บุปผาเหมันต์สีชาด

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    30 เม.ย. 60

สามวันต่อมา

ตอนนี้ข้ายื่นอยู่ในศาลาริมสระที่ข้าชอบและอยู่ในชุดผ้าฝ้ายธรรมดาที่คนธรรมดาชอบใส่กัน แต่จะไม่ธรรมดาก็เพราะใบหน้าของข้า หลังจ้าที่ข้าได้บอกน้องแปดให้สร้างหน้ากากมนุษย์ให้ข้าก็ผ่านมาสามวันแล้ว ยังไม่มีท่าว่าจะนำมาให้ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า

“ เซียนเออร์  ” เสียงของเสด็จแม่เรียกข้าจากทางด้านหลัง

“ ถวายพระพร.....”

“ ไม่ต้องมากพิธีหรอกลูก ” ข้ากำลังจะถวายพระพูดเสด็จแม่ก็เอ่ยห้ามไว้ก่อน

“ เจ้าพร้อมแล้วใช่หรือไม่ลูกรัก ” เสร็จแม่เอ่ยขึ้น พร้อมกับจูงมือข้าเดินมานั่งที่แท่นประทับ

“ เพคะ ” ข้าตอบเสด็จแม่

“ แม่ขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องลำบาก ”

“ ลูกเข้าใจในสิ่งที่เสด็จแม่ทำอย่างได้หวงลูกเลยเพคะ อยู่ในวังแห่งนี้เสด็จแม่ดูแลตัวเองให้ดีนะเพคะ ” ข้ากล่าวกับเสด็จแม่

“ คนของแม่พร้อมแล้ว ไปเถอะลูก ”  พอได้ฟังเช่นนั้นข้าจึงลุกขึ้นแล้วคุกเข่าตรงหน้าเสด็จแม่

“ เสด็จแม่เพคะ ลูกออกจากวังคราวนี้ไม่รู้อีกนานแค่ไหนจะได้กับมา เสด็จแม่โปรดรักษาตัวเองด้วย ลูกรักเสด็จแม่นะเพคะ ” พอพูดจบข้าก็ก้มลมแทบเท้าเสด็จแม่ ข้าได้ยินเสียงสะอื้นของเสด็จแม่ จากนั้นข้าก็เงยหน้าขึ้นมาเสด็จแม่จึงลุกขึ้นมาประครองข้าขึ้น โดยที่เสด็จแม่ยังคุกเข่าอยู่ ข้าจึงยื่นมือออกไปเช็ดน้ำตาให้เสด็จแม่

“ สักวันลูกจะต้องกลับมาเพคะ เสด็จแม่ตั้งรอลูกนะเพคะ ” ข้ากล่าวออกไปพร้อมส่งยิ้มให้เสด็จแม่ ยิ้มที่ตั้งแต่ข้าลงมาจุติไม่เคยมอบให้ผู้ใด และดูเหมือนเสด็จแม่จะตะลึกกับรอยยิ้มของข้า

“ แม่จะรอเจ้าอยู่ที่นี้ ลูกรัก ” พอได้ฟังเช่นนั้นข้าก็เดินออกไปจากศาลา โดยไม่ให้เสด็จแม่มาส่งข้า ข้าไม่อยากเห็นน้ำตาของเสด็จแม่ ข้าเดินมาทางด้านหลังตำหนักคนเดียวจะได้ไม่เป็นที่สงสัยพอเดินมาสักพักก็จะเห็นนางกำนัลและองครักษ์ที่เสด็จแม่เตรียมไว้ให้และรถม้า

“ ข้าจะขี้ม้า ” ข้าบอกกับองครักษ์

“ แต่องค์หญิง...”

“ ต่อจากนี้ไปอย่าได้เรียกข้าว่าองค์หญิง ชื่อของข้าคือหนิงฮวา พวกเราเรียกข้าว่าคุณหนู ”

“ เพคะ / พะยะคะ ”  พอนางกำนัลและองครักษ์ตอบกับข้าเช่นนั้นข้าจึงหันหน้าไปมองทุกคนทันที่

“ เจ้าคะ / ขอรับ ” ทุกคนจึงรีบเปลี่ยนคำทันที่  

“ ม้าของข้าละ ” ข้ากล่าวออกไปแล้วก็มีองครักษ์นายหนึ่งจูงม้าสีขาวเพศผู้ตัวใหญ่สง่างามมาทางข้า  ข้าจึงยื่นมือเล็กๆไปลูบหัวของมัน

