พลิกเกมล่าจารชน คนออนไลน์

ตอนที่ 131 : [ภาคนาคาสมุทร] ตอนที่ 66 ปะทะตุ่นเหมือง (ตอนกลาง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 214 ครั้ง
    10 พ.ค. 61

66

    ไม่ว่าอะไรก็ตามที่กำลังปรากฏแก่สายตาของรันมะและอรชุนที่ยืนอึ้งอยู่นั้น เป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่คิดฝันว่าจะได้เจอในเหมืองร้างแห่งนี้

          ประตูสวรรค์รึยังไงกันนะนี่คือความคิดของเทพอารักษ์

            อ่าห์ไอ้นี่มันประตูคลังแสงอาวุธชัด ๆ และนี่ความคิดของผู้เล่นซึ่งมีอดีตเป็นนายทหาร

            ถูกแล้ว สิ่งที่ทั้งคู่มองเจออยู่ตรงหน้า ซึ่งครั้งแรกเข้าใจว่าเป็นผนังตันนั้น กลับเป็นบานประตูโลหะสีเงินขนาดใหญ่ชนิดเลื่อนซ้ายขวาเพื่อเปิดปิด มีแท่งเหล็กกลมห้าแท่งเรียงเป็นดาลล็อกไว้อีกชั้นหนึ่ง ด้านของของประตูทั้งสองมีฟันเฟืองขนาดใหญ่ซึ่งทำหน้าที่หมุนเลื่อนประตูนั้นเปิดออก ลักษณะของมัน ดูเผิน ๆ ก็คือประตูนิรภัยของห้องเซฟธนาคาร หรือไม่ก็ประตูคลังแสงอาวุธตามที่รันมะคิดนั่นเอง

            “ประตูนี่” อรชุนชะงัก ขณะที่ไล่สายตำรวจด้วยความตื่นใจ

            “ใช่ครับ ประตูสำหรับผ่านสู่ดันเจี้ยนชั้นต่อไป” ชายหนุ่มเอ่ยพลางถอนใจ เพราะคิดไม่ถึงว่าคนออกแบบเกมจะมามุขนี้

            ให้ตายเถอะ เกมนี้เป็นเกมสงครามแนวย้อนยุค แต่กลับมีบานประตูสุดไฮเทคอยู่ในเหมืองร้างเนี่ยนะรันมะคิดในใจอย่างขบขัน หากเขาลืมนึกถึงเรือนาคาสมุทรและอาวุธล้ำสมัยของตนเองไปโดยสิ้นเชิง

            รันมะใช้เวลาสำรวจประตูบานนั้นอยู่ราวสิบนาทีก็เข้าใจการทำงานของมันอย่างปรุโปร่ง ชายหนุ่มพยักหน้าเรียกเทพอารักษ์เข้ามาแล้วเริ่มอธิบายถึงลักษณะการทำงานและกลไกของประตูนั้น

            “ประตูนี้เป็นประตูโลหะชั้นดี ผมว่ามันต้องทนทานต่อพลังการโจมตีทุกประเภท วิธีเดียวที่จะเปิดมันได้ก็คือ ต้องเลื่อนแท่งเหล็กกลมห้าแท่งนั้นออก” รันมะชี้นิ้วไปตามเหล็กดาลทั้งห้าแท่ง

            “วิธีการเลื่อนมันก็แค่หมุนวงล้อทางฝั่งซ้ายของประตู หลักการของมันค่อนข้างตายตัว แต่มีข้อจำกัดที่ว่า เราไม่รู้ว่าแท่งเหล็กแต่ละแท่งนั้น ต้องหมุนวงล้อไปทางซ้ายหรือขวา เพื่อที่มันจะปลดล็อก หากหมุนผิดด้าน แท่งดาลที่เราเปิดออกได้แล้วก็จะเลื่อนกลับล๊อกคืนเหมือนเดิม และอีกอย่าง หลังจากหมุนวงล้อเลื่อนดาลจนเปิดออกหนึ่งแท่งแล้ว การจะสลับเฟืองเพื่อใช้วงล้อหมุนดาลแท่งต่อไปนั้น ต้องมีใครคอยดึงคันโยกนี้เพื่อรั้งดาลที่เลื่อนเปิดออกแล้วไว้ ไม่อย่างนั้นดาลที่เลื่อนออกก็จะเลื่อนปิดกลับคืน” รันมะใช้มือตบที่แท่งคั้นโยกทั้งห้าแท่งซึ่งอยู่ริมประตูอีกด้าน

            “งั้นก็ไม่ยาก เจ้าหมุนวงล้อ ข้าคอยรั้งคันโยก” อรชุนเอ่ยตอบอย่างเข้าใจ

            “ครับ แค่นั้นไม่ยาก แต่สิ่งที่ผมกลัวก็คือ เราจะเสียเวลากับประตูบานนี้มาก เพราะหากหมุนผิด ดาลพวกนี้จะล็อกเหมือนเดิม และในรูปแบบในการหมุนครั้งต่อไปจะไม่ซ้ำแบบเดิม” รันมะเปรยออกมาด้วยความกังวล เพราะจากข้อมูลที่เขาหามา ผู้ที่เขียนลงในบอร์ดข้อความนั้นไม่ได้เขียนอะไรที่เกี่ยวข้องกับบานประตูนี้เลย

