บุปผาสองภพ

ตอนที่ 38 : บทที่ 36 อยู่กับข้า ครอบครัวเจ้าจะสบาย(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    30 ก.ค. 60








บทที่ 36  อยู่กับข้า ครอบครัวเจ้าจะสบาย(100%)

 






ท้องพระโรงสีทองอร่ามตาอย่างไรก็ยังคงความงามเอาไว้  เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ว่ากล่าวเรื่องไร้สาระชวนปวดหัวไว้อย่างไรเมื่อวันวาน  วันนี้ก็ยังกระทำเช่นเดิมได้อย่างหน้าชื่นชม ละอองดาวนั่งหน้าหงิก  แม้สองตานางจะไม่มอง  สองหูนางก็ไม่ฟัง  เรื่องราวน้อยใหญ่ก็ลอยมาให้นางได้รับรู้อยู่ดี

ดวงตาเปล่งประกายกวาดมองทั่วท้องพระโรงที่ใหญ่โตโอ่อ่า  หูนางก็ฟังบทสนทนายากจะเข้าใจไปพลาง  เรื่องซูเยว่หลางนางก็ต้องแก้ไข  เรื่องฮองเฮาก็ต้องจัดการให้เสร็จสิ้น  เรื่องกลับบ้านกลับช่องนางก็ต้องรีบดำเนินการ  นี้เวลาก็ผ่านมานานโข  ที่นางทำได้มากที่สุด  นอกจากนั่งหายใจเฮือกๆแล้วก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีสิ่งใดเพิ่มเติมเท่าไหร่นัก

จักรพรรดิขี้หวงยังคงกอดกกนางไว้ในอ้อมแขน  สองมือเกี่ยวกระหวัดกันอย่างเป็นธรรมชาติ นางเอนตัวเอาหัวถูไถร่างแกร่งสองสามทีก่อนจะตัดสินใจพักสายตาชั่วครู่  เรียบเรียงเรื่องราวที่ต้องทำในหัวก็จะปิ๊งไอเดียว่าต้องรีบช่วยครอบครัวของแม่ทัพซูผู้นั้นให้ได้เสียก่อนจึงจะดี  ยังไงสำหรับบุรุษผู้นั้นนางก็เป็นสตรีผู้หนึ่ง  เป็นคนผู้หนึ่ง  ไม่ใช่เพียงสมบัติส่วนตัวหรือสัตว์เลี้ยง เรื่องราวก็ดูซับซ้อนน่าสนุกดี  เหมาะแก่การที่นางจะเข้าไปพัวพันอิรุงตุงนังด้วยอย่างยิ่ง

 

 



ละอองดาวลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็จำได้ทันทีว่านางโผล่มาอยู่ที่ตำหนักสุริยันเสียแล้ว  หันไปด้านซ้ายยังคงเห็นองค์จักรพรรดิ์นั่งทำงานทำการอยู่อย่างขมักเขม่น  นางขยับตัวขยุกขยิกสองสามทีบุรุษหัวทองผู้นั้นก็เงยหน้าขึ้นมาดูหนึ่งทีก่อนจะหอบร่างใหญ่โตของตัวเองเข้ามาเบียดนางบนเตียง


“เมื่อวานเจ้าไม่มานอนที่นี่?

เสียงทุ้มแกร่งเอ่ยเปิดประเด็นทันทีที่หย่อนก้นลง  ใบหน้าหล่อเหลาหันมาหานางพลางยกมือใหญ่ขึ้นลูบศีรษะนางแผ่วเบา 


ท่านมิได้รู้เรื่องราวอยู่แล้วหรือ?

นางเอ่ยตอบตาใส  เห็นได้ชัดๆอยู่แล้วว่าเรื่องในหยางอี๋เจ้านายนางย่อมททราบดี  จะมาถามนางอีกรอบหาโค่นเห็ดในขอนไม้ทำไม


“เรื่องแม่ทัพมนุษย์ผู้นั้นเป็นเรื่องราวที่เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่ง  เรื่องฮองเฮาผู้นั้นเป็นเราจะจัดการให้เจ้าเอง  เจ้าเพียงอยู่นิ่งๆให้เรารักใคร่ก็พอ  ดีหรือไม่?”

