พลิกเกมล่าจารชน คนออนไลน์

ตอนที่ 124 : [ภาคนาคาสมุทร] ตอนที่ 59 ตอร์ปิโด (ตอนต้น)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 209 ครั้ง
    7 เม.ย. 61

59

        

บ่ายสองโมงเศษ ๆ นาคาสมุทรกำลังแล่นอ้อมเกาะอิกกันซาซาร์ออกสู่ทะเลนอก ภูอินท์วางเข็มไปยังหน้าผาตำแหน่งที่รันมะกำหนดไว้ จุดประสงค์เพื่อจัดการกับนกอินทรีเผือกเป็นอันดับแรก 

พอเห็นว่าเรือนั้นออกมาไกลพอสมควรแล้ว รันมะก็สั่งเดินเครื่องเต็มกำลังทันที เครื่องจักรกลไอน้ำเครื่องใหม่สี่เครื่องทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ ความเร็วสูงสุดของนาคาสมุทรในเวลานี้คือสี่สิบห้าน๊อตโดยประมาณ 

“ลูกพี่”

แบร์ชะโงกหน้าเข้ามาในหอบังคับการ

“ตอร์ปิโดพร้อมแล้ว กำลังจะบรรจุ”

รันมะละสายตาจากแผนที่ขนาดใหญ่ของเกาะอิกกันซาซาร์ที่เสลานี้เต็มไปด้วยรอยหมึกสีแดงขีดไว้เต็มไปหมด 

“ยกกันไหวไหมล่ะ เรียกพวกเรามาช่วยก็ได้” ชายหนุ่มถาม โดยลืมไปเสียสนิทว่า…นี่คือเกม

“อ๋อ เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับ คุณจูเลียจัดการได้สบายมาก”

อดีตนายทหารหนุ่มยกมือตบหน้าผากตัวเองโดยแรง นี่ถ้าให้ใครรู้ว่าเขาเกิดอาการสับสนแบบนี้ คงไม่วายถูกหัวเราะเยาะ 

“โอเค เดี๋ยวฉันลงไปดู”

หนุ่มลูกจีนผลุบกลับออกไป การเวกกับภูอินท์หันมองหน้ากันด้วยสีหน้าประหลาดใจกับท่าทีแปลก ๆ ของกัปตัน

“หัวหน้าเป็นอะไรหรือเปล่า ดูหน้าตื่น ๆ” ภูอินท์ถามเบา ๆ 

รันมะถอนใจ พลางสะบัดหน้าไปมา

“ไม่มีอะไร สงสัยจะคิดมากไปหน่อย เลยสับสน”

ว่าแล้วก็เดินออกไป ปล่อยให้สองหนุ่มกระพริบตาปริบ ๆ ด้วยอาการไม่เข้าใจ 


กัปตันเรือนาคาสมุทรโหนบันไดลงมายังกราบเรือฝั่งขวา หลังแท่นยิงตอร์ปิโด ช่องลิฟต์ไฮดรอลิคแรงดันไอน้ำกำลังเลื่อนขึ้นมาจากใต้ท้องเรือ แบร์รี่กับทรอสสองคนช่วยกันประคองลูกตอร์ปิโดสองลูกไม่ให้กลิ้งไปมา มีจูเลียที่ลอยอยู่ข้าง ๆ 

กาซิมที่กำลังก้มหน้าก้มตาง่วนอยู่กับแท่นยิงเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างให้ 

“ต่อระบบเรียบร้อย เดี๋ยวบรรจุเสร็จก็ยิงได้เลย”

พอลิฟต์เลื่อนขึ้นสุดราง รันมะก็หันไปสั่งให้จูเลียจัดการยกตอร์ปิโดทั้งสองลูกบรรจุเข้าสู่แท่นยิง กาซิมตรวจความเรียบร้อยของแท่นยิงอีกครั้ง จากนั้นจึงเลื่อนฝาจานท้ายแบบบานพับปิดเข้าและขันสลักยึดไว้อย่างแน่นหนา 