            “นี่เป็นการเสี่ยงดวงชัด ๆ” อรชุนตบฝ่ามือลงบนประตูแรง ๆ คล้ายจะระบายอารมณ์

            “อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย มาเริ่มกันเถอะ” รันมะเดินเข้าระจำตำแหน่งฝั่งขวาของประตู ส่วนอรชุนนั้นก็เอื้อมมือแตะคันโยกเตรียมพร้อม

            ครั้งแรก รันมะเลือกหมุนวงล้อไปทางซ้าย ดาลเหล็กขึ้นต่ำสุดขยับเลื่อนอย่างแช่มช้าจนสุดแท่ง อรชุนก็โยกคันโยกอันแรกสุดเป็นการรั้งแท่งเหล็กไว้ไม่ให้ดีดกลับคืน รันมะก็สับคันรั้งเพื่อสลับเข้าสู่เฟืองสำหรับหมุนแท่งเหล็กดาลแท่งที่สอง แต่ปรากฏว่าเขาหมุนผิดด้าน ผลคือแท่งเหล็กดาลแท่งแรกก็เลื่อนปิดลงเหมือนเดิม

            ทั้งคู่ใช้เวลากับการหมุนวงล้อและดึงคันโยกไปเป็นเวลากว่าสี่สิบนาทีแล้ว ที่ดีที่สุดเท่าที่รันมะทำได้คือ เลื่อนเปิดแท่งดาลที่ห้า แต่เขากลับหมุนผิดด้าน เลยต้องย้อนกลับมาเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง

            “โธ่เว้ย” รันมะสบถออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อเขาหมุนวงล้อแท่งดาลที่สี่ผิดอีกรอบ ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งแปะกับพื้นอย่างจนใจ ตามองดูแท่งดาลสามแท่งที่เปิดออกแล้วกำลังเลื่อนปิดล็อกเหมือนเดิม ทุก ๆ ครั้งที่หมุนวงล้อ เขาจะจดรูปแบบของการหมุนไว้เช่น ซ้าย ซ้าย ขวา พอหมุนผิด ก็เริ่มใหม่โดยไม่ซ้ำแบบเดิม แต่ก็มีอยู่หลายครั้ง ที่การหมุนวงล้อนั้นหมุนไปในทิศเดิมบ้าง แต่แล้วก็มักจะผิดในรูปแบบครั้งต่อไปเสมอ

            “มันไม่มีรูปแบบการหมุนที่ตายตัวเลย บางครั้งมันเหมือนจะซ้ำกัน แต่มันก็ต้องมีบางอันเปลี่ยนไป” อรชุนทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ผู้เป็นนาย

            “ขอนั่งคิดอะไรต่อหน่อย ผมว่ามันดูแปลกพิกลอยู่นะ หลายครั้งที่เราหมุนวงล้อเลื่อนดาลแท่งที่สี่สำเร็จ ดาลแท่งที่ห้าก็แค่หมุนซ้ายหรือขวา แต่ทำไมถึงผิดได้ทุกรอบไปเลย” รันมะเอ่ยอย่างครุ่นคิด สายตามองไล่ไปตามชิ้นส่วนกลไกของประตู ความคิดหนึ่งก็วูบขึ้นมา ใช่แล้ว ที่เขาหมุนวงล้อเพื่อเลื่อนเหล็กดาลประตูนั้น เขาไม่ได้เลื่อนเพื่อเปิดประตูเลย เหล็กดาลแท่งที่ห้านั้นไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถเปิดออกได้ ไม่ว่าจะหมุนวงล้อไปทางซ้าย หรือขวา หากมันเป็นการวนลูปให้ดาลทั้งสี่นั้นเลื่อนกลับสู่ที่เดิม

            “อรชุน ทันทีที่ผมเลื่อนดาลที่สี่ได้สำเร็จ คุณดึงคันโยกตัวที่ห้าได้เลยนะ ลองเสี่ยงดู”

            ชายหนุ่มดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างกระตือรือร้น อรชุนที่ยังไม่เข้าใจอะไรมากนัก แต่ก็ยอมลุกขึ้นตาม แล้วรันมะค่อย ๆ เริ่มหมุนวงล้ออีกครั้ง หลังจากพยายามอยู่อีกสิบกว่ารอบ เขาก็สามารถเลื่อนดาลที่สี่ได้สำเร็จ

            “ตอนนี้แหละ ดังคันโยกที่ห้าเลยครับ”

            อรชุนหันมองเจ้านายอีกครั้งเหมือนไม่แน่ใจ แต่ก็ตัดสินใจดึงคันโยกอันสุดท้าย ทันทีนั้นเอง ดาลชั้นที่ห้าก็ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกอย่างแช่มช้า รันมะที่ยืนลุ้นอยู่แทบจะร้องออกมาเพราะความดีใจ

