พลิกเกมล่าจารชน คนออนไลน์

ตอนที่ 115 : [ภาคนาคาสมุทร] ตอนที่ 50 ภารกิจเลื่อนระดับ ตอนปลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 254 ครั้ง
    27 มี.ค. 61

50

          สองเทพอสูรพาโมลิกับแอ็คซ์ออกไปแล้วรันมะก็ออกเดินย้อนไปตามเส้นทางเดิมที่ผ่านมา เป้าหมายของเขาคือพืชล้มลุกชนิดหนึ่งซึ่งเป็นพิษยาเบื่ออย่างรุนแรง ลักษณะเป็นไม้พุ่มเตี้ย ๆ ทรงเถาลำต้นเล็ก ๆ สีเขียวเข้ม ชายหนุ่มใช้เวลาเพียงสิบนาทีก็กลับมาถึงบริเวณที่เนินเขาอันเป็นเส้นทางเดิมที่ผ่านมาจากป่าที่สู้กับฝูงลิงแคระหน้าขาว

            พืชสมุนไพรที่เขากำลังตามหาอยู่ก็คือต้นยางน่องแบบเถานั่นเอง มันขึ้นปะปนอยู่กับตำแยดงเป็นพุ่มใหญ่ ในชีวิตจริงเขาเคยเห็นเจ้าพืชชนิดนี้มาก่อนแล้ว เมื่อเดินผ่านไปในครั้งแรกก็รู้จักและจำได้ในทันที พอเปิดดูตำราสมุนไพรแล้วก็พบว่าข้อมูลในหนังสือนั้นเขียนอธิบายไว้ในบรรทัดสุดท้ายว่า

            ‘…ยางน่องจัดเป็นพืชมีพิษต่อระบบหัวใจอย่างรุนแรง และหากนำไปผสมกับพิษชนิดอื่น ๆ จะส่งผลให้พิษนั้นมีอานุภาพรุนแรงขึ้นสิบเท่า

            ถึงในตำราจะอธิบายไว้ไม่ละเอียดนัก แต่รันมะซึ่งจำได้ว่าตนเองมีเขี้ยวของนาคาอสรพิษเขี้ยวดาบอยู่แล้วก็เกิดอยากจะทดลองใช้พิษชนิดนี้ขึ้นมาทันที ชายหนุ่มล้วงขวดยาเปล่าออกมาก่อนจะใช้ปลาย Hidden Blade สะกิดผิวเปลือกเขียว ๆ ของมัน น้ำยางสีขาวไหลซึมออกมาราวกับยางของต้นยางพารา เขารีบเอาขวดไปรองรับน้ำยางอย่างระมัดระวัง

            หลังจากกรีดต้นยางน่องไปหลายสิบแผล รันมะก็ได้น้ำยางน่องสีขาวข้นมาห้าขวด และโดยไม่รอช้า ชายหนุ่มรีบวิ่งกลับไปยังบึงน้ำอันเป็นแหล่งอาศัยของจระเข้พิษ ที่นั่นเขาพบอรชุนกับแอ็คซ์ที่กำลังช่วยกันขนสัตว์อสูรประเภทกินพืชมาหลายตัว ทั้งเก้ง กวาง หมูป่า และเลียงผา วางเรียงรายนับสิบตัว

            “บอกหน่อยได้ไหม ว่าเจ้าจะใช้พิษอะไร อย่าลืมนะว่าจระเข้พวกนี้มันพันธุ์มีพิษเหมือนกัน อย่างน้อยตัวพวกมันต้องมีภูมิต้านทานพิษอยู่แล้ว”

            รันมะละสายตาจากร่างของหมูป่าเคราะห์ร้ายตัวเขื่องที่กระดูกสันหลังหักตายเพราะถูกอรชุนหวดด้วยพลอง