รันมะบิดวาล์วปล่อยแรงดัน เสียงลมดังฟู่วออกมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน กาซิมชี้ให้ดูเกจวัดความดันที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดรอบ วาล์วก็ตัดเองโดยอัตโนมัติ

“เรียบร้อย ตอร์ปิโด หนึ่ง สอง พร้อมยิงแล้ว” ต้นกลเรือหนุ่มปัดมือไปมาอย่างพอใจ 

“อืม งั้นไปจัดการอีกสองท่อให้เรียบร้อย อ้อ อย่าลืมระบุให้ชัดเจนด้วยนะ ท่อไหนใช้ดินระเบิดแบบไหน”

หลังจากตรวจดูความเรียบร้อยของท่อตอร์ปิโดเรียบร้อย รันมะก็พอจะวางใจว่ากาซิมสามารถจัดการทุกอย่างได้ ชายหนุ่มเดินกลับไปยังห้องพักส่วนตัว ระหว่างทางสวนกับเจ้าแอ๊คซ์ที่หน้าตาสะลึมสะลือเหมือนเพิ่งตื่น เจ้าม้านิลมังกรในร่างเด็กน้อย ที่เวลานี้มีการพัฒนาการขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตัวของมันสูงขึ้นกว่าเดิมอีกเกือบหนึ่งฟุต เขาคู่บนศีรษะก็งอกยาวขึ้นกว่าเดิม

“ท่านพ่อ ไปเดินเล่นกันไหม”

ชายหนุ่มหยุดชะงัก คิ้วย่นเข้าหากันเล็กน้อยอย่างแปลกใจ…เอหรือมันจะโตขึ้น ปกติไม่เคยเห็นชวน

“ไปเถอะขอรับ อยู่แต่บนเรือน่าเบื่อจะตาย” เจ้าลูกมังกรรบเร้ามาอีก 

“ก็ได้ แต่เดี๋ยวขอไปบอกภูอินท์ก่อนนะ” รันมะพยักหน้า เดินเล่นในทะเลก็เข้าท่าดีเหมือนกัน 

กัปตันเรือนาคาสมุทรที่เพิ่งเดินเข้ามาใต้ท้องเรือก็ต้องย้อนกลับขึ้นไปยังหอบังคับการอีกครั้ง ชายหนุ่มเข้าไปสั่งความกับภูอินท์สองสามประโยคแล้วก็โดดลงไปยังดาดฟ้าหัวเรือ แอ๊คซ์ยืนรออยู่ พอเขาลงมาถึงมันก็คืนร่างเป็นม้านิลมังกรตามเดิมก่อนจะกระโจนลิ่วลงไปในทะเล รันมะส่ายหัวเบา ๆ แล้วโดดตามลงไป


หนึ่งผู้เล่นกับอีกหนึ่งม้านิลมังกรออกวิ่งเยาะ ๆ ไปบนทิวคลื่น เรือนาคาสมุทรถูกทิ้งไว้เบื้องหลังห่างออกไปลิบ ๆ ระหว่างทาง บางครั้งเจ้าแอ๊คซ์ก็ดำน้ำลงไปไล่ฝูงปลาอย่างสนุกสนาน หางมังกรของมันโบกสะบัดไปมา รันมะมองดูยิ้ม ๆ 

“ท่านพ่อ เราจะไปไหนกัน” 

แอ๊คซ์หลังจากจัดการกับปลาจนอิ่มหนำดีแล้วก็เปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์ 

“ตอนนี้ต้องพาพวกนั้นไปเก็บไอเทมเลื่อนระดับก่อน หลังจากนั้นจะทำอะไรต่อก็ยังไม่รู้เหมือนกัน”

