บุปผาสองภพ

ตอนที่ 31 : บทที่ 29 ความเหนื่อยยากในค่ำคืนนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    4 ก.ค. 59









บทที่ 29 ความเหนื่อยยากในค่ำคืนนี้

 

 







คืนนี้องค์จักรพรรดิ์ไม่จำเป็นต้องเสด็จมาหานางเหมือนทุกที  เพราะนางจะเสนอหน้าไปหาถึงตำหนักเอง!!!

 


ละอองดาวเดินท่าทางห่อเหี่ยวแบกหมอนและผ้าห่มพะรุงพะรังท่าทางน่าสงสารมาเคาะประตูตำหนักสุริยันดังป็อกๆ  ซิ่นหนิงหลงที่เดินตามนางออกมาจากตำหนักจันทราเมื่อครู่  หายหัวไปเมื่อถึงเวลาสำคัญเช่นเคย  ไม่นานนักก็มีขันทีเฒ่าผู้หนึ่งมาเปิดประตูให้


“คารวะสมบัติจะมาคะ”

ขันทีเฒ่าเสียงแหลมกล่าวพลางยอบตัวลงอย่างนอบน้อม  นางฉีกยิ้มยิงฟันเอียงคอสี่สิบห้าองศาน่าเอ็นดูยิ่ง พลางกล่าวคำ 


“อวิ๋นหลงอยู่หรือไม่?”

 

 



ละอองดาวสาวน้อยผู้น่าสงสาร  นางถูกขันทีที่ดูเหมือนจะเคารพนางไม่น้อยชี้ทางสว่างให้ ทว่าเส้นทางก้าวเดินสู่ตำหนักเจ้านายทีรักของนางนั้นจำต้องก้าวเดินเพียงลำพัง  เนื่องด้วยหากไม่ใช่ขันทีที่รับใช้ใกล้ชิด  อวิ๋นหลงของนางมิอนุญาตให้ใครเข้าใกล้ตำหนัก  นางจึงทำได้เพียงแค่หยิบผ้าห่ม  หยิบหมอนพะรุงพะรังต่อไป

สองเท้านางเดินต๊อกแต๊กไปอย่างเชื่องช้า...  เกิดมาขาสั้นก็ต้องยอมรับชะตากรรม...

มือบางสั่นเทาเพราะอากาศที่หยางอี๋หนาวเหน็บยิ่งนัก  ไม่รู้ว่าอีตาจักรพรรดิโรคจิตนั่นจะสร้างตำหนักใหญ่โตมากมายเพียงนี้ไปเพื่อการใด

ละอองดาวเดินมาได้ถึงหน้าประตู  กำลังจะยกมือขึ้นเคาะประตูตำหนักให้เป็นจังหวะสามช่า  กลับได้ยินเสียงคนข้างในกล่าวออกมาเสียงนุ่ม


“เข้ามาได้”

ริมฝีปากนางยกยิ้มระริกระรี้  ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในห้องหับของเจ้านายตัวเอง  มองเห็นจักรพรรดิหัวสีทองกำลังยุ่งกับฎีกากองมหึมาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะจึงเริ่มคิดได้ว่า  จักรพรรดิก็มีงานมีการทำเช่นกันหรือนี่?

อวิ๋นหลงวางมือจากกองฎีกาและพู่กันที่ถืออยู่  กวักมือหย่อยๆเรียกนางไปนั่งตัก  ละอองดาวยิ้มรับก่อนจะเดินดุ๊กๆเข้าไปหาอย่างไม่อิดออด  หัวกลมๆของนางซุกเข้าไปที่อกแกร่งด้วยความเคยชิน  สองตามองสำรวจห้องหับสีนวลอบอุ่นให้ความรู้สึกเข้ากับจักรพรรดิผู้ทรงธรรมอย่างที่ชายผู้นี้สวมหน้ากากเอาไว้เสียจริง


“นึกว่าจะลืมข้าเสียแล้ว...  ชายผู้นั้นไม่น่าสนใจหรือ?”

