ตอนที่ 17 : ตอนที่ 8 คู่หมั้น 8-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    8 พ.ย. 61



               “ถ้ากลับถึงฝั่งแล้วเธอจะทำยังไงต่อกับเรื่องของเรา?” น้ำเสียงเข้มขรึมจริงจังของคนถามทำให้สายตาเมินเฉยที่มองเลยแววตาของเขาไปค่อยๆ หันกลับมามองชายหนุ่มอีกครั้ง แววตาสับสนสั่นระริกทำให้บาสเตียนใจชื้น อย่างน้อยเขาก็รู้แล้วว่าเธอยังมีเยื่อใยอยู่บ้าง


                “พราวจะคิดซะว่าเรื่องบนเรือไม่เคยเกิดขึ้นค่ะ”


                “ถ้าเธอท้องล่ะ?” คำถามของเขาเล่นเอาพราวฟ้าหัวใจสั่น บาสเตียนไม่ทิ้งเวลาให้เธอได้คิด ชายหนุ่มเริ่มรุกต้อนอย่างเหนือชั้นเชิง


                “พราวจะเลี้ยงลูกเองค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงสั่นเครือ เริ่มใจหายเมื่อคิดถึงอนาคตที่เหลือเพียงเธอกับลูก

                “เธอจะทนมองสามีตัวเองแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นหรือ?”


                “คะ...ค่ะ” เสียงตอบแผ่วเบาเริ่มติดขัดขาดความมั่นใจ ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ เลื่อนลงไปจนห่างจากหญิงสาวเพียงเส้นยาแดงทำให้พราวฟ้าเริ่มคิดอะไรไม่ออกอีกครั้ง


                “เธอทนไม่ไหวหรอก” บาสเตียนว่ายิ้มๆ มองคนเป็นเมียอย่างท้าทายทำให้หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นอย่างโมโห


                “พราวทนได้ค่ะ!”


                “ฉันไม่เชื่อ...”


                “แล้วทำยังไงถึงจะเชื่อคะ?” หญิงสาวถามกลับเสียงแข็งอย่างลืมตัว บาสเตียนยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อหนูน้อยวิ่งเข้ากับดักของเขาอย่างสวยงาม


                “พิสูจน์” คำตอบสั้นๆ ของชายหนุ่มทำให้พราวฟ้าตอบกลับไปโดยไม่หยุดคิด


                “ก็ได้ค่ะ...พราวจะทำให้คุณบาสรู้ว่าพราวทนได้จริงๆ”

.

.

.

 .

                หลังการท้าทายบททดสอบก็ได้เริ่มต้นขึ้น หญิงสาวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ เมื่อดิออล์พาผู้หญิงหุ่นอวบอึ๋มขึ้นมาบนเรือถึงสามคน แต่ละคนแต่งกายด้วยชุดน้อยชิ้นอวดทรวงอกอิ่มเอมกันอย่างไม่มีใครยอมใครจนพราวฟ้าอดก้มลงมองตัวเองไม่ได้ เมื่อเอามาเปรียบเทียบกับตนก็ให้ห่อเหี่ยวอย่างไม่ทราบสาเหตุ หญิงสาวไม่มีอะไรสู้ผู้หญิงเหล่านั้นได้เลย หากพราวฟ้าก็สลัดความรู้สึกนั้นทิ้งโดยเร็ว กระทั่งสาวสวยนางหนึ่งเดินไปหยุดด้านหลังบาสเตียน เธอค่อยๆ ไล้มือเรียวสวยและโอบกอดชายหนุ่มจากทางด้านหลัง พราวฟ้าถึงกับเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อได้เห็นทรวงอกของสตรีร่างสวยคนนั้นบดเบียดราวกับอยากจะเป็นหมอนรองคอให้สามีของเธอ


                บาสเตียนยิ้มนิดๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนปากแข็ง แต่ชายหนุ่มยังไม่หยุดเท่านี้...เขาจะรีดเอาความเป็นเมียในตัวพราวฟ้าออกมาให้ได้!


