พลิกเกมล่าจารชน คนออนไลน์

ตอนที่ 122 : [ภาคนาคาสมุทร] ตอนที่ 57 นาคาสมุทรมาแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    4 เม.ย. 61

57

       ตีหนึ่งกว่าแล้ว รันมะ เตชิตกับจูเลียพากันเดินอย่างสบายอารมณ์ไปตามถนนสายหลักในเมือง ที่เวลานี้แทบจะไม่มีผู้เล่นให้เห็นเลย การแข่งขันรอบสุดท้ายของรันมะทำให้เตชิตได้เงินจากการเป็นเจ้ามือพนันมาถึงห้าร้อยสี่สิบล้านเหรียญ หลังจากแบ่งกันคนละครึ่งแล้วก็ได้ไปคนละสองร้อยเจ็ดสิบกว่าล้านเหรียญ

“เป็นธุรกิจที่ทำกำไรได้เยอะดีจริง ๆ”

รันมะยังคงติดใจกับวิธีการหาเงินแบบ ‘รวยทางลัด’ ของเตชิตอยู่ไม่หาย 

“คราวนี้นายเข้าใจแล้วใช่ไหม ว่าทำไมฉันถึงเป็นผู้เล่นที่รวยติดอันดับของเกม”

นักมวยหนุ่มถามยิ้ม ๆ 

“แล้วทำไมถึงเลิกซะล่ะวะ ถ้าฉันเป็นนายนะจะอยู่ที่นี่แหละ ไม่เร่ไปร่อนมาให้ลำบากหรอกว่ะ”

“ก็พูดไป นายนั่นแหละตัวดี ถ้านายมาเป็นฉันจริง ๆ คงอยู่ที่นี่ได้ไม่เกินเดือนหรอก”

สองชายสนทนากันไปเรื่อย ๆ ระหว่างเดินไปตามถนนที่ทอดยาวออกนอกเมืองอิกกันซาซาร์ โดยมีจูเลียเดินตามหลังมาเงียบ ๆ 

“พรุ่งนี้นายจะไปไหน”

อยู่ ๆ เตชิตก็ถามขึ้นมา รันมะที่เดินอยู่ข้าง ๆ เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะถามกลับไป

“ทำไม…พรุ่งนี้ฉันจะต้องไปไหน”

นักมวยหนุ่มใช้ลิ้นแตะริมฝีปากพลางทำท่าเหมือนกำลังใช้ความคิด

“ก็…เรื่องที่นายเล่าให้ฉันฟัง ว่าเรือของนายมาถึงที่นี่แล้ว ถ้าจะให้ฉันเดา ตอนนี้กองเรือของเจ้าเฉินเฟิงคุมชายฝั่งอยู่ นายคงไม่ทิ้งเรือนายจอดไว้ที่ท่าเฉย ๆ ละมั้ง”

ไม่น่าเชื่อว่าคนโผงผางมุทะลุแบบเตชิต บทจะฉลาดขึ้นมาก็ทำเอารันมะประหลาดใจไม่น้อย เพราะเพื่อนอ่านเกมได้…เหมือนตาเห็นจริง ๆ 

“สนใจจะร่วมสนุกด้วยกันไหมละ ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยจู่โจมยังว่างอยู่นะ ยังไง ๆ ซะนายก็คงไม่ได้อะไรจากไอ้เทศกาลปัญญาอ่อนนี่หรอก”

รันมะหมายถึงกิจกรรมเทศกาลเดือนสิบสองที่กำลังจัดอยู่ เตชิตหรี่ตาอย่างชั่งใจ

“จะให้ฉันไปเป็นลูกน้องนายหรือ อย่าเลยดีกว่า”

คราวนี้กัปตันเรือนาคาสมุทรถอนใจออกมาดัง ๆ 

“ไม่ใช่ลูกน้อง แต่เป็นลูกเรือ ลูกเรือนาคาสมุทรทุกคนมีสิทธิ์ที่จะออกเสียง มีสิทธิ์ที่จะคัดค้าน ไม่มีคำว่าเจ้านายกับลูกน้องเมื่ออยู่บนเรือลำนั้น แค่ทุกคนมีหน้าที่ และทำตามหน้าที่ของตัวเอง ก็เท่านั้น”

“แล้วยังไง นายก็เป็นกัปตัน ผู้มีอำนาจสูงสุดบนเรือ ไอ้ฉันมันก็พวกไม่ค่อยชอบให้ใครมาสั่งเสียด้วย”

พอถึงบทจะเข้าใจยากขึ้นมา เตชิตก็ทำได้อย่างดีเยี่ยมจนรันมะแทบอยากจะเอาหัวโขกกำแพงเสียรู้แล้วรู้รอด จูเลียที่พอจะเข้าใจความรู้สึกของผู้เป็นนายก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ 

“นายท่านจะบอกว่า บนเรือน่ะทุกคนมีสิทธิ์เท่าเทียมกันค่ะ ไม่เว้นแม้แต่กัปตันเรือเอง ทุกคนคือเพื่อน ที่ทุกคนทำตามคำสั่งของนายท่านไม่ใช่เพราะอำนาจของกัปตันเรือที่ทุกคนจะต้องเชื่อฟัง แต่เป็นเพราะความไว้เนื้อเชื่อใจที่เพื่อนมีต่อเพื่อนด้วยกัน เพื่อนที่พร้อมจะฝากชีวิตไว้ มันไม่ได้หาง่ายนักหรอกนะคะ”

เตชิตพอได้ฟังคำของคนแคระสาวก็นิ่งเงียบไป ใจจริงของเขานั้นก็พร้อมที่จะไปอยู่แล้ว นักมวยหนุ่มบอกไม่ถูกกับความรู้สึกของตัวเอง ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันกลางทะเล ชายหนุ่มหน้าเข้มท่าทางนิ่ง ๆ คนนี้มีอะไรหลาย ๆ อย่างที่ชวนให้ประทับใจ ถึงแม้จะคบหากันไม่นานนัก แต่เตชิตก็พอดูออกว่า คนอย่างรันมะนั้น ถ้าใครเป็นมิตรด้วยก็จะได้มิตรประเสริฐที่สุดเช่นเดียวกับหากเป็นศัตรูด้วยแล้วก็จะได้ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดเช่นกัน 