            ผู้เล่น รันมะ สำเร็จภารกิจลับ เปิดประตูจักรกลแห่งเหมืองร้างอิกกันซาซาร์

          ผู้เล่น รันมะ ได้รับภารกิจ เคลียร์ดันเจี้ยนลับ ภารกิจกำหนดระยะเวลาสามชั่วโมง นับตั้งแต่ประตูเปิดออก

          เนื่องจากเป็นภารกิจพิเศษ ไม่สามารถทำซ้ำได้ในครั้งต่อไป และหากภารกิจล้มเหลว จะถูกลงโทษด้วยการลดละดับ 5 ระดับ

          เสียงรายงานของระบบดังขึ้นพร้อมกับที่บานประตูทั้งสองเลื่อนเปิดออก รันมะยืนงง

            สงสัยจะเป็นภารกิจก่อนเข้าไปเจอบอสตัวตุ่นละมั้งรันมะคิดในใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า เขาเองกลายเป็นหนึ่งในผู้เล่นไม่ถึงร้อยคนที่สามารถเปิดประตูนี้ได้ และหากเขาอ่านข้อมูลในบอร์ดมากกว่านั้นเล็กน้อยในส่วนของคอมเม้นเพิ่มเติมใต้กระทู้ ก็จะรู้ได้ว่า การเรียกบอสตัวตุ่นออกมานั้น เพียงแค่นั่งรอจนครบเวลาสองชั่วโมง บอสตุ่นก็จะปรากฏกายออกมาเอง โดยในคอมเม้นนั้นบอกเพียงว่า มีประตูกลที่ไม่สามารถเปิดออกได้ และผู้เล่นก็ไม่ได้สนใจ เพราะคิดว่ามันไม่สามารถเปิดได้นั้นเอง ต่อให้มีคนพยายามแบบรันมะที่หมุนวงล้อเท่าไรก็ยังเปิดไม่ได้อยู่ดี

            “มาเถอะ” รันมะกล่าวพลางก้าวข้ามประตูเข้าไป อรชุนเดินตามมาอย่างระแวดระวัง ทันทีนั้นเอง ประตูด้านหลังก็เลื่อนปิดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว

            “เฮ้ย” ทั้งคู่หันไปมองประตูที่ปิดไล่หลังลงด้วยความตระหนก และก่อนที่จะทันได้ทำอะไรต่อไปนั้นเอง เสียงพรึ่บพั่บก็ดังขึ้นทั่วบริเวณพร้อมกับแสงสว่างที่เกิดขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วน

            ตุ่นเหมืองจักรกล ระดับ 85 กำลังจู่โจม

          เสียงรายงานของระบบดังขึ้นอย่างชนิดที่รันมะยังไม่ทันจะตั้งตัว สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของรันมะและอรชุนในเวลานี้ก็คือ พวกเขายืนอยู่ในห้องโถงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ เบื้องหน้าที่กำลังยืนบ้าง เดินบ้างนั่นก็คือตัวตุ่นเหมืองอย่างเช่นที่เคยพบมานั้นเอง ทว่าพวกนี้ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เพราะส่วนลำตัวนั้นไม่ได้เป็นผิวหนังบอบบางอีกแล้ว แต่เป็นชิ้นส่วนโลหะขึ้นสนิมกระดำกระด่าง ดวงตาสีแดงจ้าทอประกาย

            “กี่ร้อยตัวเนี่ย” รันมะครางออกมา จากจำนวนที่ประเมินด้วยสายตาคร่าว ๆ แล้วเขาคิดว่ามันมีกันไม่ต่ำกว่าสองร้อยตัว

            “ข้าว่าคราวนี้เจ้าคนเดียวคงไม่ไหวแล้วมั้ง” อรชุนคำราม พลองสีดำวูบขึ้นมาอยู่ในมือ ตามองไปยังตัวตุ่นเหมืองหลายสิบตัวที่กำลังล้อมวงเข้ามา

            “ก็คงอย่างนั้นล่าให้สนุกนะครับ” รันมะยิ้มออกมาอย่างสมใจอยาก ดาบสองมือกระชับแน่น พลังธาตุอัสนีสะบั้นฟ้าแผ่เป็นออร่าสีเงินปกคลุมร่างกายตลอดจนใบดาบ

            อรชุนไม่รอให้ตัวตุ่นเหมืองจักรกลบุกเข้ามาก่อน เทพอารักษ์ทะยานเข้าใส่ด้วยความรวดเร็ว พลองสีดำคู่มือกวาดกระแทกไปรอบด้าน ถึงระดับของอรชุนจะต่ำกว่า แต่ด้วยความเป็นเทพอสูรย่อมเหนือกว่าสัตว์อสูรระดับทั่วไป แต่รันมะเองกำลังตกที่นั่งลำบาก ถึงแม้ว่าเขาจะมีความสามารถเหนือกว่าผู้เล่นในระดับเดียวกันมาก แต่กับสัตว์อสูรที่มีระดับสูงกว่าและมีจำนวนมากเช่นนี้แล้ว การจะสังหารแต่ละตัวย่อมใช้เวลา