            “พิษยางน่องผสมพิษจากเขี้ยวของนาคาอสรพิษเขี้ยวดาบครับ ในตำรานี่บอกว่าพิษยางน่องจะทำให้พิษอื่น ๆ แรงขึ้นสิบเท่า แล้วพิษของนาคาอสรพิษเขี้ยวดาบ ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่ารุนแรงขนาดไหน”

            กัปตันเรือนาคาสมุทรตบที่สันหนังสือสมุนไพร

            “พิษยางน่องกับไอ้พิษงูยักษ์นั่นน่ะหรือ”

            เทพอารักษ์จำได้ดีเพราะเป็นคนสังหารมันเอง

            “นั่นแหละครับ เราเลาะเขี้ยวมันมาด้วย มีติดอยู่ในช่องเก็บของพอดี”

            รันมะทรุดตัวลงนั่งบนโขดหินเตี้ย ๆ วางตำราสมุนไพรลงข้าง ๆ ซึ่งเจ้าแอ็คซ์ก็ฉวยเอาไปดูอย่างสนใจ ทั้ง ๆ ที่มันอ่านหนังสือไม่ออกสักตัว ชายหนุ่มเลือกขวดยางน่องออกมาสองขวดวางเรียงไว้ตรงหน้า อรชุนมองดูยางไม้ขาวข้นในขวดอย่างไม่ไว้วางใจนัก เพราะรู้จักฤทธิ์เดชของมันดี

            “ไม่รู้พิษในเขี้ยวงูนั่นมันจะแห้งไปหรือยัง ผมไม่ได้เก็บไว้ในถังวัตถุดิบด้วยสิเพราะกลัวพิษมันจะไปตกค้างอยู่ในถัง ซึมเข้าเนื้อสัตว์ที่เราเก็บไว้ ขืนกินเข้าไปก็คางเหลืองกันพอดี”

            อดีตนายทหารรบพิเศษเลือกเขี้ยวอสรพิษเขี้ยวดาบออกมา โดยไม่ลืมสวมถุงมือป้องกัน อรชุนตัดใบบอนที่ขึ้นเป็นกอ ๆ อยู่ริมน้ำมาใช้รองเขี้ยวงูยักษ์นั้น รันมะเพ่งมองที่ปลายเขี้ยวที่ยังมีลอยน้ำดำๆ ใส ๆ เคลือบอยู่แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ถึงเวลาจะผ่านมานานนับเดือน แต่พิษของมันกลับไปแห้งเหือดไปอย่างที่กังวล

            ชายหนุ่มกำลังสองจิตสองใจว่าจะใช้หม้อใบไหนเป็นหม้อสำหรับผสมพิษดี จูเลียกบโมลิก็กลับมา จูเลียนั้นใช้เวทหอบสัตว์อสูรตายนับสิบตัวมาด้วย ทั้งคู่พอเห็นรันมะกำลังตั้งท่าจะผสมยาอยู่ก็แร่เข้ามาดู

            “ถ้าผมจำไม่ผิด รู้สึกยางของต้นสนดำผสมกับพิษงูนี่จะได้ยาต้านพิษที่ทรงพลังขนานหนึ่ง”

            รันมะเอ่ยพลางเทน้ำยางน่องสองขวดลงในหม้อดินเผาขนาดเล็ก

            “เจ้าว่ามันจะต้านพิษยางน่องผสมพิษงูได้หรือเปล่า”

            อรชุนถามเบา ๆ ตามองดูรันมะกำลังใช้ใบบอนอีกใบห่อหยิบเขี้ยวงูขนาดใหญ่ขึ้นมาเตรียมจะหยดพิษลงในหม้อ

            “ไม่ลองก็ไม่รู้ ผมว่าลองหน่อยก็ดีเหมือนกันนะ ถ้างั้นวานคุณหรือจูเลียก็ได้ ไปหาสัตว์อสูรเป็น ๆ มาให้ผมสักสองตัวสิ”