“ขอเวลาฉันคิดหน่อยแล้วกัน เพราะยังไงเรื่องนี้อำนาจในการตัดสินใจมันไม่ได้อยู่ที่ฉันคนเดียว ถ้าฉันไปไหนมายาก็ต้องไปด้วย บางที ถ้าเธอไม่ชอบ…”

รันมะค่อยยิ้มออกมาได้ ชายหนุ่มแอบยกนิ้วโป่งให้กับเทพอสูรของเขา

“ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่ได้จะบีบบังคับนาย เอางี้ดีกว่า เดี๋ยวฉันจะพานายไปดูเรือด้วย จะได้แนะนำพวกลูกเรือให้รู้จักไว้ มีไม่กี่คนหรอก แต่เรียกได้ว่าเป็นทีมงานคุณภาพเลยล่ะ”

แล้วทั้งสามคนก็เปลี่ยนเส้นทาง มุ่งไปสู่ท่าเรืออิกกันซาซาร์ ซึ่งพอออกนอกเมืองมาแล้วก็ยังคงมีผู้เล่นจับกลุ่มสู้กันอยู่อย่างไม่ยอมหลับยอมนอน 


ท่าเรืออิกกันซาซาร์ในเวลาเกือบตีสอง ยังคงมีผู้เล่นเดินเข้าออกพอให้เห็นอยู่ไม่ขาด เรือสินค้าบ้าง เรือคุ้มกันบ้าง แล่นเข้าออกท่าเรืออย่างต่อเนื่อง รันมะเดินนำไปอย่างไม่เร่งร้อน สายตาลอบประเมินเรือลำอื่น ๆ ไปด้วย จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่เรือลำหนึ่งซึ่งทอดสมออยู่แทบจะสุดท่าเรือ โซ่ขนาดใหญ่สองเส้นล่ามเรือติดไว้กับหมุดขนาดยักษ์ที่ทำไว้สำหรับตรึงเรือให้ติดท่า

ลักษณะของเรือลำนั้น รูปลักษณ์ก็บอกชัดเจนว่าเป็นเพียงเรือรบกึ่งขนส่ง ตัวเรือต่อด้วยไม้เก่า ๆ แต่รูปทรงของเรือนั้นอาจจะดูแปลกตาสำหรับท่าเรือที่นี่ไปบ้าง เพราะค่อนข้างไปทางเรือสมัยใหม่พอสมควร ซึ่งส่วนใหญ่จะพบทางแถบทวีปราวีเนียน 

“นี่นะเหรอ เรือนาย”

เตชิตที่คาดหวังในใจว่าจะเห็นเรือรบรังควานติดปืนกระบอกโตสะพรึบอลังการถึงกับเป่าลมพรูออกมาจากปาก สภาพเรือที่เห็นตรงหน้านั้น ดูยังไงก็มองไม่เห็นถึงราศีของการเป็นเรือรบชั้นยอดได้เลย หมุดเหล็กกับแผ่นโลหะรัดที่ตรึงยึดไม้ประกอบตัวเรือนั้นก็เก่าเสียจนสนิมจับเขรอะขนาดที่ว่าเป็นเวลากลางคืนก็ยังมองออกว่าขึ้นสนิม 

“ใช่ นี่แหละ นาคาสมุทร”

รันมะตอบรับพลางยิ้มอย่างถูกใจเมื่อเห็นสภาพปลอมแปลงของเรือ บนเรือโดยเฉพาะแสงไฟที่ลอดออกมาจากหน้าต่างห้องประชุมสว่างไสว 

“นายแน่ใจนะ ว่าไม่ได้จำเรือผิด…ฉันว่า บางทีอาจจะเป็นลำโน้นก็ได้นะ”

เตชิตยังคงไม่ยอมล้มเลิกความหวังของตัวเอง เขาชี้ไปยังเรืออีกลำหนึ่งซึ่งจอดเทียบท่าไม่ห่างออกไปนัก ลักษณะของตัวเรือบอกชัดว่าเป็นเรือรบเต็มตัว เพราะมีการหุ้มเกราะเหล็กในส่วนหัวเรือ ปืนใหญ่ติดเรียงรายเต็มดาดฟ้าไปหมด

“ถ้ากัปตันเรือคนไหนจำเรือตัวเองไม่ได้ก็ควรจะปลดตัวเองไปเป็นจับกังแบกของดีกว่า”

รันมะยักไหล่เบา ๆ ก่อนจะใช้ทักษะก้าวพริบตาวูบขึ้นไปบนเรือ เตชิตกระโดดตามขึ้นมา แต่ทันทีที่เท้าของนักมวยหนุ่มเตะลงที่พื้นดาดฟ้าเรือ เสียงคล้ายเป่าเขาสัตว์ก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด เตชิตสะดุ้งโหยง

“เวรละ เรือนี่มีสัญญาณเตือนภัยด้วยเหรอวะ”

เตชิตอุทานออกมาด้วยความตกใจ แต่จูเลียที่ลอยตัวตามขึ้นมานั้นโบกมือเพียงครั้งเดียว เสียงสัญญาณก็เงียบลงทันที

“ขอโทษนะคะ จูเลียจะเตือนนายท่านแล้วแต่ไม่ทัน พอดีสัมผัสได้ถึงข่ายเวทของเผ่าคนแคระที่ลงไว้บนตัวเรือ ถ้ามีคนอื่นที่ไม่มีความเกี่ยวข้องรุกล้ำเข้ามา ข่ายเวทจะส่งสัญญาณเตือนน่ะค่ะ”

รันมะพยักหน้ารับพร้อมกับเสียงถอนหายใจของเตชิต 

“นั่นสิ ฉันเองทีแรกก็ใจหายหมด ไม่นึกว่าพวกนั้นจะถึงกับลงข่ายอาคมมาให้ด้วย ว่าแต่เธอรู้วิธีที่จะปิดมันใช่ไหม เห็นโบกมือทีเดียวเสียงประหลาด ๆ นั่นก็เงียบไป”