องค์จักรพรรดิแย้มยิ้มอบอุ่น  มือแกร่งจับหัวกลมของนางชิดอกแกร่งลูบศีรษะนางไปมาราวกับจะล่อลวงเด็กน้อยไม่รู้ความ


“ข้ารับปากซูเยว่หลางผู้นั้นไปเสียแล้ว  กำลังคิดอยู่ว่าจะขอให้ท่านช่วยแม่ทัพผู้นั้นสักเล็กน้อย”

องค์จักรพรรดิหยุดชะงักมือไป  ละอองดาวฝืนตัวเองออกมาจะอ้อมกอดของคนตัวโต  สบดวงตาสีทองที่แสนงดงามคู่นั้น ก่อนจะกล่าวต่อ


ข้าคิดว่าอยากจะรับครอบครัวของชายผู้นั้นมาอยู่เสียที่นี่ด้วยกัน  ท่านคิดว่าอย่างไร?”


“...”

เงียบสนิท  ร่างบางลอบปาดเหงื่อเล็กน้อย  ความเงียบงันช่างน่าหวาดกลัว  นางยิ้มตาหยีสู้ตายใส่หน้าเจ้านายตัวเองดวงตาเปล่งประกายวิบวับออดอ้อนเต็มกำลัง


“ท่านก็เห็นมิใช่หรือว่าเรื่องราวเหล่านี้มีตื้นลึกหนาบางอย่างไร  เรื่องราวยังไม่กระจ่างเช่นนี้หากปล่อยตัวคนไว้ทางฝั่งนู้น  ภายหน้าหากเกิดอะไรขึ้นจะเป็นการบีบให้ซูเยว่หลางผู้นั้นเป็นภัยต่อหยางอี๋หรือไม่ก็สุดจะรู้  อย่างไรเอามาเลี้ยงไว้ด้วยกันเสียที่นี้ข้าวปลาอาหารก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร สิ่งที่ได้มาคือความจงรักจากคนผู้นั้น  นี่นับว่าคุ้มค่าอย่างยิ่งเชียว”

นางอวยสุดกำลัง  อินเนอร์ที่ว่าเยอะมากมายเพียงใดนางก็ใส่เต็มที่  องค์จักรพรรดิทำหน้ายุ่งยากใจเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำออกมา


“ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเรียกครอบครัวของคนผู้นั้นมา หยางอี๋มิเคยร้องขอบรรณาการเป็นมนุษย์  เป็นพวกมันที่ส่งบุรุษผู้นั้นมาเองก็เท่ากับว่าทั้งครอบครัวและแคว้นเยว่น่าตายนั่นยินยอมที่จะตัดขาดจากซูเยว่หลางผู้นั้นอยู่แล้ว”


“...”


“อีกประการหนึ่ง  มารดาและครอบครัวของคนผู้นั้นถึงจะเป็นเพียงมนุษย์  แต่ก็เป็นเพียงมนุษย์ที่อยู่ใต้เหล่ามนุษย์ผู้อื่นอีกทีมิใช่หรือ ฮ่องเต้แห่งเยว่ผู้นั้นคงไม่ยอมง่ายๆกระมัง”

องค์จักรพรรดิกล่าวห้ามออกมายาวเหยียดเป็นชุดจนนางนั่งอึ้ง  ละอองดาวกรอกดวงตาไปมาขบคิดเพียงครู่ก่อนกล่าวคำ


“แล้วถ้า...  ข้าไปเชิญด้วยตนเองเล่า?”

นางเอ่ยอย่างลังเลพลางสบตาองค์จักรพรรดิหนึ่งที


“หากข้าผู้เป็นเจ้าของคนผู้นั้น  ทั้งยังมีศักดิ์เป็นถึงสมบัติแห่งองค์จักรพรรดิ์ไปเยี่ยมเยียนครอบครัวของคนผู้นั้นด้วยตัวเองแล้วเอ่ยชักชวนให้มาอยู่ด้วยกันเสีย  เช่นนี้จะ...”


“เช่นนั้นต้องมีของแลกเปลี่ยนกับตัวคนจึงจะเป็นไปได้”

เสียงทุ้มนุ้มสวนกลับมาทันที  ละอองดาวพยักหน้าหงึกหงักหนึ่งทีเสมือนว่าเข้าใจจนเจ้านายของนางเขกหัวหนึ่งทีด้วยอารมณ์หมั่นไส้


“เจ้ามีของไปแลกเปลี่ยนกับพวกมันหรือ?”