            ยังไม่ทันที่อรชุนหรือจูเลียจะรับคำ หยดพิษจากปลายเขี้ยวหยดลงไปในหม้อดินหนึ่งหยด มันเกิดปฏิกิริยาตามมาอย่างรวดเร็ว จากน้ำยางน่องสีขาวสดก็กลายเป็นสีม่วงอมดำ ขยายวงไปทั่วทั้งหม้อ รันมะใช้กิ่งไม้เล็ก ๆ คนอย่างเบามือ น้ำยางน่องก็กลายเป็นสีม่วงทั้งหม้อ ท่ามกลางสายตาทั้งห้าคู่ที่จับจ้องมองอยู่ชนิดตาไม่กระพริบ

            “แค่สีของมันก็บอกยี่ห้อพิษแล้ว”

            จูเลียเอ่ยอย่างสยิวสยอง อรชุนเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้เป็นนายแล้วก็ผละออกไปเพื่อจัดการหาสัตว์อสูรมาเป็นเหยื่อทดลองพิษระหว่างที่รันมะกำลังเตรียมหม้อดินอีกใบเพื่อผสมยางต้นสนดำที่ได้มาจากหมู่บ้านชาวประมงสนดำกับพิษงู

            “นี่จะต้องเป็นพิษที่ทรงพลังที่สุดแหง ๆ”

            ชายหนุ่มรั้งไหล่ของโมลิที่ทำท่าจะก้มศีรษะเข้าไปมองใกล้ ๆ

            “ระวัง ไม่แน่ว่ากลิ่นของมันอาจจะเป็นพิษ”

            “ไม่ต้องห่วงท่านพ่อ สัญชาตญาณของข้าบอกว่าไอ้ที่อยู่ในหม้อนั่นเป็นพิษแน่นอน”

            ลูกม้านิลมังกรกล่าวสนับสนุน  ตัวมันเองถอยห่างออกไปไกลร่วมวาเพราะสัญชาตญาณของสัตว์

            “แล้วอย่างนี้ถ้าพี่รันเอามันผสมลงไปในเนื้อสัตว์พวกนี้ จระเข้พิษมันเกิดรู้ทันไม่กินขึ้นมาเราไม่เสียเวลาฟรีรึคะ”

            เด็กสาวแย้งมาอย่างมีเหตุผล ทำเอารันมะอึ้งไปครู่หนึ่ง

            “ก็ไม่แน่หรอก จระเข้พวกนี้มันเป็นพันธุ์มีพิษอยู่แล้ว พวกมันอาจจะประมาท”

            ชายหนุ่มตอบขณะที่กำลังเทยางสีดำของต้นสนดำลงในหม้อ กลิ่นของมันฉุนแสบจมูกจนเจ้าแอ็คซ์ที่มีจมูกรับรู้กลิ่นได้ดีที่สุดถึงกับจามสนั่น ลูกม้านิลมังกรทำหน้าเบ้เดินเลี่ยงออกไปให้ห่างจากที่รันมะนั่งอยู่ ชายหนุ่มหยดพิษงูอีกหยดลงไปในหม้อแล้วก็นั่งรอดูการเปลี่ยนแปลง

            อึดใจต่อมาจากน้ำยางสีดำใส ๆ ก็เริ่มเปลี่ยนจางสีลงอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่ถึงห้านาทีก็กลายเป็นน้ำใส ๆ หนืด ๆ กลิ่นฉุนจางลงจนกลายเป็นกลิ่นหอมเย็น ๆ รันมะดีดนิ้วเรียกแอ็คซ์เข้ามา

            “ว่าไง”

            ลูกม้านิลมังกรน้อยทำจมูกฟุกฟิดเล็กน้อย

            “หอมดีนะขอรับ แต่ข้าไม่แน่ใจว่ามันจะออกฤทธิ์ต้านพิษหรือเป็นพิษเสียเอง”

            กัปตันเรือนาคาสมุทรหัวเราะเบา ๆ ในท่าทีระแวดระวังของลูกม้ามังกรที่นับถือเขาเหมือนพ่อ

            “เดี๋ยวอรชุนกลับมาก็รู้เองว่าจะหัวหรือก้อย”