“ค่ะ เป็นมนต์ประจำเผ่าคนแคระเรา ปกติเราจะลงข่ายอาคมนี้ไว้รอบ ๆ ชุมชน เพื่อป้องกันการรุกราน”

อดีตหัวหน้าเผ่าคนแคระอธิบายเสียงใส ก็พอดีกับที่มีเงาวูบวาบหลายเงาปรากฏขึ้นรอบ ๆ ทั้งสามคน เตชิตถึงกับสะดุ้งเฮือก พลังธาตุดินปะทุออกมาพร้อม ๆ กับจิตสังหาร แต่รันมะแตะไหล่ไว้เป็นเชิงห้าม

“พวกเราทั้งนั้น”

รันมะเอ่ยเสียงดัง เงาดำ ๆ เหล่านั้นขยับเข้ามาใกล้ จนแสงไฟจากตะเกียงที่แขวนให้แสงสว่างนั้นส่องพอเห็นใบหน้าได้ ซึ่งแล้วแต่ล้วนคุ้นหน้าทั้งสิ้น นับตั้งแต่อดีตนายโจรผมแดง นักฝึกสัตว์ผู้มีรอยบากอยู่บนใบหน้า สองแฝดทอมบอยสุดห้าว และอีกสองคนคือเจ้าหนุ่มลูกจีนตัวเล็กนิดเดียวกับเพื่อนซี้ร่างล่ำบึ้ก

“ภูอินท์ การเวก พลอยแดง เพชรใส แบร์รี่ ทรอส”

กัปตันเรือนาคาสมุทรไล่ชื่อของลูกเรือที่ยืนรายล้อมอยู่ด้วยความยินดี อดีตโจรกลับใจทั้งหกต่างยิ้มกว้างไม่แพ้กัน 

“ครับกัปตัน ยินดีต้อนรับ…กลับบ้าน”

ภูอินท์เอ่ยเบา ๆ หางเสียงสั่นเล็กน้อย แบบคนพยายามเก็บอาการดีใจจนรันมะถึงกับหัวเราะกึกกักในลำคอ

“อือ…ขอบใจ ว่าแต่ ทำไมอยู่กันแค่นี้ล่ะ ที่เหลือไปไหนหมด”

ชายหนุ่มอดถามไม่ได้ เมื่อไม่เห็นกลุ่มวัยรุ่นอยู่เลยสักคนเดียว 

“อ๋อ…พวกนั้นออฟไลน์น่ะครับ เห็นบอกมีงานกลุ่มต้องส่งวันพรุ่งนี้เลยออกไปทำ แต่น่าจะเข้ามาราว ๆ ตอนเช้าวันนี้แหละ ส่วนพี่กาซิมเพิ่งออฟไลน์ออกไปเพราะหมดเวลา”

ต้นเรือหนุ่มตอบยิ้ม ๆ ก่อนจะชักชวนทั้งหมดกลับเข้าไปในเรือ ระหว่างนั้นบรรดาลูกเรือที่เหลือก็เข้ามารุมล้อมรันมะ ส่งเสียงทักทายกันแซดไปหมด พอผู้เป็นกัปตันแนะนำให้รู้จักกับเตชิต ทั้งหมดก็ไม่ได้แสดงทีท่าประหลาดใจอะไร 

เตชิตพอขึ้นมาอยู่บนเรือถึงได้รู้ว่า นาคาสมุทรที่ดูภายนอกว่าเป็นเรือสินค้าธรรมดา ๆ นั้น แท้จริงปกปิดอำพรางฐานะของตนไว้อย่างแนบเนียนที่สุด โดยใช้กราบลวงตาที่ยกสูงขึ้นมาจนคล้ายเรือพานิชปิดบังส่วนบนของป้อมปืนที่โผล่ขึ้นมาบนดาดฟ้าเล็กน้อยเสากระโดงเรือที่แขวนผ้าใบไว้จนเกะกะ กล่องลังคล้ายกล่องสินค้าต่าง ๆ วางซ้อนกันเป็นตั้ง ซึ่งพอแง้มออกดูแล้วพอว่ามีปลอกกระสุนปืนโลหะขนาดใหญ่รูปร่างแปลกตาถูกกองรวม ๆ กันไว้ในนั้น ตัวเรือภายในเป็นโลหะเนื้อแกร่งสีเทาด้าน แม้แต่กระดานบนดาดฟ้าเรือก็ยังเป็นเหล็ก

และยิ่งพอเดินผ่านห้องใต้ดาดฟ้า เตชิตก็ต้องตื่นตาตื่นใจกับเขี้ยวเล็บแท้จริงของนาคาสมุทรที่ซ่อนอยู่ นั่นคือป้อมปืนใหญ่กึ่งอัตโนมัติขนาด130 ม.ม.แท่นคู่ ซึ่งถูกเลื่อนลงมาเก็บซุกไว้ด้วยระบบไฮโดรลิคแรงดันไอน้ำ

“ลูกพี่มีแผนจะติดตั้งตอร์ปิโดด้วย แต่ตอนนี้ยังอยู่ในระหว่างการทดลอง”

แบร์รี่ที่เดินรั้งท้ายชะโงกหน้ามาบอก เมื่อเห็นเตชิตกำลังลูบคลำป้อมปืนอย่างชอบใจ

“โครงสร้างทั้งหมดนี่เป็นเหล็กหมดเลยใช่ไหม”

นักมวยหนุ่มถามเบา ๆ 

“ใช่ครับพี่ ตัวเรือทั้งลำประกอบขึ้นจากโลหะชั้นดีที่สุด แต่เราหุ้มไม้กระดานหลอกตาเอาไว้งั้นเอง เพื่อปกปิดสถานะของเรือ”

เพราะเชื่อว่ารันมะคงไม่พาใครที่ไม่จริงใจขึ้นมาบนเรือ หนุ่มหน้าจีนเลย ‘โม้’ ได้อย่างไม่กลัวว่าความลับจะถูกเปิดเผย รันมะที่แอบสังเกตอยู่ยังอดยิ้มออกมาไม่ได้กับท่าทียืดอกยกคออย่างภาคภูมิใจของเจ้าแบร์รี่ห

“เรือนี่คงดีที่สุดในเกมแล้วล่ะ”