                “ทนได้ไหม?” ชายหนุ่มเอ่ยถามคนนั่งมองอยู่ห่างๆ เสียงราบเรียบ


                “ดะ...ได้ค่ะ!” พราวฟ้าสูดหายใจเข้าปอดพยายามแข็งใจต่อภาพตรงหน้า จากนั้นหญิงสาวอีกสองคนก็ทรุดกายลงนั่งขนาบข้างบาสเตียนโดยที่ชายหนุ่มนั่งนิ่งๆ หญิงสาวทั้งสามเริ่มยุ่มย่ามกับร่างกายเขา เล่นเอาคนที่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นเมียอยู่เต็มอกเริ่มสั่นเทิ้มโดยไม่รู้ตัว 


                “ทนได้ไหม?” บาสเตียนถามอีก


                “ค่ะ!” หญิงสาวตอบเสียงห้วนกระแทก เริ่มหายใจแรงขึ้น รู้สึกร้อนรุ่มในหัวใจอย่างอธิบายไม่ถูก พราวฟ้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ รู้เพียงว่าหญิงสาวอยากผลักผู้หญิงพวกนั้นออกไปให้ห่างจากเขา หรือความรู้สึกแบบนี้จะเรียกว่า...ความหึงหวง!


                บาสเตียนหรี่ตามองภรรยาอย่างยากจะคาดเดา ไม่เกินอึดใจก็พลิกตัวคร่อมร่างอวบอัดของหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านขวามือไว้เพื่อบังสายตาของใครบางคน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปใกล้จนเกือบชิดริมฝีปากอิ่มสวย สตรีใต้ร่างได้แต่มองริมฝีปากได้รูปของชายหนุ่มอย่างแสนเสียดายเพราะรู้ว่าตนสัมผัสเจ้าของโรงแรมหนุ่มมากไปกว่านี้ไม่ได้ แต่กระนั้นมือเรียวสวยก็ไม่วายค้ากำไรจากโอกาสที่บาสเตียนมอบให้ในครั้งนี้โดยการลูบไล้กายแกร่งอย่างแสนอพิรมย์


                พราวฟ้าตัวชาดิกเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่บาสเตียนเป็นฝ่ายคร่อมร่างหญิงสาวคนนั้นเต็มตา ด้วยความที่ร่างสูงใหญ่บดบังอีกคนจนมิดตัว ภาพที่เห็นจึงชวนจินตนาการไปต่างๆ นานา และแน่นอนว่าเธอคงคิดเป็นอื่นไปไม่ได้นอกจากเข้าใจว่าคนทั้งสองกำลังแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม เมื่อความอดทนเต็มกลืนพลันน้ำตาแห่งความเจ็บปวดก็พังครืนลงมา


                “ฮึก...” เสียงสะอื้นที่คนตัวเล็กพยายามกลั้นไว้สุดกำลังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เพียงเท่านั้นก็ทำให้บาสเตียนผละออกจากสตรีใต้ร่างทันที ไม่ได้อยากทำให้เมียรักเสียน้ำตาสักนิด แต่พราวฟ้าก็ปากแข็งเสียเหลือเกินชายหนุ่มจึงต้องใช้วิธีนี้ทำให้คนตัวเล็กปากตรงกับใจเสียบ้าง บาสเตียนกัดกรามอย่างข่มอารมณ์พลางมองอากัปกิริยาของคนเป็นเมียนิ่ง


                “ทนได้หรือเปล่าพราว?”


