[Fic] 福岡の不眠な人[2yeon][Twice]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,387 Views

  • 216 Comments

  • 388 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    30

    Overall
    9,387

ตอนที่ 4 : ไม่ชอบหม่าม้าแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    25 ธ.ค. 60


หยุดเลยนะนาโกะ!!​ ​ม๊าบอกให้หยุด!!” 

เด็กหญิงจำต้องหยุดเดินตามคำสั่งของผู้เป็นแม่​ ​สองมือเล็กชื้นไปด้วยเหงื่อกำกระโปรงของตัวเองจนยับย่น 

ตั้งแต่กลับเข้าบ้านมานาโกะก็เอาแต่เดินดุ่มๆหมายจะเข้าห้องของตัวเองให้เร็วที่สุด 

มาคุยกันก่อน” 

นาโกะไม่ได้ร้องไห้​ ​นาโกะไม่ใช่เด็กเจ้าน้ำตาแบบนั้น​ ​แต่ถึงอย่างนั้นทำไมจองยอนถึงจะดูไม่ออกว่าลูกสาวรู้สึก

อย่างไรตอนที่ถูกตำหนิ 

นาโกะรู้มั้ยว่านาโกะโกหก​ ​การโกหกไม่ใช่เรื่องที่ควรจะทำกับคนที่รักถูกมั้ย” 

เด็กหญิงพยักหน้า​ ​มือเล็กๆกำแน่นจนเปลี่ยนสี​ ​แต่ถึงอย่างนั้นจองยอนก็ไม่ใจอ่อน​ ​เธอต้องอบรมลูกสาวเพียงคน

เดียวของเธอให้สำนึกผิดในสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไปให้จงได้ 

แต่นาโกะว่าเขาดี..” 

นาโกะเพิ่งเจอคุณคนนั้นแค่ครั้งเดียว​ ​แป๊บเดียวเอง​ ​แล้วยังไปทำให้เขาเดือดร้อน” 

ไม่เดือดร้อนสักหน่อย” 

งั้นก็ม๊าเองนี่แหละที่เดือดร้อน!​ ​มีอย่างที่ไหนไปกุเรื่องแบบนั้น​ ​ถ้ามีใครสักคนที่บริษัทมาได้ยินเข้า​ ​ม๊าจะเสียการ

เสียงานขนาดไหนรู้หรือเปล่า​ ​พ่อเลี้ยงใจร้ายเหรอ​ ​ตีนาโกะเหรอ​ ​ม๊าเคยทำแบบนั้นหรือไง” 

พอโดนชุดใหญ่เข้าไป​ ​แถมยังเป็นเรื่องจริงที่เด็กวัยขนาดนาโกะยังไม่ทันได้ฉุกคิด​ ​เด็กน้อยที่ปกติไม่เคยยอมแพ้ก็

เริ่มเถียงไม่ออก​ ​แต่อีกฟากหนึ่งในใจก็ยังยืนยันว่าพี่สาวคนที่เจอเมื่อวานนี้นี่แหละ​ ​เหมาะสมที่สุดแล้วที่จะมาเป็นแม่คน

ใหม่ที่เธอตามหามานาน 

แต่นาโกะแค่..” 

ไม่ต้องมาแค่​ ​ไป..​ ​ไปนอนซะ​ ​ม๊าผิดเองที่ตามใจเรามากเกินไป” 

เพราะความเหนื่อยล้าจากงาน​ ​และความเหนื่อยล้าทางใจที่สะสมมานานนัก​ ​จองยอนทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา

อย่างหมดแรง 

แต่ม๊า..​ ​ที่จริงนาโกะ..” 

พอแล้ว​ ​ม๊าเบื่อพฤติกรรมในวันนี้ของนาโกะมาก​ ​ดูสิ​ ​ขอโทษสักคำยังไม่มีเลย​ ​เด็กอย่างเราเนี่ยนะไม่เคยที่จะ

ทำให้พ่อแม่สบายใจ​ ​หาแต่เรื่อง​ ​ตั้งแต่โทรไปรายการวิทยุบ้าบออะไรนั่นแล้ว​ ​ถามจริงๆเถอะ​ ​ม๊านี่มันแย่มากเลยใช่ไหม​ ​นา

โกะถึงอยากจะได้แม่ใหม่ซะเหลือเกิน​ ​ม๊ามันเลี้ยงนาโกะคนเดียวไม่ได้​ ​นาโกะก็เลย...” 