            “บ้าเอ้ย” รันมะสบถออกมา เมื่อพบว่าตุ่นบางตัวใช้วิธีมุดดินขึ้นมาโจมตีเขา ดาบพิรุณโปรยและอัสนีคำรามแม้มีพลังโจมตีสูงพอที่จะฟันตุ่นจักรกลให้ขาดได้ในการฟันเพียงครั้งเดียวก็จริง แต่ต่อให้ตัวมันขาดครึ่ง ความเป็นจักรกลกลับทำให้มันไม่ตาย และลากสังหารร่องแร่งนั้นเข้าโจมตีเขาต่ออย่างบ้าคลั่ง บางตัวหัวขาดก็ยังเอากรงเล็บตบฟาดเปะปะไปทั่ว กว่ามันจะตายได้นั่นก็คือเขาต้องสับมันจนแยกเป็นส่วนเล็กส่วนน้อย

            โชคยังเป็นของรันมะ ที่ตุ่นจักรกลพวกนี้มีรูปแบบการโจมตีเป็นเส้นตรง เขาจึงสามารถหลบได้อย่างไม่ยากเย็นนัก บ่อยครั้งที่รันมะเกือบจะเรียกใช้ทักษะพิเศษเพื่อจัดการกับมัน แต่ก็ยับยั้งตัวเองไว้เสีย เขาอาจจะต้องเสียเวลาในการสังหารพวกมันนานขึ้น แต่ก็ถือว่าเป็นการฝึกฝนที่ทำให้เขาสามารถออกอาวุธได้รวดเร็ว แม่นยำและเฉียบคมขึ้น

            ส่วนอรชุนนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับพญาเสือในวงล้อมของกระจง ตัวตุ่นจักรกลเหล่านั้นถูกพลองหวดเพียงครั้งเดียวร่างก็แตกกระจายเป็นชิ้น ๆ เทพอารักษ์เหลือบมองเจ้านายของตัวเองที่กำลังออกท่าเป็นหนุมานคลุกฝุ่นอยู่นั้นก็เบาใจขึ้น

            “ไอ้หนูนี่มันเก่งขึ้นทุกวัน ไม่แน่ว่าต่อไปเราก็ไม่ใช่คู่มือของมันแล้ว” เทพอารักษ์บอกกับตัวเองพลางเพลามือในการสังหารตุ่นจักรกลลง แล้วคอยวิ่งล่ออยู่รอบนอก ปล่อยให้รันมะได้ใช้ตุ่นเหล่านั้นฝึกฝนทักษะได้อย่างเต็มที่ ในทุกการโจมตีของรันมะนั้นแฝงด้วยพลังพลังธาตุอัสนีสะบั้นฟ้า เมื่อฟันดาบลงไป จะมีรังสีพลังธาตุแผ่ออกไปเป็นเขี้ยวพลังเพิ่มรัศมีการฟันให้มากขึ้น ราวกับว่าการโจมตีธรรมดา ๆ ของรันมะนั้นก็เปรียบได้กับการใช้ทักษะพิเศษอยู่ตลอดเวลา

            หลังจากผ่านพ้นภาวะพลังธาตุตีกลับเพราะฝืนใช้พลังเกินขีดจำกัดมาแล้ว รันมะก็เรียนรู้ที่จะควบคุมพลังธาตุของตัวเอง พลังธาตุน้ำระดับสูงสุดช่วยรักษาสมดุลของการใช้พลังได้อย่างเป็นเยี่ยม ทักษะย่างก้าวพริบตาที่ใช้ผสมผสานกับทักษะท่าเท้าท่องวารีทำให้เขาไม่ต้องลงไปเดินบนพื้นเลย

            สิบนาทีต่อมา ตุ่นจักรกลทั้งหมดก็ถูกรันมะสังหารจนราบคาบ ห้องโถงกว้างใหญ่นั้นเต็มไปด้วยชิ้นส่วนโลหะ ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งพักเหนื่อย จะว่าไปแล้วเขาไม่เหนื่อยเลยเพราะพลังธาตุน้ำช่วยฟื้นฟูสภาพร่างกายอยู่ตลอดเวลา แต่พลังชีวิตที่ลดลงไปเพราะการถูกโจมตีนั้นไม่สามารถฟื้นฟูได้ด้วยพลังธาตุ และเขาเองก็สูญเสียพลังชีวิตไปกว่าครึ่ง

            มินิบอส ตุ่นเหมืองจักรกล ชั้นหัวหน้า ระดับ 75 ปรากฏตัว

          เสียงรายงานของระบบดังขึ้นขณะที่รันมะกำลังซดยาเพิ่มพลังชีวิตขวดสุดท้าย ชายหนุ่มชะงัก มองไปรอบ ๆ ก็พบว่าชิ้นส่วนจักรกลเหล่านั้นกำลังเคลื่อนไหว

            “ชิ มามุขเดิมอีกแล้ว”