                “ค่ะ...” หญิงสาวตอบเสียงเครือ ขัดแย้งกับแววตาเจ็บปวดที่มองคนเป็นสามีอย่างสิ้นเชิง สุดท้ายเป็นบาสเตียนเองที่ทนเล่นเกมกับเธอไม่ไหว ยอมล้มเลิกแผนยั่วเมีย ลุกพรวดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยก่อนจะย่างสามขุมเข้าไปหาภรรยาสาว


                “แต่ฉันทนไม่ได้แล้ว!” พูดเท่านั้นก็ช้อนร่างหญิงสาวลอยหวือขึ้นทำเอาพราวฟ้าประท้วงเสียงหลง


                “ปล่อยพราวลงค่ะคุณบาส พราวทนได้จริงๆ”


                “แต่ฉันทนเห็นเธอร้องไห้ไม่ได้ ไปเซ็นชื่อในทะเบียนสมรสซะพราว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะไม่ยอมให้เราพรากจากกันเด็ดขาด!” บาสเตียนประกาศกร้าวก่อนพาหญิงสาวกลับเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวอีกครั้ง ดิออล์รีบเคลียร์สาวๆ บนเรือและพากลับไปส่งขึ้นฝั่งอย่างรู้งาน


                พราวฟ้าสะอื้นฮัก สับสนความรู้สึกเคว้งคว้างของตัวเอง มือใหญ่ประคองใบหน้างามอย่างอ่อนโยนก่อนจูบซับน้ำตาเธอเบาๆ หลังวางร่างหญิงสาวลงบนเตียง


                “ความรักเป็นเรื่องของเราสองคน ฟังเสียงหัวใจตัวเองอย่าเอาคนอื่นมาตัดสิน...อย่าคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์เหล็กไร้ความรู้สึกเพราะเห็นได้ชัดว่าเธอทนเห็นฉันมีคนอื่นไม่ได้”


                พราวฟ้าเช็ดน้ำตาป้อยเถียงไม่ออกเพราะสิ่งที่เขาพูดมาถูกต้องทุกอย่าง


                “ไม่ใช่แค่เธอนะพราวที่ทนไม่ไหว ฉันเองก็ทนไม่ได้ถ้าเมียฉันต้องตกเป็นของคนอื่น!”


                “ฮึก...แล้วทำไมคุณบาสต้องปิดบังพราวด้วยคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเจือสะอื้น มือหนาเช็ดน้ำตาออกจากแก้มใสเบาๆ


                “ถ้าบอกก่อนเธอจะรักฉันไหมฮึ?”


                พราวฟ้าส่ายหน้าดิก ถ้ารู้ก่อนจ้างให้เธอก็ไม่ยอมปล่อยตัวปล่อยใจขนาดนี้ ถึงจะเคลิบเคลิ้มกับรสสัมผัสแปลกใหม่จากชายหนุ่มก็ตามเถอะ!


                “เห็นไหม ถ้าบอกเธอก็ไม่ยอม”


                “แต่จริงใจมันก็ย่อมดีกว่านี่คะ”


                “ฉันจริงจังและจริงใจ...ทะเบียนสมรสเป็นด่านพิสูจน์แรกว่าฉันจริงใจกับเธอแค่ไหน มีแต่เธอที่ต้องถามใจตัวเองว่าอยากฝ่าฟันอุปสรรคเพื่อให้ได้อยู่ด้วยกันหรือเปล่า?”


                หญิงสาวนิ่งเงียบมองสบสายตาคู่คมที่มั่นคงและจริงใจ เริ่มโอนเอนไปกับเขา พราวฟ้าเพิ่งรู้เดียวนี้เองว่านอกจากชายหนุ่มจะเก่งเรื่องงานแล้ว เรื่องเล่นเกมปั่นประสาทเขาก็เก่งไม่แพ้ใครแถมยังโน้มน้าวจิตใจคนได้อย่างเยี่ยมยอด บาสเตียนไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปเมื่อเห็นแววตาอ่อนแสงจากคนตรงหน้า รีบฉวยกระดาษแผ่นสำคัญกับปากกามาวางตรงหน้า เขาลงมือเซ็นนำไปก่อนแล้วยัดปากกาใส่มือเธอ


                “การหมั้นของฉันเป็นหมั้นการเมือง มีแต่ความเห็นดีเห็นงามของคนอื่น ไม่มีความรักมาเกี่ยวข้อง...ชีวิตของฉันจะตกนรกทั้งเป็นหรือได้ขึ้นสวรรค์และมีความสุข...ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ”