ประโยคเสียดแทงนั้น..​ ​เด็กน้อยแย้งเสียงหลงอยู่ในใจ 

หรือว่านาโกะเกลียดม๊ามาก” 

ไม่ใช่ว่าอยากได้แม่ใหม่เพื่อตัวเอง 

แต่เพราะความเป็นจริงนั้นนาโกะไม่อยากที่จะเห็นจองยอนซึมเศร้าจนน่าสงสารอีกต่อไปแล้วต่างหาก 

ถ้านาโกะเกลียดม๊ามากขนาดนั้นนะ..” 

ไม่ได้เกลียด” 

ไม่ได้เกลียดแล้วทำไมถึงทำ!” 

ไม่ได้เกลียด..​ ​แต่ตอนนี้นาโกะน่ะ​ ​ไม่รักม๊าแล้ว!!” 

ตอนที่พูดถึงตรงนี้​ ​จองยอนที่กำลังโกรธก็ไม่ได้สังเกตเสียแล้วว่าลูกสาวของตัวกำลังหายใจแรง​ ​นาโกะไม่ใช่เด็กขี้

โวยวาย​ ​แต่ตอนนี้อารมณ์ของเด็กสาวเองก็ไม่ได้ต่างกันกับผู้เป็นแม่เท่าไร​ ​เวลานั้นไม่มีคำตอบ​ ​นาโกะแค่เดินจากไปโดยที่

ไม่คิดจะฟังการอบรมอะไรอีกต่อไปแล้ว 

นาโกะ..​ ​นี่!​ ​นาโกะ!!” 

จองยอนสั่นศีรษะให้กับความดื้อรั้นนั้น​ ​พอลูกสาวเดินขึ้นบันไดหายไป​ ​ร่างสูงจึงค่อยผ่อนความตึงเครียดลง​ ​มือ

ข้างหนึ่งหยิบเพจเจอร์ขึ้นมา​ ​มีข้อความจากฮารุนะซังส่งมาขอบคุณสั้นๆ 

เฮ้อ..​ ​ขอโทษนะฮารุนะซัง” 

ไม่ใช่เพราะนาโกะหรอก 

แต่เพราะยูจองยอน​ ​เพิ่งจะรู้ตัวเมื่อกี๊เองว่าเธอยังคงเหมือนเดิม​ ​ยังคงไม่คิดที่จะมีความรักครั้งใหม่อยู่ดี 

 

สวัสดีค่ะ​ ​คุณยูจองยอนใช่ไหมคะ” 

เสียงจากปลายสายที่โทรเข้ามา​ ​เป็นคนจากสำนักพิมพ์ที่กำลังจะเข้ามาถึงในอีกสิบนาทีข้างหน้า​ ​ตรงเวลาดีที

เดียว​ ​จองยอนคิด 

ดิฉันชื่อ อิมนายอน​ ​จากฮอกไกโดที่จะเข้ามาขอคำแนะนำเรื่องร้านอาหารของคุณโทชิยูกิค่ะ” 

ค่ะ​ ​ทราบแล้ว​ ​ให้ดิฉันไปรับที่ล็อบบี้เลยดีไหมคะ..​ ​ค่ะ..​ ​ได้​ ​รอสักครู่นะคะ” 

ก็นับว่าเป็นเรื่องบังเอิญอยู่ไม่น้อยที่พวกเธอทั้งคู่เป็นคนเกาหลีที่มาทำงานต่างประเทศเหมือนกัน​ ​ยูจองยอนยิ้ม

นิดๆให้กับเรื่องนี้​ ​ทว่ามันกลับทำให้เธอเองนึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมานิดหนึ่ง​ ​หญิงสาวที่มากับนาโกะ​ ​หน้าตาไม่ค่อย

จะเหมือนคนญี่ปุ่นที่เธอเริ่มจะคุ้นเคยแล้วสักเท่าไร​ ​ดูคล้ายๆ​ ​หรืออาจจะเหมือนคนเกาหลีแบบที่เธอชินตามาตั้งแต่เด็ก

มากกว่า 

พอลงมาล็อบบี้ที่ชั้นล่าง​ ​จองยอนพบว่ายังไม่มีใครมาถึง​ ​แต่ไม่ทันที่จะได้นั่งลง​ ​หญิงสาวในชุดสูทกระโปรงสี

กรมท่าก็ผลักประตูเข้ามา​ ​โลกนี้มันช่างกลมแท้​ ​จองยอนคิดในใจ​ ​เมื่อผู้หญิงผิวขาว​ ​ผมยาว​ ​รูปร่างได้สัดส่วนซึ่งกำลังขยับ

เอาแว่นกันแดดออกให้เห็นหน้าตาที่ยังไม่ลืมเลือนไปง่ายๆ​ ​ใบหน้านั้นค่อนข้างกลม​ ​ประดับด้วยดวงตาที่ดูใสและค่อนข้าง

ซื่อ​ ​ประกอบกับความเรียบง่ายของเครื่องสำอางที่เห็นได้ชัดเจนอยู่ตรงริมฝีปากเท่านั้น​ ​ความทรงจำกระอักกระอ่วนเมื่อ

คืนก็ทำให้คนที่ยืนรออยู่ต้องอุทานเบาๆ 

แต่นั่นก็ไม่ได้มีอะไรแตกต่างไปจากอีกคนหนึ่งเลยสักนิด 

คุณ..” 

ทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน 

หลังจากนั้นก็เหมือนจะมีความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่ 

 

เรื่องเมื่อคืนต้องขอโทษด้วยจริงๆนะคะ!” 

อิมนายอนค้อมศีรษะลงจนเกือบจะกระแทกโต๊ะ​ ​หลังจากได้ฟังเรื่องราวจริงๆทั้งหมดจากปากของจองยอนเอง 

หญิงสาวรู้สึกอายจนใบหูฉาบไปด้วยสีแดง​ ​กาแฟลาเต้ร้อนที่ดื่มไปครึ่งแก้วคล้ายกับจะมีปริมาณคาเฟอีนสูงกว่าปกติ

เพราะหัวใจเต้นแรงจากความตื่นตระหนก 

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ​ ​เป็นฉันลองได้ยินแบบนั้นเข้าก็คงเชื่อเหมือนกัน” 

คนฟังหัวเราะแหะ​ ​ทั้งเธอและจองยอนได้ย้ายที่คุยจากล็อบบี้บริษัทมาเป็นร้านกาแฟเล็กๆที่อยู่ไม่ไกลนัก​ ​จอง

ยอนเป็นคนเสนอเองด้วยต้องการจะเลี้ยงมื้อเบาๆเป็นการขอโทษที่ตะคอกใส่เขาไปเมื่อคืนนี้​ ​แต่ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายเองก็จะ

คิดเหมือนกัน 

ยังไงมื้อนี้ให้ฉันเลี้ยงเป็นการขอโทษก็แล้วกันค่ะ”​ ​อิมนายอนกล่าว 

ไม่เป็นไรค่ะ​ ​ฉันเองดีกว่า​ ​ทางบริษัทเราเองก็จะได้สำนักพิมพ์ของคุณมาช่วยเหลือเรื่องการโปรโมทด้วย​ ​ถือว่า

เป็นการตอบแทนเล็กๆน้อยๆ” 

อ๋อ..​ ​ขอบคุณมากนะคะ..​ ​จริงสิ​ ​แล้วนาโกะจังเป็นอย่างไรบ้าง” 

คำตอบไม่ได้รับการตอบให้ถูกต้อง​ ​จองยอนแค่เสสายตาไปทางอื่น​ ​จะให้บอกว่ากลับไปทะเลาะกับนาโกะจน

ลูกสาวงอนหนีขึ้นไปชั้นบน​ ​แถมตอนเช้ายังออกไปโรงเรียนเองโดยไม่รอเธออีกได้ยังไงกัน 

ก็..​ ​ไปโรงเรียนน่ะค่ะ”​ ​เธอตอบอย่างนั้น 

ไม่ใช่ค่ะๆ​ ​หมายถึงว่า​ ​ตอนนี้นาโกะจังได้ปรับความเข้าใจกับคุณแล้วสิะคะ” 

เอ่อ..​ ​ค่ะ” 

แหม​ ​โชคดีจัง​ ​ดิฉันน่ะรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้มากเชียวแหละ​ ​น่ารัก​ ​พูดเก่ง​ ​แถมยังสดใสร่าเริง​ ​และดูฉลาด

มากด้วยนะคะ” 

ฉลาดน่ะใช่ค่ะ​ ​จองยอนแอบเห็นด้วยแต่ไม่ได้พูดออกมา 

ฉลาดจนน่าปวดหัวเลย 

เอาไว้คราวหน้าถ้าไม่รังเกียจ​ ​ยูซังก็พานาโกะจังมาหาดิฉันอีกสิคะ​ ​อยากจะพาไปกินขนม” 

ขอเตือนว่าอย่าดีกว่าค่ะ..”​ ​จองยอนลอบกระซิบ 

เอ๊ะ​ ​อะไรนะคะ” 

