พลิกเกมล่าจารชน คนออนไลน์

ตอนที่ 73 : [ภาคนาคาสมุทร] ตอนที่ 8 ความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 249 ครั้ง
    7 มี.ค. 61

8

สองวันอันสุดแสนน่าเบื่อบนเรือ รันมะและลูกเรือนาคาสมุทรทั้งหมดว่างเสียจนไม่รู้จะทำอะไร กองเรือประมงยี่สิบเอ็ดลำกางใบแล่นเอื่อย ๆ ด้วยความเร็วยี่สิบน็อต  มองดูไกล ๆ คล้ายกลุ่มโลมาที่จับกลุ่มกันเล่นโต้คลื่น 

            การเวกลดกล้องส่องทางไกลลง อดีตโจรผู้นิยมชมชอบในการใช้ระเบิดเการอยแผลเป็นปลอมของตนเองเล่น ก่อนจะหันกลับมาดูกัปตันเรือและต้นกลที่นั่งสุมหัวกันออกแบบพัฒนาปืนใหญ่เรือแปลนท่อตอร์ปิโด

            ต้นหนเรือหน้าบากเลื่อนเก้าอี้นั่งลง ตาจ้องดูปืนใหญ่เรือแท่นคู่ที่รันมะเขียนขึ้นแบบละเอียด พอเห็นลูกพี่เงยหน้าละจากแผ่นกระดาษขึ้นมามองก็เอ่ยปากถาม

            ลูกพี่คิดจะรื้อตัวเรือใหม่ทั้งหมด ผมว่าจะลำบากอีตอนหาเหล็กนี่แหละ

            กัปตันเรือนาคาสมุทรเคาะหัวดินสอกับแผ่นกระดาษเบา ๆ

            เกาะนั่นมันน่าจะมีเหมืองแร่เหล็กอยู่นะ เห็นผู้เฒ่าอินแปงบอกว่าที่นั่นเป็นที่อยู่ของพวกคนแคระ พวกนี้ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร แล้วก็วุ่นอยู่กับการขุดเหมืองทั้งวัน

            คนแคระหรือ

            การเวกทวนคำอย่างสงสัย

            ใช่ คนแคระ หมู่เกาะนั่นแบ่งออกเป็นหลายเกาะ พวกคนแคระอาศัยอยู่โดดเดี่ยว ขุดเหมือง สะสมทอง บางที เราอาจจะเจรจาให้พวกนั้นขุดแร่เหล็กให้เราได้

            กาซิมเป็นคนตอบแทน หนุ่มหน้าบากเป่าลมพรูออกมา

            ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดี สำคัญคือจะเจรจากันอย่างไร ถ้าพวกคนแคระมีจริง ก็เท่ากับว่าพวกมันเป็นสัตว์อสูร ดีไม่ดีมันจะหาว่าเราบุกรุก ตีกันวุ่นวายอีก

            รันมะทอดสายตามองไปสุดขอบฟ้า รำพึงเบา ๆ

            ก็ต้องลองดู ฉันเชื่อว่าไม่มีอะไรเกินความสามารถของพวกเราไปได้หรอกน่า ถ้าเจรจากันดี ๆ ไม่ได้ ก็อาจจะหาวิธีอื่นเอา

            กัปตันเรือนาคาสมุทรสะบัดมือ ร่อนมีดขว้างเล็ก ๆ ปักตรงใจกลางแผนที่หมู่เกาะอันเป็นที่หมายใหม่ของชาวบ้านสนดำ ก่อนจะเดินออกไปจากหอบังคับการ การเวกกับกาซิมสบตากัน

            วิธีอื่น...”

            ช่างตีเหล็กคราง

            ลูกพี่คงกะยึดที่นั่นเป็นเรือนตายเลยสินะ ช่วยกันภาวนาให้คนแคระพวกนั้นพูดรู้เรื่องแล้วกัน ยังไงฉันก็ชอบสันติวิธีมากกว่าความรุนแรง หึหึ

            การเวกกล่าวปนหัวเราะแห้ง ๆ ลุกขึ้นยืนเดินตามรันมะออกไป กาซิมมองดูแผ่นกระดาษ นัยน์ตาเลื่อนลอย

            ฉันก็หวังเช่นนั้นเหมือนกัน ถึงแม้มันจะเป็นแค่เกมก็ตาม

 

            เวลาบ่ายสามโมงเย็น รันมะเลือกออฟไลน์ก่อนเวลาสองชั่วโมง และกำหนดเวลาเข้าเกมอีกครั้งตอนสองทุ่ม คือเวลาที่กองเรือทั้งหมดจะเข้าเขตเกาะพอดี

            ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงพลางถอดเครื่อง ADC ออกจากศีรษะ แล้วเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือ

            ติดเกมงอมแงมเลยแฮะ พอดีงานการไม่ต้องทำ เฮ้อ

            อรัณย์ก้มลงมองเฝือกที่แขนขวาอย่างรำคาญ ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวพาดบ่า เดินออกไปจากห้อง ชายหนุ่มหลังจากอาบน้ำเสร็จด้วยความทุลักทุเล พอลงมาชั้นล่างก็พบหมวยกำลังดูดฝุ่นบ้านอยู่ แม่บ้านวัยกลางคนยิ้มแย้ม

            มีกับข้าวอยู่ในครัวนะคะ ถ้าจะทานเดี๋ยวป้าไปตักให้

            อดีตนายทหารรบพิเศษเหลียวไปมองหน้าบ้าน เมื่อเห็นรถของปรางทิพย์ไม่อยู่ก็ขมวดคิ้ว

            คุณหนูออกไปข้างนอกค่ะ เห็นบอกว่าจะไปหาน้องชาย อาจพามาค้างที่นี่สามสี่วัน

            หมวยบอกเมื่อเห็นท่าทางของเขา อรัณย์พยักหน้า น้องชายของปรางเห็นจะไม่ใช่ใครที่ไหน คงจะเป็นเฟิร์สนั่นเอง

            โลกกลมจริง ๆ

            อรัณย์เอ่ยเบา ๆ

            อะไรคะ โลกกลม

            ไม่มีอะไรหรอกครับ ดูท่าผมจะหิวจนเพ้อแล้ว

            แม่บ้านกระพริบตาถี่ ๆ ก่อนจะวางเครื่องดูดฝุ่นลง เดินนำอรัณย์เข้าไปในครัว

 

            หลังจากอิ่มท้องแล้ว ชายหนุ่มก็ออกไปเดินเล่นนอกบ้าน จนเวลาห้าโมงเย็นจึงเข้าบ้าน ปรางทิพย์ยังคงไม่กลับมา อรัณย์ได้กลิ่นหอมออกมาจากในครัวเลยเดินเกร่เข้าไป เห็นหมวยกำลังยุ่งอยู่กับการทำอาหารเย็น ถึงจะอยากช่วยแต่สังขารไม่อำนวย สุดท้ายเลยเดินกลับขึ้นห้องตัวเอง

            ปกติแล้วเขาเองเป็นพวกไม่ชอบอยู่เฉย ๆ  เวลาว่างมักจะหาอะไรทำเสมอ พอต้องมากลายเป็นคนพิการชั่วคราว เลยออกอาการหงุดหงิด ห้องที่ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบด้วยฝีมือของปรางทิพย์ ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งที่หน้าโต๊ะทำงาน ถุงชุดพลาสติกสำหรับใส่เสื้อแขวนอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้าใกล้ ๆ อดีตนายทหารรบพิเศษเอื้อมมือไปปลดมันลงมา รูดซิปเปิดออก

            หือม์

            อรัณย์ยกชุดเครื่องแบบทหารสีน้ำตาลลายพรางเปรอะเปื้อนขะมุกขะมอมไปด้วยฝุ่นและคราบเขม่าดินปืน ลอยเลือดจาง ๆ ที่ตอนนี้เป็นสีดำยังพอเห็นได้เป็นแห่ง ๆ พอพลิกดูด้านหลัง ก็พบรอยขาดรุ่งริ่ง  ชายหนุ่มจำได้ทันทีว่านี่คือชุดเครื่องแบบที่เขาใส่ในวันสุดท้ายที่สงครามตะวันออกกลาง รอยขาดด้านหลังเกิดจากแรงระเบิดนั่นเอง

            อรัณย์ถือชุดค้างไว้อย่างใจลอย พอเสื้อพับตกห้อยลง วัตถุสีดำที่ถูกยัดไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านบนก็พลันเลื่อนไหลตกลงไปยังพื้น ชายหนุ่มก้มลงไปเก็บมันขึ้นมา

            ไดอารี่…”

            ในมือซ้ายของเขาถือสมุดบันทึกขนาดเล็กปกหนังสีดำไว้ ส่วนชุดนั้นพาดไว้บนตัก รูปถ่ายใบหนึ่งที่สอดอยู่ในสมุดโผล่แพลมให้เห็นบริเวณขอบ อรัณย์ดึงมันออกมาเพ่งมอง

