คัดลอกลิงก์เเล้ว

{SF.} Fic Yowamushi Pedal : Climber x Climber II [ManaOno + TouMaki]

นักไต่เขาจะชอบภูเขามากที่สุดรองจากจักรยานของตัวเองใช่มั้ยล่ะ? แล้วถ้ามี 'บางอย่าง' ทำให้พวกเขานั้น 'รัก' เลยล่ะ??? SF.Climber II ในธีม Because of you

ยอดวิวรวม

849

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


849

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


47
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 มี.ค. 60 / 15:41 น.
นิยาย {SF.} Fic Yowamushi Pedal : Climber x Climber II [ManaOno + TouMaki] {SF.} Fic Yowamushi Pedal : Climber x Climber II [ManaOno + TouMaki] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
O W E N TM.


อาจเป็นเพราะ (Because of you) - Ploychompoo

ซีรี่ยส์ฟิคสั้นของเรื่องเพดัลนะคะ
1. Away from you [Onoda Part] 
และตอนที่ทุกคนกำลังเปิดอยู่นี้คือ Manami Part ในธีม Because of you 



+แฟ้มรูปภาพหวานๆน่ารักๆของทั้งคู่+

                   

                          

                                      

                

 
Warning: Yaoi (PG - Rate 1...+)
"รับไม่ได้ กด 'X' ที่มุมขวาของหน้าจอหรือปิดหนีไปเลยนะคะ ไม่ต้องมากด 'แบน' คนอื่นเขาค่ะ" 

               กลับมาแล้วกับซีรี่ยส์ฟิคสั้นของเพดัล~ ตอนนี้คือพาร์ทความรู้สึกของมานามิ ผู้ชายที่ดูหน้าตายิ้มๆแต่ในใจจิตมากกก #หลงรักรุนแรง >O<  ซึ่งในพาร์ท Away from you ของโอโนดะนั้นเป็นความรู้สึกที่หวานปนขมกับการเข้าค่ายที่น่ารักๆอบอุ่นๆ เหมาะกับเด็กใสๆ ไม่ติด ฉ. นะคะ แต่พาร์ทนี่เราขอเตือนเลยนะว่ามัน(อาจ)จะไม่ใสอีกต่อไป -..- เพราะนิสัยของมานามิของเรานั้นก็น่าจะรู้ๆกันอยู่นะคะ เพราะฉะนั้นสาย ฉ. เตรียมเลื่อนลงไปอ่านเลยนะเจ้าคะ -..- 
               P.S.เพลงของพลอยชมพูนี่ไม่ได้ติ่งหรืออะไรนะ อารมณ์พาไปเฉยๆ แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ใช้เพลงของพลอยชมพูทั้งคู่ไปเลยแล้วกัน มันดูเป็นธีมเดียวกันดี -..- 
               P.S.2 สาย ฉ. คะ..เรารู้ว่าคุณต้องการอะไร ลองเลื่อนลงไปอ่านดูแล้วกันว่าจะมีหรือไม่ ถ้ามี...ทิ้งเมลล์หรีอไปตามล่าขุมทรัพย์ที่เพจหรือทวิต ถ้าไม่มี..ก็ไม่มีค่ะ = =

Credit Banner



ถ้าพร้อมแล้วไปอ่านกันเล้ยยย!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 มี.ค. 60 / 15:41


{SF.} Fic Yowamushi Pedal : Climber x Climber II 
PART : Because of you




"คงต้อง โทษแสงดาว ทำให้เหงาเกินไป
คงต้องโทษที่ใครต่อใคร ที่เดินเป็นคู่คอยจับมือ
คงต้องโทษ ท้องฟ้า ที่มันกว้างเกินไป
ที่มาขวางให้เธอและฉันต้องกลายเป็นคนที่ห่างไกล"
Manami Sangaku.