ชายหนุ่มตอบพลางถอนใจยาว ลูกม้านิลมังกรแหงนหน้ามองชายที่มันนับถือเป็นพ่อ

“ทำไมเราไม่ไปเที่ยวกันล่ะขอรับ ท่านพ่อมีเรือแล้ว เราจะออกท่องทะเลใหญ่ ค้นหาดินแดนใหม่ ๆ…” ลูกมังกรทำท่าเพ้อฝัน

“ตอนข้าเพิ่งเกิด ข้าฝันว่าได้ออกไปท่องเที่ยวในที่ที่ไกลมาก ๆ ที่นั้นข้าพบแผ่นดินใหม่ เป็นที่อยู่ของมังกร เผ่าของพ่อข้า”

รันมะนิ่งงันไป นั่นสิ…ครั้งแรกที่เขาเข้ามาเล่นเกมใหม่ ๆ ครั้งนั้นเขารู้สึกมีความสุขกับการค้นพบสิ่งแปลก ๆ ใหม่ ๆ จนกระทั้งหลังจากที่เขาออกเดินทางจากมิดแลนด์ ตัวเขาเองต่างหากที่เปลี่ยนไป เริ่มเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเมือง อำนาจและการต่อสู้ 

“ข้าเห็นบนเรือ คนพวกนั้นเตรียมปืน อาวุธ ข้าไม่เข้าใจ ว่าทำไมมนุษย์ชอบที่จะต่อสู้กันเองนัก แล้วมาบอกว่าตนเองเป็นสิ่งมีชีวิตที่ประเสริฐที่สุด ฉลาดที่สุด”

อดีตนายทหารหนุ่มนิ่งคิดครู่หนึ่ง

“สัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตทุกประเภท ต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดอยู่แล้ว มนุษย์ยิ่งฉลาดเท่าไร ความฉลาดนั่นแหละที่ทำให้เรากระหายในการต่อสู้ เพื่อให้ได้มาในสิ่งที่เราต้องการ”

เจ้าลูกม้านิลมังกรเอียงคอ มันใช้ลิ้นแตะริมฝีปากดวงตาแฝงรอยครุ่นคิด

“ไม่สนุกเลยสักนิด สู้ไปเที่ยวไม่ได้ สนุกกว่า นะท่านพ่อ ไปเที่ยวกันดีกว่า” 

เจ้าตัวที่เคยแต่ท่องเที่ยวตั้งแต่เกิดลงความเห็น แถมสรุปชักชวนเจ้านายเบ็ดเสร็จ รันมะเริ่มอมยิ้ม…เขาเองก็ได้รับภารกิจค้นหาลายแทงขุมทองมา อีกไม่นานคงได้ผจญภัยกันสมอยาก

“อืม อีกไม่นานหรอก ขอจัดการปัญหาตรงหน้านี่ให้หมดไปก่อน กับวางแผนเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย เราจะได้ไปผจญภัยกัน”

พอคิดได้แล้ว ความรู้สึกกังวลใจเกี่ยวกับปัญหาต่าง ๆ ก็มลายหายไปในแทบจะในทันที เวลานี้รันมะรู้สึกราวกับว่า โลกออนไลน์แห่งนี้กำลังเปิดกว้างออก เชื้อเชิญให้เขาออกไปสัมผัสกับมัน…แต่จะจากไปเฉย ๆ ก็ดูกระไรอยู่ 

แผนการในอนาคตถูกวาดคร่าว ๆ ขึ้นในหัวทันที ขณะที่แอ๊คซ์ยิ้มอย่างชอบใจ มันเห็นสายตาของผู้เป็นนายในเวลานี้ก็เดาออกได้ทันที…เรื่องที่รันมะจะทำต่อจากนี้ไป มันต้องสนุกแน่ ๆ


กว่านาคาสมุทรจะแล่นมาถึงบริเวณหน้าผาแหล่งที่อยู่ของนกอินทรีเผือกก็เกือบสี่โมงเย็นเข้าไปแล้ว เวิ้งน้ำที่รันมะสำรวจไว้ถูกใช้เป็นที่จอดเรือหลบลมทะเลได้เป็นอย่างดี 