            รูปนั้นเป็นรูปชายหญิงคู่หนึ่ง ถ่ายเคียงคู่กันอยู่หน้าวัดเบญจมบพิตร ฝ่ายชายสวมชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศ ส่วนฝ่ายหญิงสวมชุดนักศึกษา ทั้งคู่ยิ้มกว้างให้กับกล้อง สีหน้าบ่งบอกว่ากำลังมีความสุข อรัณย์กระพริบตาถี่ ๆ ความทรงจำในอดีตค่อย ๆ ผุดขึ้นมาเป็นภาพในสมอง

**********

ห้าเดือนที่แล้ว

          มันเป็นเวลาเช้าตรู่ ณ กองบิน 4 ฐานทัพอากาศตาคลี นครสวรรค์  ร้อยโทอรัณย์แห่งกองปฏิบัติการพิเศษ กรมรบพิเศษที่ 3 (ฉก.90เดิมหรือRanger)พร้อมลูกทีมหนึ่งหมวดรบ เดินเตร่ไปมาเพื่อรอสัญญาณเรียกรวมพล

            หลังจากที่เกิดเหตุขัดแย้งเพื่อแย่งชิงทรัพยากรธรรมชาติในเขตพื้นที่ตะวันออกกลางของกลุ่มก่อการร้ายและกลุ่มประเทศเจ้าบ้าน จนสุดท้ายกลายเป็นสงครามลุกลามไปทั่วพื้นที่และทำท่าว่าจะเกิดเหตุบานปลายไปจนอาจถึงขั้นเกิดสงครามโลกได้ กองกำลังรบผสมของสมาชิกสหประชาชาติหลายประเทศได้ส่งกำลังพลเข้าช่วยคลี่คลายสถานการณ์ กองทัพไทยเองก็ได้ตัดสินใจส่งทหารเข้าร่วมปฏิบัติการครั้งนี้ด้วยเช่นกัน

            เครื่องบินขนส่งขนาดยักษ์ C17 ห้าลำจอดสงบนิ่งอยู่บนรันเวย์ ทหารส่วนหนึ่งกำลังขนยุทโธปกรณ์ที่จำเป็นขึ้นเครื่อง นอกจากทหารที่กำลังจะไปรบแล้ว ยังมีพลเรือนจำนวนหนึ่งที่เดินทางมาส่งให้กำลังใจญาติมิตรพี่น้องของตน

            อรัณย์ปล่อยให้ลูกทีมได้พบปะกับญาติพี่น้องระหว่างรอสัญญาณ ส่วนตัวเขาเองก็เดินเล่นไปรอบ ๆ ญาติผู้ใหญ่ที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวในเวลานี้คือปู่ของเขาที่ทำสวนส้มโออยู่จังหวัดเพชรบูรณ์ ชายหนุ่มเองเมื่อทราบคำสั่งที่เป็นทางการก็โทรไปคุยกับผู้เป็นปู่เรียบร้อย ชายชรารู้นิสัยของหลานตัวเองดีก็ได้แต่อวยพรให้

            นายทหารนาวิกโยธินหมู่หนึ่ง ติดอาร์มเครื่องหมายน้ำ ฝั่ง ฟ้า อันเป็นเครื่องหมายของกองพันลาดตระเวนสะเทินน้ำสะเทินบกกำลังยืนจับกลุ่มพูดคุยกับผู้ที่มาส่งอยู่ อรัญขมวดคิ้ว เมื่อสังเกตเห็นนายทหารผู้หนึ่งที่คุ้นหน้าคุ้นตา พอเดินเข้าไปใกล้นายทหารคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองพอดี

            อ้าว ครูรัน

            รีคอนหนุ่มเอ่ยทัก เมื่อเห็นหน้าของผู้ที่เคยเป็นครูฝึกตน เมื่อคราวที่เคยไปร่วมฝึกซ้อมหลักสูตรรบพิเศษกองทัพบก

            ไงจ่า ไม่เจอกันนาน นี่ได้ไปกับเขาด้วยเหรอ

            อรัณย์ถามยิ้ม ๆ

            ครับ ไม่คิดว่าครูต้องไปด้วยเหมือนกัน

            ชายหนุ่มตอบ เหลือบตาไปมองหญิงสาวหน้าตาสะสวยที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังของตน อรัณย์พอมองตามสายตาของนายจ่าทหารนาวิกโยธินไปก็อดยิ้มออกมาอีกรอบไม่ได้