               ผม.. 'มานามิ ซังกาคุ' นักเรียนมัธยมปลายปีหนึ่งของโรงเรียนฮาโกเนะ นักเรียนธรรมดาที่ไม่รู้ว่าทำไมพวกผู้หญิงชอบทำตัวประหลาดๆใส่ผมนักหนา เจอกันก็ก้มหน้าก้มหน้า เดินผ่านต้องอมยิ้ม? คือผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำกิริยาแบบนี้ใส่ผมด้วย แต่ก็ช่างเถอะ..อย่างพวกเธอเหล่านั้นก็ทำได้แค่มอง.. ใช่.. ทำได้แค่มอง..

               โอโนดะ ซากามิจิ..เป็นเพียงคนเดียวในโลกที่ดึงดูดสายตาของผม ไม่ว่าเขาจะยิ้มให้กับอิมาอิสึมิ จะร้องไห้ซบอกมาคิชิมะซังหรือจะหัวเราะมีความสุขกับนารูโกะ แม้ว่ากิริยาเหล่านั้นแทบจะทำให้ผมเป็นต้องขาดสติแทบจะทุกครั้งไป... แต่อย่างว่าสุดท้ายแล้ว..ก็ทำได้แค่มอง...

               แค่ระยะห่างของโรงเรียนผมกับซากามิจิคุงแล้ว ก็แทบจะไม่มีทางอื่นได้เจอกันเลย.. นั่นแหละว่าทำไมผมถึงได้ปั่นจักรยานอย่างหนักหน่วง..ก็นี่มันคือทางเดียวที่ผมจะสามารถใกล้ชิดเขาได้นี่นา :) 

               "โฮ่ยยย! มานามิ! จะไปค่ายกันแล้วโว้ยยยยยย!"เสียงของโทโดเรียกผม

               ใช่..โอกาสที่ว่านั่นอยู่ที่ค่ายนี่แหละครับ

-----------------------------------------------------------------

"และฉันคงต้องโทษทางเดินเส้นเดิม
และฉันคงต้องโทษ อารมณ์เหงาใจ นั่งมองรูปเดิม
ที่เธอกับฉันเคยอยู่ตรงนี้ มันแอบใจหาย เมื่อมองไป ไม่เห็นเธอ...."
Manami Sangaku.

               ณ U-17 ค่ายปั่นจักรยานถนน ประเทศญี่ปุ่น

               และแล้วรถบัสของโรงเรียนก็มาจอดหน้าค่าย ผมและทีมก็เดินเข้าไปภายใน ซึ่งตอนนั้นเองผมก็ได้พบกับ 'ซากามิจิคุง' ผมกำลังจะเข้าไปทักทายเขาตามปกติ แต่ทว่าบางอย่างทำให้ผมชะงักไป...

               "ฮ่าๆๆๆ นารุโกะคุง ผมจักจี้นะ ฮ่าๆๆ โอยยยย หยุดก่อน นารุโกะคุง!"เสียงหัวเราะราวกับว่าโลกนี้มีแค่เราสองคนของพวกเขาทำให้ผมคิด..

               มีความสุขนักนะ...

               ไม่รู้ว่าตอนนั้นสีหน้าของผมที่ซ่อนอยู่ภายใต้เส้นผมสีน้ำเงินปรกหน้านั่นแสดงสีหน้าออกมาอย่างไร แต่ที่รู้ๆผมไม่อยากให้ใครเห็นรอยยิ้มของซากามิจิคุงนอกจากผมเลย...

               กึกๆ

               มีบางอย่างสะกิดเรียกผม เมื่อผมหันไปก็พบว่ามีบรรดาผู้หญิงทั้งหลายที่ชูป้าย 'Manami <3' เต็มไปหมด ผมทำได้แต่ยิ้มแห้งๆให้พวกเธอ

-----------------------------------------------------------------

"วันเวลาไม่เคยจะช่วยอะไรฉันได้
ทุกวันไม่มีอะไรผ่านไปง่ายๆ ไม่ชิน
เมื่อไม่มีเธอเหมือนเก่า..."
Manami Sangaku.

               เอาล่ะ ตอนนี้พวกผมก็ต้องไปเข้าแถวรวมพลแล้วล่ะ 

               "มากิจางงงง มากิจางงง <3"ทั้งแถวเงียบหมด..ยกเว้นโทโดซังที่บังเอิญ (รึเปล่า) มายืนข้างๆมาคิชิมะซังพอดิบพอดี เอาแต่ตะโกนหยอดคำหวานสุดเอียนสารพัดใส่มาคิชิมะซังจนผมอายเเทนเขาจริงๆ

               แต่คนข้างๆผมนี่ก็..

