สัมผัสแห่งรัก #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 40 : อันนีมูล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    18 ต.ค. 62


ทะเลสีครามที่สดใสและได้อยู่กับคนที่เรารักแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

"นายหล่อมากเลยนะอี้ป๋อ"

ตากล้องของผมมาชมแบบนี้คือต้องการอะไรแค่นี้ผมก็หลงเขาไม่รู้จะหลงยังไงแล้วนะครับ เราแต่งงานกันแล้วครับและเดินทางมา ฮันนีมูลเลยด้วยเรือส่วนตัวของตระกูลผมและใช่ครับผมต้องการความเป็นส่วนตัวมากเลยจะขับเรือเองและเราจะล่องเรือไปเรื่อยๆครับเส้นทางข้างหน้าอาจตะไม่ได้สบายแต่ลำบากกว่านี้เราสองคนเผชิญมาแล้วครับ ชุดนี้คือชุดที่ผมกับเขาออกมาเลยหลังจบงานแต่ง ที่จ้านขอว่าจัดแค่คนในครอบครัวก็พอ และใช่ครับคุณนายของผมไม่ยอมแต่ไม่อยากขัดใจสะใภ้คนโปรดนั้นแหละครับ ตอนนี้ผมนั่งเป็นแบบให้จ้านโดยเขาใข่เหตุผลที่ว่า ถ่ายเก็บไว้เผื่อได้ใช่ในงานต่อๆไป นี้แหละครับที่รักของผมช่วยกันทำมาหากินมากครับ 

"อี้ป๋อยิ้มนิดๆที่มุมปากได้ไหม นายนี้จริงๆเลยตั้งใจหน่อยสิ"

"ถ้าจ้านอยากให้ยิ้มขอรางวัลได้ไหม รู้สึกไม่ค่อยมีแรงเลยนะ ขอรางวัลครับ"

"นายนี้นะจริงๆๆเลยได้นิดได้หน่อยก็จะเอานะ"

จ้านค่อยๆขยับมาใกล้ผมและยื่นหน้ามาใช่ปากของเขาแค่จะจุ๊บและพวกคุณคิดว่าผมตะปล่อยให้เป็นแบบนั้นเหรอครับ อ้อยเข้าปากแล้วจะคายง่ายก็คงไม่ใช่ผมครับ ผมจับท้ายทอยเขาและไม่ให้ดิ้นหนีเลยแหละจากนั้นผมสอดลิ้นเข้าไปเพื่อชิมความหวานจากปากเขา มันดีมากครับผมรู้ว่าเขาไปไม่เป็นแต่ผมจะสอนเขาเอง ผมค่อยๆๆให้เขานอนราบไปกับเรือและผมเลื่อนจากปากลงมาที่ใบหูจากนั้นตามด้วยคอเขา เขาหายใจติดขัดเล็กน้อย

"ป๋... ป๋อ พอ พอก่อนนะ"

"ทำไมล่ะครับ จะไม่ยอมกันจริงๆเหรอเราแต่งงานกันแล้วนะครับจ้าน"

"ไม่ใช่แบบนั้น แต่...ต้องไม่ใช่ตรงนี้ได้ไหม"

ผมเงยหน้ามองจ้านและยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"ทำไมจะไม่ได้เลยครับที่รีกงั้นเราไปต่อกันข้างในเนอะ ไปกันเลยนะ"

"นายนี้มันตอนฉันให้ยิ้มกับกล้องทำไมไม่ยิ้มแบบเมื่อนี้แต่ตอนนี้นายกับยิ้มได้"

ผมว่าผมจะโดนงอลแล้วแหละครับต้องง้อซะแล้วแต่วิธีง้อเมียอ่ะมันเป็นวิธีเฉพาะนะครับทุกคน

#ตัดไปหัวเรือ

หลังจากอี้ป๋อง้อเมีย(คำนี้แล้วกันนะ) ก็เกือบเช้าทำให้ตอนนี้ยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่อง ผมเลยต้องมาเช็ดตัวให้เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้เพื่อจ้านจะได้นอนสบายขึ้น ผมรักเขาจังเลยครับมองเขาตอนนอนคือเหมือนเด็กน้อย ผมขยับตัวเขาเข้ามาใกล้เพื่อกอดเขาไว้ ตอนนี้เราเป็นคนคนเดียวกันโดยสมบูรณ์ ผมจะรักและดูแลเขากับอาหลิงเป็นอย่างดี


เช้าของอีกสามวันต่อมา

 "ที่รักครับตื่นได้ยังจะนอนไปถึงไหนกันนะคนดี"

นั้นไงครับมองค้อนผมทำไมจะเรียกมากินข้าวนะและวันนี้พวกเราต้องกลับแล้วด้วย อาชิงจะมารับเนาที่ท่าเรือเพราะว่าอาหลิงเริ่มไม่ยอมแล้วครับถ้านานกว่านี้คาดว่าอาชิงคงต้องให้ยูคมันขับเรือตามมาแน่ๆ อาหลิงอ่ะใครก็เอาไม่อยู่หรอกครับ ถ้าไม่ใช่ผมกับจ้านนะ 

"นายนี้มันอดยากมาจากไหน ทำได้ทุกวัน วันล่ะหลายๆรอบฉันบอกให้พอนายก็ไม่หยุด"

"ก็ป๋อจะให้อาหลิงมีน้องเพิ่งไงจ้านอ่ะ อาหลิงคงเหงาเลยต้องรีบหาน้องมาให้ไง"

