Sotus ss : รักที่มั่นคง (ก้องภพ & อาทิตย์)

ตอนที่ 1 : คิดถึง โหยหา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,855
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    29 มี.ค. 60


    "สวัสดีครับปีหนึ่ง ผมขอแนะนำตัวเองกับเพื่อนๆ ของผมก่อนนะครับ เริ่มจากด้านขวามือสุดของพวกคุณ นั่นคือ พี่โอ๊ค ถัดมาคือพี่เอ็ม ด้านซ้ายสุดคือพี่ทิว ถัดมาคือพี่วาด แล้วผม ก้องภพที่ปีนี้ได้รับมอบหมายให้ดูแลพวกคุณในฐานะเฮดว้าก พวกคุณจะอยู่ในความดูแลของผม และบรรดาพี่ว้ากทั้งหมดเป็นเวลาสามเดือนเพื่อพิสูจน์ว่าพวกคุณเหมาะสมที่จะมาเป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ของที่นี่ และเหมาะสมที่พวกผมจะนับพวกคุณเป็นรุ่นน้องหรือเปล่า"

เสียงเข้มที่เอ่ยพูดกับรุ่นน้องปีหนึ่งฟังดูน่ากลัว น่าเกรงขาม แต่ใบหน้าหล่อคม รูปร่างที่สูงสง่าสมกับตำแหน่งเดือนที่เคยได้รับ ไหนจะพ่วงด้วยตำแหน่งรองประธานรุ่น และตอนนี้ยังมีตำแหน่งเฮดว้ากเพิ่มขึ้นมาอีกส่งผลให้ก้องภพดูน่าสนใจไม่น้อย

    "แกๆ แกว่าพี่ก้องเค้าจะมีแฟนรึยังว่ะ"

    "น่าจะนะแก หล่อขนาดนั้น แล้วเราได้ข้อมูลมาอีกนะว่าบ้านพี่ก้องรวยมาก มีโรงงานเป็นของ
ตัวเองเลยนะ"

    "จริงดิ หล่อ เรียนเก่ง บ้านรวย เพอร์เฟกต์อะไรเบอร์นั่นว่ะ นี่ที่เราทนมานั่งที่ห้องเชียร์เนี้ยเพราะพี่เค้าเลยนะ แค่เสียงเข้มๆ หน้านิ่งๆ ก็ทรมานจิตใจแล้วอ่ะ ถ้าพี่แกเปลี่ยนสายตามาเป็นอ้อนๆ เสียงนุ่มๆ โอ้ย!!!! ดีต่อใจแน่ๆ เลยแก"

เสียงบรรดาสาวๆ ปีหนึ่งที่กำลังพูดถึงเฮดว้ากคนใหม่เรียกรอยยิ้มบางๆ จากอดีตเฮดว้ากได้เป็นอย่างดี อาทิตย์เดินมาเรื่อยๆ เค้าตั้งใจจะมารับไอ้แสบกลับคอนโด พอดีเค้าได้หยุดยาวติดกันเป็นอาทิตย์ หลังจากโหมงานอย่างหนักมาเกือบสามเดือน เค้าแทบไม่มีเวลาให้คุณแฟนเลย แรกๆ 
ก้องภพก็ยังนิ่งๆ แต่เข้าเดือนที่สอง ที่เค้ามาหาไม่ได้เจ้าตัวเริ่มเกิดอาการงอแง แล้วนี่งอแงหนักอีกเมื่อต้นเดือน วันนี้เค้าเลยตั้งใจจะเซอร์ไพร์สไอ้แสบเสียหน่อย

    "กว่าจะประชุมเสร็จเกือบสามทุ่มครึ่งเลย งั้นกูกลับก่อนนะ ป่านนี้เสือโคร่งมารอล่ะ"

ทิวรีบเอ่ยลาเพื่อนๆ เมื่อดูเวลาว่าล่วงเลยกว่าที่บอกแฟนหนุ่มมาเกือบครึ่งชั่วโมงล่ะ