คือ​ ​จะบอกว่าดีเลยค่ะ​ ​นาโกะเองแกก็บอกว่าอยากเจอคุณเหมือนกัน​ ​..แล้วก็​ ​อย่าเรียกยุซังเลยค่ะ​ ​ดิฉันว่าฟังดูแปลกๆ​ ​นามสกุลเกาหลีกับคำว่าซังเนี่ย​ ​เรียกจองยอนเถอะค่ะ​ ​ไหนๆเราก็รู้จักกันแล้ว” 

ขอโทษนะคะ​ ​ติดปากไปหน่อย​ ​ดิฉันอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็ก” 

มิน่าล่ะ​ ​ภาษาญี่ปุ่นคุณถึงดีจัง” 

ของคุณเองก็ใช้ได้นะคะ​ ​ไม่ได้ฟังยากหรือแปลกหูสักเท่าไรเลย” 

บทสนทนาที่ต่อยอดไปเรื่อยๆนี้มันอะไรกันนะ​ ​ยูจองยอนเองก็เพิ่งตระหนักว่ามันเป็นเช่นนั้น​ ​เธอพูดคุยกับหญิง

สาวตรงหน้านี้ได้อย่างไหลลื่นมากจนไม่น่าเชื่อ​ ​ยิ่งกว่าฮารุนะที่ได้คุยกันเมื่อคืนนี้เสียอีก ยิ่งไปกว่านั้น​ ​การพูดคุยยังดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น​ ​เรียบง่ายแต่ไม่มีสะดุด​ ​จากหัวเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเอง​ ​พื้นเพทั่วไป​ ​จนถึงเรื่องตลกๆในชีวิตประจำวันก็เริ่มมีมากขึ้น​ ​พวกเธอเริ่มหลงลืมเรื่องเวลา​ ​รู้สึกตัวอีกทีก็ผ่านไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่งแล้ว 

ตายจริง” 

นายอนยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูพลางอุทานอย่างตกใจ 

ลืมไปเลยว่าดิฉันมีนัดต่อ​ ​ยังไงข้อมูลวันนี้ต้องขอบคุณมากนะคะ​ ​ต้องขอตัวก่อนแล้วล่ะค่ะ” 

อ๋อ..​ ​ค่ะ” 

จองยอนเสียงอ่อนลง​ ​ใจจริงอยากให้การสนทนานี้มีต่อไปอีกสักนิด​ ​แต่ก็ไม่อาจจะออกปากรั้งเอาไว้ 

ขอบคุณมากค่ะที่เลี้ยง​ ​แล้วอย่าลืมนะคะ​ ​เรื่องนาโกะจัง” 

หญิงสาวที่ถูกชะตาตรงหน้าโค้งให้นิดหนึ่ง​ ​ก่อนที่จะหันหลังเพื่อจะเดินจากไป 

งั้นขอเบอร์โทรศัพท์ไว้หน่อยสิคะ” 

ร่างเล็กนั้นหยุดพลัน​ ​ก่อนหันกลับมาช้าๆอย่างต้องการเหตุผล​ ​จองยอนเองก็ถึงกับนิ่งอึ้งไป​ ​ด้วยเธอนั้นหลุดปาก 

ไม่คิดว่าจะกล้าขอเบอร์โทรศัพท์กันดื้อๆอย่างนั้น​ ​เธอกำลังจะบอกปัดอยู่แล้วว่าพูดผิด​ ​แต่ทว่าอีกอึดใจต่อมานายอนก็

แย้มยิ้มกว้างให้ 

อ๋อ​ ​จริงด้วยค่ะ​ ​ไม่มีเบอร์โทรศัพท์แล้วจะนัดหนูนาโกะจังไปเลี้ยงไอติมได้ยังไงเนอะ” 

ใช่..​ ​ใช่ค่ะ!​ ​เรื่องนัดของนาโกะ​ ​ฮ่าๆๆ” 

เบอร์โทรศัพท์ถูกเขียนลงกระดาษโน้ตเล็กๆก่อนยื่นส่งให้​ ​จองยอนก็แลกกลับคืนไปเช่นกัน​ ​เบอร์ส่วนตัวที่ไม่ใช่

บอร์ออฟฟิศ​ ​จองยอนรับมันมาถือไว้​ ​มองตามนายอนไปจนลับสายตา 

อาการมันแปลกๆ.. 