“ ฟางจวิน ข้าลำบากเจ้าแล้ว ” ข้าพูดกับมัน

ฮี่ๆๆ มันร้องออกมาตอบรับ  และข้าก็สัมผัสได้ถึงพลังของน้องแปด ข้าจึงเปลี่ยนความคิด

“ ข้าจะนั่งรถม้าออกไปจากเมืองหลวงก่อน พอพ้นเมืองหลวงข้าถึงจะขี้มา  ” ข้าหันหน้าไปพูดกับหัวหน้าองครักษ์

“ ขอรับคุณหนู” จากนั้นข้าก็เดินขึ้นรถม้าไป พอเห็นข้าขึ้นรถมาแล้วขบวนก็เริ่มเคลื่อนที่

“ น้องแปด ” ข้าพูดขึ้นเสียงเบา แล้วรายเทพของหยางหมิงก็ปรากฎขึ้นต่อหน้าข้า

“ พี่เจ็ด  ”

“ เสด็จแล้วหรือไร ถึงมาหาข้าได้ ”

“ เสร็จแล้วพะยะคะ ” แล้วหยางหมิงก็ยื่นหน้ากากมนุษย์มาให้ข้า ข้าจึงนำมาเก็บไว้ในอกเสื้อ

“ ทำไม่พี่เจ็ดไม่ใส่เลยละ”

“ หากใส่ตอนนี้ พวกข้างนอกก็ได้โวยวายกันพอดี ”

“ จริงของท่าน ว่าแต่ท่านพี่เดี่ยวพอพ้นเมืองหลวงไปไม่มากก็จะมีพวกนักฆ่าดักซุ่มอยู่ท่านไม่คิดจะทำอันใดเลยหรือ ”

“ ไม่ ทุกอย่างเป็นข้าที่ทำให้มันเกิดขึ้น ถึงเวลาแล้วที่องค์หญิงเก้าจะหายไป ” ข้าพูดออกไปโดยที่ยังทำหน้านิ่งเช่นเดิม

“ เฮ้อ เช่นนั้นคนพวกนี้ก็ต้องตาย ”

“ ไม่ ข้าแค่จะลบความทรงจำพวกเขา ”

“ แล้วพวกนักฆ่า ”

“ พี่ยกมันให้เจ้า ” ข้าพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

“ ขอบพระทัยเสด็จพี่ ท่านยังเป็นคนเดียวที่รู้ใจข้า  ” หยางหมิงพูดขึ้นอย่างดีใจ ก่อนจะหายตัวไปอย่างกับไปเคยมีตัวตน

จากนั้นเดินทางมาได้สักพักก็ออกมานอกเมืองหลวง ข้าจึงสั่งหยุดการเดินทางก่อนจะเรียกทุกคนให้มาร่วมตัวกัน  พอทุกคนมาครบแล้วข้าจึงใช่พลังของข้าลบความทรงจำในช่วงนี้ของทุกคนแล้วสร้างความทรงจำใหม่ให้ ก่อนจะทรงทุกคนแยกไปคนละทิศ พอส่งทุกคนไปที่อื่นได้หมดแล้วข้าจึงกระโดดขึ้นหลังอาชาตัวงามวิ่งเข้าไปในป่า วิ่งมาได้ระยะหนึ่งก็เห็นน้ำตกขนาดใหญ่ ซึ่งมันจะไหลไปจึงถึงแคว้นเยียน และที่นั้นจะเป็นบ้านหลังใหม่ของข้า ข้าจึงโดลงจากลงฟางจวิน แล้วเอ่ยกับมัน

“ อาชาสวรรค์แห่งข้า เจ้าจงกลับไปยังแดนสวรรค์หากถึงเวลาที่เหมาะสมข้าจะเรียกเจ้ากลับมา ”

ฮี่ ๆๆๆ แล้วมันก็วิ่งหายเข้าไปในป่า จากนั้นข้าก็เดินมาที่ริมหน้าผาที่น้ำตกกำลังไหลอยากบ้าคลั่ง แล้วสวมใส่หน้ากากที่น้องแปดทำขึ้นก่อนจะกระโดดลงไปอย่าไม่คิดชีวิต ต่อให้ข้ามีพลังมากแค่ไหนแต่ร่างนี้ก็เป็นแค่ร่างของมนุษย์ ไม่สามารถรับแรงของน้ำตกไหวจึงทำให้ข้าสลบไป

 

ชายแดนแคว้นเยียน

“ ท่านแม่ทัพขอรับ ข้าพบเด็กผู้หญิงลอยมากับกระแสน้ำขอรับ ” นายทหารนายหนึ่งเอ่ยกับท่านแม่ทัพ