               "มานามิ..คุง.."ซากามิจิพูดชื่อของผมออกมา แต่ผมเลือกที่จะไม่สนใจเขาบ้าง จะได้รู้ซะบ้างว่ารู้สึกยังไงที่เมินเขา!

                "ไงนักกีฬาทุกคน ฉันโค้ชซาคุโตะ เป็นโค้ชประจำค่าย ค่ายนี้ไม่มีอะไรมาก ก็ตามชื่อ.. ส่วนเรื่องการฝึกฉันจะบอกเองวันต่อวัน แต่เรื่องที่พัก ฉันจะไม่ให้พักตาทีมของโรงเรียน ต้องทำการจับฉลาก..."ไม่ทันไรที่โค้ชพูดจบ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้น "เงียบ!" แล้วก็เงียบ

               "เนื่องจากพวกเราทีมญี่ปุ่นเหมือนกัน เราต้องรีบสนิทกันเข้าไว้ เพราะฉะนั้นการพักผ่อนกับทีมอื่นจะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเธอทุกคนดีขึ้น"โค้ชพูดยิ้มๆ

               เอ๋...จับฉลากหรอ?

-----------------------------------------------------------------

"วันเวลามันทำให้ฉันเปลี่ยนแปลงไม่ได้
เฝ้ารอให้เธอกลับคืนย้อนมา
ก็อาจเป็นเพราะ อาจเป็นเพราะ อาจเป็นเพราะ อาจเป็นเพราะ
ทุกอย่าง มันทำให้คิดถึงเธอ"
Manami Sangaku.

   "ผลการจับฉลากเลือกห้อง"
                              ห้อง A - มาคิชิมะ (โซโฮคุ) ,ทาโดโกโระ (โซโฮคุ) ,อิชิกาคิ (เกียวโตฟูชิมิ) ,มิสุตะ (เกียวโตฟูชิมิ) ,สึจิ  (เกียวโตฟูชิมิ) ,โทโด (ฮาโกเนะ)
                              ห้อง B - คินโจ (โซโฮคุ) ,อิมาอิสึมิ (โซโฮคุ) ,นารุโกะ (โซโฮคุ) ,อิฮาระ (เกียวโตฟูชิมิ) ,ฟุกุโตมิ (ฮาโกเนะ) ,อิสึมิดะ (ฮาโกเนะ)
                              ห้อง C - มานามิ (ฮาโกเนะ) ,โอโนดะ (โซโฮคุ) ,มิโดสึจิ (เกียวโตฟุชิมิ) ,ยามากุจิ (เกียวโตฟูชิมิ) ,อาราคิตะ (ฮาโกเนะ) ,ชินไค (ฮาโกเนะ)

               และแน่นอนว่าเมื่อผลออกมาแบบนี้ ซากามิจิคุงก็แทบจะเข่าทรุดทันทีที่เห็นว่าตัวเองไม่ได้อยู่กับสมาชิกในทีมตัวเองเลยสักคน จริงๆโชคของซากามิจิคุงก็ไม่ได้โชคร้ายอะไรนะ แค่ผมไปแอบบังคับทาโดโกโระซังหลังไมค์และเปลี่ยนฉลากกับเขาเท่านั้นเอง ก็แหม...เรื่องอะไรผมจะปล่อยซากามิจิคุงไว้กับพวกเสือพวกจระเข้แบบนั้นกันล่ะ?