เตชิตกล่าวอย่างจริงใจ เล่นเอาบรรดาลูกเรือ ได้ ‘ยืด’ ไปตาม ๆ กัน

“ไม่ใช่แค่เรือเท่านั้นนะ แต่ยังมีพวกเราทั้งหมดที่เป็นลูกเรือชั้นยอดอีกด้วย”

รันมะเอ่ยยิ้ม ๆ เสียงเขาดังพอที่ทุกคนจะได้ยินกันหมด

“ใช่ รวมทั้งกัปตันด้วย”

การเวกเสริมขึ้นมา เรียกรอยยิ้มกว้างจากรันมะได้อีกครั้ง 

“เอา ยอกันไปยอกันมาอยู่นี่แหละ ประเดี๋ยวเรือลำนี้คงบินได้เพราะไอ้ลูกยอนี่ เพิ่งมาถึงเหนื่อย ๆ บนเรือมีอะไรกินหรือเปล่า”

รันมะเปลี่ยนเรื่องก่อนที่เรือจะเหาะได้เสียจริง ๆ แล้วเดินนำทุกคนไปยังห้องซาลูน ที่เห็นอยู่กลางห้องคือโต๊ะไม้ขนาดกลางปูผ้าทับไว้ มีไพ่กระดาษวางกระจัดกระจายอยู่เต็มโต๊ะ

“กำลังเล่นไพ่สลาฟกันอยู่น่ะครับหัวหน้า พอดีสัญญาณเตือนมันดัง เลยรีบออกไป ไม่ทันเก็บ”

แบร์รี่รีบกวาดไพ่ทั้งสำรับที่เรียงรายรวบเข้าด้วยกัน แต่กัปตันโบกมือไปมา

“จะเล่นก็เล่นต่อไปเถอะ ไม่ห้ามหรอก ว่าแต่ การเวกกับภูอินท์ ขึ้นไปคุยกับฉันหน่อยที่ห้องข้างบน…”

รันมะเดินนำเข้าไปในหอบังคับการเรือที่ได้รับการออกแบบใหม่ให้มีความทันสมัยขึ้นจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม 

“มีอะไรคือหน้าบ้างไหม เกี่ยวกับระบบอาวุธที่เราเคยพูดกันไว้”

รันมะเปิดประเด็นทันทีที่ทั้งหมดเข้ามาอยู่ในห้อง โดยไม่เจาะจงว่าถามใครระหว่างการเวกหรือภูอินท์ ซึ่งต้นเรือผมแดงก็เป็นผู้ตอบแทนเพื่อนอย่างไม่เต็มปากนัก

“อ่า…ความจริงหน้าที่นี้เป็นของพี่กาซิมเขา แต่ตอนนี้พี่แกไม่อยู่และผมก็ไม่รู้อะไรมาก แต่เอาเป็นว่าเดี๋ยวจะพาลงไปดูที่ห้องเก็บเครื่องกระสุนแล้วกันครับ มีตัวอย่างทดลองอยู่ที่พี่แกทำเสร็จแล้ว แต่ยังไม่ได้ทดสอบยิง ปัญหาของมันอยู่ที่…”

ภูอินท์เกาต้นคอแกรก ๆ เหมือนนึกหาศัพท์พูดไม่ออก 

“พลังขับเคลื่อนของลูกตอร์ปิโดครับ”  การเวกเสริม

“คือ…เราได้ทดลองกับตอร์ปิโดขนาดเล็ก แต่ยังหาเชื้อเพลิงที่เหมาะสมไม่ได้ อย่างปกติ ตอร์ปิโดจะขับเคลื่อนด้วยระบบไฟฟ้าจากแบตเตอรี่ มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่เราจะจำลองระบบจากโลกจริงมาใช้ในนี้เพราะวิทยาการที่ไม่เหมือนกัน ตอนนี้พี่กาซิมกำลังทำตอร์ปิโดขับเคลื่อนด้วยแรงดันอากาศ ซึ่งน่าจะใช้ได้ผลมากที่สุด”

อดีตนายทหารหนุ่มฟังลูกน้องทั้งสองคนช่วยกันอธิบายอย่างตั้งใจ

“เรื่องนั้นเอาไว้ฉันกับกาซิมจะคุยกันเองแล้วกัน ตอนที่ฉันขึ้นเรือมานี่เห็นทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด เอางี้ดีกว่า เราพูดกันก็คงไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร พรุ่งนี้สาย ๆ เป็นไง รอจนพวกเรามาครบกันก่อน ฉันจะเอาเรืออกทดสอบอีกทีหนึ่ง”

“วันนี้แล้วครับ หัวหน้า” ภูอินท์ขัดจังหวะขึ้นมา 

“นั่นแหละ อีกสองสามชั่วโมงฉันก็จะครบกำหนดเวลา ต้องออฟไลน์เหมือนกัน เลยว่าจะออกไปตอนนี้เลย อ้อ ขอพิมพ์เขียวแผ่นล่าสุดของเรือด้วย ถ้ายังไม่ได้เขียนก็เขียนซะ เอาให้ละเอียดที่สุดนะ”

รันมะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หลังนวมตัวยาว การเวกรับคำแล้วเดินออกไป เหลือภูอินท์ยืนหันซ้ายหันขวาอยู่ 

“ลูกพี่ คนที่มาด้วยกับลูกพี่น่ะ เป็นใครกันเหรอครับ ดูท่าแล้วน่าจะระดับสูงน่าดู”

ต้นเรือหนุ่มอดถามขึ้นไม่ได้ รันมะเอนหลังพิงเบาะก่อนจะหลับตาลง

“เพื่อนฉันเอง…นายคิดว่าเขาเป็นคนยังไงล่ะ”

ประโยคสุดท้ายเขาย้อนถามกลับ อดีตนายโจรหนุ่มหรี่ตา เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเรียบ

“ถ้าลูกพี่เห็นว่าไว้ใจได้ก็คงไม่ต้องกังวลอะไร แล้วเขาจะมาอยู่กับเราด้วยหรือครับ ดู ๆ แล้วไม่น่าจะใช่คนประเภทชอบอยู่รวมกับคนอื่นเท่าไร”