            แฟนมาส่งหรือ น่ารักดีนะ

            รีคอนหนุ่มยิ้มอาย ๆ อรัณย์หัวเราะ ตบบ่าอดีตลูกศิษย์ของตนแล้วเดินเลยผ่านไป นายทหารยศพันจ่าเอกแห่งหน่วยลาดตระเวนฯผู้นี้คือ นายพันจ่าเอกธนกร ประจำกองพันลาดตระเวนสะเทินน้ำสะเทินบก ที่ครั้งหนึ่ง เคยมาร่วมฝึกหลักสูตรรบพิเศษเสือคาบดาบ ในครั้งนั้น อรัณย์เพิ่งเสร็จจากภารกิจที่ชายแดนมาเลเซีย พอกลับมาว่าง ๆ ทางหน่วยเลยให้มาเป็นครูฝึกนักเรียนชั่วคราว ไม่แปลกที่ธนกรจะจำครูฝึกสุดโหดที่สั่งซ่อมตนจนจับไข้นอนซมไม่ได้

             พอสัญญาณเรียกรวมพล นายทหารผู้บังคับบัญชากล่าวให้กำลังใจเสร็จเรียบร้อย นักรบทั้งหมดก็พากันขึ้นเครื่องบิน ในผลัดแรกนั้น มีกำลังพลจากกรมรบพิเศษกองทัพบกหนึ่งหมวด พลร่มของตำรวจตระเวนชายแดนค่ายนเรศวรสองหมวด กองกำลังจากกองพันลาดตระเวนฯหนึ่งหมวดและสุดท้ายจากหน่วยซีลของกองทัพเรืออีกหนึ่งหมวด รวมเป็นกองร้อยปฏิบัติการเฉพาะกิจจากประเทศไทย (อรัณย์มารู้ทีหลังว่าผู้บังคับหมวดพลร่มตำรวจตระเวนชายแดนคนหนึ่งคือพี่ชายของปรางทิพย์ ลูกชายคนโตของฤทธี หนึ่งในผู้เสียชีวิตจากสงครามครั้งนั้น)

            เรนเจอร์และรีคอนได้ขึ้นเครื่องลำเดียวกัน อรัณย์เลยได้คุยกับธนกรพอสมควร จนเมื่อมาถึงตะวันออกกลาง กองร้อยปฏิบัติการเฉพาะกิจจากประเทศไทย ได้เข้าร่วมรบอย่างห้าวหาญ

                คืนหนึ่งในพื้นที่เขตสู้รบ อรัณย์กับลูกน้องฝีมือดีสี่คนแยกตัวมาทำภารกิจเอกเทศ มีธนกรติดมาด้วย ในฐานะพลซุ่มยิงของทีม ระหว่างที่กำลังนั่งรอเวลาภารกิจ ธนกรควักสมุดไดอารี่ปกหนังสีดำพร้อมปากกา

            ชอบเขียนหรือ

            อรัณย์ชวนคุย ปืนไรเฟิลจู่โจมพาดอยู่บนตัก รีคอนหนุ่มเงยหน้าจากสมุด

            จริง ๆ ผมก็ไม่ได้ชอบจดอะไรหรอก พอดีแฟนผมเธอชอบเขียนนิยาย เธอเลยฝากให้ผมช่วยจดเหตุการณ์จริงในสนามรบไปให้เธอ เห็นบอกว่าอยากได้เนื้อหาแบบของจริง ไอ้ผมมันก็ขี้ลืม จะกลับไปเล่าให้เธอฟังก็กลัวจะไม่ละเอียด

            ธนกรยื่นสมุดบันทึกสีดำให้ อรัณย์รับมาพลิกดูข้อความในสมุด ส่วนใหญ่เป็นเนื้อหาเกี่ยวกับสงครามที่ธนกรบันทึกไว้ แต่ดู ๆ ไปเหมือนบันทึกประจำวันมากกว่า เพราะหมอเล่นเขียนทำนองว่า เวลานี้ทำอย่างนี้  ตอนเที่ยงกินข้าว แล้วออกไปรบ

            หมวดหนุ่มแห่งเรนเจอร์ปิดสมุดจะยื่นคืนให้ รูปภาพใบหนึ่งก็หลุดลงมาปกหนังของสมุด อรัณย์คว้าไว้ได้ก่อนที่มันจะร่วงลงไป