            ชายหนุ่มยกหม้อดินสองหม้อวางเรียงกันไว้ทางหนึ่งแล้วหันจะเก็บขวดเปล่าและเขี้ยวของนาคาอสรพิษเขี้ยวดาบไว้ในหน้าต่างเก็บของ อรชุนก็กลับพร้อมกับกระต่ายสีน้ำตาลตัวอ้วนพีห้าหกตัว เทพอารักษ์หิ้วหูยาว ๆ ของมันมาทำเอาสองสาวจูเลียกับโมลิมองดูด้วยความสงสาร

            “โธ่ ลุงอรชุน ไปจับพวกมันมาทำไมคะตัวเล็กนิดเดียวเอง”

            เด็กสาวอุทธรณ์

            “นี่แหละ ตัวทดลองชั้นดีเลย”

            อรชุนวางกระต่ายเป็น ๆ หกตัวลงบนพื้น พวกมันพยายามจะดิ้นรนแต่เพราะเถาวัลย์ที่มัดรวบขาของมันไว้เลยได้แต่ดิ้นไถลไปมาบนพื้น โมลิกับจูเลียมองตามด้วยสายตาละห้อยขณะที่รันมะกำลังใช้ปลายมีดสั้นค้างคาวโลหิตจุ่มลงหม้อดินบรรจุพิษยางน่องผสมพิษจากเขี้ยวนาคาอสรพิษเขี้ยวดาบ

            ชายหนุ่มหิ้วหูกระต่ายตัวหนึ่งขึ้นมาด้วยมือซ้าย มือขวาถือมีดสั้นอาบยางพิษตวัดปลายตัดเถาวัลย์ที่มัดขามันอยู่ พอขาทั้งสี่เป็นอิสระ เจ้ากระต่ายเคราะห์ร้ายก็ดิ้นตะกุยตะกายจะเอาตัวรอด ขาข้างหนึ่งของมันไปเฉี่ยวเอาปลายมีดสั้นอาบยางพิษเข้าพอดีเป็นแผลเล็ก ๆ รันมะขมวดคิ้วแล้วปล่อยมือที่หิ้วหูมันลง

            กระต่ายเคราะห์ร้ายกระโดดได้เพียงครั้งเดียว ร่างของมันก็ฟุบลงกับพื้นเหมือนสลบไปเฉย ๆ อรชุนครางฮื่มในลำคอ

            “วะ นี่แค่สะกิดนิดเดียวเอง พิษร้ายแรงจริง ๆ”

            รันมะใช้นิ้วคีบหูกระต่ายที่สิ้นลมไปอย่างรวดเร็วขึ้นมาพินิจดู ขนสีน้ำตาลของมันกลายเป็นสีเทา ๆ ขาว ๆ อย่างรวดเร็ว ปลายจมูกที่เป็นสีชมพูก็กลายเป็นขาวซีด หนวดลู่แนบอยู่กับแก้ม

            “โห พิษมันแรงขนาดเปลี่ยนสีขนมันให้กลายเป็นสีขาวได้”

            แอ็คซ์ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น นั่นเท่ากับว่ารันมะต้องใช้ความระมัดระวังในการใช้พิษมากขึ้น

            “มาลองยาแก้พิษนี่ดูดีกว่า”

            ชายหนุ่มวางซากกระต่ายลงทางหนึ่งซึ่งเวลานี้ขนของมันกลายเป็นสีขาวหมดแล้ว รันมะให้อรชุนจับกระต่ายอีกตัวหนึ่งง้างปากของมันออกแล้วจัดการหยดน้ำยาต้านพิษใส ๆ ลงไปบนลิ้นมัน กระต่ายทดลองสำลักกระอักกระไออยู่ครู่หนึ่ง ทั้งหมดรอดูปฏิกิริยาของมันราวห้านาที พอไม่เห็นว่าออกอาการเป็นพิษอะไรรันมะก็จัดการใช้มีดอาบยางน่องผสมเฉือนบริเวณใบหูของมันเบา ๆ เลือดสีแดงซึมออกมา จูเลียกับโมลิหรี่ตาเหมือนกลัวว่ามันจะขาดใจตาย