ยูจองยอน​ ​เธอเป็นอะไรแล้วน่ะ 

กระดาษโน้ตถูกพับเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ​ ​ที่จริงไม่ได้ตั้งใจว่าจะโทรหา​ ​แต่บางทีคืนนี้คนนอนไม่หลับจากฟุคุโอกะ

อาจจะได้มีอะไรให้ทำเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างก็เป็นได้ 

 

จริงๆนั่นแหละ เรื่องที่ให้ทำนั่นมันใหญ่โตมโหฬารไปเลยเสียด้วย พอกลับมาถึงบ้านจองยอนพบว่าห้องนอนของนาโกะอยู่ในสภาพถูกรื้อค้น​ ​ตู้เสื้อผ้าเปิดอ้าทิ้งไว้​ ​ชุดบางชุดหายไป​ ​กระปุกหมูบนโต๊ะถูกทุบกระจาย​ ​จองยอนไม่รู้ว่าในนั้นมีเงินอยู่มากน้อยแค่ไหน​ ​แต่เท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนอารมณ์เริ่มจะดีอย่างเธอเดือดปุดขึ้นมาอีกหน 

 

มิคุจัง​ ​ออกตั๋วเครื่องบินให้ใบดิ” 

ออกได้ก็ขึ้นไม่ได้หรอก​ ​เขาไม่ให้เด็กขึ้นเองนะ” 

เออน่า​ ​เรามีวิธี​ ​นะ​ ​ขอตั๋วไปฮกไกโดใบนึง” 

ก็ได้ๆ​ ​แล้วห้ามบอกใครนะว่าเราทำให้​ ​ไม่งั้นป๊าตีตายเลย” 

จากนั้นนาโกะได้ยินเสียงจากปลายสายแว่วมาเหมือนกับเด็กหญิงที่ชื่อมิคุจะบอกให้ใครอีกคนจัดการกับคำขอ

ร้องนี้ให้​ ​ไม่นานนักเอกสารยืนยันก็ถูกส่งมาทางแฟ็กซ์ของที่บ้านอย่างเรียบร้อย​ ​นาโกะยิ้มกริ่มจนแก้มบุ๋ม​ ​ก่อนเดินสะพาย

กระเป๋าเป้ใบใหญ่สำหรับเดินทางออกไปจากบ้านในช่วงสายไล่หลังนายอนไปแค่ไม่ถึงชั่วโมง 

เช้าวันนั้นนาโกะแสร้งทำว่าไปโรงเรียนเองตามปกติแล้วย้อนกลับมา​ ​เก็บข้าวเก็บของแล้วโทรศัพท์ไปขอให้เพื่อน

ซี้ซึ่งเป็นลูกสาวของบริษัททัวร์เจ้าใหญ่ให้ช่วยซื้อตั๋วเครื่องบินให้​ ​และถึงมิคุจะบอกว่าไม่สามารถขึ้นเครื่องบินโดยลำพังคน

เดียว​ ​ซึ่งนาโกะเองก็รู้ดี​ ​แต่เธอมีแผนอยู่แล้วในการแก้เผ็ดม๊าจอมดุ 

ฮัลโหล​ ​สวัสดีค่ะ​ ​ยูจองยอนค่ะ….” 

ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าวิธีเอาผ้าเช็ดหน้าปิดโทรศัพท์ก่อนพูดที่จำมาจากในการ์ตูนตอนเย็นจะใช้ได้ผล​ ​ทางสายการ

บินยินยอมให้นาโกะขึ้นเครื่องไปแต่โดยดีเพียงแค่แจ้งว่าผู้โดยสารเป็นเด็กอายุกี่ปี​ ​เ​ ​พราะเป็นสายการบินในประเทศ​ ​จึง

จำเป็นแค่แจ้งชื่อผู้ที่จะมารับที่สนามบินตอนไปถึงเท่านั้น 

อ่า​ ​แฮ่ม!​ ​อิมนายอนค่ะ” 

 

เอาหละ!!​ ​วันนี้นาโกะจะไปอยู่กับคุณแม่นายอนแล้ว 

 

พอคิดอย่างนี้เด็กหญิงพลันนึกถึงใบหน้าแสนดุของหม่าม้ายู​ ​ใจร้าย​ ​ใจร้ายที่สุดอ่ะ​ ​เอาแต่ใจ​ ​นิสัยแย่​ ​แย่ๆๆ​ ​เด็ก

หญิงแลบลิ้นปลิ้นตาให้อากาศแล้วโบกแท็กซี่​ ​เธอจะจ่ายให้ด้วยเงินที่มีในกระปุกหมูนี่แหละ 

สนามบินฟุกุโอกะค่ะ” 

โชเฟอร์มองหัวจรดเท้า​ ​แต่ก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไร 

 

ค่ะ!​ ​ขอบคุณนะคะ” 

สายที่สิบเข้าไปแล้วที่ยูจองยอนต้องคว้าน้ำเหลว​ ​เงินในบัตรโทรศัพท์ก็ใกล้หมดเข้าไปทุกที​ ​แต่ไม่ว่าจะโทรหา

ญาติคนไหนก็ไม่มีใครเห็นนาโกะเลยสักคน 

เด็กบ้าเอ้ย!” 