            รันมะสบถพลางโยนขวดเปล่ากลับเข้าไปในช่องเก็บของ เขาเองยังจำได้ดีถึงตอนที่ลุยลงไปในวิหารแห่งศรัทธาที่ป้อมผาธงชัย ครั้งนั้น ซอมบี้ทหารที่เขาสังหารได้ รวมตัวกันเกิดเป็นซอมบี้ยักษ์ อรชุนขยับพลองในมือแต่รันมะส่ายศีรษะเป็นเชิงห้ามไว้ ตามองดูเศษชิ้นส่วนเหล่านั้นกำลังเคลื่อนที่เข้าประกอบร่างกันจนกลายเป็นตุ่นจักรกลตัวมหึมาพอ ๆ กับรถบรรทุกหกล้อ

            รันมะบิดแขนไปมาพลางมองดูเจ้ามินิบอสตุ่น

            ตัวใหญ่ น่าจะเคลื่อนไหวไม่เร็วชายหนุ่มเริ่มควงดาบไปมา ขณะที่ตุ่นยักษ์เคลื่อนร่างเข้ามาอย่างแช่มช้า และในทันทีนั้นเอง มันก็ทำในสิ่งที่รันมะไม่คาดคิดว่าจะได้พบ เจ้าตุ่นอ้าปากและพ่นลำแสงสีแดงออกมาใส่เขาอย่างรวดเร็ว

            รันมะใจหายวาบ เขาใช้ก้าวพริบตาย้ายตัวเองไปทางขวาสี่ก้าว แต่กระนั้นก็ยังสัมผัสถึงความร้อนแรงของลำแสงมรณะนั้น ฝ่ายมินิบอสตุ่นจักรกล พอเห็นว่าศัตรูของมันหลบได้ก็หยุดปล่อยแสง เป็นเวลาเดียวกับที่รันมะทะยานร่างเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงสุด ทว่ามันก็ไม่ใช่หมูให้เขาเคี้ยวเล่นได้ง่าย ๆ กรงเล็บเหล็กแหลมคมยกขึ้นตบใส่ด้วยความรวดเร็วปานฟ้าผ่า

            หากเป็นผู้เล่นอื่นอาจจะต้องยกอาวุธขึ้นมาป้องกันการตบนั้น แต่ไม่ใช่รันมะผู้ที่สามารถเดินบนอากาศได้ ทักษะท่าเท้าท่องวารีทำให้เขาสามารถใช้พลังธาตุสร้างอณูละอองน้ำเล็ก ๆ ขึ้นมาเพื่อใช้เหยียบได้ ในทุกการย่างก้าว เพียงก้าวเดียว รันมะก็หลบพ้นคมเล็บนั้นได้อย่างง่ายดาย

            กรงเล็บที่วาดผ่านอากาศของมินิบอสตุ่นจักรกล พอพลาดเป้าหมาย รันมะก็เข้าถึงตัวแล้ว ดาบตวัดวูบลงบนตำแหน่งดวงตาซ้ายที่สว่างแดงโร่อยู่ เสียงโลหะปะทะกัน เกิดประกายไฟสีส้มพุ่งกระจาย ตุ่นจักรกลยักษ์คำรามฮูมด้วยความเกรี้ยวกราด ตาซ้ายของมันสูญเสียการมองเห็นเป้าหมายไปแล้ว

            รันมะที่พุ่งเลยขึ้นไปสะบัดดาบอาบพลังธาตุลงบนหลังของมันสามสี่ครั้งติด แต่ปรากฏว่าเกราะลำตัวของมันแข็งแกร่งกว่าลูกน้องหลายเท่านัก การโจมตีของเขาทำได้เพียงเกิดรอยข่วนจาง ๆ ขึ้นเท่านั้น ชายหนุ่มใช้ทักษะก้าวพริบตาย้ายตนเองขึ้นไปบนอากาศ เป็นเวลาเดียวกับที่ตุ่นยักษ์พลิกตัวกลับพร้อมกับตะปบกรงเล็บใส่สุดกำลัง ดวงตาขวาที่ยังใช้ได้ พอเห็นศัตรูลอยค้างกลางอากาศก็อ้าปากพ่นลำแสงสีแดงออกไปอีกครั้ง

            รันมะกระทืบเท้าเบี่ยงตัวหลบลำแสงนั้นได้อย่างเฉียดฉิว ชุดนักเดินทางระดับ C ที่สวมอยู่ถูกความร้อนเข้าไปก็เกิดการลุกไหม้ขึ้นบางส่วน ชายหนุ่มใช้แขนตบดับไฟขณะที่ปล่อยให้ตัวเองตกลงบนพื้น ตุ่นยักษ์หยุดพ่นลำแสงเพื่อมองหาศัตรูที่หายตัวไปอีกครั้ง รันมะก็เริ่มคิดว่าเขาควรจะใช้ทักษะใดจัดการกับมัน

            พอดีกับที่ดวงตาขวาหันลงมามอง ชายหนุ่มก็ขยับข้อมือซ้ายไปด้วยสัญชาตญาณ ปลายแหลมของ Hidden Blade พุ่งออกมาพร้อม ๆ กับรังสีของพลังพลังธาตุอัสนีสะบั้นฟ้า