            อรชุนค่อย ๆ วางกระต่ายทดลองตัวที่สองลง ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองดูมันด้วยอาการลุ้นระทึก เจ้ากระต่ายดิ้นคลุกคลักไปมาโดยไม่มีท่าทีว่าจะถูกพิษอะไร

            “มันได้ผล”

            รันมะร้องออกมาอย่างยินดี ท่ามกลางเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของคนแคระสาวและภูติกึ่งวิญญาณ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปแกะเถาวัลย์ที่มัดขามันอยู่ พอเป็นอิสระ เจ้ากระต่ายทดลองก็กระโดดตัวปลิวหายเข้าพงรกไปในแทบจะทันที อรชุนยิ้มกว้างตามองดูยาน้ำใส ๆ ในหม้อดินอย่างเลื่อมใส

            “เอาล่ะ ถึงเวลาสำคัญแล้ว ผมจะดื่มยาต้านพิษนี่เข้าไปก่อน พวกเราช่วยกันแล่เนื้อสัตว์พวกนี้ออกเป็นชิ้น ๆ ไม่ต้องใหญ่มาก สักขนาดพอดี ๆ แล้วค่อยเอายางน่องผสม”

 

            ยี่สิบนาทีต่อมา รันมะซึ่งดื่มยาต้านพิษซึ่งผสมจากยางต้นสนดำและพิษของนาคาอสรพิษเขี้ยวดาบเข้าไปอึกหนึ่ง ท่ามกลางสายตาห่วงใยของบรรดาผู้ติดตาม เพราะถึงแม้จะทดลองกับกระต่ายแล้วว่ามันได้ผล แต่ก็ยังอดหวั่นใจไม่ได้อยู่ดี

            “รสขม ๆ ขื่น ๆ รู้สึกเย็นวูบ ๆ ไปตามเส้นเลือดยังไงก็ไม่รู้แฮะ”

            ชายหนุ่มเอ่ยเรียบ ๆ

            “ไม่ใช่อยู่ไม่อยู่เจ้าลงไปนอนดิ้นชักอยู่กับพื้นหรอกนะ”

            อรชุนกล่าวเสียงแปร่ง ๆ

            “คงไม่ล่ะ จริง ๆ ผมอยากจะลองดื่มไอ้ยางน่องนี่ตามลงไปนะ แต่ไม่ดีกว่า เกิดตายขึ้นมาเสียเวลาเปล่า ๆ”

            ชายหนุ่มถือหม้อดินบรรจุยางน่องผสมมาหยุดยืนอยู่เหนือหลุมเล็ก ๆ ที่เขาขุดเองแล้วปูพื้นรองด้วยใบบอน ภายในหลุมมีเนื้อสัตว์ที่สับชำแหละแล้วกองพูนอยู่ รันมะค่อย ๆ บรรจงเทยางพิษราดลงไปจนหมดหม้อแล้วจัดการใช้มือที่สวมถุงมือหนาคลุกเคล้าเนื้อนั้นให้เข้ากับยาพิษ จนแน่ใจแล้วว่ายางพิษได้แทรกเข้าไปอยู่ในเนื้อทุกชิ้นแล้วก็ค่อย ๆ นำเนื้อสีคล้ำเขียวเหล่านั้นมาวางแยกไว้บนใบบอนได้อีกนับสิบกอง

            “ขอให้มันได้ผลเถิด”

            อรชุนว่าพลางจิบน้ำยาต้านพิษที่รันมะรินใส่ถ้วยเล็ก ๆ แจกจ่ายมาให้ทุกคนดื่มเพื่อป้องกันพิษจากเนื้อและพิษจากลมหายใจของจระเข้พิษ