ฝ่าบาทตรัสถามอย่างอ่อนโยน  ยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบหัวนาง  กลิ่นหอมอบอุ่นที่นางเคยชินทำให้นางเริ่มง่วงงุน


“ก็น่าสนใจ  แต่ข้าติดท่านเสียแล้วเพคะ  ไม่ได้กอดท่านคงนอนไม่หลับแน่”

ง่อออออ  ออดอ้อนเข้าไปหนึ่งดอก  มีหรือจักรพรรดิผู้นี้จะทานทนเสน่ห์ของนางไหว  ไปเถิด!!! เราไปนอนกอดกันยันรุ่งสางเลยเป็นอย่างไร?

ละอองดาวอมยิ้มอีกคราก็จะหลับตาพริ้ม  เสื้อผ้าที่องค์จักรพรรดิ์สวมใส่คืนนี้เนื้อผ้าลื่นเย็น  ให้สัมผัสที่สบายดีแท้

อวิ๋นหลงยกยิ้มละมุนขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะช้อนตัวนางขึ้นมาไว้ที่เตียงส่วนพระองค์


“งั้นข้านอนเป็นเพื่อนเจ้าก่อน  แล้วค่อยไปอ่านฎีกานั่นต่อเป็นอย่างไร...”

 

 






ละอองดาวนั่งถอดทอนหายใจเฮือกๆ  วันนี้ก็วันที่สามแล้วที่นางไม่ได้ค้างคืนที่ตำหนักตัวเองยามค่ำคืน  ทุกครั้งที่นางเสนอหน้าไปหาเจ้าแม่ทัพผู้ชอบทำหน้าตาเหมือนคนอารมณ์เสียมานานผู้นั้น  สิ่งที่นางได้รับกลับมามักจะเป็นความนิ่งเงียบและหน้าตาที่ดูรำคาญน่าเสียเหลือเกินเสมอ

วันนี้นางก็นั่งอยู่ในตำหนักตัวเอง...

สามวันที่ผ่านมา  องค์ชายเก้าและองค์ชายห้ามานั่งเล่นที่หน้าตำหนักนางบ่อยเหลือเกิน...

 



ละอองดาวถอดสายตามองไปหน้าตำหนักที่มีโต๊ะหินอันจิ๋วพร้อมเก้าอี้ที่เคยสั่งให้หนิงหลงไปทำแล้ววางไว้แถวหน้าตำหนักที่บัดนี้โดนชายหนุ่มหัวสองสีนั่งถกปัญหาเกี่ยวกับอุทกภัยทางใต้กันอย่างออกรส  สองตาเกลื้อกกลิ้งไปมาอย่างเบื่อหน่ายจึงผินหน้ามามองท่านแม่ทัพซูเยว่หลางที่มักแต่งกายด้วยเสื้อผ้าแน่นหนาและสวมชุดเกราะหลายต่อหลายชั้นน่าอึดอัดที่นั่งอยู่ทางด้านขวามือของนางแทน

มือบางหยิบจอกชาสีขาวลออนวลตาที่ตนไปแอบฉกฉวยมาจากตำหนักสุริยันกรอกเข้าปากไปหนึ่งที

ร่างบางกระเถิบกายเข้าไปในตำหนักตนเองอย่างไม่เร่งร้อน  วันนี้ไม่มีเรื่องสนุกทำนางจึงต้องการพักผ่อนเป็นอย่างยิ่ง  สองตาเหลือบมองร่างแกร่งของบุรุษอีกคนที่ยังคงนั่งหน้านิ่งไร้เสียงเช่นเดิม  และยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้บุนวมที่ห้องรับแขกของนางเช่นเดิม  ชายผู้นี้หยิ่งในศักดิ์ศรีเกินไปหรือไม่หนอ? ไม่พูดไม่จากับนางนี่ยังพอทำเนา  แต่หูเล็กๆของนางกลับได้ยินมาว่า  ท่านแม่ทัพซูท่านนี้เย่อหยิ่งยิ่งนัก  ไม่ว่ากับผู้ใดในหยางอี๋ล้วนไม่พูดด้วยทั้งสิ้น  ทั้งยังอพยบข้าวของไปนอนที่เก้าอี้เล็กๆในห้องรับแขก  ไม่ยอมมานอนบนเตียงทั้งๆที่นางก็ไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยเสียหน่อย  ช่วงเวลาระหว่างวันก็ยังใช้ชีวิตอยู่ในห้องรับแขกของนางไม่พูดไม่จากับใคร

 





ห้องรับแขกเปิดหน้าต่างระบายอากาศตลอดเวลา  ลมแรง อากาศที่หยางอี๋ก็หนาวราวกับอยู่แอนตาร์ติกกา ตอนกลางคืนท่าทางจะหนาวเหน็บยิ่งนัก  คิดว่าตัวเองเป็นซูเปอร์แมนหรือไร?