            อัสนีทะลวงดาว

            รันมะใช้ทักษะออกไปด้วยความเคยชินโดยที่สมองไม่ต้องใคร่ครวญอะไรมากมาย กระสุนพลังปานเต็มเปี่ยมด้วยอานุภาพทำลายล้างพุ่งเข้าใส่เป้าหมายอย่างแม่นยำ มันเจาะทะลวงผ่านดวงตาสีแดงและพุ่งเลยออกไปทางด้านหลังของศีรษะใหญ่โตนั้น

            และโดยไม่รอให้โอกาสนี้เสียไปเลย ชายหนุ่มทะยานร่างใส่พร้อมกับดาบสองมือ พลังธาตุอัสนีสะบั้นฟ้าสว่างวาบออกมาจากร่างกายก่อนที่รันมะจะหายวูบไปเฉย ๆ ด้วยความเร็วของการใช้ทักษะเฉือนจันทรา การจู่โจมสามสิบหกครั้งภายในเวลาเพียงสองวินาที

            ก๊าซซซซซ

            มินิบอสตุ่นเหมืองจักรกลคำรามลั่นเพราะความเจ็บปวดหรืออะไรก็ไม่ทราบได้ แต่การโจมตีทั้งสามสิบหกครั้งของรันมะนั้นโจมตีใส่เพียงจุดเดียวนั่นก็คือส่วนลำคอด้านบน ผลก็คือเกิดรอยฟันลึกผ่านเกราะลงไปเกือบฟุต แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะตัดหัวมันให้ขาดได้

            รันมะอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อสายตา การโจมตีของเขาเมื่อครู่นี้จัดว่าเป็นทักษะโจมตีที่มีพลังสูงมากแล้ว แต่ก็ทำได้เพียงแต่ให้มันเกิดแผลเท่านั้น ตุ่นยักษ์เมื่อสูญเสียการมองเห็นไปแล้วก็เริ่มอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง มันหวดฟาดกรงเล็บไปรอบตัว

            ชายหนุ่มเริ่มใคร่ครวญถึงความเสี่ยงที่เขาอาจจะปฏิบัติภารกิจได้ไม่ทันเวลาสามชั่วโมง ในที่สุดก็ตัดสินใจเปิดหน้าต่างเก็บของเลือกหยิบแท่งระเบิดทำลายขึ้นมาสามสี่แท่ง ระหว่างนั้นก็ต้องคอยหลบลำแสงสีแดงที่ตุ่นยักษ์กราดยิงไปรอบด้านอย่างดุร้าย

            พอได้จังหวะ รันมะก็ทะยานขึ้นไปบนหลังของเจ้ามินิบอสตุ่นจักรกล ระเบิดแท่งแรกขูดกับปลอกแขนเพื่อจุดชนวนก่อนจะยัดมันลงไปในรอยแผลที่ลำคอของมัน เสร็จแล้วก็โดดหนีออกห่างจากรัศมีระเบิดปล่อยให้เจ้าตุ่นยักษ์อาละวาดไปตามยถากรรม

            บรึ้มมม

          ระเบิดทำลายยี่ห้อการเวกทำงานของมันได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ ศีรษะจักรกลนั้นระเบิดออกเป็นส่วน ๆ จนเหลือแต่ลำตัว และก็อย่างที่คาดไว้ ตุ่นที่ปราศจากหัวยังคงโจมตีอย่างบ้าคลั่งไปรอบ ๆ จนรันมะที่ยืนดูอยู่ยังรู้สึกสงสารมันขึ้นมา แต่เวลาสามชั่วโมงนั้นไม่หยุดรอ พอได้จังหวะชายหนุ่มก็ปราดเข้าไปโจมตีด้วยทักษะเฉือนจันทราเข้าที่ขาหลังของมันจนเกิดแผลอีกครั้ง ตามไปด้วยการยัดระเบิดเข้าไป

            ห้านาทีต่อมา สภาพของตุ่นเหมืองจักรกลขนาดยักษ์ก็กลายสภาพเป็นก้อนเหล็กกลิ้งไปกลิ้งมา เมื่อปราศจากขาทั้งสี่ข้าง คงเหลือแต่ส่วนลำตัวที่ไม่สามารถทำอะไรได้ในสภาพทุเรศทุรัง สุดท้าย รันมะเลยจัดการยัดระเบิดสองแท่งเข้าไปที่แผลส่วนท้องของมัน เป็นการปิดฉากมินิบอสตุ่นจักรกลลงไป

            เศษโลหะที่ถูกระเบิดค่อย ๆ สลายกลายเป็นฝุ่นหายไป เหลือไว้แต่แท่งเหล็กสีเงินวาววับแท่งหนึ่งวางอยู่กลางห้อง รันมะเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาดู

            ผู้เล่น รันมะ ได้รับ แร่โลหะเกรด B+’