            ทั้งห้าช่วยกันแบกห่อใบบอนบรรจุเนื้ออาบยางพิษมาวางเรียงรายอยู่ริมบึง จระเข้พิษนับสิบตัวที่ปรากฏขึ้นมาให้เห็น บางตัวก็ขึ้นมานอนผึ่งแดดอ้าปากอยู่บนตลิ่ง พอเห็นมีคนมาก็วิ่งหนีลงน้ำแตกกระจาย

            “ลองดูสักตัวดีไหมคะ”

            โมลิที่เขม่นมองจระเข้พิษตัวหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ริมฝั่งที่สุด มันนอนลอยตัวอยู่โดยเหลือเพียงสันจมูกและลูกตาที่โผล่ปริ่ม ๆ น้ำมองผาด ๆ คล้ายท่อนไม้ที่ลอยน้ำอยู่

            “เอาสิ แต่ระวังอยู่ให้เนื้อพิษสัมผัสผิวหนังล่ะ ถึงจะดื่มยาต้านพิษแล้วแต่เราก็ไม่ควรไว้ใจ”

            “ค่ะ”

            เด็กสาวรับคำ มือที่สวมถุงมือก็เลือกหยิบชิ้นเนื้อติดกระดูกมาชิ้นหนึ่งปาออกไปตกข้าง ๆ ตัวของเจ้าจระเข้พิษที่นอนลอยนิ่งอยู่ ทันทีที่ชิ้นเนื้อตกลงน้ำ จระเข้พิษตัวนั้นก็แว้งตัวกลับอย่างรวดเร็ว จะเป็นเพราะสัญชาตญาณดุร้ายหรือเพราะความหิวโหยก็ไม่ทราบได้ มันงับชิ้นเนื้ออาบยางพิษนั้นเข้าไปทันที

            ในบึงส่วนริมตลิ่งตื้น ๆ นั้นราวกับเกิดเหตุจลาจล จระเข้พิษหลายตัวตรงรี่เข้ามาทั้ง ๆ ที่มีชิ้นเนื้อแค่ชิ้นเดียว ส่วนเจ้าตัวที่กลืนเอาเนื้ออาบยางพิษเข้าไปแล้วก็เกิดอาการดิ้นพราด ๆ ราวกับปลาถูกทุบหัว ชั่วเวลาไม่ถึงห้าวินาที มันก็หยุดสงบนิ่งหงายเงยเอาท้องขึ้น หางอวบใหญ่ทรงพลังวาดไปมาช้า ๆ ก่อนจะหยุดลง ตายสนิท !!!

            ทั้งหมดหันมามองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจจะบรรยายได้

            “จะรออะไรล่ะ นั่น พวกมันแห่มากันเพียบเลย หวังว่าพวกนี้คงไม่กินเนื้อกันเอง ไม่งั้นภารกิจคงไม่สำเร็จเพราะพวกมันกินกันเอง”

            ทั้งห้าพากันโยนเนื้อคลุกยางพิษลงไปในบึงนั้น รันมะ จูเลีย และอรชุนนั้นหอบเอาเนื้อวิ่งบนอากาศไปโยนลงกลางบึงอันเป็นแหล่งอาศัยของจระเข้พิษระดับหัวหน้า

            ไม่ถึงสิบนาที เนื้อทั้งหมดที่เตรียมไว้ก็หมดลง เสียงระบบแจ้งเตือนการสังหารจระเข้พิษระดับหกสิบห้าไปกว่าร้อยตัว แถมด้วยจระเข้พิษระดับหัวหน้าอีกเจ็ดตัว รันมะกับอรชุนช่วยกันลากซากของอสูรจระเข้พิษระดับหัวหน้าเจ็ดตัวขึ้นมาบนตลิ่ง

            ทั้งสองช่วยกันชำแหละเอาหนังของจระเข้พิษออก โดยรันมะไม่ลืมหัวใจของจระเข้พิษสำหรับภารกิจเก็บไว้ในช่องเก็บของ และเนื่องจากมีจระเข้นับร้อยที่ตายไปโดยที่ไม่ได้ทันเก็บศพของมันขึ้นมา ของที่ดรอปจากพวกมันซึ่งโดยส่วนมากเป็นหนังจระเข้ก็จมหายไปใต้บึงหมดสิ้น