               "เห? ได้อยู่ห้องเดียวกับมากิจังด้วยละ!"โทโดดีใจจนกระโดดกอดคนอื่นไปทั่ว (?)
               "อิสึมิดะ ห้ามยกดัมเบลในห้องนอนนะ เข้าใจนะ"ฟุกุโตมิที่รู้ทุกอย่างของลูกทีมตัวเองดีหันไปเตือน
               "ทำไมฉันต้องมาอยู่กับแกด้วยฟะ ไอ้บ้าเอเนอร์จี้บาร์!"อาราคิตะนึกโทษโชคของตัวเองไปมา

               "มานามิคุง..."
               ซากามิจิคุงเรียกชื่อผม ผมจึงหันไปมองเขานิดๆก่อนจะเดินออกนำไปที่ห้องที่ได้ฉลากมาเพื่อไม่อยากให้ซากามิจิมองเห็นรอยยิ้มที่ไม่รู้จะหาวิธีหุบได้ยังไงแบบนี้


               ณ ห้อง C

               สมาชิกเกือบทุกคนของห้องได้มาอยู่ในตัวห้องแล้ว และกำลังขนย้ายสัมภาระของตนเข้าห้องพักตามที่จับฉลากได้ ก่อนที่ผมจะเห็นซากามิจิคุงหยิบกระเป๋าใบใหญ่ใบนึงของตนขึ้นมาสะพายก่อนจะเดินตรงลิ่วไปที่เตียงๆหนึ่ง แต่ทว่า..

               "ฉันจะนอนชั้นบนเว้ย แกน่ะลงไปนอนชั้นล่างไปไป๊"อาราคิตะกำลังทะเลาะกับชินไคเรื่องที่ว่าใครจะอยู่ล่างอยู่บน (?)
               "มิโดสึจิคุง จะนอนตรง...ไหน"ยามากุจิที่หันไปถามมิโดสึจิ แต่ทว่าคำตอบนั้นได้มาโดย...
               "ยามากุจิคุง..เอาฟูกนี่ไปนอนข้างล่างกับพื้นซะนะ ผมไม่ชอบให้ใครมานอนบนหัวผม"แล้วฟูกเหล่านั้นก็ต้องลงไปกองกับพื้นอย่างน่าสงสาร

               เห...อย่างนี้ซากามิจิคุงก็ต้องมานอนกับผมน่ะสิ :)

               "มะ..มานามิคะ..คุง"ซากามิจิคุงพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก

                ว้า...ทำแบบนี้เดี๋ยวผมก็แย่น่ะสิ

               คิดอย่างนั้นผมก็เดินผ่านไปราวกับไม่เห็นตัวเขาที่อยู่ตรงนั้น....

                                                   -----------------------------------------------------------------

"คงต้องโทษ สายตา ที่เคยนั่งมองเธอ
คงต้องโทษ ที่เคยส่งยิ้ม ที่เคยจับมือไปกับเธอ
คงต้องโทษ หัวใจ ที่จำภาพของเธออยู่เสมอ
ไม่เคยจืดจาง ถึงแม้วันนี้เราห่างไกล"
Manami Sangaku.

               ณ ห้องอาบน้ำ C

               มานามิเดินมาอาบน้ำสงบสติอารมณ์ของตัวเองที่พลุ่งพล่านเมื่อเห็นใบหน้าของซากามิจิที่ตามมาทีหลังในชุดพร้อมอาบน้ำ..นุ่งผ้าเช็ดตัวสีขาวที่ปิดแค่บางส่วนของช่วงล่าง ส่วนบนโล่งว่างเปล่าและเรียวขาขาวเล็กเนียนเกินกว่าจะบอกได้ว่านี่คือแชมป์จักรยานถนนอินเตอร์ไฮน์ครั้งล่าสุด...

               อ่า..ดูเหมือนมันจะตื่นตัวซะแล้วสิ...

               แต่เขาก็ไม่ได้หน้าด้านหน้าทนหยอดมุกเสี่ยวเหมือนโทโดซัง หรือทนมือทนไม้อาราคิตะซังได้เท่าชินไคซัง เขาได้แต่มุดน้ำออนเซ็นหนีความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองเอาไว้

ฟุบ...

