[Fic] 福岡の不眠な人[2yeon][Twice]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,387 Views

  • 216 Comments

  • 388 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    30

    Overall
    9,387

ตอนที่ 7 : คุณยู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 875
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    8 ก.ค. 60


จองยอนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาตามทางเดิน เธอมองซ้ายมองขวาเห็นแต่เพียงบุคคลากรณ์ของโรงพยาบาลและญาติของผู้ป่วย เธอตรงไปยังเคาเตอร์เพื่อติดต่อหาชื่อผู้ป่วย เพราะเจ้าหล่อนคงจะรีบถึงไม่ได้บอกว่าอยู่ชั้นไหน จะช้าไปอีกเพราะที่ใกล้ๆนี้ไม่มีตู้โทรศัพท์  อย่างน้อยก็น่าจะให้เบอร์เพจกันไว้ จองยอนนึกเสียดาย และเลือกที่จะแจ้งชื่อกับทางโรงพยาบาลน่าจะเป็นทางที่เร็วที่สุด

เพราะว่านาโกะอายุเพียงสิบปีถึงได้ถูกพาตัวไปที่แผนกกุมารเวชชั้นหนึ่ง ตอนที่ไปถึงจองยอนได้ยินเสียงพยาบาลกำลังเรียกชื่อลูกสาวแว่วมาพอดี จองยอนก้าวเท้าให้เร็วขึ้นอีก เธอเกือบจะวิ่งอยู่แล้วหากแต่ต้องเกรงใจผู้อื่นที่มาร่วมใช้บริการเหมือนกัน

หญิงสาวตรงดิ่งไปยังต้นเสียงที่อยู่ไม่ไกลนัก เธอเห็นนายอนนั่งอยู่ที่หน้าห้องตรวจเพราะคุณหมอให้รอด้านนอกหลังจากที่ให้ข้อมูลอาการของนาโกะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ผู้ปกครองของเด็กหญิงนาโกะค่ะ”

เจ้าหน้าที่พยาบาลขานชื่อผู้ป่วยให้อิมนายอนรีบลุกขึ้นยืน เพราะที่นี่นาโกะมีแค่เธอเท่านั้น หญิงสาวแทบจะไม่ได้คิดอะไรอื่นใดมากไปกว่าความรู้สึกผิดและเป็นห่วงนาโกะ

ยูจองยอนได้ยินอย่างนั้นก็ยิ่งเร่งฝีเท้าจนเกือบวิ่ง เพราะเธอเป็นแม่แท้ๆแต่ไม่มีปัญญาสั่งสอนดูแลนาโกะให้ดีๆแท้ๆ แถมยังต้องมาเดือดร้อนคนอื่นอย่างนี้


“ฉันเป็นแม่ของเด็กค่ะ”

“ฉันเป็นแม่ของเด็กค่ะ”


ทั้งสองคนพูดขึ้นมาพร้อมกัน ต่างคนต่างหันมามองต้นเสียงของอีกฝั่ง ผู้หญิงสองคนมองหน้ากันอย่างพูดอะไรต่อไม่ได้ อิมนายอนเบิกตากลมให้โตขึ้นเพราะเห็นจองยอนเข้า

“สรุปว่า คนไหนคือผู้ปกครองของเด็กหญิงนาโกะคะ”

พยาบาลสาวถามขึ้นอีกหน เธอมองซ้ายทีขวาทีสลับไปมา กลายเป็นอิมนายอนที่อึกอัก ชี้มือไปที่คนมาใหม่ที่เอาแต่มองเธอไม่วางตา เพียงชั่วอึดใจเดียวก่อนที่จะพูดขึ้นมาอีก


“เขาค่ะ”

“ฉันค่ะ”


กลายเป็นว่าทั้งจองยอนและนายอนต่างก็เข้ามาในห้องตรวจ ทั้งคู่นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับคุณหมอเจ้าของไข้ เป็นชายร่างเล็กวัยกลางคนหน้าตาใจดี คุณหมอคลี่ยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าวิตกกังวลของหญิงสาวทั้งสองคน

“เด็กหญิงนาโกะปลอดภัยดีครับ เพียงแต่ผมขอให้นอนดูอาการก่อน เพราะมีไข้สูง  ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก ไม่ต้องกังวลใจไปนะครับ”

ถึงคุณหมอจะว่าอย่างนั้นแต่จองยอนก็ยังร้อนใจอยากเห็นหน้าของลูกสาวตัวแสบจะแย่ อยากจะเห็นว่านาโกะยังไม่ได้เป็นอะไรมากจริงๆอย่างที่คุณหมอว่า