“ของของท่านก็เหมือนของของข้านั่นแหละ”

นางตอบหน้าตาเฉยจนโดนเขกศีรษะอีกรอบจนต้องหันไปค้อนเจ้านายรูปงามหนึ่งรอบแต่แทนที่จะโดนด่า  องค์จักรพรรดิกลับทำเพียงนั่งอมยิ้มขำขันอันใดไม่ทราบ

นับวันเจ้านายของนางจะเริ่มทวีความโรคจิตมากขึ้นทุกที...

 

 






 


ของที่จะเอาไปแลกเปลี่ยนหรือ?





ละอองดาวกลับมาหน้านิ่งคิดไม่ตกอยู่ที่เก้าอี้หินอ่อนหน้าตำหนักตัวเอง เหลือบมองสองข้างซ้ายขวาก็ยังมองไม่เห็นทางออกเสียที  ของที่เอาไปแลกเปลี่ยนนี่ต้องมีค่าขนาดไหนกัน? ของที่มีค่าเท่าใดจึงจะเพียงพอต่อการแลกกับชีวิตคนหนึ่งคน ไม่สิ ต้องถามว่าราชามนุษย์ผู้นั้นให้คุณค่าสตรีผู้เป็นมารดาของแม่ทัพซูผู้นั้นมากมายเพียงใด

ได้ยินว่ามารดาของซูเยว่หลางผู้นั้นเป็นสนมเล็กๆที่อยู่ก้นตำหนักใน ไม่มีผู้ใดสนใจเท่าไหร่นัก แต่หากราชามนุษย์ผู้นั้นทราบเรื่องว่าทางหยางอี๋ให้ความสำคัญต่อนาง ราคาหญิงผู้นั้นจะต้องเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัวแน่ ละอองดาวลูบคางไปมาอย่างคิดหนัก หากเป็นของมีค่าที่นับเป็นราคาค่างวดอาจจะพอหาได้ หรือไม่ไปหลอกต้มใครเขาเอาจะได้ไหมหนอ

ศีรษะเล็กๆพยักหน้ากับตัวเองอย่างพออกพอใจ ร่างบางยืดตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะคิดหาลู่ทาง นางอาจจะไปหาของพวกนั้นได้จากองค์จักรพรรดิ์โรคจิตผู้นั้น หรือไม่ก็ไปปล้นเอาจากเหล่าองค์ชาย...


หรือนางควรไปปรึกษาเอากับผู้ใด

 







 

ละอองดาวเดินออกมาข้างหน้าตำหนักอย่างคนเหม่อลอย สองตามองเห็นองค์ชายเก้าใส่เสื้อคลุมสีแดงสดรุ่งริ่งมายืนด้อมๆมองๆอยู่แถวๆหน้าตำหนักนาง เส้นผมสีแดงปล่อยยาวสยายคลอเคลียแผงออกท่ามกลางหมู่มวลไม้ดอกและต้นไม้ ช่างเป็นภาพที่น่าชื่นชมและน่าประทับใจจริงๆ เบนสายตาไปข้างๆก็เห็นท่านแม่ทัพซูเยว่หลางคนเข้มกำลังกอดอกถกปัญหาอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าจริงจัง  นางชะโงกหน้าตาสะสวยเข้าไปเสนอหน้าอย่างคนอยากรู้อยากเห็น เห็นเพียงองค์ชายหัวแดงทำหน้าตกอกตกใจถอยหลังไปสองก้าว ต่างจากท่านแม่ทัพซูผู้ทำเพียงกระตุกยิ้มมุมปากก่อนเสหน้ามองไปอีกทางอย่างเนียนๆ


“มีเรื่องอันใดกันหรือ?


ละอองดาวเอ่ยถาม แน่นอนว่านางมีสิทธ์จะรู้เพราะว่านางเป็นเจ้าของตำหนัก และแน่นอนว่านี่ก็เป็นที่ของนาง ท่าทีของพี่ชายบุญธรรมของนางที่มีพิรุธเพียงนั้นก็ออกจะน่าสนใจไม่น้อย


“เรื่องอันใด? เรื่องอันใดก็มิได้เกี่ยวข้องกับเจ้านางสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ”

องค์ชายเก้าเปลี่ยนทำสีหน้าเงียบขรึมยืนกอดอกปั้นหน้านิ่ง นางเสมองไปที่ท่านแม่ทัพซูที่เหมือนจะมองนางอยู่ก่อนแล้ว ริมฝีปากเรียวบางกระตุกยิ้มให้นางเล็กน้อย เพียงพอเขย่าจิตใจสตรีให้สั่นไหว




ถ้านางเป็นสตรีปกติเหมือนชาวบ้านชาวเมืองเขาน่ะนะ...