               เหมือนซากามิจิคุงจะทนความร้อนไม่ไหวก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำชำระร่างกายก่อนจะเดินออกไป เมื่อนั้นผมเองก็โผล่หน้าขึ้นมาจากออนเซ็นและนั่นก็ทำให้เหลือเพียงทีมฮาโกเนะและเกียวโตฟูชิมิที่ยังคงแช่อยู่ บรรยากาศยังคงเงียบทมึงถึงอยู่เหมือนเดิม แต่มีเพียงบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมก็เพียงแค่มีเสียงพูดขึ้นนั่นเอง

               "นายจะปล่อยไว้อย่างนี้จริงๆหรอฟะ...มานามิ"อาราคิตะซังที่เหมือนจะเริ่มรู้เรื่องของผมขึ้นมาบ้างเอ่ยปากถาม
               
               "ใช่ๆ น้องแว่นน่ะร้องไห้เพราะนายด้วยนะ"ชินไคเข้ามาเสื....ผสมโรงแทบจะทันที
               
               "ถ้าเศษแมลงวันอย่างแกไม่ทำอะไร ฉันจะแย่งเขามา"มิโดสึจิพูด

               หึ..
               ไม่ทำอะไรงั้นหรอ? มันก็ไม่แน่...

               "จริงๆแล้วผม..."ผมเมินมิโดสึจิและหันไปพูดกับอาราคิตะซังแทน เพราะรู้แน่ชัดอยู่ว่าเขาไม่ใช่คู่แข่งของผมอย่างแน่นอน

                "ผมก็แค่ชอบใบหน้าตอนเขาร้องไห้มากเลยนะครับ..มันเร้าใจดี" 

               และเหมือนคำตอบนี้จะทำให้ผมดูยันเดเระในสายตาของทุกคน...แต่ช่างปะไร ในความจริงผมไม่ได้ยันซะหน่อยนี่นา...

                                               ---------------------------------------------------------------------

               เมื่ออาบน้ำเสร็จผมก็ไม่ได้กลับไปที่ห้องทันที เพราะผมยังไม่อยากคิดอะไรมากในตอนนี้และมาหาอะไรเย็นๆดื่มเผื่อว่าจะใจเย็นหัวเย็นลงคิดอะไรได้สมกับตัวเองมากกว่านี้...

               แต่เหมือนพระเจ้าจะชอบส่งเนื้อคู่ด้ายแดงมาให้ผมซะเหลือเกิน..เฮ้อ

               ผมเดินไปหาซากามิจิคุงที่กำลังยืนก้มหน้าก้มตาราวกับว่าถ้าเจอมดคงจะมองเห็นได้ทันทีโดยไม่ต้องพึ่งแว่นขยายเลยสักนิดเดียว และผมก็นึกคึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้...

 แค่นิดเดียวเองน่า...

               "ซากามิจิคุง..."ทันทีที่ซากามิจิคุงได้ยินเสียงของผมก็เงยหน้ามองแล้วยิ้มออกไปอย่างดีใจ และผมก็ยังคงจะพูดต่อไปอีกว่า

               "เลิกหวังที่จะรอผมไปรักนายซะเถอะ" เพราะผมน่ะ..รอให้เธอมารักอยู่นะ... แหม ถ้ารีบบอกก็ไม่สนุกน่ะสิ :)
               โถ..ซากามิจิคุงที่น่ารักของผม..ได้โปรดอย่าทำหน้าตาแบบนั้นใส่ผมเลยนะ..

               "ไปเถอะ ซากามิจิคุง เดี๋ยวจะเลยเวลาอาหารเย็นนะ"ผมบอกไปอย่างที่เคยเป็นปกติ ซากามิจิคุงเองก็เริ่มยิ้มให้ผมบ้าง แล้วก็ตอบผมมาสั้นๆพร้อมรอยยิ้มอุ่นใจ

               "อื้ม"

               

               ณ ลิฟต์ขึ้นไปยังห้องอาหาร

               โอโนดะเดินตามมานามิมาถึงลิฟต์ที่จะพาไปยังห้องอาหาร เมื่อประตูลิฟต์เปิดพวกเขาก็เข้าไปข้างในตามปกติ จากนั้นประตูของลิฟต์กปิดแล้วลิฟต์ก็ขึ้นไปเรื่อยช้าๆ