 

คิดไปคิดมานางจึงลุกจากที่นอนอุ่นนุ่มของตนเอง  ร่างบางเยื่องย่างเข้าไปในห้องรับแขก  ณ  ตำหนักจันทรา  ก่อนลงมือปิดหน้าต่างทีละบานด้วยตัวเองโดยมีสายตาคมตวัดมองนางทุกย่างก้าว


“มองทำไม?”

ละอองดาวตวัดสายตาคาดโทษไปหาชายหนุ่มอย่างหาเรื่อง ด้วยสิทธิ์ที่พึงมีของเจ้านาย  และด้วยสิ่งที่พึงทำของเพื่อนมนุษย์


“เข้าไปนอนข้างในซะ... บนเตียงน่ะ  ข้าต้องการหมอนข้าง”

ใบหน้างดงามบุ่ยปากไปทางด้านในตำหนัก  ถลึงตารอให้กายแกร่งทำตามคำสั่ง  ไม่นานคนตัวโตก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปด้านในอย่างไร้อารมณ์  นางจึงเดินไปที่หน้าประตูตำหนัก  ปิดประตูลงกลอนเสียงดังสนั่นไปถึงด้านใน  หนึ่งเพื่อแกล้งให้คนที่นั่งอยู่บนเตียงนางขวัญเสียเล่นๆ  สองเพื่อไล่องค์ชายทั้งสองหน้าตำหนักไปเสียที  นางรำคาญยิ่งแล้ว





ละอองดาวเดินมาข้างในได้สองสามก้าว...  กลับมีคนมาเคาะประตูตำหนักนางปังๆ  น่าหวาดกลัว

ดีนะที่นางหูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก  ไม่ได้ยินก็ไม่ต้องเปิดใช่หรือไม่?

 






เรียวขาบางเยื้องย่างเข้ามาด้านในตำหนัก  เห็นเหยื่อตัวโตนั่งอยู่ที่ปลายเตียงจึงฉีกยิ้มสมใจ  ร่างบางก้าวเดินไปนั่งบนเตียงเช่นเดียวกัน  ก่อนทำหน้าขึงขังแล้วออกคำสั่ง


“ถอดชุดเกราะพวกนี้ออกไปให้หมด  เหลือไว้แค่เสื้อตัวในก็พอ”

นางกรีดกรายนิ้วเรียวลงไปที่ชุดเกราะที่ทั้งหนาทั้งหนักนั่นเบาๆ  ซูเยว่หลางขมวดคิ้วมุ่น  เหลือบมองนางพลางเอ่ยประโยคแรกในรอบหลายวัน


“นี่กลางวันแสกๆ  เจ้ายังจะทำเรื่องเช่นนี้อีกหรือ...”

ละอองดาวลอบหัวเราะแบบไร้เสียง  แต่ตาถลึงไปใส่ท่านแม่ทัพตัวโตอีกคราอย่างแนบเนียน  กล่าวออกไปเสียงแข็ง


“ท่านเป็นของข้ามิใช่หรือ?  ใยไม่ฟังคำสั่งของข้ากัน”

ซูเยว่หลางขยับกายแกร่งถอดชุดออกอย่างเชื่องช้า  แม้จะโกรธนางจนหน้าเขียวไปหมด แต่กลับโกรธตัวเองมากกว่าที่ต้องตกอยู่ในสภาพที่น่าอดสูเช่นนี้  ละอองดาวกระตุกยิ้มเหี้ยมก่อนจะผลักท่านแม่ทัพร่างหนาให้ล้มตัวลงนอนอย่างแรง  จากนั้นก็ตามด้วยร่างตัวเองที่ตามลงนอนเคียงข้าง  ตรงกลางมีหมอนข้างใบเล็กที่ใช้หนุนนอนสองใบวางเรียงเป็นแถวกั้นเอาไว้  มือบางหยิบผ้านวมที่ทั้งอุ่นและหอมขึ้นมาห่มจนชิดถึงคอระหง  ทั้งยังเผื่อแผ่ไปเอื้อมมือดึงผ้าห่มมาคลุมจนถึงคอบุรุษที่นอนเคียงข้างนาง


“นอนซะ...”