    "เอ่อๆ กลับดีๆ นี่วันนี้เสือโคร่งจะพามึงไปบ้านนู่นใช่ป่ะ"

วาดเอ่ยถาม ทิวพยักหน้าเบาๆ เค้ากับเสือโคร่งคบกันมาเป็นปีล่ะ เสือโคร่งก็ดูจริงใจกับเค้ามาก ชายหนุ่มพาเค้าไปแนะนำกับครอบครัวตั้งแต่คบกันได้เดือนเดียว ทางนั้นก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร เค้ากับเสือโคร่งเลยคบกันเปิดเผย เพราะผู้ใหญ่สองฝ่ายไฟเขียว ทุกอย่างมันดีมาก ดีที่สุด จะไม่ดีก็ใจเค้าเองนี่แหละที่ยังยึดติด หวนคิดถึงใครบางคนอยู่บ่อยครั้ง คนที่ยังไม่ได้ไปไหน คนที่ยังต้องเจอหน้ากันทุกวัน เมื่อได้เจอ ได้สบตาใจก็ยังสั่นทรมาน
ทุกครั้ง เค้าเองก็ไม่สามารถควบคุมหัวใจตัวเองได้เลย สิ่งที่ทำได้คือซ่อนความรู้สึกเอาไว้ เก็บมันเอาไว้ ไม่ให้ใครรับรู้เด็ดขาด

    "ก้อง..มีคนมาหา"

เมย์แฟนสาวของเอ็ม แล้วยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนเดินเข้ามาหาก้องภพ ชายหนุ่มเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ก่อนจะเผยยิ้มกว้างเมื่อเจอใครที่เค้าโครตคิดถึง

    "อุ่น!!!!"

   "พี่อาทิตย์หวัดดีครับ / ค่ะ"

อาทิตย์รับไหว้รุ่นน้องที่ยกมือสวัสดีเค้า ก่อนจะเดินเข้าไปหาคนที่เค้าตั้งใจมารับ

    "ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมา"

    "เซอร์ไพร์สไง"

อาทิตย์ยิ้มให้ก้องภพ ก่อนจะยักคิ้วให้ข้างนึง ก้องภพดึงร่างเล็กเข้าไปกอดแน่น ด้วยความคิดถึงจากก้นบึงของหัวใจ 

    "เฮ้ย!! ปล่อย..อายเค้า คุณเป็นเฮดว้ากนะ รักษามาดหน่อยสิ"

อาทิตย์ดุเบาๆ ก้องภพยอมปล่อยร่างบางที่เค้ากอดรัดเสียแน่นมาเป็นจับมือนุ่มๆ แทน 

    "คุณเนี้ยนะ"

อาทิตย์ได้แต่ถอนหายใจ ดูสายตาเค้าเถอะอ้อนเป็นแมวน้อยเลยน่ะ

    "งั้นเรากลับกันดีกว่านะครับ เฮ้ย!! พวกมึงกูกลับก่อนนะ"

ก้องภพรีบลาเพื่อนๆ ก่อนจะดึงอาทิตย์ให้เดินตามตัวเองไป

    "สวัสดีค่ะ / ครับ พี่อาทิตย์"

เพื่อนๆ ของก้องภพยกมือไหว้อาทิตย์กันเป็นแถว อาทิตย์รีบรับไหว้ ชายหนุ่มยังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว

    "ไอ้อาทิตย์!!!!"

    "ไอ้เปรม!!!!"

