ตอนที่ 20 : ตอนที่ 9 เคลียร์ปัญหา 9-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    12 พ.ย. 61

ตอนที่ 9 เคลียร์ปัญหา

 

                ซิดนีย์ เวนชาเบอร์ รองประธานบริษัท เวนซ่า แบรนด์เครื่องสำอางชั้นนำของยุโรป หญิงสาวนั่งรอการกลับมาของคู่หมั้นหนุ่มอย่างใจเย็น มาดนิ่งๆ ราวกับนางพญาของเธอทำให้คนรอบข้างพลอยเกรงขามโดยอัตโนมัติ สุวรรณษา เมนิแกนด์ นั่งจิบชาร้อนเงียบๆ พลางลอบสังเกตว่าที่ลูกสะใภ้ของตนไปด้วย นางไม่เข้าใจเลยว่าสามีไปหลงติดอกติดใจอะไรกับผู้หญิงเย็นชาคนนี้นักหนา ถึงอยากจะให้ลูกชายเพียงคนเดียวร่วมหอลงโรงกับเธอถึงเพียงนี้ แต่สำหรับสุวรรณษาแล้วหาได้ปลื้มปีติในตัวสตรีมาดนางพญาที่มักมองเหยียดคนอื่นเป็นนิจเช่นนี้ไม่ ในฐานะคนเป็นแม่นางเชื่อเหลือเกินว่าบุตรชายมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เขายอมเอาชีวิตทั้งชีวิตมาเดิมพันเช่นนี้


                “บาสเตียนนี่ยังเหมือนเดิมเลยนะคะ หนูมาที่นี่ทีไรไม่เคยอยู่ต้อนรับสักครั้ง” เสียงเรียบๆ เหมือนตัดพ้อนิดๆ ของซิดนีย์ทำให้คนนั่งจิบชาอยู่วางแก้วลงแล้วเอ่ยขึ้นบ้าง


                “คงติดงานมั้งจ๊ะ”


                “แต่หนูได้ข่าวมาว่าเขากำลังติดผู้หญิง” ซิดนีย์เหยียดยิ้มเย็นให้คนที่แก้ตัวแทนลูกชาย นี่กระไรล่ะสิ่งที่สุวรรณษาไม่ชอบในตัวหญิงสาวนางนี้ ภายนอกดูนิ่งเฉยวางตัวดี...แต่ภายในซ่อนความร้ายกาจอย่างเหลือรับประทาน


                “อันนี้ฉันก็ไม่รู้หรอกจ้ะ แล้วหนูซิดนีย์ล่ะ มีคนรักกับเขาบ้างหรือยัง”


                “บาสเตียนเป็นคู่หมั้นของหนู คุณป้าลืมไปแล้วกระมังคะ”


                “อ๋อ...เปล่าหรอกจ้ะ ฉันไม่ลืมหรอก” สุวรรณษายิ้มเย็นกลับไปบ้าง รู้สึกอึดอัดเมื่อต้องนั่งสนทนากับว่าที่ลูกสะใภ้...ยังไม่ทันแต่งก็ข่มแม่สามีเสียขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะทำอะไรได้บ้างกับคนที่มาแย่งความรักของบาสเตียนไปจากหล่อน


                “ฉันขอตัวขึ้นไปพักผ่อนข้างบนนะ เชิญหนูตามสบาย อีกสักพักคุณอังเดรย์คงมาถึง” ว่าแล้วคนอาวุโสกว่าก็ลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นชั้นสองของคฤหาสน์หลังโตทันที...ไม่แปลกใจเลยทำไมเวย์กัสถึงเกลียดผู้หญิงคนนี้นักหนา และไม่แปลกใจเช่นกันทำไมบาสเตียนถึงไม่ยอมแต่งงานกับเธอเสียที สุวรรณษาได้แต่ภาวนาให้บุตรชายพบเจอความรักก่อนเงื่อนไขจะหมดลง ตนไม่อยากสู้รบกับลูกสะใภ้ที่ฉลาดเป็นกรดและซ่อนเขี้ยวคมไว้รอบด้านเช่นนี้