            เสียงรายงานของระบบทำให้รันมะที่กำลังจะใช้แว่นตรวจสอบยิ้มกว้างออกมา นี่เอง เป็นสิ่งที่เขาต้องการ แร่โลหะสำหรับใช้สร้างยุทธภัณฑ์ ชายหนุ่มเก็บแร่เหล็กไว้ในช่องเก็บของ ขณะที่อรชุนซึ่งยืนดูมาตลอดรายการนั้น เวลานี้กำลังยืนพินิจพิเคราะห์ประตูบานใหญ่ที่ปรากฏขึ้นมาทางผนังตอนหนึ่งหลังจากที่รันมะจัดการมินิบอสได้สำเร็จ

            “ประตูอีกแล้วเหรอ” ชายหนุ่มถอนใจพลางเดินเข้าไปสมทบ

            “ใช่ แต่ข้าว่าคราวนี้ดูเหมือนเราต้องทำลายมัน” เทพอารักษ์ใช้นิ้วแตะสำรวจประตูโลหะบานมหึมานั้นอย่างเคร่งขรึม ลักษณะของประตูนั้นเป็นโลหะเปื้อนสนิมบานเดียว ไม่มีล็อกหรือกลไกสำหรับเปิดเลยแม้แต่น้อย

            “ถ้างั้นก็จัดการเลยครับ” รันมะเอ่ยพลางขยับถอยหลัง อรชุนยิ้มกว้าง พลองสีดำหมุนไปมาเหมือนกำลังสะสมพลังก่อนจะหวดลงไปเต็มแรง ประตูเหล็กขึ้นสนิมนั้นสั่นเบา ๆ พร้อมกับเกิดรอยร้าวเล็ก ๆ อรชุนกระหน่ำหวดพลองลงไปสี่ห้าครั้ง ประตูก็พังทลายลงไป อรชุนที่ยืนอยู่หน้าประตูยืนถือพลองนิ่ง ตามองผ่านช่องประตู  ส่วนรันมะอ้าปากค้างอีกรอบ เมื่อเห็นสิ่งที่รอเขาอยู่ภายในสถานที่ถัดไป

            “หุ่นยนต์...”

 

 

             

           

           

           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 214 ครั้ง

5,656 ความคิดเห็น

  1. #5161 PhupingJack (@PhupingJack) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 22:06
    มาแล้วๆ จัดยาวๆเลยครับ รอมานานมากๆๆๆๆ
    #5161
    0
  2. #5159 ลีมูชา (@fomezooo) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 17:27
    สนุกมากอ้ายทิศ
    #5159
    0
  3. #5158 Ta-ae SaraburiChester-United (@pirayae) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 14:40
    รันมะ เคยเป็นนายทหารตอนไหนหว่า
    #5158
    2
    • #5158-1 Ta-ae SaraburiChester-United (@pirayae) (จากตอนที่ 131)
      10 พฤษภาคม 2561 / 14:44
      อ่า เวรกรรมขอให้ข้ามคอมเม้นนี้ไปนะฮะ สับสนกับอีกเรื่อง แฮ่ เขิลเลย
      #5158-1
    • #5158-2 ลีมูชา (@fomezooo) (จากตอนที่ 131)
      10 พฤษภาคม 2561 / 17:26
      หลอนหรอครับ
      #5158-2
  4. #5156 gnome (@leolic) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 13:10
    ขอบคุณครับ
    #5156
    0
  5. #5155 danaifang (@danaifang) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 12:35
    ขอบคุณคนับไรท์ สึกออกมาแล้วเหรอครับ เป็น-ทิดเต็มตัวแล้วสิ 555
    #5155
    0
  6. #5152 FateGate12 (@suck-it) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 09:31
    <p>สึกแล้วเหรอครับ ทิด </p>
    #5152
    0
  7. #5151 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 09:23
    ขอบคุณครับ
    #5151
    0
  8. #5150 Nitipat Rittiron (@nitiron) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 09:04
    มาแล้ว เมนท์ก่อนอ่าน
    #5150
    0
  9. #5149 Nitipat Rittiron (@nitiron) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 09:04
    มาแล้ว เมนท์ก่อนอ่าน
    #5149
    0
  10. #2735 ฝนลมกรด (@tarkatoo) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 11:23
    สนุกมากมายเลยครับท่านไรเตอร์
    #2735
    0
  11. #2734 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 10:30
    ดีใจที่ได้อ่าน...รอนานมากกกกก ขอบคุณครับ
    #2734
    0
  12. #2733 ลุงดิน (@prakrit) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 07:39
    เย้ มาแล้ว นึกว่า ติดสอบ หายป๋อมไปเลย
    ขึ้นเรือแล้ว ยุคนี้มันยุคจรวดแล้ว  แต่ในเกมนี้ยังต้องพึ่งปืนเรือกับตอปิโดไปก่อนมั้ง แต่ถ้าได้ตอปิโดก็ยังน่าจะดีกว่า ปืนเรือครับ
    ระดับชั้น ยามาโมโต มันต้องเจอกับ เอ็กโซเซ่ ลูกเดียว ขนาดเยนเนอร์รัล เบลกาโน ลูกเดียวยังจมป๋อม
    ติดต่อขอซื้อด่วน ลูกละ พันล้านเอง ฝรั่งเศสขายไม่อั้น