“ก็คงสักระยะนั่นแหละ หมอนี่กับเฉินเฟิงมีบัญชีที่ต้องสะสางกันอยู่ ศัตรูของศัตรู ก็คือมิตรของเรา จริงไหม”

คราวนี้ภูอินท์ถึงกับเลื่อนเก้าอี้หมุนมานั่งลงด้านตรงข้าม

“พูดถึงเฉินเฟิง ตอนผมเข้ามาที่นี่ เห็นกองเรือพวกมันจอดกักอยู่เลยอ่าวเข้ามาเพียบเลย ประมาณเอาว่าไม่ต่ำกว่าห้าหกสิบลำ เป็นเรือรบติดปืนทุกลำ ขนาดใหญ่กว่านาคาสมุทร โดยเฉพาะเจ้าเรือลำใหญ่สุดของมัน ผมเห็นแล้วอดนึกถึงเรือประจัญบานยามาโตะของกองเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในสมัยสงครามโลกไม่ได้ เฉพาะปากกระบอกลำกล้องปืนประจำเรือของมันก็กว้างเกือบสองฟุตแล้ว กระสุนปืนขนาดนั้น ต่อให้เรามีเกราะดีขนาดไหนก็คงกันไม่อยู่ แล้วเรือลำใหญ่ขนาดนั้น ปืนเรือเราอานุภาพดีกว่า ยิงไกลกว่า แต่ถ้าได้สู้กันจริง ๆ ก็คงเหมือนยิงช้างตัวโต ๆ ด้วยปืน .22 กว่ามันจะจมลงได้เรามิต้องยิงจนกระสุนหมดเรือเลยหรือ”

ต้นเรือหนุ่มด้วยสีหน้าเอ่ยเครียด 

“ใช่ เรือมันใหญ่ โครงสร้างภายในคงจะเป็นเหล็กแน่นหนา ไม่งั้นมีหวังแตกจมทะเลไปแล้วเพราะขนาดของมัน ถ้าจะสู้กันจริง ๆ คงต้องพึ่งตอร์ปิโดอย่างเดียว อ้อ…นอกจากเรือห้าหกลำที่นายเจอระหว่างเดินทาง นายเจอเรือของเฉินเฟิงลำอื่นด้วยไหม”

“ไม่เจอครับ แต่บางแห่งเราพบเศษซากของสิ่งที่เราคิดว่าน่าจะเป็นเรือที่ถูกยิงจม น่าจะเป็นฝีมือกองเรือลาดตระเวนของพวกนั้น”

รันมะใช้นิ้วคีบนวดปลายจมูกเบา ๆ 

“เฉินเฟิงทำแบบนี้ก็เท่ากับประกาศตัวเป็นศัตรูกับอิกกันซาซาร์โดยตรง ดีไม่ดีลุกลามทั้งทวีป บางทีฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ลำพังแค่ลูกน้องของมันที่แยกตัวจากสมาคมนักข่าวจะมากขนาดเลยเหรอ”

คำถามนั้นเป็นสิ่งที่เขาสงสัยจริง ๆ เพราะที่การกระทำของเฉินเฟิงนับว่าขัดต่อหลักพิชัยสงครามแทบทุกเล่ม ตั้งแต่แม่ทัพก็คือตัวเฉินเฟิงเองทำตัวให้ไม่เป็นที่นิยม…พูดง่าย ๆ คือเกรียน ต่อมายังประกาศแยกตัวออกมาจากสังกัดเดิม ซ้ำยังหักหลังด้วยการชิงเอากองเรือแทบทั้งหมดของสมาคมนักข่าวออกมา ซ้ำยังทำตัวคุกคามเป็นปรปักษ์กับผู้เล่นเกือบทุกคนในเกาะอิกกันซาซาร์ด้วยการนำกองเรือมาปิดอ่าว มีกองเรือสลัดในสังกัดออกปล้นสะดม และท้ายสุดพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ตนเองเป็นผู้ชนะในกิจกรรมที่เกมจัดขึ้นอย่างไม่สนใจสายตาคนอื่น แม้ว่าสุดท้ายทั้งหมดจะเป็นเพียงสิ่งที่สมาคมนักข่าวต้องการหลอกผู้เล่นให้เข้าใจกันไปอย่างนั้นเพื่อประโยชน์อะไรบางอย่าง โดยเป้าหมายนั้นเป็นอะไรมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้

แต่คำตอบนั้นภูอินท์ที่คร่ำหวอดอยู่ในเกมมาก่อนแล้วรู้คำตอบดีในฐานะของเกมเมอร์

“ครับ เฉพาะผู้เล่นที่สังกัดสมาคมนักข่าวทั้งหมดก็กว่าห้าหมื่นคนแล้ว ตัวเลขนี้ยังไม่รวมสายลับต่าง ๆ ที่แฝงตัวอยู่ในแทบทุกพรรคทุกทวีปนะ ลูกน้องของเฉินเฟิงที่แยกตัวจากสมาคมแม่จริงก็คงไม่ต่ำกว่าสองหมื่น อีกอย่าง กองเรือทั้งหมดของสมาคมนักข่าวเป็นของเฉินเฟิงตั้งแต่แรก หมอนี่ก่อตั้งกองเรือขึ้นมากับมือตัวเอง และแน่นอนว่าเราปฏิเสธไม่ได้ว่ากองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดของสมาคมนักข่าวก็คือกองทัพเรือ ที่ยกมานี่ผมว่ายังไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ของมันหรอก เรือของพวกมันกระจายอยู่ในทุกทวีป ยังไม่รวมกองเรือลาดตระเวนของมันที่ออกเสาะหาทวีปใหม่ ๆ อีก อ้อ ดูเหมือนพวกโจรสลัดเกือบครึ่งจะเป็นโจรสลัดในสังกัดของเฉินเฟิงด้วย”