ละอองดาวกรอกตาสามร้อยหกสิบองศา ยกมือไปฟาดผิวแทนขององค์ชายหัวแดงที่แต่งตัวไม่เรียบร้อยดังปาบ

“ท่านมันบ้าบอ... ช่างเรื่องนั้นเถิด ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย”

นางส่งยิ้มยิงฟันให้แก่องค์ชายเก้าที่ปรับอารมณ์ไม่ค่อยจะทัน ก่อนจะลากมือคนตัวใหญ่ที่บังเอิญเจอหน้าตำหนักเข้ามานั่งเรียบร้อยภายในตำหนัก เหลือบหางตาไวๆเห็นท่านแม่ทัพซูเดินตามเข้ามาเงียบๆ





เมื่อทุกคนนั่งที่เรียบร้อยนางจึงเริ่มทำการเปิดประเด็น

“เอาหล่ะทุกท่านในที่นี้ อะแฮ่ม องค์ชายเก้า ท่านมีของมีค่ามีราคาควรเมืองใดอยู่กับตัวบ้างหรือไม่?

นางส่งยิ้มยิงฟันไปให้บุรุษหัวสีแดงที่ทำหน้างงเป็นกระบือน้อยตรงหน้าก่อนจะกระพริบตาปริบๆส่งไปให้อีกสักทีสองที


“ถามทำไมเล่า นางสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำอย่างเจ้าคิดจะรีดไถเอาสิ่งใดจากข้าอย่างนั้นรึ?

นางเหลือบตามองซูเหย่หลางที่พอรู้ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตัวเองก็แยกไปนั่งอีกห้องหนึ่ง ปิดประตูห้องหับไว้ให้เรียบร้อยอย่างพออกพอใจ ก่อนเอ่ยตอบคำ


“องค์จักรพรรดิกล่าวว่าหากอยากนำครอบครัวของแม่ทัพซูผู้นั้นมาที่นี่จำต้องมีของแลกเปลี่ยนกับตัวคนด้วย”


“งั้นก็คงไม่เกี่ยวกับข้ากระมัง”

องค์ชายเก้ายักไหล่ตอบคำนาง ก็เออสิวะ ไม่เกี่ยว ฟังให้จบก่อนสิ


“ข้ารู้ดีแล้ว ข้าหมายถึงข้าวของใดจึงมีค่าคู่ควรนำมาแลกได้ต่างหาก”

นางทำปากยื่นยาวใส่องค์ชายผู้ดิบเถื่อนหนึ่งที ก่อนจะส่ายหัวระอาความซื้อบื้อขององค์ชายผู้นี้เล็กน้อย องค์ชายเก้าทำสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย


“เจ้าไม่ควรจะมานั่งคิดเล็กคิดน้อยเช่นนี้เลย เจ้าสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ข้าว่าเรื่องพรรณนี้เจ้าปีศาจผู้นั้นคงจัดการให้เจ้าได้เรียบร้อยเสร็จสรรพแล้วกระมัง หากเจ้าอยากไปรับครอบครัวใครเจ้าก็ควรคิดว่าจะไปได้อย่างไรดีกว่ากระมัง เจ้าปีศาจผู้นั้นปล่อยเจ้าไปหรือไร?

ละอองดาวพยักหน้าตามหงึกหงักสองสามที ฟังองค์ชายเก้าเอ่ยคำ


“และหากเจ้าพี่ไม่ประทานของล้ำค่าเพื่อให้เข้าไปช่วยคนผู้นั้น เจ้าก็คงไปหาทางเอาเองจนได้นั่นแหละ...  สิ่งทีเจ้าควรสนใจคือเจ้าจะจัดขบวนไปอย่างไรให้สมเกียรติเพราะเจ้าพี่คงไม่ออกหน้าช่วยเจ้าอีกเป็นแน่”

นางมองหน้าองค์ชายเก้าที่เลิกคิ้วเยาะเย้ยนางหนึ่งที ละอองดาวทำหน้าจริงจังขมวดคิ้วมุ่น


“แล้วข้าควรทำอย่างไรดี?