เสียงหวานเอ่ยสั่งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังให้แล้วหลับตาลง  ร่างเล็กๆของนางนอนขยุกขยิกซุกลงในผ้าห่มนุ่มอย่างสบาย  พลางครุ่นคิดอีกเล็กน้อยก่อนหลับว่า  เมื่อครู่ปลายนิ้วนางสัมผัสเข้าที่ผิวเนื้อบริเวณคอของชายหนุ่ม  สัมผัสร้อนผ่าวยังติดอยู่ที่นิ้วของนางจนถึงตอนนี้  เขาช่างเป็นบุรุษที่มีผิวกายร้อนผ่าวเสียจริง

 

 

 






ละอองดาวตกใจตื่นขึ้นเพราะมีคนมาถูกตัวนาง!!!


ร่างบางสะดุ้งเฮือกหันขวับไปมองเมื่อท่อนแขนร้อนวาบที่มาถูกแขนนางอย่างไม่ได้ตั้งใจ สองตาเหลือบไปมองรอบตัวแต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นยามใดเนื่องจากประตูหน้าต่างถูกปิดไปเสียหมด  แต่คาดว่าน่าจะเป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว   ดวงตาสุกสกาวหันไปมองที่ท่านแม่ทัพคนเก่งที่บัดนี้หลับใหลไม่รู้เรื่องราว  แถมยังนอนขดตัวราวกับกุ้งน้อยดูน่าขันนัก  มือเล็กๆของนางจึงคว้าหมับเข้าไปจับแขนแกร่งนั่นเพื่อจะยกออกจากร่างกายตัวเอง  แต่กลับต้องสะดุ้งเอามือออกแทบไม่ทันเมื่อสัมผัสได้ว่ากายแกร่งนั่นมีอุณหภูมิสูงเกินมนุษย์ปกติไปเสียแล้ว



ไอ้ดาวงานงอก!!!



ละอองดาวตาโต  เอาหลังมือแปะเข้าที่หน้าผากขาวของคนหลับอย่างแตกตื่น  และยิ่งแตกตื่นเข้าไปใหญ่เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่สูงเกินไปจนน่ากลัว   สองมือของนางเขย่าแขนแกร่งนั่นเบาๆ  ปากก็พร่ำเรียกชื่อแม่ทัพซูไปอีกสองสามคำ  เมื่อไม่ได้ผลนางจึงเปลี่ยนมาตบเบาๆที่แก้มสากของคนตัวโตที่บัดนี้แดงแจ๋ไปแล้วเพราะพิษไข้เบาๆแทน


“แม่ทัพซูๆ”

มือนางตบแปะๆ ไปที่แก้มสาก  แม่ทัพซูเยว่หลางก็ยังคงนอนอยู่ท่าเดิมไม่เปลี่ยนแปลง  เห็นได้ชัดว่าเสียงเรียกของนางไม่ได้ทะลุเข้าไปกระทบสมองส่วนใดของชายผู้นี้เลยซักนิด



ไม่ได้การแล้ว  หมอหลวงอยู่ไหน !?

 

 

 





“เรียนสมบัติองค์จักรพรรดิ”


ละอองดาวนั่งหน้าตื่นอยู่ในตำหนักตัวเอง  นี่นับได้ว่าเป็นเวลาหัวค่ำแล้ว  นางแหกปากร้องเรียกหนิงหลงเมื่อสองวินาทีก่อน  ให้ไปตามหมอหลวงมา  ไม่คาดว่าซิ่นหนิงหลงยังจะมีจิตใจภักดีอยากจะไปรายงานองค์จักรพรรดิก่อนจึงถูกนางด่าเข้าให้  ทำให้เสียเวลาไปอีกห้าวินาที  จากนั้นใช้เวลาประมาณสองนาที  ร่างแกร่งขององค์รักษ์หัวสีเงินของนางก็โผล่เข้ามาในห้องนอนนางพร้อมด้วยหมอหลวงสูงอายุหนึ่งท่าน



ตอนนี้ละอองดาวกำลังนั่งคำวินิจฉัยของหมอหลวงอย่างใจจดใจจ่อ...