    รันน่าจะไป อัพคลาสก่อนนะ ได้ไอเต็มภารกิจครบแล้ว? เพื่อเอาสกิลคลาส 2 เผื่อว่าจะเป็นประโยชน์กับการเดินเรือ ( สร้างดำน้ำ-U ความจริงแล้ว เรือ U นี่ สร้างง่าย ๆ เลยนะ ยิ่ง รันมีเครื่องยนต์ต้นแบบแล้วด้วย (ไอน้ำ หรือดีเซล) มีเทคโนโลยีโลหะแล้ว สร้างเรือโลหะจมน้ำได้แน่ ๆ  มีอาวุธคือตอปิโดแล้ว ( surface to surface เอามาดัดแปลงหน่อย ก็น่าจะได้เป้น sub-surface to surface นะ)

    แค่นี้ กระเบนธง ทัพเรือไทย เมื่อ 50 ปีก่อน ก็จะได้เวลาคืนชีพละนะครับ

    ว่าแต่งานนี้ เตชิต น่าจะ ชวน รัน ไปรับจ้าง สมาคมนักข่าว สมาคมพ่อค้า และ เจ้าถิ่นทั้งหลาย  เจ้าเมืองอิกกันซาซ่า
    เพื่อติดต่อขอรับภารกิจเปิดวงล้อมทางทะเลให้กับอ่าวอิกกันซาซ่า และ จมกองเรือของเฟิ่งอิ่งนะ
    หากได้รับการสนับสนุน ก็จะได้เงินมาจัดหาจัดซื้อเครื่องกระสุน วัตถุดิบเอามาทำอาวุธและกองเรือเพิ่ม
    แถมเงินรางวัลให้กับพวกน้อง ๆ เอาแค่ลำละ 500 ล้าน ก็พอ จมกี่ลำ มาเอารางวัลจากกองกลาง 

    นางเอกเหรอ ! พักนี้ เขา ฮิต นิยม NPC ในเกม เพราะ เหมือน ตัวตนในโลกนี้ แถมยังยอมให้มีอะไรกันได้อีกต่างหาก ไม่ผิดกติกา เหมือนผู้เล่น ดังนั้น ขอยกรักแร้ เชียร์จูเลียร์กับโม สุดขั้วเลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ มีทายาทได้อีกด้วยนะ น่าจะสนุก
    ปรางทิพย์ค่อยไปปลอบใจนอกเกม
    แต่งต่อหน่อย สงครามกลางทะเล รออยู่ ฟัดกันด้วยมือ ?
    1:50-60 ลำเนี่ยนะ
    ฝันไปเถอะ ยิงแล้วหนี ลูกเดียว
    คงจะต้อง อาศัย พิสัยการยิงไกลของอาวุธที่ได้เปรียบ และ ความเร็วของเรือที่เหนือกว่า เข้าช่วย แต่พอเริ่มสงคราม มันก้เท่ากับเปิดตัว นาคาสมุทร จะมีระบบพรางตัวแบบ นาจาบันการัส ก้น่าจะเข้าที นะ เอากราบลวงตา แบบเวทมนต์ สัก 3-4 แบบ สิ

    งานที่ต้องสู้กับเรือผิวน้ำเยอะ ๆ แบบนี้ ทำให้นึกถึงเรือดำน้ำ
    นึกถึง เรือ U เลยครับ 1:60 แค่นี้เรื่องจ้อยเลยนะ ลอบเข้ามา กบดานกลางฝูง แล้ว ยิงตอปิโดถล่ม จมให้หมด
    ต่อให้ 600 ก็เอาไม่อยู่ เทคโนโลยีผิวน้ำกับใต้น้ำ กินรวบเลยครับ
    เป็นกัปปิตัน เรือ U หน่อย น่าจะเหมาะกว่า นาคาสมุคร นะครับ




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 พฤศจิกายน 2556 / 11:20
    #2733
    0
  13. #2732 1Bishop1 (@vbfip6db2010) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 07:10
    อาบน้ำ กินข้าว เล่นเกม !!! ทำไมเหมือนเราจังว๊า อาบน้ำ กินข้าว อ่านนิยาย 555+
    #2732
    0
  14. #2731 ใบสนลู่ลม (@sompob552) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 06:29
    ขอบคุณครับ
    #2731
    0
  15. #2730 LilyTheGlass (@dawan400) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 03:07
    อวยคนเคระ อวยน้องสาวด้วย ฮาๆ
    #2730
    0
  16. #2729 KurouNeko (@blackcat013) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 02:21
    กลายเป็นสอบสวนจูเรียซะงั้น
    #2729
    0
  17. #2728 แอบเม้น (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 01:53
    อาบน้ำ กินข้าว เล่นเกม



    อรัญนายเป็นเด็กติดเกมแล้วหรอ
    #2728
    0
  18. #2727 รัตติกาล (@inthesea) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 01:14
    อวยอีกคนก็ควบสองเลยไงครับ ไม่ถึงขั้นฮาเร็มถ้าจัดบทดีๆก็น่าจะลงตัวได้ไม่ยาก
    #2727
    0