องค์ชายเลิกคิ้วอย่างกวนบาทาอีกที ก่อนจะปั้นหน้านิ่งสนิทตอบคำ


“ข้ามีทหารในอานัติเยอะมาก”


“...”


“มีม้า มีเกี้ยวบรรทุกคน มีเกี้ยวขนเสบียงด้วย”


?


“จริงๆข้าก็มีของล้ำค่าอยู่ที่ตำหนักมากมายอีกต่างหาก”

ดวงตาคมเหลือบตามองมาที่นางเล็กน้อย ละอองดาวแสดงออกทางสีหน้าชัดเจนว่างงหนักมาก ก่อนจะกล่าวออกไป


“ท่านจะมอบของล้ำค่าให้ข้า?


“หากเจ้าเอ่ยปากขอก็ย่อมได้”

ละอองดาวตาลุกวาว


“งั้นขอ!!!


“ย่อมได้”

จงเฟยหลงกระตุกยิ้มร้ายที่มุมปาก ฟังนางเอ่ยคำต่อไป


“งั้นท่านหมายถึงท่านจะช่วยจัดขบวนเดินทางไปอาณาจักรมนุษย์ให้ข้าด้วย?


“ก็ย่อมได้ หากเจ้าเอ่ยปากขอ”


“งั้นขอ!!!


“หึหึ นางสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่แสนโง่เขลา เจ้าคิดว่าทุกสิ่งบนโลกใบนี้จะต้องได้ดั่งใจไปเสียหมดหรือไร”

ละอองดาวเบิกตากลมโตของนางออกเล็กน้อย ไม่คิดจริงๆว่าสมองของพี่ชายบุญธรรมของนางจะมีวันพัฒนาขึ้นมาได้


“หากเจ้าอยากให้ข้าทำเรื่องไร้สาระพรรณนั้นให้ก็ย่อมต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกัน”

ละอองดาวกระพริบตาปริบๆสองที


“ข้าจะจัดขบวนไปอาณาจักรมนุษย์ให้ก็ย่อมได้หากหน้าที่คุ้มกันขบวนเป็นของข้า จงเฟยหลง หึ ข้าจะไปกับเจ้าด้วย นี่คือข้อตกลงแรก”


“...”


“ และสองหากเจ้าต้องการของมีค่ามีราคาอะไรนั่น ข้าย่อมให้เจ้าได้ แต่คืนนี้และนับจากนี้ไปอีกเจ็ดราตรี ข้าจะขอค้างที่นี่ด้วย”


หา?



นี่มันข้อตกลงบ้าบออันใดกันเล่า?




นางมีอะไรเสียเปรียบ ได้เปรียบแล้วได้เปรียบอีกเห็นๆ ใครก็ได้อธิบายทีชายผู้นี้ทำนางงงเล็กน้อย




นางคิดผิดไปจริงๆที่คิดว่าพี่ชายนางพัฒนาสมองไปอีกขั้น ความจริงมันน่าจะสูญสิ้นการพัฒนามาหลายล้านปีแล้วต่างหาก  เห้อๆ

 

 








ซูเยว่หลางทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หลังบานประตูอันหนาในตำหนักเจ้าชีวิตของตน  ถ้าพูดกันตามความจริงเรื่องนี้นับว่าเกี่ยวข้องกับเขาโดยตรงเพียงแต่นางไม่ได้คิดที่จะเอ่ยคำใดกับเขาทั้งนั้น


ช่างน่าโกรธเคือง...


ซูเยว่หลางจดจำคำที่มารดาสอนได้ขึ้นใจ เกิดเป็นชายชาตรีต้องมีมารยาท ต้องให้เกียรติผู้อื่นเสมอ ดังนั้นการกระทำที่เรียกได้ว่าเป็นการแอบฟังเช่นนี้ แน่นอนว่าคงไม่เหมาะกับชายชาติทหารเช่นเขา


แต่มันก็ช่วยไม่ได้...