“เชิญคุณแม่ที่ห้องพักผู้ป่วยนะคะ”

พยาบาลสาวแนะแล้วเดินนำไปยังห้องผู้ป่วยที่อยู่ชั้นถัดไปไม่ไกลนัก ที่ตรงทางเดินนั้นเงียบเชียบต่างจากพื้นที่ตรงหน้าห้องตรวจลิบลับ มีเสียงเดินสะท้อนไปตามผนังและเพดาน ความเงียบที่รายล้อมทำให้นายอนยังไม่กล้าปริปาก ถึงแม้ว่าอยากจะขอโทษ แต่เธอยังไม่ได้พูดอะไรกับจองยอนเลยสักคำเดียว

นาโกะไม่ได้หลับ พอเห็นหน้าจองยอนกับนายอนเข้าก็ยิ้มแก้มแทบปริทั้งที่ก่อนหน้านั้นได้ยินเสียงโทรศัพท์ก็วิ่งหนีเข้าห้องไปแล้ว นายอนดูก็รู้ว่าเด็กน้อยคิดถึงแม่ของตัวเองมากมายขนาดไหน

จองยอนไม่ได้พูดอะไร เธอเดินเข้าไปหาลูกสาว ทั้งที่อยากจะตีอยากจะว่าสั่งสอนให้หลาบจำ ทว่าคนเป็นแม่กลับโน้มตัวลงไปกอดร่างเล็กๆเอาไว้เสียแน่น แนบแก้มข้างหนึ่งลงกับหัวกลมที่อุ่นร้อนเพราะพิษไข้นั่น หล่อนหลับตาแล้วจูบลงบนกระหม่อมน้อยๆอย่างปลอบใจ

“หายเมื่อไหร่จะตีให้ก้นลายเลย ทำให้ม้าเป็นห่วงจนแทบบ้า อย่าทำอย่างนี้อีกเชียวนะนาโกะ”

แม้จะพูดอย่างนั้นแต่ดวงตาสวยชื้นขึ้นมาเมื่อได้เห็นหน้าลูกสาวเพียงคนเดียวของเธออย่างเต็มตา แก้มกลมๆนั่นแดงระเรื่อขึ้นเพราะความร้อนในร่างกาย

“นาโกะขอโทษ”

เสียงของเด็กหญิงตัวน้อยสั่นเครือ มือน้อยข้างหนึ่งกอดเอว ใบหน้าก็ซุกลงกับอกของคนเป็นแม่เอาไว้แน่น ภาพความรักตรงหน้าทำให้อีกคนที่มาด้วยอดจะยิ้มออกมาไม่ได้ เธอแอบน้ำตาซึม พยักหน้าหงึกหงักว่าอย่างไรเสียคนเป็นแม่ก็ไม่มีทางโกรธลูกตัวเองได้ลงคอ

แต่แล้วจู่ๆจองยอนก็ดีดหน้าผากยัยลูกสาวตัวดีดังเพี้ยะ

“โอ๊ยยยยยย!!”

นาโกะร้องจ๊าก เอามือถูหน้าผากแรงๆเพราะเจ็บ ยิ่งปวดหัวอยู่แล้วมาเจอแบบนี้ยิ่งไปกันใหญ่

“ม้า! เจ็บนะ!!”

“เจ็บสิดีจะได้หลาบจำ!” จองยอนทำเสียงดุ

“คนไม่สบายเป็นไข้อยู่แท้ๆ ค่อกๆ!”

นาโกะแกล้งไอเสียงดังทำปากยู่ติดกับจมูกน่ารักน่าชังเสียงจริงๆ!

“โวยวายได้แบบนี้ก็ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ยัยตัวแสบเอ๊ย หาแต่เรื่อง!”