               เมื่อเข้าไปมานามิก็กดเลขชั้นที่จัดเตรียมอาหารไว้อย่างรวดเร็วสบายๆ ลิฟต์เองก็เคลื่อนที่ขึ้นข้างบนไปเรื่อยๆ ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดมานอกจากเสียงหายใจและเสียงของเครื่องจักรของลิฟต์ แต่แล้วลิฟต์หยุดอย่างกะทันหันเหมือนมีคนกดปุ่มแบบกะทันหันที่ชั้น 4  ซึ่งไม่ใช่ชั้นที่มานามิกด ทำให้ร่างที่ไม่ได้เตรียมตั้งหลักไว้พอของซากามิจิกระแทกไปชนกับร่างของมานามิที่ยืนอยู่ข้างๆ กิริยาบถนั้นส่งผลให้ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันและปลายจมูกติดกัน มานามิจับไหล่ของโอโนดะไว้แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันอยู่นาน แต่แล้วก็มีผู้โดยสารที่เข้ามาแล้วเห็นภาพนี้ก็ร้องตกใจ

               "เอ่อ.."ผู้โดยสารคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากมาคิชิมะและโทโดที่เดินงุ้งงิ้งกันสองคนจนเดินไปแบบไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างคนอื่น กับทีมฮาโกะเนะยกทีม เมื่อทุกคนเข้ามาเห็นภาพที่ทั้งคู่กำลังอยู่ในท่าสยิวกิ้วกันลำพังสองต่อสองในลิฟต์มันทำให้ชวนคิดไปไกล...

               และซากามิจิคุงก็รีบผลักผมออกแทบจะทันทีที่ได้สติกลับมา..

               อะไรกัน? บอกให้เขารู้ไปก็ได้นี่นา...

               "อะ..เอ่อ เชิญครับ (_ _)"ซากามิจิคุงเองก็เชิญชวนผู้จัดจังหวะเหล่านั้นเข้ามาเพื่อจะขึ้นลิฟต์ไปชั้นอาหารด้วยกัน และแน่นอนคนที่พุ่งเข้ามาคือมาคิชิมะที่ไม่รอคำเชิญนั้นอยู่แล้วรีบวิ่งไปกอดโอโนดะเอาไว้อย่างหวงแหนเป็นจงอางหวงไข่แล้วหันไปเคลียร์กับอาราคิตะเรื่องที่ไม่ควบคุมรุ่นน้องของตัวเองให้ดี (?)

                                              --------------------------------------------------------------------

"และฉันคงต้องโทษทางเดินเส้นเดิม
และฉันคงต้องโทษ อารมณ์เหงาใจ นั่งมองรูปเดิม
ที่เธอกับฉันเคยอยู่ตรงนี้ มันแอบใจหาย เมื่อมองไป ไม่เห็นเธอ....
วันเวลาไม่เคยจะช่วยอะไรฉันได้
ทุกวันไม่มีอะไรผ่านไปง่ายๆ ไม่ชิน
เมื่อไม่มีเธอเหมือนเก่า
วันเวลามันทำให้ฉันเปลี่ยนแปลงไม่ได้
เฝ้ารอให้เธอกลับคืนย้อนมา
ก็อาจเป็นเพราะ อาจเป็นเพราะ อาจเป็นเพราะ อาจเป็นเพราะ
ทุกอย่าง มันทำให้คิดถึงเธอ"
Manami Sangaku.

              ณ ห้องอาหารประจำค่าย

               อาหารหลากหลายเมนูถูกวางไว้มากมายตระการตา เชฟที่นี่มีฝีมือกันทุกคนเพราะอาหารมีผลต่อร่างกายของนักกีฬา เพราะฉะนั้นเชฟที่นี่จึงใช้วัตถุดิบที่ดีและให้คุณค่าทางอาหารสูง เพราะฉะนั้นนักกีฬาที่มาเข้าค่ายที่นี่ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารไม่อร่อยหรือไม่อิ่มแน่นอน

               มานามิเองก็เดินหยิบนู้นหยิบนี่ใส่จานราวกับอดอยากมาจากแอฟริกาและก็ไปเจอกับแซนด์วิชไส้ไข่ปลาคาเวียร์ที่หน้าตาน่ากินและกลิ่นทะเลแอตแลนติกเหนือ (?) ไปเชยเข้าไปในจมูกเขาอย่างยั่วยวน จึงเดินไปหยิบแต่ทว่ามีคนที่กำลังจะหยิบเช่นเดียวกับเขา