“พี่รันแน่ใจนะคะ ว่าไม่มีไอ้เต่าเขียวแดงนั่นอีกแล้ว”

โมลิเอ่ยกับเขาอย่างหวาดระแวง สายตามองกวาดไปทั่วท้องน้ำ

“ตอนนี้ไม่มี” ทักษะสดับเสียงคลื่นบอกเขาว่าเวลานี้ในน้ำนั้นไม่มีสิ่งอะไรแปลกปลอม จะมีการเคลื่อนไหวบ้างก็เป็นแค่ฝูงปลาทะเล 

ส่วนกลุ่มลูกเรือทั้งหมดเวลานี้ขึ้นมารวมกลุ่มกันอยู่บนดาดฟ้าเรือเพื่อหารือและวางแผนจัดการเจ้านกอินทรีเผือก โดยมีภูอินท์เป็นหัวหอกหลัก อดีตนายโจรผมแดงกำลังเสนอความคิดต่าง ๆ ที่คิดว่าน่าจะได้ผล

“เราจะจัดการพวกมันตอนกลางคืน พอมืดสนิทสายตาของพวกนกอินทรีจะแย่ลง เราปีนหน้าผาขึ้นไปหาจุดเหมาะ ๆ ปักไม้หลาวไว้เยอะ ๆ พอรุ่งสาง ก็ล่อให้มันออกมาจากโพรง ช่วงนี้พวกมันจะยังมองไม่ชัด เราจะยุให้มันโกรธ โฉบลงมาตรงจุดที่เราปักหลาวไว้…พอนึกภาพออกไหม”

 ภูอินท์อธิบายแถมแสดงท่าทางประกอบ

“แล้วเกิดมันตาดีล่ะพี่” แบล็กขัดขึ้นมาอย่างไม่แน่ใจ

“นั่นสิพี่” พอมีคนค้าน คนอื่นก็ชักจะรวนเร 

“เออ…แล้วจะทำยังไงล่ะ” เจ้าของแผนการเริ่มไม่แน่ใจ 

“ถามพี่รันสิคะ น่าจะรู้วิธีนะ” ธิดาฟ้าเสนอความเห็น เพราะจะอย่างไรเสียรันมะก็เคยผ่านภารกิจนี้มาแล้ว

สุดท้าย เหล่าลูกเรือทั้งหมดก็พากันมารุมล้อมกัปตันเรือที่นอนตากลมเอกเขนกอยู่บนหลังคาหอบังคับการ รันมะอยู่ในชุดเสื้อแขนกุดกางเกงขาสั้นธรรมดา โมลิกับจูเลียกำลังดวลหมากรุกกันอย่างเคร่งเครียดโดยมีอรชุนนั่งมองอยู่อย่างสนใจ

“หัวหน้า เรื่องนกอินทรีเผือกนั่น เราไม่ค่อยแน่ใจ…” แบร์เริ่มก่อน 

กัปตันเรือนาคาสมุทรลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน เอ่ยเรียบ ๆ 

“แผนก็ใช้ได้แล้วนี่ นกพวกนี้หากินกลางวัน กลางคืนปีนขึ้นไปวางกับดักก็ระวัง ๆ หน่อยแล้วกัน ลมมันแรง เดี๋ยวจะพัดปลิวตกลงมาเอา”

“แล้วมันจะได้ผลแน่ใช่ไหมพี่” แบล็กยังไม่แน่ใจ 

แทนคำตอบ รันมะเปิดหน้าต่างเก็บของ หยิบขวดยาบรรจุยาพิษสกัดเข้มข้นออกมายื่นส่งให้ 

“ทาที่ปลายหลาว โดนแค่ถาก ๆ ก็เรียบร้อย”

การเวกรับไปดูอย่างสนใจและทำท่าจะเปิดออกดม แต่รันมะกดมือไว้

“อย่าเสี่ยงดีกว่าน่า กลิ่นมันไม่มีพิษก็จริง แต่ถ้าไปดมจัง ๆ คงไม่ดีแน่”