“ แล้วตอนนี้นางอยู่ที่ใด ” ท่านแม่ทัพวัยกลางคนเอ่ยถาม

“ เรียนท่านแม่ทัพตอนนี้ข้าได้นำนางกลับมาที่ค่ายแล้วอยู่ในกระโจมของท่านหมอขอรับ ” นายทหารรายงาน

“ อืม เจ้าออกไปได้ ” พอทหารนายนั้นออกไปท่านแม่ทัพไป๋หมิงเทียนแห่งแคว้นเยียนก็นึกถึงฝันเมื่อคืน

ในฝันนั้นบริเวณโดยรอบเป็นสวยที่งดงามมากและมีสระน้ำขนาดใหญ่ที่มีดอกบัวหลากสีอยู่มากมายงดงามกลางสระน้ำจะมีศาลาอยู่ข้าจึงเดินข้าไปใกล้ศาลานั้น พอเข้าไปใกล้ๆศาลาก็เล่นบุรุษชุดขาวสะอาดตาปักลายพยัคฆ์สีทองงดงามเหมือนเชื่อพระวงศ์ยืนหันหน้ามองออกไปที่สระน้ำแต่ก่อนที่ข้าจะได้ถามสิ่งใดบุรุษผู้นั้นก็พูดขึ้น

“ ข้าอยากจะฝากเสด็จพี่ของข้าไว้กับเจ้า ช่วยดูแลเลี้ยงดูนางให้เหมือนกับบุตรของเจ้า ”

“ แล้วนางเป็นใคร ”

“ ยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องรู้ ” แล้วมันตอนไหนฝากข้าเลี้ยงโดยที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร

“ หากนางจากจะบอกนางก็จะบอกเจ้าเอง ข้าไม่มีสิทธิ์อันใดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ”

“ ทะ ท่าน ท่านอ่านคนได้ ” ข้าร้องถามอย่างตกใจ

“ นั้นไม่ใช่เรื่องอยากสำหรับข้า ” ชายผู้นั้นพูดขึ้น

“ จำไว้ในวันพรุ่งนี้เจ้าจะได้พบนาง ดูแลนางให้ดี ไม่เช่นนั้นข้าจะทำร้ายครอบครัวของเจ้าซะ ” พอพูดจบชายคนนั้นก็หายไปทันที่

นี้หรือจะเป็นเหมือนในฝันที่ชายผู้นั้นบอกกัน พอคิดได้แบบนั้นข้าจึงเดินออกจากกระโจมของตนเองแล้วเดินตรงไปยังกระโจมของท่านหมอ

 

ข้าไม่รู้ว่าข้าหลับไปนานแค่ไหนพอรู้สึกตัวขึ้นมาก็อยู่ในกระโจมของทหาร หรือว่าทะหารพวกนี้จะช่วยข้าไว้

“ ฟื้นแล้วหรือเด็กน้อย  ” เสียงทุ้มของบุรุษเอ่ยขึ้นข้าจึงหันหน้าไปมองตนเสียง ข้าก็พบบุรุษในชุดเกาะยศแม่ทัพแม้จะดูมีอาอยู่แต่ก็ยังดูหล่อเหล่า

“ เจ้าคะ ” ข้าตอบออกไป

“ เจ้าเป็นใครมาจากไหนกันทำไม่ถึงได้ลอยมาถามกระแสน้ำได้ ” บุรุษผู้นี้ถามข้าซะยาว

“ เข้าจำอะไรไม่ได้เจ้าคะ แล้วไม่ทราบว่าที่นี้คือที่ไหนเจ้าคะ”  ข้าควรจะแกล้งว่าเสียงความทรงจำไปเพื่อเป็นการดีต่อตนเอง

“ ที่นี้คือค่ายทหารของแคว้นเยียน ข้าคือแม่ทัพของแคว้นชื่อไป๋หมิงเทียน ” ที่แท้ก็แม่ทัพของแคว้นเยียน

“ จะเป็นอะไรไหมเจ้าคะ หากข้าจะขอพักอยู่ที่คายนี้สักคืนสองคืนแล้วจะจากไป”

“ เจ้ามีที่จะไปด้วยหรือ เจ้าจำอะไรไม่ได้นิ ” ท่านแม่ทัพท่านข้า

“ ไม่เจ้าคะ แต่ข้าไม่อยากอยู่เป็นภาระของพวกท่าน ”