ยิ่งนานยิ่งร้อนใจ​ ​จองยอนกัดฟันแน่น​ ​เธอกระแทกหูโทรศัพท์กับเครื่องจนแทบจะแตก​ ​ความกระวนกระวายเพิ่ม

มากขึ้น​ ​หญิงสาวมองซ้ายมองขวา​ ​สภาพภายนอกตู้โทรศัพท์ที่สวนสาธารณะใกล้บ้านเริ่มมืดลง​ ​แดดแรงไร้สีกำลังซีดลงจนกลายเป็นสีส้มแก่​ ​เด็กนักเรียนมากมายเดินผ่านไปมา​ ​จองยอนพยายามชะเง้อคอมองหา​ ​แต่ไม่มีนาโกะที่กำลังตามหแม้แต่เงา 

คนเป็นแม่กังวลใจเสียจนมือชื้นเหงื่อ​ ​จะให้เธอรู้สึกอย่างไรเมื่อเลิกงานกลับมาแล้วต้องพบเจอกับบ้านที่ว่างเปล่า ไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วของลูกสาวตัวแสบที่งอแงอย่าได้แม่ใหม่คนนั้นคนนี้​ ​เพราะเป็นเรื่องที่ตามใจไม่ได้จองยอนถึงต้อง

ทำโทษให้โกรธกัน​ ​แต่รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่เห็นนาโกะ​ ​แม้จะล่วงเลยเวลาเลิกเรียนมามากแล้ว​ ​ฟ้าที่เริ่มมืดลงทุกทียิ่งทำให้

เธอนึกร้อนรนกังวลใจ 

เธอโทรไปแจ้งความกับตำรวจเอาไว้แล้ว​ ​ตอนนี้ที่ทำได้ก็มีแต่เพียง​ ​​รอ​ ​​เท่านั้น​ ​ทั้งโกรธ​ ​และเป็นห่วงราวกับถูก

ควักขโมยเอาหัวใจไป​ ​นาโกะจะเป็นอย่างไรบ้าง​ ​เด็กผู้หญิงสิบขวบที่ตัวเล็กกว่าใครอย่างนั้นน่ะ 

โธ่เอ๊ย​ ​หายไปไหนนะ” 

หญิงสาวสบถออกมาอย่างนึกโมโห 

อ้าว​ ​นั่นคุณยูไม่ใช่เรอะ” 

เสียงทักทายที่คุ้นหูดังขึ้นมาจากด้านหลัง​ ​คุณโอซาวะ​ ​คุณป้าใจดีที่อยู่ข้างบ้านนั่นเอง​ ​คุณป้ามาพร้อมกับสุนัขชิ

วาว่าตัวโปรด​ ​มันส่งเสียงเห่าดัง​ ​“แอ๊กๆ”​ ​จนตัวกระเด้งไปซ้ายทีนึงขวาทีนึงเป็นการทักทายด้วย​ ​ดูแล้วคงจะพามาเดินเล่นกันในตอนเย็นเหมือนอย่างเคย 

หน้าตาดูไม่ค่อยสบายใจเลย​ ​เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าจ๊ะ” 

เอ่อค่ะ..​ ​คือว่านาโกะ..” 

อ้า..​ ​ใช่ๆ​ ​เมื่อกี๊ตอนเดินผ่านหน้าบ้านคุณยู​ ​ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังไม่หยุดเชียวล่ะ” 

โทรศัพท์!?” 

อ๊ะ​ ​แล้วเมื่อกี๊นาโกะจังทำไมเหรอจ๊ะ” 

จองยอนไม่ได้ตอบ​ ​แต่ว่าโค้งศีรษะเป็นการบอกลาแล้วรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว​ ​เธอไม่รู้หรอกว่าใครโทรมา 

บางทีอาจเป็นเจ้าตัวแสบเองเลยก็ได้​ ​จองยอนออกแรงวิ่งเต็มที่ก้าวให้ยาวขึ้นอีก​ ​ยาวขึ้นอีก​ ​โชคดีที่เธอยังออกมาไม่ไกล

เกินไป​ ​แต่กว่าจะถึงจองยอนที่วิ่งมาสุดแรงก็หอบหายใจจนตัวโยน 

พอเปิดประตูบ้าน​ ​เสียงโทรศัพท์ที่คุณโอซาวะพูดถึงก็เงียบไปเสียแล้ว​ ​ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างโทรศัพท์เฝ้า

รออย่างมีความหวังจนมันดังขึ้นมาอีกหน 

สวัสดีค่ะ!” 