            แฟนยังเรียนอยู่เหรอ

            เพราะเป็นรูปถ่ายของธนกรในชุดเครื่องแบบทหารกับหญิงสาวในชุดนักศึกษา

            ครับ คณะอักษรฯ ปีสี่แล้ว จะจบอีกไม่กี่เดือนนี้แหละ ผมคงได้กลับไปพอดี

            ดวงตาของนายทหารหนุ่มทอประกายเมื่อเอ่ยถึงคนรัก อรัณย์ยิ้มบาง ๆ สอดรูปกลับคืนในสมุด

                สองสัปดาห์ต่อมา หน่วยจู่โจมของกลุ่มก่อการร้ายเคลื่อนพลเข้าประชิดแนวป้องกันของกองกำลังย่อยสหประชาชาติที่มีหมวดรบของรีคอนจากประเทศไทยเป็นหนึ่งในทีมรักษาการณ์อยู่ ปะทะกันตั้งแต่บ่ายยันพระอาทิตย์ตกดิน กำลังพลหลักของสหประชาชาติไม่สามารถเข้าไปในพื้นที่สู้รบได้ เนื่องจากมีทั้งพลเรือนบริสุทธิ์และกลุ่มก่อการร้ายที่แฝงตัวอยู่คอยต่อต้าน เครื่องบินปีกหมุนและยานพาหนะไม่สามารถฝ่าแนวกระสุนเข้าไปได้ เหตุการณ์บานปลายไปจนค่อนคืน อรัณย์ตัดสินใจขออนุญาตนำกำลังพลส่วนหนึ่งประกอบไปด้วยเรนเจอร์และซีลฝ่าเข้าไปช่วยเหลือเพื่อนร่วมชาติที่ถูกล้อม

            อรัณย์นำทีมรบสิบเอ็ดนายเดินทางเท้าเข้าสู่เขตสู้รบ ใช้ความมืดแฝงตัวเข้าไปอย่างเงียบเชียบ เสียงปืนดังประปราย คลื่นวิทยุถูกฝ่ายข้าศึกปล่อยสัญญาณรบกวนตลอดเวลาทำให้การติดต่อเป็นไปอย่างยากลำบาก

            หมวดครับ ตรงจุดนี้เป็นตึกที่ทหารของเราตรึงกำลังอยู่ คาดว่าพวกมันน่าจะล้อมอยู่โดยรอบ แต่จะบุกเข้าไปก็ไม่ถนัด เพราะโดยรอบตึกเป็นลานโล่ง ๆ

            จ่าทหารจากซีลคนหนึ่งเปิดคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กเท่าแทปเล็ต ใช้นิ้วจิ้มไล่เส้นทางใหม่

            ถ้างั้นเราแยกเป็นสองทีม จ่าพาทีมเข้าจากด้านข้าง ตรงนี้เป็นมัสยิด ผมกับลูกทีมสไนเปอร์จะช่วยยิงคุ้มกัน พอเข้าไปได้แล้วก็หันมายิงคุ้มกันให้ผม

            หัวหน้าซีลทีมรับคำ ก่อนจะแยกตัวออกไปตามคำสั่ง อรัณย์กับลูกน้องห้าคนเดินย่องเบากริบไปเลียบไปตามกำแพงตึก เงาคนสองคนวูบผ่านมา อรัณย์ส่งสัญญาณให้ลูกทีมเรนเจอร์สองคน ทั้งสองขยับมีดสั้น ย่องออกไปรอราวกับแมวจะตะครุบหนู

            ร่างของพวกก่อการร้ายชะตาขาดสองคนเดินพ้นหัวมุมตึกมา สองเรนเจอร์ตวัดแขนซ้ายโอบรอบคอใช้มือปิดปาก ส่วนมือขวากำด้ามมีดจ้วงแทงเข้าที่ลำคอก่อนจะลากร่างไร้วิญญาณเข้ามาไว้ด้านหนึ่ง อรัณย์พยักหน้าให้ ขยับปืนไรเฟิลซุ่มยิงติดท่อลดเสียงก้าวนำไปต่ออย่างระมัดระวัง

            ซีลทีมเข้าประจำที่รอฟังสัญญาณเรียบร้อย อรัณย์และลูกทีมห้าคนนั่งชันเข้าอยู่บนตึกร้าง ด้านหลังเป็นศพของหน่วยจู่โจมก่อการร้ายสิบกว่าศพที่ถูกยิงด้วยปืนเก็บเสียง นายทหารหนุ่มแห่งกรมรบพิเศษตวัดปืนไรเฟิลซุ่มยิงขึ้นประทับบ่าอย่างใจเย็น กล้องเล็งแบบพิเศษที่ช่วยให้สามารถมองฝ่าความมืดได้อย่างง่ายดาย ลูกทีมอีกสี่คนทำตาม ขณะที่อีกคนหนึ่งซุ่มตัวอยู่ด้านหลัง เพื่อทำหน้าที่เฝ้าระวังพวกที่อาจจะลอบขึ้นมา