คำตอบของต้นเรือทำให้รันมะต้องรีบพิจารณาเฉินเฟิงใหม่ทันที แน่นอนว่าลำพังตัวเขาถ้าจะให้สู้กับเฉินเฟิงก็คงไม่ยากที่จะเอาชนะ แต่ถ้าไม่ใช่…สิ่งที่สำคัญที่สุดคือกำลังพล เงิน และรากฐานที่มั่นคง ซึ่งเขาตระหนักดีว่า ผู้เล่นใหม่อย่างเขาที่เพิ่งเข้ามาเล่นเกมได้ไม่ถึงสองเดือน เรื่องจะสะสมทั้งกำลังทรัพย์และกำลังคนให้มากพอที่จะต่อกรได้นั้นแทบไม่มีทางเลย โดยเฉพาะเวลานี้ เขาได้รับภารกิจพิเศษมาจากหน่วยสิงห์ดำ รันมะยังมองไม่เห็นลู่ทางใดที่จะสามารถต่อกรกับสมาคมนักข่าวและเฉินเฟิงได้เลย

ชายหนุ่มหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้เขารับรู้ถึงแรงบีบเบา ๆ ที่ไหล่ทั้งสองข้างจากอสูรคิดคามที่ยืนอยู่ด้านหลัง สัมผัสนั้นนุ่มนวล อ่อนโยนยิ่งนัก

“นายท่านอย่ากังวลเลยค่ะ ถึงจะมีสงคราม หากเราไม่เข้าไปยุ่งเสียก็จบ”

คนแคระสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ปลอบประโลม 

“แต่ถ้าเรื่องมันเข้ามาหาเราเองล่ะ จูเลีย และดูท่าเรื่องมันก็จะมาจริง ๆ เสียด้วย ตราบใดที่ฉันยังครอบครองยูเพจอยู่ เชื่อว่าไม่มีวันที่เฉินเฟิงจะเลิกตามล่าฉัน เมื่อถึงเวลานั้น เธอฉันควรจะทำอย่างไร ยอมมอบยูเพจให้กับมันง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ”

อดีตหัวหน้าเผ่าคนแคระค่อย ๆ ก้มลง แตะริมฝีปากของตนที่แก้มซ้ายของเจ้านายอย่างแผ่วเบาก่อนจะกระซิบ

“เมื่อถึงเวลานั้น เราจะสู้ค่ะ ไม่ใช่แค่พวกเรา แต่หมายถึงคนแคระทั้งเผ่า พวกเราที่อาศัยอยู่บนเกาะพยัคฆ์คำรณนั้นเป็นเพียงประชากรแค่ไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วนของเผ่าคนแคระทั้งหมด และไม่ใช่แค่นั้น เมื่อถึงเวลา เหล่าพันธมิตรจะรวมตัวกัน…แล้วนายท่านจะเข้าใจเอง”

รันมะถอนใจยาว มีหลายเรื่องที่เขาต้องทำความเข้าใจและพยายามจะเข้าใจ บัดนี้เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นทารกแรกเกิดที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเอาเสียเลย

“ภูอินท์ ออกไปก่อนไป ฉันกับจูเลียเห็นจะมีเรื่องคุยกันยาว…ยาวมากเลยทีเดียว อ้อถ้าอรชุนกับโมลิมาถึงแล้วให้ขึ้นมานี่ทันทีเลยนะ”

ชายหนุ่มหันมาไล่ต้นเรือผมแดงที่กำลังนั่งเอามือเท้าคางเงี่ยหูฟังการสนทนาของลูกพี่กับคนแคระสาวอย่างตั้งอกตั้งใจเต็มที่ ภูอินท์ยิ้มแหย ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปอย่างอ้อยอิ่ง ซ้ำยังไม่วายหันมาสบตาเขาด้วยสายตาเป็นประกายวิบวับอย่างล้อเลียน 

ทันทีที่ประตูห้องบังคับการปิดสนิทลง รันมะก็ขยับตัวลุกขึ้นเปลี่ยนไปนั่งบนเก้าอี้กลมแทนที่ภูอินท์ที่เพิ่งลุกออกไป พรอ้มกับชี้นิ้วเป็นเชิงสั่งให้จูเลียที่ยืนตาปรอยอยู่นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม

“คุยกันหน่อย…ทุกเรื่องเลยที่เธอคิดว่าฉันสมควรที่จะรู้ และจำเป็นจะต้องรู้ เอ้อ…ในฐานะที่ฉันเป็นเจ้านาย ขอสั่งให้เธอพูดความจริง”

คนแคระสาวทิ้งตัวลงนั่งอย่างไม่เต็มใจนัก และการคุยก็เริ่มขึ้น…


อรัณย์ดันฝาครอบหมวกออกช้า ๆ หลังจากการออนไลน์อย่างเต็มเวลาสิบสองชั่วโมง ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่ง บิดเอวไปมา อากาศยามเช้าของจังหวัดเพชรบูรณ์ค่อนข้างเย็นพอสมควร นาฬิกาแขวนผนังแบบโบราณเรือนใหญ่บอกเวลาเจ็ดนาฬิกากับอีกแปดนาที 

อดีตนายทหารหนุ่มกระโดดลงจากเตียงอย่างกระปรี้กระเปร่า เขาเดินไปเกาะขอบหน้าต่างที่เปิดโล่งอยู่ ภายนอกคือสวนส้มโอขนาดกว้างใหญ่กว่าสามร้อยไร่ ด้วยพื้นที่ซึ่งเป็นที่ราบเชิงเขา จึงสามารถมองเห็นสวนส้มโอที่อยู่ต่ำกว่าเป็นแนวยาวไปจนสุดถนนด้านล่าง

สวนส้มโอแห่งนี้เป็นของปู่เขาซึ่งตกทอดกันมา หลังจากที่ปู่ซึ่งมีอดีตเป็นนายตำรวจปราบปรามยาเสพติดได้เกษียณอายุแล้วจึงกลับมาดูแลไร่อย่างจริงจัง แน่นอนว่าอนาคตผู้ที่จะเป็นเจ้าของสืบต่อไปก็เห็นจะไม่พ้นอรัณย์ผู้มีสิทธิด้วยเป็นทายาทที่ชอบธรรมเพียงคนเดียว