จองยอนแกล้งบ่นเสียงดังไปอย่างนั้น แต่ได้เห็นกับตาว่านาโกะไม่เป็นไรอย่างที่คุณหมอว่าจริงๆก็ดีแล้ว เธอรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกไปเสียได้เรื่องหนึ่ง

“ม้าอ่ะ ม้าอ่ะ”

เด็กน้อยบ่นอุบอิบพลางลูบหน้าผากป้อยๆ แกล้งทำเป็นเจ็บมากไปอย่างนั้นแหละ จองยอนดูเพียงแค่แว๊บเดียวก็รู้แกวแล้ว มุกประจำของเขาหละ

ไม่นานนักพยาบาลสาวกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับอาหารและยาสำหรับมื้อนี้ นาโกะทำหน้าเหยเกเมื่อเห็นจำนวนและขนาดเม็ดของยาในแก้วเล็กๆข้างชามอาหาร เพราะความกลัวทำให้เห็นยาแก้ไข้ขนาดขึ้นใหญ่พอๆกับเหรียญสิบเยน สีขาวจั้วะต้องขมมากแน่ๆเชียว นาโกะทำหน้าอย่างกับดูหนังสยองขวัญ

“ถ้าไม่กินก็ต้องฉีดยา เลือกเอานะ”

จองยอนยิ้มขู่แยกเขี้ยว ให้นาโกะตัวลีบเล็กหดแนบลงไปบนเตียง นายอนเห็นแล้วอดขำไม่ได้ ทั้งนาโกะทั้งจองยอน

“มาค่ะ นาโกะจัง ทานยาเถอะนะ นิดเดียวเอง”

พอเห็นแม่ลูกตั้งท่าจะทะเลาะกันอีกก็กลายเป็นนายอนที่พูดเสียงอ่อนอย่างนึกเอ็นดู เธอทิ้งสะโพกนั่งลงบนขอบเตียงของคนไข้ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วลูบศีรษะเพื่อกลมปลอบประโลม นายอนกำลังตะล่อม ทั้งเสียงและคำพูดทำให้ยูจองยอนจ้องมองเธออย่างไม่วางตา

หล่อนช่างดูเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มที่ยิ้มทั้งตาและปากปราศจากการปั้นแต่ง ยูจองยอนไม่อาจะละสายตาของเธอได้

นาโกะมองซ้ายทีขวาที เธอสังเกตเห็นมันแล้ว หม่าม๊าน่ะ เอาแต่มองคุณน้าอิมอย่างไม่วางตาเลยเชียว

โป๊ะะเช๊ะะะะ!!


ทั้งสองคนหลับกันไปหมดแล้ว..

พอกลับขึ้นมาจากการไปเจอมาซารุ อิมนายอนก็พบว่าทั้งจองยอนและนาโกะต่างก็เหนื่อยจนหลับไปกันหมด ไฟในห้องถูกปิด แต่มีแสงไฟจากหน้าทางเข้าเปิดไว้ให้พอได้เห็นความเป็นไปภายในห้องได้

เมื่อชั่วโมงก่อนตอนที่ได้รับสายจากนากาโนะ มาซารุ เขามีน้ำเสียงร้อนรน นายอนได้ความว่าเขาต้องการเอกสารเป็นหนังสือปักษ์หนึ่งบริษัท ซึ่งนายอนมีเก็บเอาไว้ ที่จริงเธอมีทุกฉบับ เพราะเขาไม่อยากจะแวะเข้าไปที่บริษัท ถึงได้ขอรบกวนมายืมของเธอ ตอนนั้นเองที่เขาได้รู้ว่ามีเด็กผู้หญิงอีกคนมาร่วมชายคากับอิมนายอนมาหลายวันแล้ว

นายอนจ้องมองไปยังร่างที่กำลังเอนกายอยู่บนโซฟาสำหรับญาติผู้ป่วย เธอคนนั้นมีผมสั้นสีน้ำตาลยาวเท่าต้นคอ ผิวหล่อนขาวราวกับรูปสลักหินอ่อน นายอนคิดว่าเธอไม่เคยเห็นใครสวยเท่านี้มาก่อน

เมื่อตอนบ่ายหลังจากที่ขอตัวกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า กว่าจะจัดการธุระเสร็จก็เล่นเอาหลายชั่วโมงกว่าจะได้กลับมาอีก เธอกอดอกพิงเข้ากับผนังเพื่อจ้องมองหล่อนอยู่อย่างเงียบๆ พลางนึกถึงคำพูดหนึ่งของมาซารุขึ้นมา

“ผมไม่เข้าใจเลย”

นายอนรู้ว่าเขาไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก แต่ด้วยความที่เป็นคนไม่ช่างพูด นากาโนะ มาซารุที่แสนสุภาพพูดออกมาเพียงแค่นั้น คำถามที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ ความรู้สึกไม่ได้แล่นปรู๊ดปร้าดอย่างตอนที่ได้ยินเสียงคนนอนไม่หลับจากฟุคุโอกะเสียหน่อย หากแต่เป็นอะไรนายอนก็ไม่อาจจะล่วงรู้ได้ในตอนนี้