                ซิดนีย์ปรายสายตามองมารดาของคู่หมั้นหนุ่มนิ่งก่อนจะหันกลับมาดึงนิตยสารขึ้นอ่านฆ่าเวลา ทุกครั้งที่เธอเดินทางมาที่นี่มักจะได้รับการต้อนรับจากคนเป็นคู่หมั้นดีเสมอ...หึ! เธอชินเสียแล้วละ หากเขาไม่ไปต่างประเทศก็ทำตัวหายเข้ากลีบเมฆเป็นประจำ ซิดนีย์ทราบดีว่าบาสเตียนไม่เคยรักเธอ แต่หญิงสาวก็หวังใช้การแต่งงานผูกตัวเขาเอาไว้...เผื่อวันใดวันหนึ่งชายหนุ่มจะยอมใจอ่อนมอบความรักให้กับเธอบ้าง


สำหรับเรื่องผู้หญิงที่สืบทราบมาว่าบาสเตียนกำลังให้ความสนใจ ซิดนีย์ไม่ได้วางเฉยเพียงแต่เธอยังไม่สามารถทำอะไรบุ่มบ่ามได้เพราะคนของบาสเตียนคอยดูแลอย่างแน่นหนา นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องนั่งเครื่องบินร่วมหลายชั่วโมงมาจากอเมริกาเพื่อประเมินท่าทีของศัตรู เพราะคนอย่างซิดนีย์ไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้ของรักของหวงของเธอ...อย่าว่าแต่ผู้หญิงที่บาสเตียนเคยควงเลยที่หญิงสาวตามจองล้างจองผลาญอย่างเงียบๆ จนอีกฝ่ายไม่กล้ากลับมายุ่งกับชายหนุ่มอีก แม้แต่ผู้หญิงที่เพียงแค่ให้ความสนใจกับเจ้าของโรงแรมหนุ่มก็ล้วนเคยถูกซิดนีย์กีดกันและสั่งสอนมาแล้วทั้งนั้น...นับประสาอะไรกับผู้หญิงที่ไร้สกุลรุนช่องคนนี้!

 .

.

.

.

                ตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับหญิงสาวว่าจะเร่งเคลียร์ทุกอย่างให้จบโดยเร็วที่สุด ตกเย็นบาสเตียนจึงตัดสินใจพาภรรยาคนสวยเดินทางไปพบบิดามารดาและคู่หมั้นสาวอย่างซิดนีย์ ซึ่งชายหนุ่มทราบมาว่าเธอเพิ่งเดินทางมาถึงคฤหาสน์เมนิแกนด์ราวหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมานี้เอง


                เมื่อรถลีมูซีนคันหรูแล่นเข้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่พราวฟ้าก็เริ่มเกิดอาการกระสับกระส่าย ใบหน้าหวานซีดเผือดลงตามลำดับ ในขณะที่หัวใจเต้นแรงจนเกินลิมิต ทั้งตื่นเต้นทั้งกลัวในเวลาเดียวกัน มือเล็กเย็นเฉียบราวกับขาดเลือดไปหล่อเลี้ยงแต่ช่างน่าแปลกนักที่เหงื่อซึมออกมาจนฝ่ามือทั้งสองข้างเปียกชื้นไปหมด


                “พร้อมจะยืนเคียงข้างฉันหรือยังพราว” นั่นเป็นคำถามแสนประหลาดที่คนเป็นสามีเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยก่อนจะถามเธอมาที่นี่ หญิงสาวในตอนนั้นขมวดคิ้วมองคนถามอย่างไม่เข้าใจ การที่เธอตัดสินใจจดทะเบียนสมรสและใช้ชีวิตคู่กับเขายังไม่เรียกว่าพร้อมอีกหรือ?


                “ฉันหมายถึงพร้อมไหมถ้าวันนี้จะพาไปพบแด็ดกับแม่...และซิดนีย์” บาสเตียนขยายความเพิ่ม นัยต์ตาคู่คมเวลามองหญิงสาวนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและเอ็นดูอย่างสุดหัวใจ แล้วเหตุใดพราวฟ้าจะไม่พร้อมกันเล่า หญิงสาวยิ้มบางๆ ยืนยันในความพร้อม ไม่ว่าเขาจะพาไปแห่งหนใดเธอก็พร้อมจะตามไปทุกที่


                “ถ้าคุณบาสพร้อมพราวก็พร้อมค่ะ...”


