สัมผัสแห่งรัก #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 31 : น้องชายคนใหม่ #2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 961
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    26 ก.พ. 63

หลังจากที่หลิงร้องไห้จนหลับคาอกของอี้ป๋อไปแล้ว ตอนนี้น่าจะได้เวลาตื่นนอน

"อืมมมม จ้านจ้าน ปวดหัว ฮืออออ" นั้นไงตื่นมาก็จะงองแงแล้วครับผมรีบลุกจากโต๊ะทำงานเพื่อมาดูอาหลิงที่ตอนนี้คนกอดอาหลิงคือหลับสนินเช่นกัน ผมเลยต้องค่อยๆอุ้มอาหลงออกมานั่งที่โต๊ะทำงานผมแทน เขาเอามือมาขยี้ตาด้วยที่ว่าเพิ่งตื่นจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งคทอจะเหมือนงองแงแต่จริงแล้วไม่ใช่ แค่นอนไม่พอสำหรีบเด็กวัยนี้เท่านั้น

"อาหลิงครับ เมื่อตอนบ่ายเกิดอะไรขึ้นไหนบอกจ้านได้ไหมครับคนเก่ง"  

ผมลูบหัวเขาและค่อยพูดกับเขาช้าๆและน้ำเสียงดีๆ

"ได้ฮับ หลิงรอเฉียไปซื้อนมมาให้แต่เห็งโป้งลอยมา หลิงเดินไปจะหยิบแต่โป้งแตกดังมาก มีคุงอาเดินมาแล้วก็ผลักเลย เจ็บ เจ็บจ้านเป่าๆๆ"


ผมเข้าใจหลาาผมนะครับเขาไม่เคยไปแกล้งใครหรือเอาของที่ไม่ใช่ของตัวเองอย่างแน่นอน แต่เหตุเกิดวันนี้เกินไปถึงขั้นทำหลานผมเลือดออกแบบนี้ ผมให้เลขาเอาที่ทำแผลมาให้เพื่อที่จะได้เช็ดทำความสะอาดแผลด้วย 

"เจ็บมากไหมอาหลิง ทนหน่อยนะ" เขาพยักหน้าและเอาหน้ามาซบผม ผมทั้งกอดทั้งลูบหลังเขาทำได้ยังไงนะอาหลิงออกจะน่ารักขนาดนี้ ต่อให้ไม่ใช่อาหลิงผู้ใหญ่แบบเราก็ไม่สมควรไปทำร้ยเด็กที่ไม่รู้เรื่องหรอก พอทำแผลให้เสร็จปลอบเขาชวนคุยคงน่าจะลืมได้ อาหลิงเห็นอี้ป๋อนอนหลับอยู่เลยเดินไปหา และหันหน้ามายิ้มให้ผม อาหลิงก้มลงหอมแก้มอี้ป๋อ แต่อี้ป๋อไม่ตื่นเขาเลยปีนขึ้นไปบนตัวอี้ป๋อและนอนซบตรงอก เหมือนมากครับลูกลิงดีๆนี้เอง แต่ผมรู้ครับว่าอี้ป๋อแกล้งหลับคงอยากจะรู้ว่าอาหลิงจะทำยังไงต่อ พออาหลิงปีนขึ้นตัวอี้ป๋อเจาคงกลัวตกรีบเอามือกอดอาหลิงไว้ พอโดนอี้ป๋อกอดอาหลิงก็รู้งานทันทีเอาหน้าซบอยู่ตรงอก 

"อาหลิงครับ ไหนให้ป๋อดูหน่อยว่าเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า" 

พออี้ป๋อพูดแบบนั้นก็อ้อนตามระเบียบครับ ชี้ตรงนี้ ชี้ตรงนั้นให้ดูเลยครับ เล่าให้อี้ป๋อฟังว่าโดนดุแบบนี่แบบนั้นเจ้าอ้วนเอ้ย คุยกันสองคนงุ้งงิ้น่าหมั่นไส้มากครับ จนตอนนี้เวลาใกล้เลิกงานแล้ว ประตูห้องผมเปิดออกโดยไม่มีการเคาะครับ 


"มารยาทไม่เคยมีจริงๆสินะ" เป็นอี้ป๋อที่พูดขึ้นมาส่วนผมไม่ขอพูดอะไรดีกว่ากับคนประเภทนี้ เลขาผมทำหน้ารู้สึกผิดที่ปล่อยเขาเข้ามา ผมไม่ได้โทษเขาหรอกครับ คนแบบนี้คงห้ามยากมาก

"อย่าคิดนะว่าจะชนะฉันได้ ฉันจะเอาบริษัทของฉันคืนพวกนายค่อยดู"


"มาเพื่อพูดแค่นี้ใช่ไหม ถ้างั้นออกไปได้แล้ว" อี้ป๋อพูดนิ่งมากครับ ผมมองไปที่อี้ป๋อที่เขาไม่มีท่าทางกลัวคำพูดของหวังฮ่าวเลย ผมก็เช่นกันอาหลิงมองคนในห้องไปมาด้วยที่เขาไม่รู้จัก แต่ก็ยังอยู่ในอ้อมกอดของอี้ป๋อเลยทำให้เขาไม่ค่อยกลัวอะไรผมคิดแบบนั้นนะครับ 


"อ้าวยังไม่ออกไปอีกหรือจะต้องให้เรียก รปภ มาเชิญออกไปล่ะ นายจะเอาแบบนั้นไหม"