คุณยูจองยอนใช่ไหมครับ​ ​ผมชื่อทานากะ” 

ความหวังน้อยนิดถูกเป่าปลิวไป​ ​จองยอนถอนหายใจด้วยความผิดหวัง 

ขอโทษด้วยค่ะ​ ​คือตอนนี้เป็นนอกเวลางาน...” 

อ๋อ​ ​ผมไม่ได้โทรมาเรื่องงาน​ ​แต่เป็นเรื่องลูกสาวของคุณ​ ​กับลูกสาวตัวดีของผมน่ะครับ” 

ทานากะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง​ ​ถึงเรื่องที่ตัวเขาเองก็ถูกลูกสาวหลอกเอา​ ​และเรื่องที่นาโกะตอนนี้อยู่บน

เครื่องบินที่กำลังจะไปฮกไกโด​ ​โดยที่มีคนไปรับที่สนามบินชื่อ​​อิมนายอน 

อิมนายอน….” 

คุณรู้จักเขาใช่ไหมครับ” 

อ๋อค่ะ​ ​น่าจะเป็นคนเดียวกัน...” 

ถ้างั้นทางนี้ก็โล่งใจแล้วล่ะครับ​ ​ต้องขอโทษแทนลูกสาวของผมด้วยที่ทำเรื่องวุ่นวาย” 

ทานากะขอโทษจองยอนด้วยน้ำเสียงสุภาพ​ ​อย่างน้อยๆเขาก็โล่งใจแล้วเปราะนึงที่คนที่สนามบินปลายทางไม่ใช่

มิจฉาชีพอย่างที่กลัวในตอนแรก 

ไม่หรอกค่ะ​ ​ทางดิฉันเองก็ทำให้ทางคุณเดือดร้อนเหมือนกัน” 

ระหว่างการพูดคุยจองยอนได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กฮึกๆอยู่ไกลๆเป็นระยะ​ ​คาดว่าตัวการน่าจะโดนลงโทษไป

แล้วเรียบร้อย​ ​พอขอโทษขอโพยกันเสร็จ​ ​ความหนักอึ้งในหัวสมองของจองยอนก็เริ่มคลี่คลายลงไปได้บ้าง​ ​อย่างน้อยเธอก็มี

สามารถติดต่อกับปลายทางที่นาโกะกำลังจะไปถึงได้​ ​ทว่าเธอเองก็ไม่ได้รอช้า​ ​รีบลุกขึ้นไปเก็บกระเป๋าเพื่อที่จะไปตามยัย

เด็กแสบนั่นกลับมา 

เก็บกระเป๋า​ ​โทรไปลางาน​ ​โทรไปหาอิมนายอน​ ​และไปมะเหงกยัยนาโกะสักโป๊กให้หายซ่า!​ ​ลำดับขั้นตอนมีดังนี้ 

ยูจองยอนหยิบกระดาษจดเบอร์โทรศัพท์ออกมาวางไว้กันลืม 

หากแต่เพจเจอร์ของเธอร้องลั่นขึ้นมาก่อนที่จะได้ออกจากบ้าน​ ​ยูจองยอนหยิบมันขึ้นมาจากเอวแล้วก้มมอง

ข้อความสั้นบนหน้าจอสีเหลืองเล็กๆของตัวเครื่อง​ ​เป็นหัวหน้ายามาดะนั่นเองที่บอกว่าให้โทรกลับอย่างเร่งด่วน 

 

ครับ​ ​ยามาดะครับ” 

เสียงหัวหน้าตอบรับที่ปลายสาย​ ​น้ำเสียงของเขาฟังดูจริงจังเป็นอย่างมาก​ ​นี่คงจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ​ ​เขาถึงได้ให้โทร

กลับไปอย่างเร่งด่วนแบบนี้​ ​จองยอนที่กำลังร้อนใจอยู่รีบตอบกลับ 

ค่ะ​ ​มีอะไรเร่งด่วนอย่างนั้นหรือคะ” 

อ่า..คุณยูสินะครับ​ ​พรุ่งนี้ผมอยากขอให้คุณยูช่วยมาก่อนสักสองชั่วโมงได้หรือเปล่า​ ​ทางสำนักงานใหญ่ต้องการ

ประชุมด่วนเกี่ยวกับสาขาที่เขตมินะมิถูกไฟไหม้เมื่อคืนนี้” 

น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเมื่อพบว่าปลายสายคือยูจองยอนคนที่เขาต้องการให้ช่วยเหลือ​ ​สิ่งที่หัวหน้ากำลังพูดถึง