 


“ท่านแม่ทัพซูแย่แล้วขอรับ”

ท่านหมอหลวงเอ่ยคำออกมา  นางตาโตขมวดคิ้วมุ่น  หน้าตาดูตลกนัก  ก่อนมองดูท่านหมอเอ่ยคำต่อไปพร้อมรอยน้ำตา


“โรคนี้เกินเยียวยายิ่งนักขอรับ...  ข้าไม่รู้แน่ชัดว่าท่านแม่ทัพเป็นโรคใด แต่จากที่เคยได้ศึกษาตำรามาโรคนี้เรียกว่า ไข้หวัด ขอรับ ที่หยางอี๋ไม่เคยมีผู้ใดมีอาการเช่นนี้เลยขอรับ  ข้าน้อยมิทราบวิธีรักษาขอสมบัติโปรดอภัย...”

ละอองดาวคิ้วกระตุกยิกๆ  สองคิ้วขมวดแน่น  ก่อนจะมองหน้าท่านหมอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย


“ท่านรักษาไข้หวัดมิได้?”

นางใช้ดวงตากลมโตนั่นจ้องหน้าหมอหลวงด้วยความพิศวงก่อนจะยกมือขึ้นมานวดขมับเบาๆ สองตาเหลือมองหนิ่งหลงและร่างหนาของชายหนุ่มที่นอนแผ่อยู่บนเตียงตนเอง  และหันกลับมามองหน้าท่านหมอที่พยักหน้าหงึกๆอย่างปลงตก ก่อนที่เสียงหวานจะกล่าวเอ่ยคำ


“โรงหมอของท่านมียาอะไรบ้าง?”

 

 






ร่างบางกลับมานั่งที่ปลายเตียงอีกที  ละอองดาวกำชับหนิงหลงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่ตำหนักนางอย่าพึ่งบอกให้ผู้อื่นทราบ  และยังกำชับท่านหมอหลวงผู้นนั้น พร้อมทั้งให้รางวัลไปอีก  แต่ถึงนางจะทำอย่างนี้ก็เกรงว่าองค์จักรพรรดิผู้นั้นก็คงจะรู้แล้วกระมัง  แต่เอาเถิดหากจักรพรรดิ์จะเอาผิดนางคงส่งคนมาพาตัวนางไปแล้ว  ที่เงียบมาได้นานราวสองเค่อเช่นนี้ยอมแสดงให้เห็นว่าจักรพรรดิ์ของนางยินยอมให้นางรับผิดชอบเรื่องนี้แล้ว

ละอองดาวถอนหายใจเฮือก  นึกสมน้ำหน้ากับความอวดเก่งแล้วความหยิ่งทระนงของคนตรงหน้าที่ส่งผลออกมาเช่นนี้  ร่างบางเดินไปหยิบกะละมังกับผ้าขาวสะอาดเตรียมไว้สำหรับการเช้ดตัวแบบที่นางเอกนิยายส่วนมากเค้าทำกัน

นิ้วเรียวยาวหยิบผ้าขนนุ่มชุบน้ำสะอาดในกะละมังทองคำมาบิดก่อนที่จะซับหน้าผากชื้นเหงื่อของชายหนุ่มตรงหน้าที่ยังคงหลับเหมือนตาย  เมื่อผ้าเปียกน้ำสัมผัสกับอุณหภูมิที่ร้อนจัดของร่างกาย  ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาเบี่ยงหลบเล็กน้อย  คิ้วคมเข้มขมวดเป็นปมแน่นก่อนจะครางเสียงแผ่วในลำคอออกมาคำหนึ่ง

ละอองดาวนอกจากจะไม่สนใจแล้ว  ยังหมั่นไส้เต็มกำลัง  ร่างบางโปะผ้าลงใบบนใบหน้าคนเข็มของชายหนุ่มอย่างไม่ปราณีก่อนจะเช็ดแรงๆอีกทีสองทีจนทั่ว



พรุ่งนี้นางต้องโดนองค์จักรพรรดิดุอีกแล้ว...  องค์ชายหัวสองสีนั่นอีก  เฮ้อ...