และก็ที่นี่อีกเช่นกัน เป็นสถานที่ที่เด็กชายคนหนึ่งได้ลืมตาดูโลก แม่คลอดเขาที่นี่ ที่บ้านหลังนี้ แม่เล่าให้ฟังว่าตอนนั้นแม่เกิดอาการปวดท้องกะทันหันอยู่กับเด็กในบ้านอีกคนซึ่งขับรถไม่เป็น ปู่กับพ่อของเขาก็ไม่อยู่บ้าน สุดท้ายต้องเรียกรถพยาบาลจะมารับไปแต่ก็ไม่ทัน แม่คลอดเขากับบุรุษพยาบาลและผดุงครรภ์ที่มากับรถฉุกเฉิน 

“หัวหน้า…ตื่นแล้วเร้อ”

หางเสียงตวัดสูงแบบชาวบ้านท้องถิ่นเรียกให้เขาก้มลงไปมองด้านล่าง พบว่าเป็นลูกน้องคนสนิทของเขานั่นเอง เปียวกับประยงค์เดินอุ้มเข่งใส่ผักสดมาคนล่ะเข่งใหญ่ ๆ จุดประสงค์ก็คงนำมาให้คนครัวที่บ้านเขาเป็นคนทำกับข้าวสำหรับเลี้ยงคนงานนั่นแหละ

“วันนี้น่าจะได้กินแต่ผักแหละครับ คุณจักรแกลงเก็บผักเอง ขนมาเสียสี่ห้ากระบุงใหญ่ ๆ โน่น ไอ้ปาล์มกับพวกยกมากันอีกสองเข่ง”

ประยงค์ แซ่ท้าย หรือหยง อดีตนายจ่าทหารแห่งกรมรบพิเศษพูดพลางหัวเราะ หยงหมายถึงปู่ของเขา หรืออดีตพล.ต.ต คมจักร 

“เออ มีผักกินก็ยังดีวะ สมัยก่อนตอนอยู่ป่า ตำลึงสักยอดจะกินยังหาไม่ได้ เล่นขุดปลวกขุดดินโป่งกินก็ยังเคยมาแล้ว”

อรัณย์ว่าอย่างอารมณ์ดี ชายหนุ่มหันหลังเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัว วันนี้เขาคงไม่ได้ออกไปไหน ภารกิจเดียวที่มีคือตามหาลายแทงขุมทอง(ตามที่เรืองฤทธิ์บอก) 

“อาบน้ำ กินข้าว เล่นเกม”

ชายหนุ่มวางแผนสำหรับวันนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว 

 

 

 

 ***แจ้งผู้อ่านครับ เดือนนี้ การอัพเดตนิยายอาจจะช้าเล็กน้อยนะครับ เพราะติดงานสำคัญ ตัวผมเองมีกำหนดจะบวชในวันที่ 21 เมษายนนี้ ที่ จว.เชียงใหม่ แต่ธรรมเนียมของวัด เหมือนผมต้องไปนอนวัดก่อนบวชเจ็ดวัน ซึ่งต้องออกเดินทางตั้งแต่วันที่ 12 หลังจากวันที่ 21 ไปแล้ว ผมยังไม่แน่ใจว่าจะได้ลงนิยายอีกหรือเปล่านะครับ หากไม่สามารถลงได้ผมจะแจ้งอีกครั้ง (บวชสิบกว่าวันครับ ฤกษ์สึกยังไม่ทราบวันที่แน่ชัด)

           

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

5,656 ความคิดเห็น

  1. #5530 PSBZ (@phadddd0) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 05:39
    Good good
    #5530
    0
  2. #5136 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 13:07
    <p>อนุโมทนาบุญครับไรท์</p>
    #5136
    0
  3. #4963 คนเดินดิน (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 11:01
    <p>อนุโมทนาสาธุด้วยนะครับ<br></p>
    #4963
    0
  4. #4961 3Dpeh (@3Dpeh) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 22:40
    <p>สาธุ....</p>
    #4961
    0
  5. วันที่ 6 เมษายน 2561 / 09:42
    อนุโมทนา .. ครับ
    #4934
    0
  6. #4927 Varnyens (@varnyens) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 20:40
    โมทะนาบุญด้วยครับไรค์เตอร์
    บวชเพื่อเรียนบวชเพื่อรู้
    บวชเพื่อแทนคุณ
    #4927
    0
  7. #4917 OnyZung (@OnyZung) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 17:17
    อนุโมทนาบุญด้วยนะครับ วัดไหนเอ่ย ผมอาจจะแวะไปครับ
    #4917
    0
  8. #4916 blue7345 (@blue7345) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 17:10
    อนุโมทนาด้วยครับ
    #4916
    0
  9. #4915 ohmama (@ohma) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 15:56
    อนุโมทนาบุญด้วยคะ. อโหสิ. อโหสิ. อโหสิ
    #4915
    0
  10. #4914 ติดตาม (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 15:44
    <p>อนุโมทนาบุญด้วยครับ</p>
    #4914
    0
  11. #4913 fon_naruton (@fon_naruton) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 14:41
    <p>อนุโมทนาบุญด้วยคะ สาธุ</p>
    #4913
    0
  12. #4912 sing223 (@naj223) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 12:26
    ขอบคุณครับ
    #4912
    0
  13. #4911 PhupingJack (@PhupingJack) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 11:32
    ขออนุโมทนาสาธุครับ ยังรอติดตามอยู่นะครับ สนุกมากๆๆๆ
    #4911
    0
  14. วันที่ 5 เมษายน 2561 / 10:30
    อนุโมทนาสาธุด้วยนะครับ 
    #4910
    0
  15. #4909 charinko (@charinko) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 10:17
    อนุโมทนาค่ะ
    #4909
    0
  16. #4908 NaraTansri (@NaraTansri) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 09:24
    อนุโมทนาบุญด้วยครับ
    #4908
    0
  17. #4907 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 09:24
    ขอบคุณครับ อนุโมทนาบุญ ครับ
    #4907
    0
  18. #4906 Chatchai Wongcha-oom (@onkchad) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 08:35
    บวชให้สบายใจนะครับ
    รีดรอได้ อิอิ
    #4906
    0
  19. #4905 หนองหนังสือ (@saras2004) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 08:28
    ไม่เป็นไรครับ รอได้ครับ
    อนุโมทนาบุญด้วยครับ สาธุ
    #4905
    0
  20. #4904 ~๏กันต์๏๛ (@kant__za) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 08:10
    อนุโมทนาบุญด้วยคับ สาธุ
    #4904
    0
  21. #4903 jochxiii (@jochxiii) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 02:26
    สาธุคับ
    #4903
    0
  22. #4902 Miyoshi rie (@okiya0miki) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 01:54
    ขออนุโมทนาสาธุ รอเสมอค่ะ ^^
    #4902
    0
  23. #4901 Atomzro (@Capricious) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 01:43
    สาธุค่าาา
    #4901
    0
  24. #4900 CcretI (@girl-secret) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 01:39
    อนุโมทนาสาธุค่ะ
    #4900
    0
  25. #4899 Aronon_TA (@tam1100702745046) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 01:11
    สาธุครับ ยังไงคนอ่านก็รอไม่ต้องห่วงเลยครับ
    #4899
    0
  26. #3509 Oneless Lonelyboy (@withnemesis) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 08:17
    สนุกอะอยากอ่านต่อ
    #3509
    1
  27. #3376 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 06:20
    =..=' คิดจะเอาทีหมดไปทีรึไงนะ -0-''
    #3376
    0
  28. #3099 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 23:42
    เทอารักษ์ - เทพารักษ์
    ดีใจด้วย ทักษะหลายๆ อย่างขึ้นจนเต็ม .. อยากให้เก่งเร็วๆ จะได้พอฟัดพอเหวี่ยงกับศัตรูต่างๆ ได้
    #3099
    0
  29. #2485 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2556 / 17:50
    โฮ่ วางยาจระเข้เลยเรอะ
    #2485
    0
  30. #2448 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2556 / 23:01
    ค้างงงงง
    #2448
    0
  31. #2446 nanashigoko (@nanashigoko) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 20:08
    สนุกสมกับที่รอคอยจริงๆ ขอบคุณครับ
    #2446
    0
  32. #2430 PunyGirl (@-omam-) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 23:33
    สมุกมากกกกกกกกกกกกก