หนาว.. ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศด้านบนที่ผ่านมาโดนตัว ดึงความสนใจในห้วงความคิดของนายอนออกมา เธอนึกขึ้นได้เมื่อเห็นอีกคนที่กำลังนอนอยู่คุดคู้ขดตัวกอดอกด้วยความรู้สึกคล้ายกัน อีกเดี๋ยวก็คงใกล้ได้เวลาทานยาของนาโกะอีกแล้ว ร่างบนโซฟาคงจะเหนื่อยมากถึงได้หลับไปอย่างนั้น

เธอเดินเข้าไปใกล้อีกหน่อยที่ตรงโซฟาตัวยาวตัวนั้น หยิบผ้าห่มสำหรับญาติผู้ป่วยจากในตู้ติดมือมาด้วย ก่อนจะค่อยๆห่มผ้าลงบนร่างนั้นอย่างระมัดระวัง เธอกลัวว่าคนที่หลับอยู่จะตื่นขึ้นมา ใบหน้าสวยมีขอบตาที่หมองคล้ำ หล่อนคงจะพักผ่อนน้อยอย่างที่ได้คุยกันผ่านโทรศัพท์จริงๆ

ฮั่นแน่..เป็นห่วงกันด้วย

นาโกะหยีตาย่นจมูกทำเป็นขวยเขิน ยิ้มกริ่มกับภาพที่เห็นผ่านทางตาซึ่งแอบหรี่ไว้ปรือๆ เด็กหญิงนึกชอบใจเหมือนได้ดูละครภาคค่ำทีเดียวเชียว ฉากพระนางห่วงใยกันหวานซึ้งตรึงใจ นี่ไงล่ะว่าที่คุณแม่ของเธอ เลือกไม่ผิดจริงๆด้วย อ่อนโยน ใจดี แถมไม่กลัวคุณม้าอีกตะหาก ครบเครื่องแบบนี้ไม่มีอีกแล้ว

“อิอิ”

นายอนได้ยินเสียงหัวเราะคิกเพราะเก็บเอาไว้ไม่อยู่จากบนเตียงคนไข้ คนป่วยที่น่าจะอาการดีขึ้นมากแล้วทำเป็นคุมโปงนึกว่าหล่อนจะไม่สังเกตเห็น แสบจริงๆอย่างที่คุณยูเธอว่า

“แสบใหญ่แล้วนะคะ นาโกะจัง”

อิมนายอนแกล้งกระซิบเสียงดุ แต่ทันทีที่เดินไปประชิดเตียงคนไข้เจ้าหนูนาโกะก็หลับตาปี๋เกินกว่าความเป็นจริง เพื่อแกล้งทำเป็นหลับ เนียบเสียจนดูไม่ออก

น่าหยิกเสียจริงๆเชียว

“อย่ามาแกล้งทำเป็นหลับนะ”

หล่อนก้มลงไปพูดเสียงค่อยเพราะกลัวว่าคุณยูจะตื่น นาโกะหัวเราะคิกขึ้นมาอีกเพราะโดนจับเข้าที่พุง นายอนไม่รู้ว่าเจ้าตัวเล็กจะบ้าจี้ตรงนี้ ถึงได้ชักดิ้นชักงอหัวเราะเสียงดังไม่หยุด

“อะไรกันน่ะ”

จนกระทั่งจองยอนตื่นขึ้นมาจนได้ เธอมายืนชิดที่ด้านหลังนี่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ นายอนที่รู้สึกได้ถึงอีกคนเกิดถอยหลัง แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว เธอหมุนตัวกลับไปพอดีกับที่จองยอนก้าวเข้ามาใกล้ เพราะปลายจมูกของอีกคนมาหยุดตรงหน้าผาก นี่มันออกจะใกล้เกินไปเสียด้วยซ้ำ

“คุณยู..”

เขาสูงกว่าขนาดนั้นเชียว

อิมนายอนไม่เคยสังเกตถึงมันมาก่อน เพราะเป็นผู้หญิงเหมือนกันทำให้ไม่ค่อยได้สนใจรูปร่างหน้าตาของอีกคนเท่าใดนัก แต่เพราะว่าหล่อนเป็นคนสวยถึงได้ทำให้ดูน่าสนใจ นายอนคิดทึกทักเอาเองว่าเป็นเพราะอย่างนั้นถึงได้ทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวออกจากตรงนี้

ทั้งสองคนหยุดกึก ต่างคนต่างไม่ขยับ เพราะมืดมากจึงทำให้มองเห็นได้ไม่ดีนัก แต่นายอนกลับนึกขอบคุณตนเองที่ยังไม่เปิดไฟให้สว่างเสียตั้งแต่ทีแรก ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองทำหน้าอย่างไรอยู่กันแน่

เขินอาย? ใจเต้น?