                นั่นคือคำตอบของเธอ ณ ตอนนั้น ทว่าในตอนนี้หญิงสาวกลับนึกอยากชะลอความพร้อมออกไปอีกสักระยะเหลือเกิน หากคิดในแง่ของคนเป็นพ่อเป็นแม่แล้วเรื่องระหว่างเธอกับบาสเตียนเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนแม้แต่ตัวพราวฟ้าเองยังแทบตั้งตัวไม่ทัน แล้วบุพการีของชายหนุ่มเล่า...จะต้อนรับสะใภ้จนๆ อย่างเธอสักแค่ไหน


บาสเตียนลอบสังเกตสีหน้าของภรรยาอยู่ตลอด เมื่อลงจากรถจึงดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดแล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง


                “เป็นอะไร?”


                “เปล่าค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธ หากความกังวลยังไม่เลือนไปจากดวงตา


                “กลัวหรือ?” คนเป็นสามีเอ่ยถามตรงๆ ทำให้คนถูกรู้ทันเงยหน้าขึ้นสบตาโดยอัตโนมัติด้วยหมายจะปฏิเสธ แต่พอเห็นชายหนุ่มมองเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มพราวฟ้าจึงก้มหน้ายอมรับเสียงอ่อย


                “กลัวคุณพ่อคุณแม่ของคุณบาส...” เสียงหวานขาดหายไปเหมือนลังเล แต่ถึงแม้หญิงสาวจะไม่เอ่ยออกมาบาสเตียนก็พอจะรู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร มือหนาจึงลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยนก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น


                “ไม่ต้องกลัวนะ เราจะผ่านมันไปด้วยกัน...แต่สบายใจเถอะไม่มีอะไรร้ายแรงอย่างที่คิดหรอก”


                “ค่ะ” หญิงสาวคลี่ยิ้มเล็กน้อยด้วยไม่อยากให้ชายหนุ่มต้องคิดมากกับเรื่องเล็กน้อยของเธอ ก่อนจะสูดลมเข้าเต็มปอดพยายามเรียกความมั่นใจให้ตัวเองแล้วเดินเข้าไปด้านในกับร่างสูง หากเมื่อความกังวลคลายตัวความสงสัยก็แทรกตัวเข้ามาแทนที่ทันที


“ทำไมที่บ้านคุณถึงมีบอดี้การ์ดเต็มไปหมดเลยคะ?” พราวฟ้าเอ่ยถามอย่างแปลกใจพลางกวาดสายตามองเงียบๆ ตอนที่รถขับมาจอดหน้าประตูรั้วก็มีบอดี้การ์ดคอยเฝ้าอยู่ถึงสองคน ครั้นเมื่อรถเคลื่อนตัวเข้ามาก็พบว่ามีชายฉกรรจ์หุ่นร่างกำยำสวมใส่ชุดดำสีหน้าเคร่งขรึมน่าเกรงขามกระจายกำลังอยู่ทั่วบ้าน หากเขาบอกว่าที่นี่เป็นบ้านของมาเฟียอิตาลีพราวฟ้าก็เห็นจะเชื่ออย่างสนิทใจ


                “สมัยปู่ทวดของฉันพวกท่านเคยเป็นมาเฟียมาก่อน สมัยนั้นมีแต่การฆ่าชิงความเป็นใหญ่ ต้องอยู่แบบลำบาก ต่อสู้กันตลอดเวลา พอมาถึงยุคแด็ดของฉันท่านไม่ชอบการใช้ชีวิตแบบมาเฟียจึงประกาศตัวยุติไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครทั้งสิ้น”


                หญิงสาวถึงกับอึ้งเมื่อสิ่งที่คิดดันเป็นเรื่องจริงขึ้นมา...หากแต่สิ่งที่น่ากังวลกว่าก็คือความปลอดภัยของชายหนุ่มต่างหาก พราวฟ้าเคยได้ยินว่าพวกมาเฟียโหดร้ายใจเด็ด เมื่อเกิดการปะทะระหว่างแก๊งขึ้นสิ่งที่ตามมาเป็นเงาตามตัวก็คือความสูญเสีย...เธอไม่อยากสูญเสียคนตรงหน้าจากเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนั้น เพียงแค่คิดว่าจะไม่มีเขาอยู่ในชีวิตก็รู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นควักหัวใจออกไปจากอกอย่างไร้ความปราณี


                “พราวเคยได้ยินว่าขึ้นหลังเสือแล้วลงไม่ได้...” ใบหน้าหวานเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด หากบาสเตียนก็จำต้องพยักหน้ายอมรับเพราะนั่นคือความจริง แม้ไม่สามารถยืนยันได้เต็มปากว่าจะไม่มีใครปองร้ายคิดเอาชีวิต หากชายหนุ่มก็เชื่อมั่นว่าเขาสามารถปกป้องดูแลคนตัวเล็กได้อย่างสุดความสามารถแน่นอน