นิ้วเรียวยาวดึงผ้าห่มที่คนตัวโตห่มอยู่ออกกะทันหัน  จนคนที่นอนคู้ตัวอยู่แล้วยิ่งขดตัวซุกลงกับเตียงซุกหน้าลงกับหมอนอย่างน่ารัก  แต่นางยังไม่มีอารมณ์มาชื่นชมตอนนี้  ร่างบางจะจับคนตัวโตนอนหงาย  แหวกสาบเสื้อคนกล้ามงามอย่างไม่ปรานี  ก่อนจะละเลงเอาผ้ามาชุบน้ำแล้วเริ่มเช็ดตามใบหน้าและลำคอแกร่ง  ภาพในตอนนี้หากใครมาเห็นเข้าคงดูล่อแหลมยิ่งนัก  เสียงหวานหัวเราะหึในลำคอกับภาพตรงหน้า  ก่อนจะหยิบแขนสองข้างของชายหนุ่มขึ้นมาเช็ดจนทั่ว  มือบางของนางสอดมือเข้าไปใต้ท้ายทอยอุ่นร้อนแล้วจับยกขึ้น  พร้อมหยิบผ้าผืนเดิมขึ้นมาละเลงไปบนแผ่นหลังกว้างนั่นจนคนถูกกระทำได้แต่ตัวสั่นด้วยความหนาวเหน็บทั้งที่ยังไม่ได้สติ




นี่คือบทลงโทษที่กล้าไร้มารยาทกับนางมาหลายวัน...  ถือว่านางเอาคืนแล้ว  หายกันนะ

มือบางตลบผ้าห่มขึ้นคลุมชายตัวโตที่เปลือยท่อนบนไว้แล้วเดินออกจากห้องไป  เวลาผ่านไปสองเค่อซิ่นหนิงหลงจึงเดินเข้ามาพร้อมยาอุ่นร้อน

 







ยาที่ไหนกันเล่า?  นางเอาอบเชย  ขิง  และเครื่องเทศที่มีรสเผ็ดร้อนทั้งหลายไปต้มต่างหาก...

เปล่าเลย  นางไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะ

แม่นางสอนไว้ว่า  เวลาเป็นไข้  ถ้าเหงื่อออกเยอะๆจะดียิ่ง  หากกินถ้วยนี้เข้าไปหมดแล้วเหงื่อไม่ออก  นางจะขอคารวะเป็นบิดาบุญธรรมไปเลย   

ที่หยางอี๋ไม่มียาแก้ไข้  และนางก็ไม่มีความรู้ทางด้านการแพทย์  แต่อย่างน้อยกินไอ้พวกนี้เข้าไปก็คงไม่ตายแน่  เพราะงั้นจึงไม่มีอะไรเสียหาย

 




ละอองดาวก้าวเดินไปหาชายหนุ่มร่างหนาที่ตัวแดงก่ำเพราะพิษไข้  ลมหายใจร้อนผ่าว  คิ้วเข็มขมวดมุ่นเป็นปมอย่างคนไม่สบายตัว  เมื่อนางเดินมาใกล้ถึงตัว  ไม่คาดชายหนุ่มตรงหน้ากลับปรือดวงตาฉ่ำเยิ้มเพราะพิษไข้ขึ้นมามองนาง


“ข้าเอายามาให้”

ร่างงามเยื้องย่างเข้าไปหาชายหนุ่ม  ใบหน้าหล่อเหลาที่ยังดูมีสติไม่ครบถ้วนเท่าไหร่นักหันมามองนาง  ริมฝีปากที่เคยเป็นสีอ่อนกลับเป็นสีแดงสดเผยอออก  เสียงหอบหายใจดังขึ้นแผ่วเบาเป็นระยะ  แม่ทัพซูเยว่หลางเหมือนคนกึ่งหลับกึ่งตื่น  ละอองดาวก้าวเข้าไปนั่งที่ข้างเตียง  สอดมือเข้าไปใต้ท้ายทอยอุ่นร้อนของชายหนุ่มอีกเป็นรอบที่สองของวัน  ก่อนจะยกศีรษะของเขาขึ้นมาวางพักไว้ที่ซอกคอของนาง


“มา  กินยาเสียหน่อย...”

ละอองดาวยกยาขึ้นจรดริมฝีปากสวย  มองท่านแม่ทัพคนเก่งที่เมื่อยาแตะเข้ามาเพียงถึงริมฝีปากก็เบ้หน้าซ้ำยังเบี่ยงหน้าหนีถ้วยยาของนางอีก



คนเรื่องมาก...