                ดวงตากลมโตมองชายหนุ่มอย่างคิดหนัก หญิงสาวกลายเป็นผู้ชี้ชะตาชีวิตของเขาโดยปริยาย หากเธอเห็นแก่เขาเพียงคนเดียวแล้วอีกหนึ่งชีวิตเล่า คู่หมั้นของเขาจะรู้สึกอย่างไร เปลือกตาบางปิดลงครู่หนึ่งอย่างเครียดๆ น้ำตาเม็ดเล็กซึมออกมาอย่างกดดัน เธอรักเขาแต่พราวฟ้าไม่อยากทำร้ายใคร บาสเตียนกัดกรามกรอดมองผู้หญิงที่ตนรักแสดงความเจ็บปวดออกมาทางสีหน้าอย่างอดทน เขาอาจจะเห็นแก่ตัวที่ทำเช่นนี้ แต่ชายหนุ่มรู้ดีว่าหากปล่อยให้พราวฟ้าทำตัวเป็นผู้เสียสละเหมือนอย่างเคย หญิงสาวคงตกนรกทั้งเป็นกับการตัดสินใจนี้แน่นอน...เห็นได้ชัดจากบทพิสูจน์เมื่อสักครู่นี้ ซึ่งชายหนุ่มไม่มีทางยอม!


                “การจดทะเบียนสมรสเป็นทางออกที่ดีที่สุดใช่ไหมคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ ทว่าแววตาหนักแน่นมั่นคง


                “ต่อให้การแต่งงานระหว่างฉันกับซิดนีย์เกิดขึ้นจริง แต่เธอคิดหรือพราวว่ามันจะไปรอดในเมื่อคนสองคนไม่เคยรักกัน มีแต่จะทำร้ายกันไปเรื่อยๆ”


พราวฟ้าสูดหายใจเข้าปอดลึกขับไล่ความรู้สึกผิดทิ้งไป ก่อนจะไตร่ตรองทุกสิ่งด้วยสติและคิดถึงผลดีผลเสียของทุกอย่าง แต่สุดท้ายหญิงสาวกลับมองเห็นแค่คนตรงหน้า รอยยิ้ม...แววตารักใคร่มั่นคงของเขา ทุกๆ อย่างล้วนมีความหมายกับเธอ


มือเล็กขยับปลายปากกาและจรดลงบนกระดาษเบาๆ ทำเอาคนลุ้นคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เมื่อกระดาษสองแผ่นถูกลงนามโดยสมบูรณ์บาสเตียนจึงรีบเก็บของสำคัญสิ่งนั้นไว้ในซองอย่างหวงแหน ก่อนจะหันมาระดมกอดจูบเมียรักเป็นการฉลองสมรสด้วยความรู้สึกโล่งอก


“ขอบคุณนะพราว ฉันรักเธอเหลือเกิน”


“ฮื้อ...คะ คุณบาส พอก่อนค่ะพอแล้ว คุณยังมีความผิดนะคะอย่าลืมสิ” พราวฟ้าเอามือป้องใบหน้าหล่อเหลาออกไป แต่มีหรือบาสเตียนจะยอม ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนแนบริมฝีปากจูบภรรยาคนสวยอีกครั้ง พราวฟ้าได้แต่ประท้วงในลำคอ ก่อนที่เสียงประท้วงนั้นจะแปรเปลี่ยนไปตามห้วงอารมณ์...


หวังว่าพราวจะตัดสินใจไม่ผิดนะคะ


ดวงตากลมโตค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับเปิดรับสัมผัสและเรียนรู้สิ่งที่เขากำลังตั้งใจถ่ายทอดด้วยหัวใจ

.

.

.

.