            เหยี่ยวจับเป้าหมายได้แล้ว

            ฉลามพร้อมจู่โจม

            อรัณย์กลั้นหายใจ กระดิกนิ้วลั่นไก เสียงคล้ายเปิดจุกไม้ก๊อกดังขึ้นเป็นจังหวะ

            ชั้นหนึ่ง เคลียร์

            ซีลทีมหรือมนุษย์กบห้านายดึงกล้องไนท์ วิชั่นลงมาครอบใบหน้า ก่อนจะย่องตัดข้ามถนนเข้าหาตัวมัสยิดอย่างเงียบกริบ นายจ่าทหารเรือพาลูกทีมออกตระเวนไปทั่วทั้งมัสยิด ปืนกลเบาติดท่อเก็บเสียงยิงเสียจนลำกล้องปืนร้อนฉ่า เรนเจอร์ที่อยู่บนตึกฝั่งตรงข้ามก็คอยสนับสนุน

            เซคเตอร์ เคลียร์

            อรัณย์ลดปืนลง หันไปตบไหล่ลูกทีม พยักหน้าให้ เรนเจอร์ทั้งหกคนลงมายืนประจำอยู่ตรงตำแหน่งที่ซีลทีมเคยมายืนอยู่ก่อนหน้านี้

            โอเค ฉลาม เหยี่ยวจะเข้าไปแล้ว ดักแมลงให้ด้วย

            รับทราบ เหยี่ยว ว.2 เลิกกัน

            เรนเจอร์กับซีลมารวมตัวกันอีกครั้งในมัสยิดที่อยู่ตรงข้ามกับตึกที่กองกำลังรักษาการของสหประชาชาติตรึงกำลังอยู่

            เราต้องแจ้งให้พวกนั้นรู้ว่าเป็นเรา กำลังจะเข้าไป ไม่งั้นยิงกันเองแหลก

            อรัณย์นั่งหมอบอยู่ข้างหน้าต่าง ปรึกษากับหัวหน้าทีมมนุษย์กบอย่างเร่งร้อน

            แต่สัญญาณวิทยุถูกรบกวนหนัก พูดกันไม่รู้เรื่องเลยครับ

            อีกฝ่ายตอบกลับมา นายทหารรบพิเศษขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง

            ส่งสัญญาณรหัสมอส เป็นรหัสสัญญาณภาษาไทย พอได้ไหม

            ได้ครับ แต่

            หัวหน้าซีลทีมอ้ำอึ้ง

            ผมไม่ค่อยถนัดสัญญาณภาษาไทย ถนัดแต่สากลมากกว่า

            อรัณย์แยกเขี้ยว ปลดวิทยุที่บ่าตัวเองลงมาถือไว้ หมุนคีย์ใหม่ ก่อนจะส่งสัญญาณรหัสมอสเรียกไปเป็นระยะ ชายหนุ่มรู้ดีว่าธนกรสามารถแปลสัญญาณมอสรหัสภาษาไทยได้ เนื่องจากเคยใช้เรียกกันเมื่อคราวไปฝึกซ้อมรบพิเศษ

            กินเวลานานพอสมควร กว่าที่ทั้งฝ่ายจะติดต่อกันเสร็จ ลูกทีมเรนเจอร์คนหนึ่งคลานมากระซิบเบา ๆ

            พวกมันสงสัยแล้วครับ ว่ามัสยิดนี้ถูกจู่โจม ตอนนี้กำลังบางส่วนของพวกมันกำลังเคลื่อนเข้ามา ผมเห็นมันเอาปืน ค. กับรถกระบะดัดแปลงติดปืนกลหนักมาด้วย คงกะถล่มพวกนั้นก่อนรุ่งเช้าที่กองกำลังหลักของสหประชาชาติจะบุกเข้ามา

            ถ้างั้นต้องรีบแล้ว เหมือนเดิม ซีลนำไปก่อน เราจะดูหลังให้

            ซีลทีมรับคำสั่ง ก่อนจะย่องออกเดินเลียบไปตามแนวคูระบายน้ำ อรัณย์จ้องเขม็งผ่านกล้องเล็ง สอดส่ายไปทั่วบริเวณ ห้านาทีผ่านไปราวกับหาปี ซีลทีมก็ส่งสัญญาณกลับมาว่าเข้าสู่ตัวตึกแล้ว ให้เรนเจอร์เตรียมถอนกำลัง