ตั้งแต่มาอยู่กับนางเขาก็ทำเรื่องผิดๆที่ลูกผู้ชายไม่ควรทำไปหลายเรื่อง อีกสักเรื่องคงไม่เป็นไรกระมัง

หากไม่ทำเช่นนี้คงไม่มีทางรู้ว่า นางผู้นั้นทำเพื่อเขามากมายเพียงใด  แม้เรื่องที่ต้องไปขอให้คนอื่นช่วยเหลือเช่นนี้ แม้เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับนางแม้แต่น้อยเช่นนี้ นางก็ยังออกปากช่วยเหลือเขาโดยไม่เรียกร้องความดีใส่ตนสักนิด



เมื่อรู้ว่ามีคนทำเพื่อตนมากมายเพียงนี้ อยู่ๆในอกก็รู้สึกอุ่นวาบขึ้นมา



ซูเยว่หลางเดินล่าถอยออกห่างจากประตูห้องที่มีผู้สูงศักดิ์สองคนนั่งถกเถียงสนทนาเรื่องของเขาอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาปรากฎรอยยิ้มละไมบางเบาเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อน

ละอองดาวนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ในตำหนัก อาหารมากมายจัดเรียงวางอยู่เต็มโต๊ะ เอ่ยปากกวักมือเรียกแม่ทัพแดนมนุษย์อย่างเขาเข้ามาใกล้ก่อนบังคับให้เขากินอาหารบนโต๊ะที่มีแต่ของหน้าตาประหลาดๆ


“นี่อะไร”


เขามองอาหารน่าตาทุเรศทุรัง หน้าตาละม้ายคล้ายปลาหมดแรงว่ายน้ำที่ถูกเอากิ่งใบพืชมายัดปากแล้วถูกทาด้วยอะไรบางอย่างจนหนาเตอะไปหมด


“นี่ปลาเผาอย่างไรเล่า อาหารขึ้นชื่อของเมืองข้าเชียว”

นางฉีกนิ้มยิงฟันพลางเลาะหนังปลาออก ภายในมีเนื้อปลาสีขาวส่งกลิ่นหอมยั่วยวน ละอองดาวส่งตะเกียบมาคีบเนื้อปลาก้อนใหญ่ใส่ลงในชามเขา สองตาเปล่งประกายรอคอยให้เขาตักเข้าปาก



ใส่ยาอะไรให้ข้ากินรึเปล่าเนี้ย



ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่มือแกร่งก็ตักเข้าปากอยู่ดีอย่างเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาคมทอประกายสว่างวาบครั้งนึงเมื่อเนื้อปลาให้ความรู้สึกสดใหม่และอร่อยมากกว่าที่เขาคิดเอาไว้


“อร่อยไหม”

เสียงหวานของนางเอ่ยถามคำหนึ่ง ก่อนจะตักเนื้อปลาใส่ในชามตัวเองบ้าง


“อือ”

ซูเยว่หลางพยักหน้าหนึ่งทีพอเป็นพิธี ก่อนจะเลือกตักมาชิมอีกคำ


“แน่นอนสิว่าต้องอร่อย ข้าตั้งใจทำเองกับมือซะอย่าง”

ละอองดาวเคี้ยวข้าวจนแก้มป๋อง ให้ความรู้สึกหน้าเอ็นดูที่แทรกเข้ามาพร้อมกับความประหลาดใจ


“เจ้าทำอาหารเอง?


นางยิ้มรับ


“ทั้งหมดนี่เลยหรือ?


นางพยักหน้าน้อยๆ ซูเยว่หลางปั้นหน้านิ่งสนิทแต่เจ้าของร่างแกร่งรู้ดีว่าในอกเขากำลังฟูฟองด้วยปิติจากอะไรบางอย่าง นั่งเงียบรับฟังเสียงหวานเอ่ยชี้ชวนให้กินนู่นกินนี่ไม่หยุด พลางกล่าวประโยคที่เค้าจะไม่มีวันลืมเลือน


“ข้าทำอาหรเก่งนะ และก็อร่อยมากด้วย ผู้หญิงมีเสน่ห์ปลายจวักเช่นนี้ท่านจะหาได้จากไหนอีก แต่งกับข้าเช่นนี้น่ะดีแล้วรู้หรือไม่ อยู่กับข้ารับรองสบาย ครอบครัวเจ้าข้าก็รับรองว่าจะสบายด้วยเช่นกัน”


นางขยับยิ้มทะเล้น พร้อมยักคิ้วหนึ่งทีให้อย่างคนขี้เล่น



การกระทำให้ทำให้ลมหายใจเขาสะดุดอีกแล้ว...



และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่ทำให้ซูเยว่หลางคิดว่า การแต่งงานคลุมถุงชนครั้งนี้ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่นักกระมัง


 







ไรต์ขอโทษจริงค่ะ สำหรับคนที่ไม่ให้อภัยก็ไม่เป็นไรนะคะ5555 คนที่ยังรออยู่ก็ขอบคุณมากจริงๆค่ะ  จริงๆก่อนหน้านี้ก็กลัวเหมือนกันว่าเข้ามาแล้วจะต้องโดนว่าบ้าง55555 แต่มันก็สมเหตุสมผลแล้วเนอะ5555 เรื่องนี้จริงๆเเล้วเคยแต่งไปจนจบแล้วอย่างที่ช่วงแรกๆเคยบอกเอาไว้ แล้วอยู่มาวันนึงไฟล์ก็หายไป พอต้องมาเริ่มเขียนใหม่ก็เลยรู้สึกท้อๆ บวกกับช่วงปีที่ผ่านมามีปัญหาที่บ้านเข้ามาค่อนข้างเยอะ เลยคิดจะปิดเรื่องนี้ทิ้งไปหลายรอบมาก แต่กลับมาทีไรก็ยังเหลือคนที่รออยู่เนอะ เลยตัดใจปิดไม่ลงจริงๆ

ยังไงเรื่องนี้ไรต์จะแต่งไปเรื่อยๆนะคะ ขอโทษสำหรับคนที่ติดตามด้วยเด้อที่ให้รอนานไปหน่อย แล้วก็ให้รอมาหลายรอบแล้ว555 ด่าได้แต่อย่าแรงมากนะคะ5555 ขอโทษอีกทีจริงๆที่ไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะหายไปเด้อ แล้วก็ขอบคุณคนที่ยังติดตามอยู่มากๆค่ะ

ราตรีสวัสดิ์เด้อออ...






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

1,216 ความคิดเห็น

  1. #1187 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 05:19
    ดีใจที่อัพต่อคะเดี๋ยวต้องย้อนกลับไปอ่านใหม่5555
    #1187
    0
  2. #1185 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 00:11
    ตกลงเรื่องนี้ฮาเร็มรึเปล่าคะ จะได้ทำใจถูก เพราะกลัวออกตัวแรงเชียร์ใครไป แล้วได้กันหมด คงเสียใจงะ

    ถ้าฮาเร็ม จะได้เฉลี่ยๆความรักให้ทั่วถึง 555
    #1185
    0
  3. #1180 sarha259 (@sarha259) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 17:14
    ยังรออยู่น้า
    #1180
    0
  4. #1178 เต่าหมุน^0^ (@Eagles) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 15:15
    แล้วจะหายไปอีกไหมคะเนี่ยT^T
    อิฉันรอมานานเหลือเกิน
    #1178
    0
  5. #1175 frida/จินเหลียนฮวา (@seeu1234) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 13:32
    สุ้ๆนะคะติดตามตััวแต่ตอนแรก มาไวไวนะ
    #1175
    0
  6. #1174 nkk12 (@nkk12) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 12:18
    ให้อภัยคะ ถ้าไรท์มาต่อให้เราบ่อยๆ รออยู่นะคะ อย่าหายไปเลยนะ
    #1174
    0
  7. #1173 0997043821 (@0997043821) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 12:01
    รอยุน้า
    ให้รอซะนานเลย
    #1173
    0
  8. #1172 munongmu (@munongmu) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 10:36
    เย้ๆๆๆๆๆในที่สุดไรท์ก็กลับมา ดีใจน้ำตาไหล
    #1172
    0
  9. #1171 -Biiw- (@-Biiw-) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 09:52
    ไรท์สู้ๆ เอากำลังใจมาให้
    #1171
    0
  10. #1170 poonyaple (@poonyaple) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 09:18
    เข้าใจค่ะ การแต่งนิยาย 1 เรื่องจนจบได้ มันต้องใช้กำลังกาย กำลังใจ หลายอย่าง ขอบคุณที่มาแต่งต่อะมีนิยายสนุกๆ ให้อ่านต่อนะคะ