สองเพื่อนรักรีบวิ่งเข้าไปหากันด้วยความคิดถีง

    "คิดถึงมึงฉิบหาย นัดเจอกันทีไรขาดมึงทุกที
แล้วนี่มาไงว่ะ"

    "พอดีกูได้หยุดยาวว่ะ เลยมาหาก้องอ่ะ
เอ่อ!! เดี๋ยวนัดลงร้านกันนะมึง คิดถึงพวกมึงมาก"

    "ได้ๆ เดี๋ยวกูโทรบอกอีกที งั้นกูไปก่อนนะเมียหิวข้าวล่ะ เจอกันมึง"

อาทิตย์คุยกับเปรมอีกสองสามประโยคก็แยกย้ายกัน

    "ก้องหิวเปล่า ผมซื้อของกินมา....หื้อ...ก้อง"

ทันทีที่ได้อยู่กันตามลำพัง ก้องภพก็รีบเข้ามากอดรัดร่างบางที่เค้าแสนจะโหยหา

    "จะทำอะไร กินข้าวก่อนดิ"

อาทิตย์ยกมือดันหน้าอกแกร่งไว้ ตอนนี้เค้ากำลังนอนแหงนหงายอยู่ใต้ร่างแฟนหนุ่มรุ่นน้องบนเตียงนอนหนา ก้องภพลูบผมนุ่มของอาทิตย์อย่างแผ่วเบา 

    "กินอุ่นก่อนดีกว่า อยากกินมานานล่ะ..."

ก้องภพบอกเสียงพร่าก่อนจะประทับจุมพิตอันแสนหวานลงบนกลีบปากนุ่มอย่างอ่อนโยน อาทิตย์หลับตาพริ้มตอบสนองด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างกันคิดถึง โหยหา ร่างสองร่างแนบชิดจนแทบจะหลอมละลายเป็นกายเดียวกัน.....

......อาทิตย์......

    "ตื่นได้แล้วครับ จะสิบโมงแล้วนะ"

เสียงที่กระซิบข้างหูก่อนแก้มของผมจะถูกปลายจมูกโด่งๆ กดลงมาหลายต่อหลายครั้ง

    "ก้อง..ฮื้อ...ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว"

ผมลืมตาขึ้นมามองเจ้าคนที่มันกำลังรุกรานผม

    "งั้นไปอาบน้ำนะครับ"

ก้องภพบอกผมก่อนจะก้มลงหอมหน้าผากอีกครั้ง

    "สระผมเหรอครับ มาผมช่วยนะ"

ผมใช้เวลาอาบน้ำสระผมอยู่ครึ่งชั่วโมงก็เดินออกมาพบกับก้องภพที่กำลังนั่งอ่านหนังสือที่ปลายเตียง ก่อนจะวางหนังสือลงแล้วเดินมาหยิบผ้าขนหนูผืนสะอาดเช็ดผมให้ผม

    "คิดถึงผมมั้ยครับ ไม่เจอกันเป็นเดือนๆ"

    "ไม่คิดจะมาหรือไง แล้วนี่กินอะไรบ้างป่ะ ตัวผอมลงไปเยอะเลย อย่าหักโหมสิ พักผ่อนบ้าง
รู้มั้ย"

    "ไม่มีเมียอยู่ด้วย กินอะไรก็ไม่อร่อย"

ก้องภพพูดพร้อมกอดผมเอาไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง

     "ปากดี"

ผมว่าไอ้คนช่างอ้อนด้วยความหมันไส้ 

    "งั้นเราไปหาอะไรกินข้างนอกมั้ยครับ ได้เดินเล่นกันด้วย ไปห้างใกล้ๆ นี่ก็ได้"

ก้องภพเสนอไอเดีย ผมไม่อยากขัดใจเค้าครับ ถือชดเชยเวลาที่ผมให้เค้าไม่ได้แล้วกัน

    "เอาดิ ตามใจคุณเลย"

    ก้องภพชวนผมไปกินร้านอาหารญี่ปุ่นที่เค้าแสนจะโปรดปราน ต่อด้วยไอศกรีมโฮมเมดร้านประจำก่อนจะมาดูหนังกิจกรรมที่ชื่นชอบอีกอย่างนึงของก้องภพ กว่าจะจบทุกอย่างที่คุณชายต้องการกลับถึงห้องก็เกือบสองทุ่ม