หนุ่มหน้าบากชะงัก เขาชูขวดแก้วขึ้นสูง 

“พิษอะไรครับเนี่ย” 

“ยางน่องผสมกับพิษของนาคาอสรพิษเขี้ยวดาบ” 

พอรันมะพูดถึงนาคาอสรพิษเขี้ยวดาบ บรรดาอดีตโจรทั้งหลายก็จำได้ทันที ขนาดปูยักษ์มรกต พอเจอพิษของมันเข้าไป กระดองสีเขียวยังกลายเป็นสีดำ และนี่นำมาผสมกับพิษอื่นเข้าไปอีก 

“ระวังอย่าให้โดนตัวเองล่ะ อ้อ…งั้นเอายาสกัดพิษไปเลย” 

ขวดแก้วอีกใบถูกส่งไปให้กับแบล็กที่ยื่นมามารับ น้ำยาใส ๆ หนืด ๆ ของยาต้านพิษดูแล้วไม่น่าศรัทธานัก

“ยางสนดำผสมพิษงูนั่นแหละ ฉันลองมากับตัวเองแล้ว”

พอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร บรรดาลูกเรือก็เอ่ยขอบคุณกัปตันตัวเองเป็นการใหญ่ ภูอินท์ดีดนิ้วเป๊าะก่อนจะออกคำสั่งให้ แบล็ก สมิท เพชรใส พลอยแดง ธิดาฟ้า ทรอส แบร์ แคทจัง ไปเตรียมตัดไม้สำหรับทำหลาว ส่วนตัวเขาเอง การเวก กาซิมและเงาหมอกนั้นจะไปสำรวจเส้นทางสำหรับปีนขึ้นไปวางกับดักในเวลากลางคืน

“ตัดมาเยอะ ๆ หน่อยก็ดีนะ ไม้น่ะ พวกไม้ไผ่ยิ่งดี จะเอามาทำเป้าซ้อมตอร์ปิโดพรุ่งนี้”

รันมะนึกขึ้นมาได้เลยตะโกนตามหลังเหล่าสมุนที่กำลังเตรียมตัวออกไปตัดไม้ 

“เจ้าก็อยู่ว่าง ๆ ทำไมไม่ไปช่วยพวกนั้นตัด” อรชุนเงยหน้าขึ้นมาจากกระดานหมากรุก แต่รันมะให้คำตอบสั้น ๆ ว่า

“ผมง่วง”

เวลาหกโมงเย็น บรรดาลูกเรือที่ออกไปตัดไม้ก็กลับมา ไม้ไผ่จำนวนมากถูกนำมากองไว้บนดาดฟ้าเรือ รันมะที่ตื่นเรียบร้อยนั่งมองดูลูกเรือส่วนหนึ่งกำลังเหลาไม่ไผ่กันอยู่

“เจ้าบอกพวกนี้หรือยัง เกี่ยวกับที่เจ้าตัดสินจะทำ”

อรชุนเดินเข้ามา แน่นอนว่าหลังจากที่ตกลงใจได้ รันมะได้ปรึกษากับเหล่าอสูรติดตามของเขา ทั้งอรชุน จูเลีย โมลิ ไม่มีใครมีความคิดเห็นขัดแย้งอย่างอื่น

“ยังครับ ผมว่าจะบอกคืนนี้แหละ…ก็คงมีทั้งคนที่ชอบและไม่ชอบ”

กัปตันเรือนาคาสมุทรตอบเบา ๆ 

“แต่ถึงอย่างไรผมก็อยากให้ได้ไปด้วยกัน มากันจนถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าจะมีใครแยกทางไปคงใจหายนะ”

คำพูดของผู้เป็นนายทำให้เทพอารักษ์เงียบไป ก็ไม่นานเท่าไหร่หรอกที่คนกลุ่มนี้มารวมตัวกัน แต่สิ่งที่ตนเองได้เห็นและได้สัมผัส บุคคลเหล่านี้มีความไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันและกัน 