    ปล. สัญญาแล้วนะว่าจะไม่ทิ้งกัน ??
    #1170
    0
  11. #1169 Kittttttttie (@studentgroup153) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 09:14
    รอเรื่องนี้นานนน จนลืมม
    ดีใจที่กลับมาค่า
    #1169
    0
  12. #1168 duangta-bento24 (@duangta-bento24) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 09:10
    ไรท์กลับมาแล้วววววอร๊ายยยยดีใจจางงงงง
    #1168
    0
  13. #1167 แสนฤทัย (@Virgo) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 08:54
    รุ้สึกแม่ทัพจะหวั่นไหว แถมนางยังเอาใจทำอาหารให้ หาทางพาครอบครัวมาให้อีก
    แล้วท่านจักรพรรดิเค้าล่ะ สมบัติท่าน นอกใจอีกแล้วน้าาาา 555+
    #1167
    0
  14. #1166 ไทลินอล500 (@caramel4) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 08:36
    ชีวิตต้องสู้ไร้ต์ คนที่ตามอ่านนิยายของไรท์ก็คาดหวังที่จะอ่านถึงตอนจบ ชีวิตจริงไร้ท์ก็ต้องมาก่อนถูกแล้ว กลับมาก็ดีใจมากแล้ว อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าไร้ท์ยังอยู่ดี มีกำลังใจแล้ว สู้ๆ
    #1166
    0
  15. #1165 pearl96 (@vicky96) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 07:55
    ขอบคุณที่อัพคะ ยังรอคอยอยู่เสมอ*0*
    #1165
    0
  16. #1164 tanyaluck1976 (@tanyaluck1976) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 06:18
    จ้า ให้อภัยไรต์ แต่อย่าทิ้งไปอีกนะคะ รอติดตามอยู่ค่ะ ผู้ชายเรืองนี้งานดีหลายคนเลือกไม่ถูกเลย3สีพี่น้องก็ดี ซูซูน้อยก็น่ารัก
    #1164
    0
  17. #1163 NookMeow (@Puntachart) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 06:05
    หายไปนาาาาาาาานมากกกกกกกก
    ดีใจกระโดดเย้งๆเลยไรท์ขา
    #1163
    0
  18. #1162 เอี่ยมนานา (@aimchit) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 06:01
    ดีต่อใจที่อัพน่ะ.  
    #1162
    0
  19. วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 05:14
    เย้ๆๆ กลับมาแล้ว ดีใจนะคะที่กลับมาแต่งต่ออีกครั้ง
    #1161
    0
  20. #1160 wincess (@wincess) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 04:15
    เห็นแจ้งเตือนนี่แทบจะจุดพลุอะ คือชอบเรื่องนี้มากจริงๆนะ 555555555
    #1160
    0
  21. #1159 ~''Fanrasia''~ (@-lalis-) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 03:35
    ดีใจที่มาต่อนะคะ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งไปค่ะ มาต่อไงๆน้าาา เราติดตามอยู่เสมอ ชอบเรื่องนี้มากมาย
    #1159
    0
  22. #1158 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 02:24
    ดีใจที่ไรท์กลับมาค่ะ อ่านบางเรื่องดราม่าเรื่องคนแต่งนานกว่าจะมาอัพนิยาย

    พลานว่าคนแต่ง ถ้าเขามาเจอเรื่องนี้คงจะกลายเป็นเรื่องผงๆ แน่เลยค่ะ 555



    สำหรับเราถ้าชอบก็รอ ไม่อัพก็ได้ เพราะมันคือความชอบธรรมของคนแต่ง

    ถ้าแต่งต่อได้ก็ดี เจอเรื่องสนุกๆ ที่คนแต่งเทหลายเรื่องค่ะ 555 แค่นี้เด็กๆ ค่ะ



    สู้ๆ ค่ะ
    #1158
    0
  23. #1156 Jennie_BLINK (@aum2244) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 00:53
    ลืมชื่อบางคนไปแล้ว5555
    #1156
    0
  24. #1155 AKASHI. (@thanyameen) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 00:49
    หยั่มมาทำเป็นพูดขอโทษค่ะไรต์ นุ้งไม่ให้อภัยยยยยยยยย ชอบหายครั้งละครึ่งปีตลอดอ่ะ กลับมาทีต้องย้อนอ่านใหม่ที งอนนนนน
    #1155
    0
  25. #1153 Disk Nara (@DISKNARA) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 23:51
    จำโครงได้แต่ลืมหมดแล้ว ตกใจจริงๆตอนเห็นแจ้งเตือน อยากจะว่าแต่ก็บั่นทอนกำลังใจเปล่าๆ เอาเป็นว่ากลับมาอัพไวๆด้วยน้า
    #1153
    0