@nishishi48) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 20:50
    ชอบตัวแสบทั้งเวอร์ชั่นตัวเล็กและตัวโต เป็นตัวละครที่สร้างสีสันและเพิ่มความอบอุ่นหัวใจมากเลยค่ะ ฝันดีอีกแล้วคืนนี้

    ตั้งแต่ตอนแรกถึงตอนจบและตอนนี้เรารู้สึกชอบการบรรยายจริงๆค่ะทำให้เราเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง บรรยายความรู้สึก

    บรรยากาศโดยรอบ ไม่ได้ทำให้เรื่องดูตัวหนังสือเยอะจนไม่อยากกอ่าน แต่กลับทำให้รู้สึกอยากกอ่านเพราะทำให้เราอินไปกับมัน

    เป็นเรื่องที่ดูเหมือนจะพลิกไปจากอีก 2 เรื่องยาวที่เคยอ่านมาเลยนะคะ แต่เรากลับรู้สึกชอบภาษาไม่ว่าจะเป็นแนวไหนก็ตาม
    #140
    0