“คิดมากอีกแล้ว ข้าว่าคนพวกนี้ ให้เจ้าไปอยู่ไหน พวกนี้ก็คงตามไปด้วยกันจนสุดทางนั่นแหละ”

อรชุนตบไหล่เจ้านายแรง ๆ ทีหนึ่งแล้วเดินจากไป รันมะถอนใจ…พอลุกขึ้นยืนเกาะขอบรั้วมองไปด้านล่าง เหล่าลูกเรือเห็นลูกพี่ยืนอยู่ก็พากันโบกมือให้ ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะกระโดดลิ่วลงไปด้วยวิชาตัวเบา

ลูกเรือทั้งทั้งหมดส่งยิ้มกว้าง เมื่อเห็นกัปตันของตนลงมาดูงานถึงที่ 

“ยาพิษที่ให้ไปน่ะ อยู่กับใคร” ชายหนุ่มหยิบไม้ไผ่ปลายแหลมที่เหลาเป็นปากฉลามเรียบร้อยขึ้นมาพิจารณา 

แทนคำตอบ ภูอินท์ล้วงมือเข้าไปหยิบขวดยาพิษเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อชูให้ดู

“อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้วครับ ผมขึ้นไปสำรวจลู่ทางเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวสักตีสามตีสี่ พอลมเบา ๆ แล้วจะปีนขึ้นไปปักกัน” ต้นเรือหนุ่มรายงาน 

“แล้วไม้ที่เหลือนี่ล่ะครับ จะให้ต่อเป็นแพเลยหรือเปล่า” แบร์รี่ชี้มือไปทางด้านหลัง ไม้ไผ่อีกมากมายที่วางเรียงซ้อนกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ 

“คืนนี้ ขอแรงพวกที่ไม่ได้ปีนขึ้นไปวางกับดัก ช่วยกันหน่อยนะ จริง ๆ ไอ้ไม่ไผ่พวกนี้มันคงไม่ได้ผลเท่าไร แต่อยากเห็นอำนาจระเบิดของตอร์ปิโดมากกว่า”

พวกลูกเรือรับคำอย่างแข็งขัน ใครเล่าที่จะไม่ดีใจ ในเมื่ออดคิดไม่ได้ว่าเวลานี้ เรือของพวกตนเป็นเรือที่แข็งแกร่งที่สุดในเกม

“หัวหน้าครับ ผมแว่ว ๆ มาว่าหัวหน้าจะออกทะเลนอก” แบร์รี่ยังคงใจร้อนเหมือนเดิม หนุ่มร่างเตี้ยพอเอ่ยออกมาแล้วก็ทำหน้าเหรอหราเพราะสายตาหลายคู่ที่มองมา แต่รันมะโบกมือเบา ๆ เป็นเชิงว่าไม่เป็นไร

“ก็คงอย่างนั้น ที่จริงว่าจะบอกพวกเราคืนนี้แหละ จะถามความเห็นพวกเราด้วยว่าจะเอายังไง ขืนเรามัวแต่วนไปวนมาอยู่ในวงการบ้านการเมืองอย่างเดียว ความสนุกของเกมมันอยู่ที่ไหนกันล่ะ”

ลูกเรือมองหน้ากันไปมา หลายคนพยักน้าเห็นด้วย

“พวกเราลงความเห็นกันแล้วล่ะครับพี่รัน นาคาสมุทรที่มีพี่เป็นกัปตันจะไปไหนทำอะไร เราก็จะไปด้วย” แบล็กเป็นคนตอบแทนทุกคน

“แต่ก่อนไป ขอเอาตอร์ปิโดยิงใส่เรือของเฉินเฟิวซักลูกนะลูกพี่” ทรอสเอ่ยดัง ๆ ท่ามกลางเสียงเฮของเหล่าลูกเรือ

รันมะยิ้มกว้างเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ออนไลน์เข้ามา 