            รันมะไปเดินเมียง ๆ มอง ๆ อยู่ริมบึงแล้วจึงตัดสินใจลงไปงม ด้วยทักษะใหม่สองทักษะที่ได้มาตอนเลื่อนคลาสสอง นั่นคือทักษะลมหายใจแห่งท้องทะเล ที่ใช้ดำน้ำได้หนึ่งชั่วโมงโดยไม่ต้องขึ้นมาหายใจ ประกอบกับทักษะท่องวารีไร้ตัวต้น และทักษะเสริม Invisible ทำให้เขาล่องหนในน้ำได้อย่างสมบูรณ์ กัปตันเรือนาคาสมุทรสามารถดำน้ำแหวกว่ายฝ่ากลุ่มจระเข้พิษที่ยังเหลืออยู่อีกเกือบร้อยตัวลงไปเก็บไอเทมได้อย่างสบาย ๆ

            พอขึ้นมาอีกทีก็พบว่าดวงตะวันกำลังจะลับเหลี่ยมเขาเพราะเป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้ว อากาศในหุบเย็นลงอย่างรวดเร็ว รันมะหยิบแผนที่ขึ้นมาตรวจดู

            “ถ้าเรากลับไปโรงแรมเดิมก็จะเสียเวลาเปล่า ๆ นี่เดินอีกไม่นานก็จะถึงหน้าผาชายฝั่งที่เป็นแหล่งอาศัยของสัตว์อสูรนกอินทรีเผือกแล้ว เราจะเอายังไงดี นี่ก็ใกล้ค่ำแล้ว”

            ชายหนุ่มหันมาปรึกษากับจูเลียและอรชุนที่นั่งอยู่คนละข้าง ส่วนโมลิกับแอ็คซ์นั้นกำลังแหย่กระต่ายทดลองที่อรชุนจับมาแล้วยังไม่ได้ปล่อยไป

            “นอนกลางป่ากันสักคืนเป็นไง อีกอย่าง นกอินทรีเผือกหากินกลางวัน กลางคืนมันนอน บางทีเราอาจจะได้โอกาสแอบเข้าไปเชือดมันได้ง่าย ๆ”

            เทพอารักษ์ออกความเห็น

            “เอางั้นเหรอ จูเลียว่าไง”

            รันมะถามคนแคระสาว

            “ยังไงก็ได้ค่ะ แต่อย่างที่อรชุนว่าก็เข้าท่าดีนะคะ หรือยังไง”

            ชายหนุ่มพับแผนที่เก็บ พยักหน้าน้อย ๆ

            “ตกลง คืนนี้นอนป่ากันคืนหนึ่ง งั้นเรารีบไปกันเถอะ ในหุบนี่มันดูหนาว ๆ ยังก็ไม่รู้สิ”

            แล้วรันมะก็พาเหล่าอสูรและวิญญาณติดตามออกเดินไปตามเส้นทางซึ่งดูเหมือนจะเป็นทางเดินของผู้เล่น ทอดยาวไปทิศตะวันออก ทิ้งบึงมรณะของจระเข้พิษเอาเบื้องหลัง

 

 

           

           

           

           

           

                       

             

           

           

           