“ ตอบได้ดี ข้ารู้สึกถูกชะตากับเจ้านักเด็กน้อย มาเป็นบุตรบุญธรรมของข้าดีหรือไม่ ”

“ มันจะดีหรือเจ้าคะ ที่ท่านจะรับข้าเป็นบุตรทั้งที่ไม่รู้จักข้าเลย ” ข้ากล่าวถาม

“ ข้าถูกชะตากับเจ้า ไม่มีอะไรต้องคิดมาก เจ้าว่าไงจะยอมเป็นบุตรของข้าหรือไม่”

ข้าจึงลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าท่านแม่ทัพ ก่อนจะยกมือขึ้นคาราวะท่านแม่ทัพที่นั่งจิบชาอยู่

“ ลูกขอคาราวท่านพ่อเจ้าคะ ”

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดีๆ ดียิ่งเจ้าเป็นเด็กฉลาดต่อไปนี้ข้าให้ชื้อเจ้าว่า ไป๋ซูหนี่ว์ คุณหนูห้าแห่งจวนแม่ทัพแคว้นเยียน ” ท่านพ่อคนใหม่ของข้าเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันร่าเริง

“ ลูกขอบคุณท่านพ่อเจ้าคะ ” ต่อจากนี้ไปข้าไม่ใช่ องค์หญิงเก้าแห่งแคว้นเทียนหลี่อีกแล้วแต่จะเป็นคุณหนูแห่งจวนแม่ทัพตระกลูไป๋ของแคว้นเยียน

“ หนี่ว์เออร์ เจ้าพักผ่อนเสีย พรุ่งนี้บิดาจะเดินทางกลับเมืองหลวง ”

“ เจ้าคะ ” แล้วท่านพ่อก็เดินจากไป

 

นางดูฉลาดทันคนแต่นิ่งดุจน้ำแข็ง สีหน้าดูไร้อารมณ์ ว่าจาเฉียบคมเกินวัย ถึงหน้าตาจะดูธรรมดาไม่ถึงกลับว่างดงามแต่กับดูน่ารัก และบรรยากาศรอบตัวกลับดูมีอำนาจ สูงศักดิ์ เหมือนเชื้อพระวงศ์ ที่แรกข้าคิดจะรับเลี้ยงนางเพราะฝันนั้นแต่พอได้ผู้คุยกับนางแล้วรู้สึกถูกชะตาเป็นอยากมากเลยรักนางเป็นบุตรบุญธรรม


***************************

น้องแปดนี้ก็จัดการได้ดีจริงถึงขั้นไปขู่ให้ท่านแม่ทัพรับเลี้ยงพี่ตัวเองเลยเชียว

ช่วงตอนแรกๆ จะยังไม่เท่าไรนะแต่จากนี้ไปจะเริ่มเข้าสู้เนื้อเรื่องแล้ว

นี้ไรท์แค่พูดถถึงที่ไปที่มาของนางเอกเท่านั้น

1 คอมเม้น 1 ร้อยกำลังใจ 

โปรดติดตามตอนต่อไป


#ดอกเหมยฤดูหนาว

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #61 MHEEPQ12 (@MHEEPQ12) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 19:42
    หู้ย นางเอกเดินวิถีนางร้านนี้เอง555
    #61
    0
  2. #50 AYuMi (@misako-ayumi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 15:19
    นางเอก เหมือนนางร้ายแหะ รอตามอ่านนะคะ ขอบคุณจร้าไรท์
    #50
    0
  3. #35 tokiwadai (@su-japan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 22:27
    ยังมีคำผิดบ้างนะคะ บางคำตกหล่น แต่รวมแล้วสนุกค่ะ ติดตามเป็นกำลังใจนะคะ ^^
    #35
    0
  4. #23 หนิงอวี้ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 12:19
    สนุกมากติดตามๆ รออ่านนะคะ

    ตลกชายแปด555555
    #23
    0
  5. #22 pam_0856084633 (@pam_0856084633) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 11:07
    รอออออออออ
    #22
    0
  6. #21 Lovenovel_>o< (@LoveStampberryGG) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 09:34
    รอค่าาาา
    #21
    0
  7. #20 shadow_devil (@wrtja) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 06:23
    สู้ๆนะเป็นกำลังให้ค่ะไรต์
    #20
    0
  8. #19 risuki666 (@risuki666) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 02:11
    รอต่อค่าาา
    #19
    0
  9. #18 Kunyawadee (@Kunyawadee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 00:46
    รอค่ะ เนื้อเรื่องน่าสนใจมาก
    #18
    0