                หลังหว่านล้อมจนพราวฟ้ายอมจดทะเบียนสมรส บาสเตียนก็มอบหมายให้บอดี้การ์ดหนุ่มนำเอกสารสำคัญไปจัดการให้มีผลทางกฎหมายอย่างสมบูรณ์ทันที ก่อนจะเดินทางกลับมายังโรงแรมเมนิแกนด์เมื่อทริปหวานสิ้นสุดลง ครั้งแรกที่เฮลิคอปเตอร์ร่อนลงจอดตรงจุดที่เคยมารับพราวฟ้าก็ถือโอกาสขอแยกกับคนเป็นสามีตรงนั้นเพื่อไม่ให้เป็นที่ครหาจนชายหนุ่มเสื่อมเสียชื่อเสียง แต่ดูเหมือนบาสเตียนจะไม่คิดถึงข้อนั้นเลยสักนิด เพราะทันทีที่หญิงสาวเอ่ยปากเขาก็ปฏิเสธคำขอของเธออย่างไร้เยื่อใยก่อนจะดึงพราวฟ้าเข้าไปนั่งในรถมาจอดตรงส่วนหน้าของโรงแรมอย่างไม่คิดสนสายตาใคร


                พราวฟ้าจำต้องเดินเคียงข้างสามีหมาดๆ ของตัวเองเข้าไปในโรงแรมอย่างไม่อาจเลี่ยง แอบทำใจมาในรถแล้วว่าอาจต้องถูกเพื่อนร่วมงานมองด้วยสายตาแปลกๆ และคงเต็มไปด้วยความไม่พอใจหากทุกคนเห็นเธอมากับเจ้าของโรงแรมหนุ่ม แต่ถึงอย่างไรเรื่องของเธอก็ไม่สำคัญเท่าภาพลักษณ์ผู้บริหารสูงสุดของบาสเตียน หญิงสาวไม่อยากให้เขาเสียการปกครองหากมีคนรู้เรื่องความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่มกับหญิงสาว เธอจึงพยายามเดินให้ห่างจากคนเป็นสามีให้มากเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ไม่มากพอจนทำให้บาสเตียนสงสัยว่าเธอกำลังคิดทำอะไรอยู่ เพราะหากชายหนุ่มรู้จ้างให้คนเอาแต่ใจก็ไม่มีทางเห็นด้วยและคงจะทำในสิ่งที่สวนทางกับพราวฟ้าเป็นแน่


                คิดไปเองหรือเปล่านะ?คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเมื่อพนักงานต้อนรับค้อมศีรษะให้เธออย่างพินอบพิเทาราวกับหญิงสาวเป็นเจ้านายอีกคนก็ไม่ปาน หญิงสาวแน่ใจว่าคนเหล่านั้นไม่ได้เคารพบาสเตียนเพียงคนเดียว ไหนจะเพื่อนร่วมงานแผนกฟร้อนออฟฟิศที่มองพราวฟ้าด้วยสายตาที่ต่างออกไปจากเมื่อสามวันก่อนชนิดผลิกฝ่ามือ...จะว่าทุกคนรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับบาสเตียนแล้วก็คงไม่ใช่เพราะทั้งคู่เพิ่งกลับจากเวนิสเดี๋ยวนี้นี่เอง และพราวฟ้าก็แน่ใจเหลือเกินว่าเธอไม่ได้แสดงพิรุธอะไรให้คนอื่นสงสัยอย่างแน่นอน แม้จะเดินเข้าโรงแรมมาพร้อมกันแต่ก็มีเหตุผลอีกมากมายที่จะนำมาเป็นข้ออ้างว่าทำไมถึงเข้ามาพร้อมกันได้ คนสงสัยพยายามคิดสาระตะแต่ก็เหมือนจะไร้คำตอบ


                เมื่อปล่อยให้หญิงสาวได้สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นจนพอใจคนเจ้าแผนการก็หันกลับไปมองภรรยาคนสวยที่ขมวดจนคิ้วแทบจะชนกันอยู่แล้วอย่างขบขันระคนเอ็นดู ร่างสูงหยุดรอเล็กน้อยให้หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้อีกนิดจึงวาดวงแขนโอบเอวบางอย่างถือสิทธิ์ทำเอาคนที่อยู่ในภวังค์ความคิดถึงกับสะดุ้งสุดตัวอย่างตกใจ