จะทางไหนก็รู้สึกสับสน เธอไม่เคยเป็นอย่างนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ยกเว้นคนนอนไม่หลับจากฟุคุโอกะนั่นเอาไว้สักคนก็แล้วกัน แต่ทั้งผู้หญิงคนนั้น และผู้หญิงคนนี้ก็ทำให้รู้สึกว้าวุ่นขึ้นมาแปลกๆ

“อ่า ขอตัวนะคะ”

เป็นอิมนายอนที่ผละออกมาก่อน เธอวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ แล้วปิดประตู แผ่นหลังบอบบางพิงเอากับผนังซักครู่หนึ่ง เธอสูดหายใจเข้าออกช้าๆ แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนชักโครกที่ปิดฝาสนิท เธอจ้องมองอ่างล้างมือที่ว่างเปล่าหวังให้อาการสนั่นหวั่นไหวในอกเบาบางลง เธอไม่ได้สนใจมันนักหรอกหากแต่ไม่มีอะไรดูน่าสนใจไปมากกว่านั้นอีกแล้ว

หล่อนยกมือข้างหนึ่งแตะลงที่อก ขนาดด้านนอกนี่ยังรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือน พอมันเบาลงสักหน่อยก็มีเวลาให้ครุ่นคิดถึงคนที่เธอเพิ่งวิ่งหนีมา และคนที่เพิ่งคุยกันเมื่อชั่วโมงก่อนตอนเขาแวะมาจัดการธุระที่บ้าน

กับนากาโนะซังน่ะ เคยรู้สึกอย่างนี้บ้างรึเปล่านะ?

หล่อนไม่กล้าจะหาคำตอบ เพราะคำตอบนั้นแม้แต่สำหรับเธอเองก็ค่อนข้างแน่ใจอยู่แล้ว ทุกครั้งที่พบกับมาซารุ มันคล้ายกับมีความแตกต่างบางอย่างขวางกั้นเธอเอาไว้ ความรู้สึกเป็นทางการกับเขายังคงไม่หายไปง่ายๆ ถึงแม้ว่าจะตกลงปลงใจเป็นแฟนกัน ถึงแม้ว่าจะตอบรับการขอหมั้น ทั้งหมดนั้นนายอนยอมรับอย่างยินดีก็เพราะว่าอีกฝ่ายหนึ่งเป็นคนดีอย่างที่เธอเองก็พึงพอใจ

แต่พอลองมถามตัวเองอีกครั้ง ว่านั่นคือวามรักหรือเปล่า นายอนกลับตอบไม่ได้เสียแล้ว ถึงอย่างนั้นหล่อนก็ยังไม่กล้าจะให้คำตอบกับตัวเอง ไม่กล้าแม้กระทั่งจะกลับออกไปจากห้องน้ำเลยดูสิ!

ใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าที่จะเปิดประตูกลับออกมา เห็นจองยอนนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิม ห้องทั้งห้องถูกเปิดไฟเสียจนสว่างโร่ นาโกะนั่งยิ้มแป้นเหมือนคนมีความสุขสุดๆอยู่บนเตียงคนไข้ เธอไม่แน่ใจนักว่าเธอควรจะพูดหรือทำสีหน้าอย่างไรดีต่อจากนี้

“อ่า..”

เป็นยูจองยอนที่เห็นเธอเข้า หล่อนลุกขึ้นยืนพรวดเต็มความสูงยกมือขึ้นมาเกาแก้มข้างหนึ่งอย่างเก้อเขิน

“ขอโทษค่ะ เมื่อกี๊.. ที่.. เกือบไปชนคุณเข้า”

ทั้งที่แค่งัวเงียเลยเดินเข้าไปหาลูกไม่ทันได้เห็นว่าใครอีกคนก้มอยู่แท้ๆ แต่เพราะอะไรที่ทำให้ยูจองยอนเหมือนจะโกหก ‘ชนคุณเข้า’ อะไรกันกันนั่นน่ะ พอมองหน้านายอนเข้าตรงๆคำที่เตรียมเอาไว้ก็ลืมหมด เธออยากจะตีหน้าผากตัวเองที่ดันเผลอพูดอะไรแปลกๆออกไป ทั้งยังติดขัดตะกุกตะกักมีพิรุธเสียขนาดนี้ นาโกะยังจะมาขำหม่าม๊าอีกน่ะ

“อิอิ”

จองยอนถลึงตาใส่เจ้าลิงแสบที่เหมือนจะหายป่วยเป็นปลิดทิ้งหลังจากที่กินยาของคุณพยาบาลใจดีเข้าไปอีกระรอก พรุ่งนี้ก็คงจะหลับบ้านได้แล้วสินะ ออกลายแสบเสียขนาดนี้

“ม้าเขินเหรอ”

“นาโกะ!”