    "เราไม่ได้ไปกันแบบนี้นานแล้วเนอะ"

ผมพูดในตอนนี้ที่ผมกำลังนอนหนุนตักอุ่นที่ผมคุ้นเคย ก้องภพยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนพร้อมลูบผมนุ่มของผมไปด้วย

    "ผมเรียนจบเมื่อไรถือว่าหมดเวลาฝึกฝีมือตัวเองแล้วนะครับ พี่อาทิตย์ต้องออกมาทำธุระกิจของครอบครัวอย่างเดียวนะ เราจะได้ไม่ต้องห่างกันแบบนี้คิดถึงใจจะขาดรู้เปล่า"

ก้องภพออดอ้อน ผมได้แต่หัวเราะกับท่าทีของ
ก้องภพอ้อนเก่งขนาดนี้ จะไม่เอ็นดูได้ยังไง

    "เอ่อ..เดือนหน้ามีรับน้องนอกสถานที่ พี่อาทิตย์พอจะว่างมั้ยครับ เพราะอาจารย์อยากให้เฮดว้ากที่เป็นศิษย์เก่าไปด้วยอ่ะครับ ผมโทรไปชวนเฮียตั้มแล้วครับ แกโอเค พี่เดียร์ไม่มีปัญหา ก็เหลือพี่อาทิตย์แหละครับ"

    "เดือนหน้าเหรอ....อืม.ไม่แน่ใจนะ แต่จะลองดูล่ะกัน จะพยายามไปให้ได้แหละ"

    "ครับ อาจารย์แกอยากให้ปีหนึ่งเจอรุ่นพี่เก่าๆ และอีกอย่างผมก็อยากอยู่กับพี่ด้วย เราไม่ได้อยู่แนบชิดกันแบบนี้มาเป็นเดือนๆ แล้ว"

ผมลุกขึ้นจากตักนุ่มที่หนุนอยู่มาเป็นนั่งบนตัก
ก้องภพแทน ใบหน้าเราห่างกันเพียงปลายจมูกกั้นเท่านั้น

    "งั้นเรามาแนบชิดชดเชยเวลาที่ขาดหายดีป่ะ"

ก้องภพยิ้มกว้างก่อนรั้งใบหน้าผมเข้าไปจูบ ผมเองก็ตอบรับไม่ต่างกัน ก็คิดถึงอ่ะเนอะ คิดถึงมาก

 

****** มาล่ะจ้ะ ตอนแรกมาน้อยนึงนุง ขอเวลาไรท์สักแปบเนอะ จะพยายามแต่งตอนยาวๆ กว่านี้นะจ้ะ อ่านแก้คิดถึงก่อนนะคะ รีดผู้น่ารัก ^^ ******

    



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

444 ความคิดเห็น

  1. #434 มีนา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 19:46

    บรรเทาอาการคิดถึงได้มากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ

    #434
    0
  2. #200 Hare-Akira (@hare21mrk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 20:50
    คิดถึงขนาดหนักเลยเนอะ หวานกันเชียว
    #200
    0
  3. #8 Poonimlovely (@Poonimlovely) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 21:36
    มาตอนแรกก้อฟินเรย มาต่อเร่วๆนะคะ
    #8
    0
  4. #5 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 10:35
    หวานจริงๆ
    #5
    0
  5. #4 KSchopaka (@KSchopaka) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 22:12
    ฟินค่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #4
    0
  6. #3 Poonimlovely (@Poonimlovely) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 21:40
    ชอบอ่านนิยายของไรท์มาก จนต้องตามมาอ่านภาคต่อ
    #3
    0
  7. #2 Singing_kate (@lookie_dkate) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 11:56
    มาต่อแบบด่วนๆเลย
    #2
    0