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง จะไปทั้งที ก็ต้องไปแบบให้เขาคิดถึง จริงมั๊ย” กัปตันเรือนาคาสมุทรว่าพลางหัวเราะ 

เสียงเฮดังลั่นเมื่อรันมะพูดจบ ดวงตาของลูกเรือแต่ละคนทอประกายวาววับ เล่นให้สนุกก่อนที่จะออกผจญภัย จะมีอะไรที่น่าตื่นเต้นกว่านี้อีกเล่า


เวลาตีสามเศษ ๆ ภูอินท์ การเวก เงาหมอก และกาซิม ที่เป็นหน่วยลอบวางกับดักก็ลงจากเรือ แอบปีนขึ้นไปบนหน้าผาอย่างเงียบเชียบ ขณะที่ลูกเรือที่เหลือนอนพักเอาแรงเพราะใช้เวลากว่าค่อนคืนในการต่อไม้ไผ่เป็นเป้าซ้อมตอร์ปิโด

“อย่าลืมล่ะ ตีห้า แบร์ ทรอส สมิท ต้องขึ้นไปสมทบ คอยเป็นตัวล่อเป้าด้วยกัน” 

การเวกกำชับพลอยแดงกับเพชรใสที่อาสาอยู่ยามให้ 

“นายก็ระวังตัวดี ๆ แล้วกัน ไม่ใช่ว่าปีนขึ้นไปเหยียบรังนกอินทรีเผือกเสียเอง หรือไม่ก็พลัดตกลงมาตาย ฉันจะหัวเราะให้ฟันโยกเลย” แฝดทอมผู้พี่เอ่ยยิ้ม ๆ 

“คอยไปเถอะ ถ้าฉันตกลงมาก็ไม่ใช่การเวกแล้วล่ะ ชื่อฉันน่ะหมายถึงนกนะรู้ไหม คุณเพชร แต่ถ้าฉันตกลงมาจริงแล้วเธอจะช่วยรักษาให้ก็น่าจะดีอยู่นะ” ต้นหนเรือหน้าบากตอบ 

“รักษาให้นายตายเร็วขึ้นน่ะสิ หึหึ นู่น เพื่อนไปถึงไหนแล้ว” เมื่อสาวเจ้าไม่เล่นด้วย การเวกหนุ่มได้แต่เดินหน้ามุ่ยออกไป ปากก็บ่นงึมงำกับตัวเอง… “เอาน่าไอ้เวกเอ้ย น้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อนได้วะ”

ต้นหนหนุ่มกระโดดลิ่วลงทะเลไปแล้ว สองแฝดทอมหันมามองหน้าก่อนจะหัวเราะเพราะท่าทีอันประหลาดผิดปกติของเพื่อนชาย

“หมู่นี้นายเวกมันแปลก ๆ ไปนะ เธอว่าไหมพลอย” เพชรใสเอ่ยเบา ๆ สายตามองตามร่างเงาดำ ๆ ที่กำลังไต่วูบวาบอยู่บนหน้าผาชัน

“นั่นสิ ฉันก็ว่างั้นแหละ เหมือน…” พลอยแดงทำท่านึก

“…ใช่แล้ว เหมือนไอ้อินตอนที่มันจีบเด็กมัธยมอ่ะ”

พอพูดออกมาแล้ว สองทอมก็มองหน้ากันอีกรอบ ในใจกำลังคิดว่า…การเวกกำลังจะจีบใคร

“ก็ไม่เห็นมันไปจิจ๊ะกับใครนะ ในเกมก็อยู่แต่กับพวกเรา นอกเกมมันก็บ้าเรียนจะตาย” เพชรใสเปรยออกมา 

“ถ้ามันอยู่กับพวกเรา…หรือว่า” พลอยแดงหันมาทางแฝดผู้พี่

“ธิดาฟ้า” สองสาวเอ่ยออกมาพร้อมกัน ก่อนจะเริ่มหัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่ 