            อรัณย์ให้ลูกน้องไปก่อน ส่วนตนเองย่องปิดท้ายขบวน ปืนในมือยกเล็งไปยังมัสยิดด้านหลังแทบตลอดเวลา จนกระทั่งมาได้ครึ่งทาง เงาร่างดำ ๆ สิบกว่าเงาก็วูบขึ้นบนมัสยิด นายทหารหนุ่มสบถเบา ๆ สไนเปอร์ในมือลั่นขึ้นเป็นจังหวะพร้อม ๆ กับเสียงปืนจากบนตึก แสดงว่าทีมบนตึกก็สังเกตเฝ้าระวังให้อยู่เช่นกัน พอเห็นข้าศึกย่องขึ้นมาจะตลบหลังก็ช่วยยิง

            วิ่ง

            อรัณย์ร้องบอก เสียงปืนเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง เรนเจอร์ทั้งหกนายโผเข้าตัวตึกอย่างรวดเร็ว มีลูกทีมคนหนึ่งของเขาถูกกระสุนเฉี่ยวไหล่ขวาไป นายทหารเสนารักษ์จากรีคอนนายหนึ่งตรงเข้ามา

            หมอ ดูแผลให้หน่อยเร็ว ผบ.หมู่คุณอยู่ไหน

            ชั้นสามครับ

            อรัณย์หันไปสั่งการให้ลูกทีมกระจายกำลังกันออกส่วนตัวเองก็วิ่งขึ้นไปยังชั้นสาม อันเป็นชั้นสูงสุดของตึก เสียงปืนดังสนั่นต่อเนื่อง พอขึ้นไปถึง ชายหนุ่มก็พบกับพันจ่าเอกธนกรกำลังนอนหมอบกับพื้น ปืนไรเฟิลจู่โจมประทับยันบ่า เล็งยิงออกไปทีละนัดอย่างใจเย็น ชายหนุ่มทรุดตัวลงข้าง ๆ เอื้อมมือไปแตะบ่าเบา ๆ

            พวกเราตายไปเท่าไหร่

            พันจ่าแห่งรีคอนยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงกำแพง ถอดหมวกบูนี่ออกตบกับต้นขา

            เฉพาะรีคอน ตายสาม เจ็บเก้าครับ ส่วนพวกทหารอังกฤษกับเยอรมันที่มาด้วยตายรวมกันได้สิบกว่า ตอนนี้พวกเราเหลือกำลังที่ไม่ได้รับบาดเจ็บหรือเจ็บเล็กน้อยพอทีจะรบได้ราวสี่สิบกว่าคน

            อรัณย์พยักหน้า

            ตอนนี้ห้าสิบกว่าแล้ว

             นายทหารจากกรมรบพิเศษหันกลับนั่งในท่าคุกเข่า ประทับปืนขึ้นเล็ง

            ทำไมหน่วยหลักไม่ส่งเครื่องบินเข้ามา

            ธนกรถาม ขณะที่กำลังเล็งเป้าเพื่อยิงสวนกลับ

            เฮลิคอปเตอร์เข้ามาไม่ได้ พวกมันมีปืนต่อต้านอากาศยาน ส่วนเครื่องเจ็ทจะเข้ามาทิ้งระเบิดก็ไม่ได้อีกเพราะมีพลเรือนปะปนอยู่พอสมควร

            อรัณย์ตอบ ขยับปืนให้ศูนย์เล็งกากบาทตรงกับเงาศีรษะดำ ๆ ที่โผล่แหลมขึ้นมา พอกระสุนลั่นขึ้น เงาศีรษะนั้นก็ผงะหงายไป

            กำลังเสริมจะมาตอนไหนครับเนี่ย

            แสงประกายจากปากกระบอกปืนฝั่งตรงขึ้นพร้อมกับเสียงปืนดังเป็นระยะ ๆ ทั้งสองต้องเปลี่ยนที่ยิงบ่อย ๆ เช่นกัน เพื่อป้องกันไม่ให้ข้าศึกจับตำแหน่งได้