ละอองดาวจับหน้าศีรษะคนเป็นแม่ทัพเงยขึ้นก่อนจะกรอกยาที่เริ่มจะเย็นลงแล้วเข้าปากท่านแม่ทัพ  ได้ยินเสียงกลืนลงคอแทบไม่ทันนั่นนางจึงฉีกยิ้มอย่างเอ็นดูเล็กน้อย  ก่อนจะใจดีช่วยซับยาที่เปื้อนมุมปากให้ด้วย


“แล้วก็นอนซะ  วันพรุ่งข้าจะมาดูท่านอีกรอบ...”

ว่าแล้วภารกิจนางก็จบลงเสียที  มองซูเยว่หลางที่นอนลงไปกับเตียงและดูเหมือนจะหลับไปอีกรอบเรียบร้อยแล้วอย่างภาคภูมิใจ  นี่นางก็รักษาคนป่วยได้นะ  นอกจากจะสวยแล้วยังเก่งกาจอีก  ช่างเลิศเล่อดีแท้






คืนนี้นางเหนื่อยแล้ว  เห็นทีต้องเสนอหน้าไปอธิบายให้อวิ๋นหลงฟังก่อนที่เขาจะโกรธนางแล้วทำอะไรแปลกๆอย่างคืนนั้นอีก  ยังมีสององค์ชายที่พรุ่งนี้จะมาเผาตำหนักนางหรือไม่หนอ?



ร่างบางคิดพลางก้าวเดินออกจากตำหนักจันทราไปยังตำหนักสุริยันเหมือนสามคืนที่ผ่านมา...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มาแล้วค่ะ 555  ตอนนี้พี่ซูของเรามาวินสุด  รูสึกเขินไม่รู้ทำไม555

รอให้แม่ละอองดาวของเราได้ใจเฮียแกก่อน  แล้วบุรุษหัวสามสีพวกนั้นค่อยมาแย่งซีนเนอะ  อยู่มาหลายตอนละ แบ่งคนอื่นเค้าบ้าง

เป็นไงคะ  ซูเยว่หลางคนนี้พอจะประมือกับเหล่าองค์ชายได้รึเปล่าเอ่ย

ไม่รู้จะพูดอะไร งั้นไปแล้วนะคะ


ลาหล่ะ...สวัสดีค่าาาา 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

1,216 ความคิดเห็น

  1. #898 แคปพลีส (@venzia) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 07:27
    เริ่ดสุด
    #898
    0
  2. #897 JikkoHza Xuounoy (@jikkoh-sanrio) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 00:31
    ฮาเร็มจงเจริญ. ด้วยเช่นกัน. รีบมาต่อนะค่ะ
    #897
    0
  3. #893 AKASHI. (@thanyameen) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 23:50
    หายไปวันนึงอิแม่ใจ บ่ ดีละ กลัวจะโผล่มาอีกทีปีหน้า T^T
    #893
    0
  4. #892 ทับทิม (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 23:04
    เราอยากจะบอกว่าเป็นนิยายที่เราตั้งตารอที่จะอ่านทันเป็นอย่างมาก ใช้คำว่ารอได้เรานะตอนนี้ คิดถึงหนีกมากๆ ขอบคุณผู้แต่งที่ยังคงกลับมา ณ ตอนนี้น้ำตาจะไหล เป็นปีได้เลยไหมเนียย ห่างงง หายย ไปนาน พอสมควร
    #892
    0
  5. #891 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 20:13
    ใช่ๆให้พี่ซูให้ใจยัยดาวก่อน     พี่น้องหัวสามสีค่อยมาทำค่ะแนนต่อ     ฮาเร็มๆ     ฮาเร็มจงเจริญ      ดีใจมากๆที่ไรท์ตัดสินใจให้เป็ฮาเร็ม