    มาต่อไวๆนะ ^^
    #2430
    0
  33. #2429 Tamil shadow (@namewasan) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 21:39
       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl




       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl




       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl





      
    #2429
    0
  34. #2428 KurouNeko (@blackcat013) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 21:21
    พิษเจอพิษเลยเรอะเฮีย
    #2428
    0
  35. #2427 บุปผาสีม่วง (@154356) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 21:19
    รีบมาต่อนะค่ะลุ้นๆพระเอกเราจะไได้อันดับที่เท่าไหร่นะ
    #2427
    0
  36. #2426 NOS+ (@asuwannarat) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 20:36
    รันม่าวางยาเป็นประจำอยู่แล้ว เอ ไม่ลองวางยาคนชุมนุมทั้งหมดดูบ้างเนาะ
    #2426
    0
  37. #2425 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 19:00
    มันม่าจะวางยาพิษหรอนิ
    #2425
    0
  38. #2424 ยามฝัน (@mashimarujang) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 16:16
    ถ้าฆ่าคนที่ได้สร้อยเยอะที่สุดสร้อยของฝ่ายตรงข้ามจะโอมมาที่เราไหมอะ  อยากรู้จริงๆ
    #2424
    0
  39. #2423 ใบสนลู่ลม (@sompob552) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 12:43
    ในที่สุดก็ได้อ่านแล้วสนุกมากครับ
    #2423
    0
  40. #2422 loBo (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 12:38
    คงรอเขาได้สร้อยคะแนนเยอะๆก่อนค่อยไปสินะ



    ไปสู้ตอนนี้เสียเวลา ล่ามอนดีฝ่า
    #2422
    0
  41. #2421 อ่านการ์ตูน (@khimkhimza32) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 12:07
    เย้ๆๆมาแล้วววววว รอมาตั้งนาน
    #2421
    0
  42. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  43. #2418 ยุงลำบาก (@djfbifmf) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 10:59
    อรัญมาแว้ววววว แล้วก็ต้องรออีกแว้ววววววว อิอิ
    #2418
    0
  44. #2417 ประกฤติ (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 10:52
    มาคราวนี้หายหน้าไปนานมากเลยนะครับ

    ขอบคุณนะครับ

    แต่มาแบบแปลก ๆ

    นี่มัน 2 กิจกรรม น่าจะ แยกกันเขียน

    ไหน ๆ ก็ ตัดสินใจเข้าร่วมกิจกรรม ฆ่ากันตาย ก้น่าจะ ลงกิจกรรรม ทำตัวเลขนักห่าให้มากที่สุด เหมือน เฟิ่งอิงทำ หรือไม่ก็ร่วมสงครามกับเพื่อน ๆ ทั้งหลาย



    นี่แปลก ปลีกวิเวก มาจัดการบอส ? จะว่า จัดการตอนไม่มีคน มันจะง่าย ก็ไม่น่าจะใช่ เพราะ ฟัง เรื่อง แล้ว บอสพวกนี้แต่ละตัว คงจะไม่มีใครอยากจะล่า

    แถม ไหน ๆ ก็ล่ารายตัว แต่ไม่ยอมลงรายละเอียดอีก แบบนี้ ถือว่า คนอาน แฟนคลับ ขาดทุนป่นปี้ เลยนะครับ



    555+



    ยินดีที่กลับมา ขอบคุณนะครับ รออ่านตอนต่อไปนะครับ
    #2417
    0
  45. #2416 phongphatr (@phongphatr) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 10:34
    สนุกมากๆๆๆๆเลยจ้า  รอตอนต่อไป
    #2416
    0
  46. #2415 ฝนลมกรด (@tarkatoo) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 10:13
    สนุกมากมายเลยครับท่านไรเตอร์
    #2415
    0
  47. วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 10:12
    มาต่อไวๆนะสนุกดี
    #2414
    0
  48. #2413 หนมปัง อุ่น (@ras21) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 10:07
    เย้ๆๆๆๆๆ ในที่สุด ในที่สุด คิดถึงอรัญ อิอิอิอิ ซัดผู้เล่นไม่สนุกหรอ เอาแต่ฆ่าอสูรวอกๆ
    #2413
    0