                “ก็ประมาณนั้น มันไม่ได้ออกจากวงการพวกนี้มาง่ายๆ หรอก เราถึงต้องมีบอดี้การ์ดเต็มบ้านอยู่ตลอด แต่เราไม่เคยทำใครก่อน และถ้าไม่หนักหนาจริงๆ เราจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนั้นเลย” มือหนาลูบผมนุ่มอย่างปลอบโยนพลางยิ้มบางๆ ให้พราวฟ้าสบายใจ


                “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ฉันจัดการกับคนพวกนั้นได้...ส่วนมากมีแต่นักเลงกระจอกเท่านั้นละ ที่ไม่รู้ว่ามายุ่งกับพวกเราแล้วจะเจออะไร”


                “ละ...แล้วคุณบาสทำยังไงกับคนพวกนั้นคะ?” หญิงสาวถึงกับผงะมองสามีใบหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นแววตาเหี้ยมเกรียมแฝงท้ายประโยค บาสเตียนหัวเราะในลำคอมองคนเป็นภรรยากลับอย่างรู้ทันก่อนโยกศีรษะเล็กไปมาด้วยความมันเขี้ยว


                “ฉันแค่สั่งสอนนิดหน่อย ไม่ถึงกับฆ่าใครตายหรอก บ้านเมืองมีกฎหมายไม่อยากติดคุก...เดี๋ยวไม่ได้อยู่กับเมีย”







มีใครนับบ้างว่าเฮียบาสเค้าจีบเมียไปกี่ครั้งแล้ว ฮ่าๆๆ

จีบตลอดเวลา จีบทุกที่ทุกสถานการณ์ ได้เป็นเมียแล้วก็ยังไม่หยุดจีบ

ผู้ชายแบบนี้ไม่รู้ว่ามีในชีวิตจริงหรือเปล่า แต่ถ้าอยากฟินเต็มๆ ต้องซื้อหนังสือเด้อ 55555 (ขายของก็มา)


หน้าเว็บยังไม่เปิดจอง แต่สามารถสอบถามรายละเอียดได้ที่เฟสบุคสำนักพิมพ์ค่ะ

https://www.facebook.com/lightoflovebooks



ปล. ขอฝาก 

ซ้อนแผนรักมาเฟีย (ซีรีย์ชุด ผู้หญิงของมาเฟีย ลำดับที่ 2) 

เรื่องราวของเวย์กัส เจ้าของธุรกิจอัญมณีผู้ไม่เคยหยุดนิ่งกับสตรีนางใด 

แต่เกิดติดใจรสจูบแสนธรรมด๊า ธรรมดา ของผู้หญิงธรรมดาๆ แต่โคตรโดนใจฃ

         “พลอยลี่...”

          “พลอย!”

          “พลอยลี่...”

          “พลอยๆ ก็บอกว่าชื่อพลอยไง”

          “พลอยลี่”

“นี่คุณ! บอกว่าให้หยุดเรียกชื่อฉันแบบนั้น ฉันชื่อพลอยยย”

“พลอยลี่”

“โอ้ย! เมื่อไรคุณจะเลิกเรียกฉันแบบนี้สักที!”

"หึ...ถ้าไม่ให้เรียกว่าพลอยลี่ หนูก็ขึ้นมานอนบนเตียงกับพี่สักทีสิครับ"

"ฝันไปเถอะ!! แล้วก็เลิกเรียกชื่อฉันด้วยสรรพนามแปลกๆ พวกนั้นได้แล้ว มัน - น่า - ขน - ลุก"

"อย่าพยศสิครับ หนูพลอยลี่ก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบถูกขัดใจ!"

https://writer.dek-d.com/0849559567/writer/view.php?id=1552934





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

344 ความคิดเห็น

  1. #339 happy_p2 (@Happy_p) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 16:53

    ผู้ชายดี ๆ คงมีแต่ในนิยายยยยยยยยยยย...
    #339
    2
  2. #338 JuF_PeR (@juf-tom) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 07:49
    ขายเก่งงงงง
    #338
    1
  3. #102 alyjitranut (@alyjitranut) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 07:13
    รออออออ
    #102
    1
  4. #101 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 06:46
    ทำมายยยยยยยยยยยยยยยยย..... ทำกับพี่แบบนี้.......
    #101
    1