พอโดนดุหน่อยก็ทำหน้าสลดลงไปนิดหนึ่ง แค่นิดเดียวจริงๆ แต่แล้วก็หัวเราะออกมาอีก คนเป็นแม่เหนื่อยใจที่จะดุจะว่าต่อ ได้แต่ส่ายหัวส่งเสียงจึ้กจั้กเบาๆในลำคออย่างอารมณ์เสีย

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณยู”

นายอนตอบรับพลางยิ้มหวาน ให้บรรยากาศในห้องคลายความอึดอัดลงไปได้อย่างน่าประหลาด ทั้งสองแม่ลูกหันมามองเธอเป็นตาเดียว

“เห็นมะล่ะ น้าอิมยังไม่ว่าอะไรเลย หม่าม้าก็จี….”

“อย่าไปฟังเด็กนี่พูดอะไรมากเลยค่ะ วัยกำลังพูดเพ้อเจ้อไปเรื่อย”

ลูกสาวตัวแสบโดนปิดปากจนแก้มแทบบี้ ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักด้วยแขนข้างที่ไม่ได้เสียบสายน้ำเกลือเอาไว้ นายอนนึกขำนาโกะที่ส่งเสียงอู้อี้ๆขอความช่วยเหลือ

“ยัยนาโกะเนี่ยชอบให้ฉันทำอะไรแปลกๆอยู่เรื่อยล่ะค่ะ ชอบคิดฝันเฟื่อง อย่างคราวก่อนก็โทรไปที่รายการวิทยุ ทำเอาวุ่นวายอยู่หลายวัน”

“รายการวิทยุ?”

ช่างเป็นคำที่สะกิดใจอิมนายอนนัก จู่ๆเสียงที่อกข้างซ้ายที่เงียบไปแล้วก็พลันดังลั่นขึ้นมาอีก หากจะเป็นเขาจริงๆอิมนายอนก็จะไม่แปลกใจเลยที่รู้สึกอย่างนั้นได้ ราวกับความหวังบางอย่างถูกจุดขึ้นในดวงตา แม้จะยังไม่แน่ชัดแต่นายอนก็เผลอคิดไปอย่างนั้นเสียแล้ว

“รายการวิทยุ.. เหรอคะ”

เธอทวนคำนั้นขึ้นมาอีกครั้ง ให้ยูจองยอนนิ่งไป เกิดความสงสัยเบาบางขึ้นระหว่างคนทั้งสอง

“รายการไร้สาระน่ะค่ะ ไม่มีอะไรหรอก”

“คนนอนไม่หลับ….”

นายอนพึมพำกับตัวเองคล้ายกับจะถามมันออกไป มาจากฟุกุโอกะ ลูกสาวชื่อนาโกะ ภรรยาหรือแฟนสาวได้เสียชีวิตไปแล้ว พอมาคิดดูดีๆแล้วทุกอย่างคล้ายกับจะเป็นคนที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่มีผิด หัวใจเต้นแรงหนักขึ้น หรือว่าจะใช่ หรือว่าคนคนนี้จะเป็นคนที่เธอตามหาเสียแล้ว ถ้าใช่ล่ะก็

โลกกลม..

กลมเกินไปแล้วล่ะ..

“ฮ่าาาาาาาาา!!!!!”

เป็นวินาทีเดียวกับที่กำลังจะเปิดปากถามออกไป นาโกะก็แงะมือของจองยอนออกจากปากตัวเองได้สำเร็จ เด็กน้อยโวยวายเสียงลั่น หอบหายใจเร็วเพราะขาดอากาศ(สำออย)

“ม้าจะฆ่านาโกะเหรอ!!?”

“เอ้ย! ม้าขอโทษ!”