    รีบอัพไวๆน่ะ     เยอะๆด้วย
    #891
    0
  6. #887 Rhubarb (@yurikun) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 18:40
    แม่ทัพซูน่ารักมาก T///T หยิ่งแบบซึนๆ โอ้ยยย ผู้ชายแบบนี้มี(ขาย)ที่ไหนบ้างง 5555 #ว่าไปนั่น
    ปล.อย่าหายนะคะะะ T-T
    #887
    0
  7. #882 waterMR (@heartful) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 12:52
    มาอีกตอนแล้ววว ขอบคุณค่าาาา> <♡♡
    #882
    0
  8. #881 zεпsε (@zensenie) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 12:33
    วันนี้มาไหมน้อออ
    #881
    0
  9. #880 Lukiris Tink (@kimchi9) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 12:17
    ละอองดาวฮาตลอด
    #880
    0
  10. #879 กระต่ายสีขาว (@LeeZen) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 00:53
    โหยย ไรท์ นึกว่าจะไม่มาต่อเรื่องนี้ซะแล้ว หายไปเป็นปี กลับมา 3 ตอน โอเครอยู่นะคะ คิดถึงเรื่องนี้สุดๆ
    #879
    0
  11. #878 จี้ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 23:55
    ชอบนางเอกจังและหนุ่มๆด้วยน่ารักสุดๆๆๆๆๆ
    #878
    0
  12. #877 Oraya Yarangsee (@nut_p) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 23:11
    ไรท์ น่ารักนะเนี่ยอัพติดกันสามตอนละ มาๆต่อเเลยๆ 555
    #877
    0
  13. #876 Kadokawa (@rujira5811) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 21:44
    ยังสนุกเหมือนเดิมเลยอ่ะ อยากให้อัพวันละตอนคงจะดี ใจจะขาด555
    #876
    0
  14. #875 Disk Nara (@DISKNARA) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 21:03
    ยังไงก้อยากให้อวิ๋นหลงของเราเป็นพระเอกนะคะ เชียร์องค์จักรพรรดิ์!!
    #875
    0
  15. #873 Patsiri McNab (@jumpsuit_bb) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 20:18
    ชอบๆๆๆๆ กลับมาแล้วใช่มั้ยคะ อย่าหายไปเลย พลีสสสสส ด้นสดก็เอา ยังไงก็อ่านเอามันส์ อ่านเอาอารมณ์ดีอยู่แล้ว ชอบนางเอก น่ารักจัง ลามกไปเล้ย เง้ออ น้องซูเสร็จโจรแน่ แหมอยากเห็นพี่ๆหัวสามสีหึงจังเลย เรื่องนี้เคยแอดเฟปไว้แล้วเห็นว่าหายไปนานเลยอันเฟป กลับมาเห็นอีกที ว้ายไรท์ไม่ทิ้ง เลยเฟปต่อ รอนะคะ
    #873
    0
  16. #872 kanjana (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 20:16
    อยากอ่านต่ออ่ะ สนุกมากเลย รักทุกคนเลือกไม่ถูกเลย
    #872
    0
  17. #871 RinP. (@ploy2015za2) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 20:04
    นอกจากสวยแล้วยังจิตใจประเสริฐอีก5555 ตัดภาพไปที่ละอองดาวจับกรอกยา ._.
    #871
    0
  18. #870 แสนฤทัย (@Virgo) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 20:00
    จักรพรรดิคะ จับสมบัติน้อยล่ามโซ่ไว้กะตัวเลย จะได้ไม่ไปหาหนุ่มอื่นๆ คิกๆ
    #870
    0
  19. #869 duangta-bento24 (@duangta-bento24) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 19:52
    จับกรอกยานางจะช่วยหรือทรมานเพิ่มเนี่ยยย5555
    #869
    0
  20. #868 Lady in Red (@dreamluckyyy) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 19:48
    ซึนมากอ่ะ น่าร้ากกกกก

    เขินนนนนนนน
    #868
    0
  21. #867 ~''Fanrasia''~ (@-lalis-) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 19:47
    น้ารักกก ฟินน มาต่อไวๆเน้อ
    #867
    0
  22. #866 FairyTail Hunter (@fairytail55) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 19:41
    โห้ยไรท์จ๋า....รอแทบไม่ไหวละ5555รีบๆอัพนะสนุกจริงๆๆอ่ะ
    #866
    0
  23. #864 AKASHI. (@thanyameen) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 19:14
    น่าร้ากกกกก น่ารักทุกคนอ่ะแต่น่ารักกันคนละแบบ -.,-
    #864
    0
  24. #863 meme (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 19:00
    อ่า....ฟิน เป็นนางเอกที่คุณสมบัติเพรียบพร้อมม๊าก มาก
    #863
    0