"อีี้ป๋อ!!!! นายอยากตายใช่ไหมห่ะ!!!! โอ้ยเจ็บๆๆ"

เมียผมดุจริงๆๆครับและใกล้ถึงฝั่งแล้วเห็นไกลๆคงไม่พ้นอาหลิงแน่นอนเลยครับกับอาชิงและยูคมันคงไม่ปล่อยน้องผมมากับอาหลิงสองคนแน่นอน

"ป๋อ ป๋อ จ้านจ้าน" 

อาหลิงรีบวิ่งมาหาผมสองคน และด้วยที่พื้นไม่เท่านกันทำให้เขาล้มลงผมกับจ้านคือตกใจมากครับ รีบวิ่งไปรับแต่ไม่ทันอาหลิงล้มไปก่อนแล้ว

"ฮืออออออ แงงงงงง"

"โอ้ โอ้ คนเก่งของจ้าาครับไม่ร้องนะครับ"

"ไหนๆครับของป๋อดูขาหน่อยครับ เราเป็นผู้ชายต้องไม่ร้องนะ"

ผมลูบหัวเขาและรับมาอุ้มเพราะเขาอยากให้ผมอุ้ม สะอื้นอยู่บนบ่าผมแต่คงกลั้นสะอื้นไว้เพราะผมบอกเขาว่าผู้ชายต้องไม่ร้องไห้ ผมปลอบเขาโดยการลูบหลังเขาเบาๆ อาชิงกับยูคก็ตกใจเช่นกันด้วยความรีบวิ่งเพราะดีใจของอาหลิงทำให้ล้ม

"อาหลิงของป๋อคราวหน้าอย่าวิ่งแบบนี้อีกนะครับ อาหลิงเจ็บป๋อก็็เจ็บเหมือนกันนะ"

เขาแค่พยักหน้าเท่านั้นแต่ยังคงซบหน้าลงกับบ่าผมน่ารักจริงๆๆอยากให้อาหลิงมาเป็นลูกบุญธรรมผมจังเลยครับ สมบัติผมยกให้เขาหมดเลยแต่ป๊า ม๊า และอาชิงไม่ยอมนี้แหละ ตอนนี้เราขับรถมาถึงบ้านผมแล้วครับอาชิงยังคงกอดผมไว้แน่นข้างกันคือจ้านของผมนี้แหละครับ อาชิงกลัวผมสองคนจะไปไหนโดยไม่เอาเขาไปด้วยนั้นแหละเลยเกาะติดแบบนี้แหละ ตอนแรกจ้านจะอุ้มผมว่าไม่ดีกว่าเดียวผมอุ้มเอง จ้านอุ้มได้ไม่นานหรอกครับ หึหึ


ตอนนี้ทุกอย่างในชีวิตผมสมบูรณ์มากครับ ทั้งคนที่ผมรักและคนที่รักผม ผมต้องขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้วันนั้นผมได้เจอจ้านได้ช่วยเขา และได้กลับมาเจอเขาอีกครั้งเพราะเฮียเสนออยากให้มีการถ่ายภาพโปรโมรต่างๆๆ ทำให้ผมได้พบช่างภาพคนเก่งหรือคือคนรักผมเราสองคนผ่านอะไรด้วยกันมาทั้งเรื่องดีใจเสียใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นเหมือนผ่านไปไม่นาน ผมจะดูแลครอบครัวของผมด้วยชีวิตของผมเอง จ้านกำลังเดินเข้าไปในบ้านผมเรียกเขาและเขาหันมายิ้มให้ผม รอยยิ้มนี้มีไว้ให้ผมเท่านั้นครับ


"จ้าน ป๋อรักจ้านนะ"


#สัมผัสแห่งรัก

จบแล้วนะคะ ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านขอบคุณจากใจจริงคะ คำผิดเราจะกลับไปแก้ไขเราอ่านทุกเม้นที่ทั้งติและชมนะคะ รักคนอ่านทุกคนนะคะ

ฝากคิดตามเรื่องใหม่ด้วยนะคะ

 #ปรุงรักนักเรียนเชฟ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #69 กนก (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 21:04

    ขอบคุณมากค่ะไรท์ขอบคุณจริงๆนะค่ะ

    #69
    0
  2. #65 DOxiumin (@DOxiumin) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 23:59
    ดีใจด้วยน้าา
    #65
    0
  3. #64 Auy_yibo (@Auy_yibo) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 23:55
    สัญญาว่าจะกลับไปอ่านEp1วนอ่านอีกหลายรอบชอบเรื่องนี้มากๆ ขอบคุณไรท์ที่เขียนได้ดีทั้งบทและตัวละครฟินสุดๆ
    #64
    0
  4. #61 seraonlyxx (@sirima11) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 00:39
    สนุกกก แต่คำผิดเยอะไป สู้ๆนะไรท์
    #61
    0
  5. #60 Gwinter (@0845375680) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 17:05
    ยังคะ ^^
    #60
    1
    • #60-1 Auy_yibo (@Auy_yibo) (จากตอนที่ 40)
      16 ตุลาคม 2562 / 23:15
      รีบมาต่อเร็วๆนะคร้า ชอบเรื่องนี้มากๆอ่านวนไปหลายรอบแล้ว
      #60-1
  6. #59 Auy_yibo (@Auy_yibo) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 12:27
    จบแล้วหรอ
    #59
    0