เด็กน้อยน้ำหูน้ำตาไหล ให้จองยอนรีบลูบหัวลูบหางให้เป็นการใหญ่ ภาพความวุ่นวายนี้ดูเหมือนว่าอิมนายอนจะเริ่มคุ้นเคยกับมันมากขึ้นทีละนิด หญิงสาวลืมเลือนเรื่องเมื่อครู่ไปเสียสนิท และหัวเราะคิกคักให้กับความน่ารักแต่แสนจะปั่นป่วนชวนปวดหัวของสองแม่ลูก

กว่าจะปลอบนาโกะเวลาก็ล่วงเลยไปนานโข จองยอนตัดสินใจเดินลงมาส่งนายอนที่รถ ต่างคนต่างก็ชวนคุยเรื่องชีวิตประจำวันเหมือนกับตอนที่ได้คุยผ่านโทรศัพท์ ความรู้สึกเป็นทางการพวกนั้นหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจะรู้ได้ ดูเหมือนว่าคุณยูจะเป็นผู้หญิงคนที่สองรองจากซานะที่เห็นว่าการขับรถของเธอไม่ได้แปลกประหลาดอะไร ทั้งยังเห็นดีด้วยอีกต่างหาก

“แต่เรื่องเมื่อครู่ เอ่อ ก็ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะคะ”

พอมาถึงรถ ยูจองยอนก้มตัวเพื่อเป็นการขอโทษเสียจนเกือบจะเก้าสิบองศา คนถูกโค้งให้ยืนนิ่งเมื่อนึกถึงเรื่องนั้นเข้า เพราะอะไรกันนะถึงทำให้รู้สึกร้อนผ่าวตรงหน้าผากและใบหน้าขึ้นมาอีก คงเพราะเมื่อก่อนหน้านี้ปลายจมูกของเขาแตะลงที่ตรงนั้น

จนกระทั่งยูจองยอนเงยขึ้นมาแล้วถึงได้เห็นว่าอีกคนเอาแต่ก้มหน้าแล้วยกยิ้มจางๆ ราวกับผู้หญิงที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วคุยกันอยู่เมื่อครู่หายไปไหนเสียแล้วก็ไม่รู้ อิมนายอนพูดเสียงเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน


“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”


          ถ้าเป็นคุณยูน่ะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ







     #คนนอนไม่หลับจากฟุคุโอกะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #213 TaTRV (@taorvv44) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 11:45
    อ๊ากกกกก เขิลลลบลล
    #213
    0
  2. #166 TRIPLE O (@OLESUNGSONE21) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 21:08
    ฮื่ออ น่ารักจังเลยย คุณยู พินารู้รึยังหน่ะ ว่าลูกโทรไปรายการวิทยุ 5555
    #166
    0
  3. #74 Oshima1710 (@pannikin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 12:33
    เขิลคุณยูกับคุณอิมจัง

    นาโกะมิคุก็มา นาโกะแสบจริงๆ

    เป็นเรื่องที่น่ารักละมุนละมัยมากๆ อ่านเพลินดีจัง
    น่าจะเป็นยาบุกิ นาโกะ กับทานากะ มิคุ เด็กฮากาตะใช่มั้ย
    5555555 อ่านเจอครั้งแรก ถึงกับคิดว่า แม่นาโกะคือซัชชี่