“ถ้าไม่ใช่ธิดาฟ้าก็แคทจัง แต่ฉันว่าน่าจะเป็นรายแรกมากกว่าว่ะ” 

“แต่ถ้าไม่ใช่ทั้งคู่ล่ะ…” 

“ก็แสดงว่ามันเป็นเกย์ไง ฮ่า ๆ ๆ ๆ”


ตีสี่ครึ่ง หลาวไม้ไผ่ทั้งหมดก็ปักเรียงรายตามจุดที่กำหนดเรียบร้อย ภูอินท์ย้อนกลับลงมาเพื่อรอรับ แบร์รี่ ทรอส กับสมิท ลูกเรือทั้งหมดตื่นแล้ว เวลานี้กำลังจัดการอาหารเช้าอย่างเร่งด่วน พวกที่เหลืออยู่ด้านล่างนั้นมีหน้าที่เดียวคือคอยให้กำลังใจ

“ลูกพี่แน่ใจนะ ว่ายาพิษมันจะได้ผล ไม่งั้นพวกผมเจ็ดคนข้างบนจะได้ตายกันหมดแน่ ๆ” ทรอสแอบมากระซิบถามกัปตันก่อนที่จะไป

“ถ้าสงสัยก็ลองกับตัวเองก่อนได้นะ แต่ทำใจเตรียมไปเกิดใหม่ไว้ด้วย” 

พอได้ฟังคำตอบ คนสงสัยเลยได้แต่ยิ้มแหย ๆ 

“เอาเถอะ เดี๋ยวให้จูเลียขึ้นไปคอยดูด้วย” รันมะตบไหล่ลูกน้องเบา ๆ 

 

 

 


 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 209 ครั้ง

5,656 ความคิดเห็น

  1. #5424 สล๊อตโลรี่ (@paer2277) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 08:47
    ต้องออกสู่โลกกว้างสิถึงจะมันส์
    #5424
    0
  2. #5138 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 13:35
    <p>ไอเดีย แฮ็ค เยี่ยมยอด เล่นเกมส์ทั้งทีก็ต้องผจญภัยกันหน่อย </p>
    #5138
    0
  3. #4948 22710 (@22710) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 01:46
    ขอบคุณมากครับ
    #4948
    0
  4. #4947 gnome (@leolic) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 23:37
    ขอบคุณครับ
    #4947
    0
  5. #4946 sing223 (@naj223) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 22:04
    ขอบคุณครับ
    #4946
    0
  6. #4945 charinko (@charinko) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 21:28
    รอออออ
    #4945
    0
  7. #4944 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 19:25
    ขอบคุณครับ
    #4944
    0
  8. #2495 ประกฤติ (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 08:23
    เก่งจริง ๆ

    ร้างมานาน

    ขอบคุณนะครับ
    #2495
    0
  9. #2494 สายลม อัคนี (@19852504) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 08:15
    มันส์พ่ะยะค่ะ
    #2494
    0
  10. #2493 srikoon (@lekjomphol) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 08:10
    เปลี่ยนเป็น ยุทธนาวี สนุกดีครับ
    #2493
    0
  11. #2492 Fimeza (@flimekungza) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 07:21
    สนุกดีครับ อ่านมันดี
    #2492
    0
  12. #2491 นักอ่านอาชีพ (@wongtragool) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 04:10
    สนุกมากครับ ฉากยิงกันกลางทะเล บรรยายได้อารมณ์มากจนเห็นภาพเลยครับ
    #2491
    0
  13. #2490 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 03:27
    เรือนาคาสมุคร...สุโค่ยอะ จมกำลังหลักของเฟิงอิ่งไป คราวนี้ก็มันส์พะยะคะ แต่รันคงต้องรีบอัพเลเวลหน่อยนะเนี่ยะ
    #2490
    0
  14. #2489 Nightmaress (@nightmaress) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 02:57
    ช่วงนี้รันไม่เก่งขึ้นเลย
    #2489
    0