                "มานามิคุง"

               "ซากามิจิคุง"ทั้งคู่พูดแทบจะพร้อมๆกัน

               "ผมขอได้มั้ย..มานามิคุง?"ซากามิจิคุงยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

อย่าทำแบบนี้เลยนะซากามิจิคุง..นายน่ารัก..///

               "ขอกันซึ่งๆหน้าแบบนี้มันไม่ง่ายไปหน่อยหรอ ซากามิจิคุง"ผมยิ้มมีเลศน์นัยให้ซากามิจิคุง

               "แต่ผมอยากกินอันนี้จริงๆนี่"ซากามิจิคุงสบตากับผม

               "ผมก็อยากนี่"ผมพูดย้อนบ้าง

               "งะ..งั้นผมไม่กินก็ได้"ซากามิจิคุงพูดจบก็เลือกที่จะไปที่อื่นแทน

               จากนั้นผมก็รีบหยิบเจ้าแซนด์วิชนี่แล้วรีบจรลีไปนั่งร่วมโต๊ะกับมาคิชิมะซังและโทโดซังที่ซากามิจิคุงของผมไปนั่งร่วมโต๊ะด้วยอย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมใดๆทั้งสิ้น

                ครืด!

               เมื่อลากเก้าอี้แล้วผมก็นั่งทิ้งน้ำหนักตัวลงบนเก้าอี้ข้างๆซากามิจิคุงอย่างสบายใจ ซากามิจิคุงเลยหันมาผมด้วยสีหน้างงๆ ผมก็หันไปยิ้มตอบตามมิตรภาพไมตรี ทว่าทำให้ซากามิจิคุงหน้าแดงเเปร๊ดราวกับมะเขือเทศในจานและเอาแต่กิน กิน และก็กินไม่สนใจโลก

               สนใจผมสิ! ซากามิจิคุง!

               "ซากามิจิคุง อ้าม~"ผมเรียกซากามิจิคุงก่อนจะหยิบแซนด์วิชที่เขาอยากกินนั้นเตรียมจะป้อน

               "เอ่อ..ผมกินเองดีกว่านะ มานามิคุง"และผมก็แทบจะหน้าเสียกับคำตอบนั้น...

               ไม่ได้ๆ.. งั้นแผนต่อไป!

เมื่อคำตอบนั้นออกมาจากปากซากามิจิคุง ผมก็ปรับสีหน้าหงอลงและเหมือนจะร้องไห้ และนี่คือปฏิกิริยาของคนรอบข้าง...

               ไอ้ต*แห*... มาคิชิมะที่นั่งอยู่ข้างๆซากามิจิคุงมองมายังผมด้วยความหวงแหนและอาฆาตพยาบาท มีขยับปากด่าผมเบาๆด้วย ขอโทษนะครับ มาคิชิมะซัง..ผมได้วิชามาจากไอ้เครื่องหยอดมุกอัตโนมัติข้างๆคุณนั่นแหละครับ

               มารยานั่น..นายทำสำเร็จแล้วหรอ มานามิ! Good job!... โทโดส่งสายตาแสดงความยินดีให้ผม..ขอบคุณมากนะครับ โทโดซัง 

               "ก็..ก็ได้ครับ อะ.."ซากามิจิคุงอ้าปากน้อยๆนั่น ผมก็ไม่รีรอที่จะป้อนมันเข้าไปทันที ไม่ใช่แค่ชิ้นเดียว มีคอมโบเซ็ตมาอีกสารพัดจนซากามิจิคุงถามผม "เอ่อ..มานามิคุงไม่กินหน่อยหรอครับ"

                "อ่า..ซากามิจิคุงก็ป้อนผมบ้างสิ"ผมส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้ซากามิจิคุง

               "อะ..เอางั้นก็ได้"ว้าวววว ซากามิจิคุงน่ารักที่สุดเลย...