    รอติดตามต่อไปนะ
    #74
    1
    • #74-1 LesMars77 (@043annamado) (จากตอนที่ 7)
      24 เมษายน 2560 / 22:24
      นาโกะมิคุ ฮากาตะนั่นแหละค่ะ 5555
      แรกเริ่มเดิมทีตอนคิดคอนเซ็ปเรื่องนี้เป็นคู่ นัทสึมาโด ค่ะ
      แต่คิดว่าพอเป้นฮากาตะแล้วดูเด็กเกินไปถึงได้ไม่ได้ต่อยอดแค่คิดไว้เฉยๆ แต่มาเป็นรูปเป็นร่างที่ทไวซ์ค่ะ
      ขอบคุณมากๆนะคะที่ติดตามอ่าน 48ตามมาหลายคนเลย อบอุ่นคุ้นเคย 5555
      #74-1
  4. #73 Ace-K (@paeicelatte) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 17:00
    ไม่ค่อยได้อ่านทูยอนเท่าไหร่ แต่เรื่องนี้อบอุ่นน่ารักมากๆเลยค่ะ นาโกะแสบมากจริงๆ แต่นายอนนี่เอาอยู่มากเลยค่ะ ว่าที่คุณแม่คนใหม่ 5555555 คุณยูมัวแต่เขินอะ ระวังน้าาา เดี๋ยวจะไม่ทันการ อิอิ รอตอนต่อไปนะคะ :)
    #73
    2
    • #73-1 LesMars77 (@043annamado) (จากตอนที่ 7)
      20 เมษายน 2560 / 23:37
      ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ไม่คิดเลยว่าคุณจะมาอ่าน ดีใจมากจริงๆ 55555 ได้แต่อ่านนิยายของคุณอยู่ค่ะ
      #73-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #72 ufilliz (@ufilliz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 05:28
    แค่จมูกกับหน้าผากเค้าชนกันทำไมชั้นต้องเขินขนาดนี้ด้วย บ้าๆๆๆ คุณยูบ้าที่สุดเลยทำไมเดินไม่ระวังเลยคะ -//////-
    แต่เหมือนเหตุการณ์นี้จะไปแอทแทคคุณอิมเข้าแล้ว มีความเพ้อเบาๆ คุณแม่ใหม่เค้าจะขับรถกลับบ้านถูกมั้ยคะนั่น 5555555555
    #72
    0
  6. #69 FirstAMz (@amzanf1312) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 03:35
    พรหมลิขิตแล้วล่ะค่ะนายอนนนน เขินนนน-////-
    #69
    0
  7. #68 srch_cy (@srch_cy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 18:58
    โง้ยยยนยยยยยยยยเขินนนนนนนนนนนนนนนนน
    #68
    0
  8. #67 srch_cy (@srch_cy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 18:58
    โง้ยยยนยยยยยยยยเขินนนนนนนนนนนนนนนนน
    #67
    0
  9. #66 srch_cy (@srch_cy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 18:58
    โง้ยยยนยยยยยยยยเขินนนนนนนนนนนนนนนนน
    #66
    0
  10. #65 InuSmall (@nishishi48) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:25
    ยัยเด็กแสบไม่สบายจนม๊ากับน้าอิมเป็นห่วงหมดดีนะไม่เป็นไรมาก

    แถมนายอนเริ่มเห็นความแสบของนาโกะแล้วด้วย อยากรู้จะว่าจะแสบยังไงให้ม๊ากับน้าเขารักกันสนใจนาโกะ

    แล้วโมเมนหวานๆฟีลกู๊ดนี้คืออะไรคะ น่ารักมากเหมาะสมกับแต้มบุนมากเลยค่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 เมษายน 2560 / 22:28
    #65
    1
  11. #64 MolerisE (@ammy1740) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 22:42
    โอ๊ยยยยยย คุณยูก้อออออจีบเลยค่ะขนาดนี้แร้วว ว่าแต่โลกกลมหรือพรหมลิขิต -///- เขินมั่กมากงื้ออออ
    #64
    0
  12. #63 geegano1 (@geegano1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 22:41
    กรี๊ดดด บอกเลยว่าไม่ธรรมดาา 
    #63
    0
  13. #62 ALRISAPOPKA (@ALRISAPOPKA) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 14:08
    ว้าวเลยใช่มั้ยละคะคุณอิม 555
    บังเอิญ โลกกลม พรหมลิขิตมากค่าาาาาาาาาาาาา
    ขอให้รู้ใจกันเร็วๆนะคะ566
    #62
    0
  14. #61 Yoo_JY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 01:11
    โอยยย เขิลลลลลลลล -////////-
    #61
    0
  15. #60 #171717 (@rensone_ty) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 23:59
    แม้แต่ตอนป่วยก็ยังจะจับคู่ได้ ฮ่าาา อิมนายอนรู้ตัวขนาดนี้แล้วก็ถอนหมั้นเลยเถอะ ใจใจกันไปเล้ย
    #60
    0
  16. #59 ทาสเมียวอิ (@wp0988536671) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 23:35
    นาโกะ เด็กแสบบบบบบบบ เอาคุณอิมมาเป็นม๊าอีกคนให้ได้นะคะลูก~~ คุณยู จะได้ไม่เหงาาาาาาา
    #59
    0
  17. #58 malien (@maliean) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 23:15
    น่ารัก -///-
    #58
    0
  18. #57 viewss_taeyeonss (@viewss_taeyeonss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 22:57
    -/////-นาโกะไม่น่าไปขัดเลยยย
    #57
    0
  19. #56 newzzyear (@zaalimmai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 21:39
    โอ้ยย>\\<
    #56
    0
  20. #55 Mroiiz (@cocoban2) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 21:27
    จะมีซัมธิงแบบไม่ทันแล้วรึเปล่านะ5555555
    #55
    0