สำนักงานในเขตละแวกใกล้เคียง​ ​ซึ่งเป็นเมืองขนาดใหญ่อันดับสองของจังหวัด​ ​ที่นั่งคงจะวุ่นวายมาพอดี​ ​และงานทั้งหมดก็

คงต้องโอนมาอยู่ที่สาขาฮิงาชินี่แทน 

เราต้องทำเรื่องที่สาขามินะมิทำค้างไว้ทั้งหมด​ ​ทัวร์ใหญ่ที่จะไปลงที่โอกินะว่าผ่านการดีลของเราทั้งโรงแรมและ

ตั๋วเครื่องบินน่ะครับ​ ​ผมทำคนเดียวไม่ทันแน่ๆ” 

คุณยามาดะพูดอย่างร้อนใจ​ ​เขาค่อนข้างเป็นคนหัวใหม่​ ​เกรงอกเกรงใจเมื่อต้องใช้ลูกน้องนอกเวลางาน​ ​เพราะ

ตัวเขาเองก็ไม่ชอบที่จะต้องทำงานล่วงเวลาเช่นกัน​ ​แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว​ ​จองยอนแน่ใจว่าได้ยินเสียง

เอกสารด้วย​ ​เขาคงจะกำลังปวดหัวเอามากๆถึงได้โทรมาขอร้องให้ไปช่วย​ ​เห็นจองยอนเงียบไปหัวหน้ายิ่งร้อนใจ 

ได้ค่ะหัวหน้า​ ​พรุ่งนี้จะรีบไปให้เร็วที่สุดเลยค่ะ” 

หมายความว่าเรื่องที่จะบินไปหานาโกะที๋ฮกไกโดต้องถูกเลื่อนออกไปก่อน หญิงสาวเลือกที่จะอยู่ต่อ​ ​เพราะงานสำคัญกับเธอมาก​ ​ทั้งยังเป็นช่วงวิกฤติของบริษัทและเพื่อนร่วมงานที่ดีกับเธอมาตลอด​ ​แม้จะกังวลใจเรื่องนาโกะแต่ก็ต้องเลือก​ ​คงเพราะเรื่องของยัยลูกสาวตัวแสบเธอพอที่จะเบาใจไปได้เปราะหนึ่งว่าคนที่รออยู่ปลายทางเป็นคนที่เธอรู้จักแม้จะเพียงผิวเผิน​ ​แต่อย่างน้อยเธอก็รู้ชื่อและมีเบอร์โทรศัพท์​ ​เพียงแค่วันเดียว เธอคงพอที่จะขอร้อง​อีกฝ่าย ​ฝากให้ช่วยดูแลนาโกะไว้ก่อนได้ 

ว่าแล้วร่างสูงเดินกลับไปที่โซฟาสีควอตซ์ของเธอ​ ​ดูเวลาแล้วคิดว่าอีกคนน่าจะยังไม่ถึงบ้าน​ ​ทว่ากลับร้อนใจ​ ​เบอร์

เพจเจอร์หรือก็ไม่มี​ ​มีแค่เพียงเบอร์บ้านในกระดาษแผ่นนั้น​ ​

จองยอนได้แต่เฝ้ารอให้เวลาเดินผ่านไปเร็วๆ





     #คนนอนไม่หลับจากฟุคุโอกะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #163 TRIPLE O (@OLESUNGSONE21) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 20:30
    นาโกะ ซนมาก เด็กดื้อคนนี้ หึ่ยย ย ย นายอนจะไปรับจริงๆ ใช่ไหม
    #163
    0
  2. #41 InuSmall (@nishishi48) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 21:00
    พอแล้วว่านายอนกับจองยอนต้องมีความเข้ากันได้ดี แหมมมมม มีการใจกล้าขอเบอร์นะคะ

    ส่วนนาโกะสร้างเรื่องอีกแล้วนะเจ้าเด็กแสบม๊าเป็นห่วงใหญ่เลย หวังว่าครั้งนี้คุณแม่นายอนจะช่วยให้คุณม๊าใจเย็นไม่ระเบิดลงนะคะ
    #41
    0
  3. #40 mino00 (@mino00) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 10:44
    555 นาโกะซนจริงๆ และฉลาดมากด้วย
    #40
    0
  4. #39 #171717 (@rensone_ty) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 00:24
    นาโกะฉลาดมาก ฉลาดจริงๆ ฉลาดจนปวดหัวแทนคุณยู5555555 แสบเหลือเกิน ไปหาเมียให้ม๊าใหม่ด้วยตัวเอง เก่งเกิ๊นนน
    #39
    0