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 254 ครั้ง

5,656 ความคิดเห็น

  1. #4850 Ya_DadaYa_Dada (@Ya_DadaYa_Dada) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 23:12
    รออยู่นะคะไรท์ ^_^
    #4850
    0
  2. #4838 22710 (@22710) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 05:35
    ขอบคุณครับ
    #4838
    0
  3. วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 21:44
    ช่วงนี้อัพเช้าดีนะครับ5555
    #4837
    0
  4. #4836 PanatdaJ (@PanatdaJ) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 21:05
    ขอบคุณค่ะ
    #4836
    0
  5. #4833 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 18:56
    ขอบคุณครับ
    #4833
    0
  6. #4832 gnome (@leolic) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 17:10
    ขอบคุณครับ
    #4832
    0
  7. #4428 AnJoo-Jolly (@funny345) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 09:23
    แอบคิดว่าถ้าเอามือจุ่มน้ำไว้ ทักษะ stealth จะทำงานมั้ยอะ 55555 แบบไม่ได้บอกว่าต้องลงไปทั้งตัวหนิ
    #4428
    0
  8. #4414 kako2525 (@kako2525) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 14 กันยายน 2558 / 19:58
    เอ่อ เรื่องไอเทมทำไมไม่ให้ผู้ติดตามไปเก็บให้ล่ะคะ ถึงตัวเองจะแกล้งทำเป็นตายแต่ศัตรูก็ไม่รู้สักหน่อยว่าพระเอกมีผู้ติดตาม
    #4414
    0
  9. #3760 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 17:35
    แหมๆ มาว่าน้องพีช  ตัวเองก็ไม่รอบคอบเหมือนกัน
    #3760
    0
  10. #3542 Katana (@hiddenblade) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 17:12
    ลืมเต็นท์นอนไว้กับสติง ลืมเอาผึ้งนางผญาไปส่งคืน แล้วก็ซวยหมู่เพราะทั้งคู่
    #3542
    0
  11. #3366 star2star (@loli1996) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 17:55
    เอาแล้วไง!
    #3366
    0
  12. #3360 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 16:48
    ลืมผึ้งใช่ไหม๊ =[]=''
    #3360
    0
  13. #3092 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 22:31
    ตายละ ลืมนางพญาผึ้ง 555 แบบนี้เมืองคงป่วนน่าดู
    #3092
    0
  14. #2642 supanat pds (@drakon181) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 19:17
    0_0 น้องผึ้ง!!!
    #2642
    0
  15. #2369 บุปผาสีม่วง (@154356) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2556 / 20:36
    พระเอกเราลืมไปเเล้ว
    #2369
    0
  16. #2169 อ่านการ์ตูน (@khimkhimza32) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 06:41
    ตายยกเมืองแน่นอน
    #2169
    0
  17. #2156 <WD> Blacksocial (@dinarypurple) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 10:11
    ลืมได้ไง ^^ ซวยแน่ ๆ 
    #2156
    0
  18. #2154 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 20:25
    เจ้ารันม่าก่อความเดือดร้อนให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องรวมทั้งเพื่อนตัวเองซะแล้วสิเนี่ย
    #2154
    0
  19. #2146 yokza01 (@aeae1010) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 22:30
    -v[.0ts
    #2146
    0
  20. #2144 เงารัติกาล (@spooknick) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 13:44
    อึ๋ยไม่อยากจะคิดดดด
    #2144
    0
  21. #2142 SoulDear (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 22:35
    นางพญาผึ้งคงจะมีโทรศัพท์ติดต่อทางไกลสำหรับสั่งการนะ
    #2142
    0
  22. #2138 ซาลาสซา (@sasalassa) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 21:02
    ลืมน้องผึ้ง...
    #2138
    0
  23. #2137 >>fantasy<< (@namobzaka) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 18:46
    555 บอกได้คำเดียว เละ !!
    #2137
    0
  24. #2135 สุ๑ใจสายลม` (@osmoxiz77) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 15:32
    มันคงเรียกลูกน้องผึ้งมาถล่มเมืองแน่เลย 555
    #2135
    0
  25. #2134 sunshadow (@sunshadow) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 13:34



       เอาละสิ ขี้ลืมจริงๆเลยน้าาา ขนาดจูเลียเตือนแล้วนะเนี่ย
       แล้วไหนหัวหน้าฝั่งโน้นสั่งให้มาตามจัดการที่จุดเกิด ไม่เห็นเกิดอะไรขึ้นเลย



    #2134
    0