"พวกนายจำไว้ฉันไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่" เขากำลังจะเดินออกไปแต่อี้ป๋อก็พูดขึ้นว่า


"นายจะทำอะไรก็เรื่องของนาย แต่ถ้ามายุ่งกับคนที่ฉันรักเมื่อไรนายเตรียมตัวไว้ได้เลยว่าคนอย่างหวังอี้ป๋อไม่เคยยอมใครแน่ นายรู้นิสัยฉันดีนิ"

เท่านั้นหวังฮ่าวเปิดประตูออกไปอย่างแรง ด้วยความโกรธที่โดนหวังอี้ป๋อพูดใส่แบบนั้น

"จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมอี้ป๋อ กลัวเขามาทำอะไรอากับอาหลิงนะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียที่ไม่ค่อยดีนักเพราะเริ่มกลัวว่าอากับหลานจะเกิดอันตรายขึ้นเพราะดูแล้วหวังฮ่าวไม่น่าจะมาแค่ขู่แต่เขาน่าจะทำอย่าที่พูดจริงๆ

"จ้านครับ อย่ากลัวไปเลยป๋อจะปกป้องครอบครัวของเราเองนะ จริงไหมครับอาหลิงคนเก่งของป๋อ"อาหลิงพยักหน้าให้อี้ป๋อเพราะเห็นด้วยโดยไม่รู้อะไร ผมกลัวจริงๆนะครับแต่ผมก็รู้ว่าอี้ป๋อจะไม่ปล่อยให้ครอบครับผมเกิดอันตรายอย่างแน่นอนครับ เขาเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ไม่เคยทำให้ผมลำบากใจสักครั้งเลย ผมเชื่อใจเขาครับ 

"ไปกันเถอะตอนนี้อาคงรอกินข้าวอยู่แน่เลย ให้ผู้ใหญ่รอนานๆไม่ดีนะครับจ้าน ว่าไหมอาหลิง"

ผมกับอี้ป๋อกำลังจะเปิดประตูออกไป ก็เจอกันอาชิงที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว


"เออเฮียครับจะไปไหนกันครับ" เขาไม่กล้ามองหน้าอาหลิงแต่ก็ยังคงรอบมองน้องตลอด

"ไปส่งอาหลิงกับจ้านนะแกมีไร" อาชิงส่ายหัวเหมือนจะไม่มีอะไรแต่คงต้องมีอะไรแน่นอนผมเชื่อแบบนั้นแค่เขาไม่กล้าที่ตะพูดกับอี้ป๋อเท่านั้นเอง

"คือว่า เออ เฮียครับ"  

"แกมีอะไรก็พูดมาจะอ้ำอึ้งทำไม"

"เฉีย เฉีย จะไปอุ้มๆๆ"  อาหบิงพูดขึ้นมาเพื่อจะให้อาชิงอุ้มเขา เท่านี้อาชิงก็น้ำตาไหลลงมาเพราะจริงๆแล้วเขากลัวว่าอาหลิงจะไม่รักเขานั้นเองครับ พอได้อุ้มน้องเขาก็นิ้มทั้งน้ำตา 

"แกโตแล้วนะอาชิงมาร้องไห้เป็นเด็กแบบนี้ไม่ได้นะ เฮียงงกับแกจริงๆทำไมกลัวอาหลิงไม่รักเหรอ"

"ใช่ไงอาหลิงรักแต่เฮีอ่ะ ชิงไม่ยอมนะ" ผมยิ้มขำกับความคิดของอาชิงมากครับ คือกลัวน้องชายคนใหม่ไม่รักได้เหรอนี้

"พี่จ้านครับผมไปด้วยได้ไหมครับ อยากไปส่งด้วยนะครับ" ผมกำลังจะเอยปากพูดแต่คงไม่ทันอีกคน


"ไม่ได้แกจะไปทำไม กลับบ้าาไปเลยเฮียนอนค้างที่บ้านจ้านแล้วแกจะกลับยังไง"

"ก็ค้างด้วยนอนกับอาหลิงไง ได้ไหมครับพี่จ้าน"

ผมมองพี่น้องเถียงกันแล้วก็คงค้องปล่อยไปครับ 

"ค้างได้อยู่แล้วแต่อาชิงมีเสื้อผ้ามาเปบี่ยนหรือเปล่า หรือจะกลับไปเอาที่บ้านเราก่อนไหม"


"ไม่ๆๆครับพี่จ้านชิงเอามาไว้ที่รถแล้วครับเผื่ออยากไปนอนกับอาหลิงนะครับ" อี้ป๋อทำหน้าเอือมใส่อาชิงมากแต่อาชิงนะเหรอครับเดินอุ้มอาหลิงไปขึ้นรถโดยไม่สนใจพี่ชายเขาแล้วครับ 


#สัมผัสแห่งรัก

ช่วงนี้เนื้อเรื่องอาจจะมีอาหลิงเยอะหน่อยนะคะ นางน่ารักฝากนางด้วยนะคะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #46 Auy_yibo (@Auy_yibo) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 14:51
    มีแต่คนรักน้องน้อยจิงน่ารักอ่านไปยิ้มไป..ขอบคุณที่เขียนฟิคได้น่ารักแบบนี้จะติดตามอ่านจนจบเลย
    #46
    0