               แต่แล้วบรรยายรอบๆตัวพวกเขาก็ชมพูขึ้นมาทันใด คู่อื่นที่นั่งอยู่ก็มองคู่นี้อย่าง..

               - ทีมฮาโกะเนะ,โทโด : เจ้ามานามิบริหารเสน่ห์ได้ดีแล้วนี่ สมกับที่ฉันฝึกมา!
               - ทีมโซโฮคุ,มาคิชิมะ : ไอ้เด็กเวร..ไอ้เด็ก!@#$%^&*()_+
               - ทีมโซโฮคุที่เหลือ : ทำไมตรงนั้นมันมุ้งมิ้งแปลกๆ
               - ทีมฮาโกะเนะ,อาราคิตะ : มาคิชิมะ..อย่ามองฉันแบบนั้น,โทโด แกไม่ต้องมาปลาบปลื้มเลย!
               - ทีมฮาโกะเนะที่เหลือ : ปล่อยมันไป...

อืม..บางทีระยะห่าง..ความสัมพันธ์..เรื่องราวที่ผ่านมาด้วยกัน..
ทำให้หัวใจทั้งสองดวงที่ผ่านอุปสรรคเหล่านั้นมาด้วยกันแล้ว...

รวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน...

The end

TALK : ตายยยยย~~~ ฉันทำอะไรลงป๊ายยยย T^T ทำไมมันดูลึกลับซับซ้อนแบบนี้นะ T^T ใครงงบ้าง...//พรึบ นั่นไง..งงแน่ๆ แต่แนะนำให้มองในมุมมองหลายๆมุมนะคะ เอาล่ะ! อย่างน้อยก็จบฟิคสั้นประกอบเพลงของคู่ ManaOno ไปแล้วนะคะ ส่วนคู่คุณพ่อคุณแม่ TouMaki ยังคงคิดไม่ได้อยู่ดีค่ะ เพราะไม่รู้จะแต่งได้ดีมั้ย T^T #ไม่ดีแหละ อยากถามความเห็นทุกคนก่อนค่ะ

ส่วนสาย ฉ. ... ตัวอิไรท์นั้นก็ NC เยอะมาหลายเรื่องเกินแล้ว เอาสักฟิคเนอะแบบ None NC อ่ะค่ะ -..-

SEE YOU & Love you all <3
Honey SS/Sounoiwaisai








ผลงานอื่นๆ ของ Honey SS / สาวน้อยวัยใส

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 10:55
    น่ารักกก มาต่อหน่อยย
    #4
    1
  2. #3 ' ✚PLOY : poiz,, ☆ (@frienderina) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 01:23
    สนุกมากเลยค่า~ ถ้าแต่งอีกจะรีบตามไปอ่านเลยค่ะ >_< ฟิคอนิเมะเรื่องมีน้อยมาก นานๆครั้งจะได้อ่านเรื่องใหม่
    #3
    0
  3. วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 12:32
    ติดตามค่ะะ
    น่ารักมากกกกกกกก
    แต่งต่อนะคะ ?
    #2
    1
    • 6 เมษายน 2560 / 08:49
      จะมีคู่นี้ออกมาอีกแน่นอนจ้าาาา
      #2-1
  4. #1 Kami N. Titima (@shaoran) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 03:11
    งื้อออ ก็แอบงง นิดๆ แต่ก็ยังเข้าใจบ้างนะ ถึงจะงงๆแค่ฟินมากกก โอ้ยยยยย เขินแทนแว่นคุงจนตัวจะแตกตายแทนแล้วนะฮะ!

    อยากให้แต่งคู่นี้เพิ่มอีกจัง รู้สึกยังไม่พอ555

    คนเขียนเรื่องนี้น้อยมากๆ ที่เขียนมากให้อ่านก็ขอบคุณอย่างสุดซึ้งจริงๆฮะ!

    รอตอนต่อไปอยู่นะ!!
    #1
    1
    • #1-1 Bloody Honey Kiss (@086680) (จากตอนที่ 1)
      19 มีนาคม 2560 / 19:52
      ว้อนท์คู่นี้รุนแรงมากเช่นกันค่ะ หาอ่านยากจริงๆ
      #1-1