                “คุณบาสคะ ถึงเราจะเป็นอะไรกันแต่ในที่ทำงานไม่ควรแสดงออกนะคะ มันเสียภาพลักษณ์ผู้บริหาร” มือเล็กพยายามดันตัวออกห่างสลับกับมองไปรอบๆ ด้วยกลัวว่าคนอื่นจะเห็น


                “คิดมาก” ชายหนุ่มส่ายหน้ายิ้มๆ แกล้งกระชับวงแขนแน่นขึ้นจนคนเตือนถึงกับอ่อนใจ 


                “พราวเป็นพนักงานใต้บังคับบัญชานะคะ...คนอื่นจะมองยังไงถ้ารู้ว่าเรา...”


                “ถ้ารู้ว่าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาก็จงฟังคำบัญชาจากสามีคนนี้เสียนะ...เมียรัก” คนเป็นสามีแกล้งกระซิบเสียงแผ่วข้างหูทำเอาคนฟังแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน ได้แต่ก้มหน้างุดเพื่อหนีสายตากรุ้มกริ่มที่เธอได้เห็นบ่อยๆ ตลอดสองสามวันที่ผ่านมา


                คนบ้า! พูดอะไรไม่รู้จักอายบ้างเลย...


                “หึๆ” บาสเตียนยกยิ้มอย่างชอบใจเมื่อเห็นว่าคำพูดของเขามีผลต่อความรู้สึกของหญิงสาวถึงเพียงนี้...หากไม่ได้ยืนอยู่ในโรงแรมซึ่งมีสายตาหลายคู่ของพนักงานลอบมองด้วยความสนใจชายหนุ่มคงได้จับคนน่ารักของเขามาฟัดให้หายมันเขี้ยวสักที





โถ.....พราว ลูก คนเขาลือว่าหนูได้กับเจ้าของโรงแรมตั้งแต่เท้าเหยียบโรมแล้ว 55555 

ช่าง (พยายาม) มองโลกในแง่ดีจริงแม่คุณ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

344 ความคิดเห็น

  1. #334 READER ^0^ (@mamagustiung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:36

    มี e book มั้ยค่ะ

    #334
    1
    • 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:38
      อีบุคต้องรอหลังจากหนังสือตีพิมพ์สักพักใหญ่ค่ะ ถ้ามีเมื่อไรจะเข้ามาแจ้งนะคะ ^_^
      #334-1
  2. #332 JuF_PeR (@juf-tom) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 19:04
    มายัง หนังสือออกยัง
    #332
    1
    • 8 พฤศจิกายน 2561 / 20:46
      ใกล้แล้วค่ะ อีกนิดนุงงงงงง เข้าคิวตีพิมพ์แล้วค่ะ ไปอ่านนิ้มจิ้มปกหลังได้ในเว็บสำนักพิมพ์ค่ะ อิอิ
      https://www.lightoflovebookgroup.com/showwait.php?bid=939
      #332-1
  3. #331 happy_p2 (@Happy_p) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 18:33
    อยากได้ ๆ แบบนี้ ... 55555
    #331
    1
  4. #80 janch (@janch) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 06:40
    เอางัยดีล่ะเฮีย มีคนอยากได้เมียในอนาคต.....555
    #80
    1
  5. #79 meloveDek (@meloveDek) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 23:53
    คาล เดลล์นายอยากได้ผิดคนซะแล้วนั้นเมียเฮียในอนาคตเลยนะ
    #79
    1
  6. #78 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 22:17
    โฮะๆๆ..จะมาแย่งว่าที่เมียของพี่รึ..เพื่อนน้อง..งานนี้วอนซะแล้ว
    #78
    1
    • #78-1 สิริรฉัตร (@0849559567) (จากตอนที่ 17)
      3 มกราคม 2560 / 14:46
      คู่แข่งเค้าก็มีภาษีของเค้า ฮ่าๆ ป๋าเจองานยากละ
      #78-1