            คงจะเช้า ฉันขออนุญาตเข้ามาดูสถานการณ์ก่อน

            ธนกรถอนหายใจ

**********

            เวลาตีห้า กองกำลังหน่วยจู่โจมของผู้ก่อการร้ายก็โหมเข้าโจมตีที่มั่นสุดท้ายของหน่วยป้องกันย่อยกองกำลังผสมของสหประชาชาติอย่างหนัก รีคอนหนุ่มนั่งหมอบอยู่ข้างกายอรัญ ปืนไรเฟิลจู่โจมยิงจนปืนร้อนแทบระเบิดควันลอยกรุ่น

            โธ่เว้ย เมื่อไหร่กำลังเสริมจะมาวะเนี่ย กระสุนจะหมดแล้วนะ

            ชายหนุ่มสบถออกมา อรัณย์โยนกระเป๋าบรรจุแมกกาซีนปืนที่หยิบติดมือจากศพของฝ่ายตรงข้ามให้

            ใจเย็น ไอ้ลูกชาย แค่นี้ยังธรรมดา

            อรัณย์ชวนคุย

            ครูเคยเจอหนักกว่านี้หรือครับ

            ธนกรถาม มือปลดแมกกาซีนเปล่าออก ก่อนจะล้วงมือหยิบแมกกาซีนสำรองในกระเป๋าหลังของตนขึ้นมาเสียบเข้าไปในซอง

            ฮื่อ ตอนนั้นที่รัสเซีย

            อรัณย์เว้นจังหวะยิง

            พวกฉันกับลูกทีมสไนเปอร์สามคน เราถูกตัดขาดจากกองกำลังหลัก ฝ่ายตรงข้ามล่าเราอย่างหนัก กระสุนและเสบียงหร่อยหรอ แถมสภาพอากาศหิมะหนาวเย็น

            ชายหนุ่มเล่าพลางยิงพลาง

            หนึ่งในทีมพวกเราถูกยิงเสียชีวิต ตอนนั้นเราทำได้แค่ตัดศีรษะเพื่อนหิ้วไปด้วย เพราะไม่มีปัญญาจะนำศพกลับ ส่วนศพเราปล่อยให้เป็นอาหารของพวกหมาป่า หนึ่งเดือนที่หนีการตามล่า หน่วยเหนือจำหน่ายชื่อพวกเราเพราะคิดว่าตายแล้ว สุดท้ายพวกเราก็รอดออกมาเมื่อเข้าสู่เขตของจีน ครั้งนั้นที่ไปกันสี่คนมีฉันคนเดียวที่ไม่เป็นอะไรเลย โดนแค่หิมะกัดนิดหน่อย แต่คนหนึ่งตาย คนหนึ่งเสียตาขวา อีกคนนิ้วเน่า ต้องตัดทิ้งไปสามนิ้ว

            ครูคงผ่านเหตุการณ์แบบนั้นมาจนชิน แต่สำหรับผม ยอมรับว่านี่เป็นครั้งแรกจากปกติที่ฝึกอยู่ในฐาน

            อรัณย์หัวเราะเบา ๆ ปืนจับเป้าที่กำลังยงโย่ยงหยกลากเพื่อนที่ถูกปืนอยู่ก่อนจะลั่นไก ร่างนั้นทรุดลงกับพื้น ชายหนุ่มเบนเป้าไปยังอีกเป้าหมายที่ผงกหัวขึ้นมองเพื่อนตัวเอง

            แชะ

          เสียงเข็มแทงชนวนดีดลงไปยังรังเพลิงที่ว่างเปล่า อรัณย์ปลดแมกกาซีนปืนออก

            อีกหน่อยจ่าก็ชินไปเอง

            รีคอนหนุ่มยิ้มแห้ง ๆ นั่งพิงกำแพง หยิบกระติกน้ำขึ้นมาดื่ม ก่อนจะล้วงมือหยิบไดอารี่สีดำเปิดดูรูปที่อยู่ภายใน

            กลับไปเมื่อไหร่ ผมว่าจะขอเธอแต่งงาน

            รีคอนหนุ่มยามมองรูปภาพนั้นแล้วก็ยิ้มออกมา

            ดีแล้ว แต่หลังจากที่แต่งงานแล้วอย่าเสือกออกมารบอีกล่ะ

            อรัณย์ตอบพลางสอดส่ายสายตาหาเป้าหมายใหม่ ธนกรเหมือนจะถามว่าทำไม แต่แล้วก็พับสมุดเก็บเข้ากระเป๋า

            วันไหนที่นายแต่งงาน นั่นหมายถึงนายจะออกมาทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว ไม่งั้นลูกนายอาจจะกำพร้าเหมือนกับฉัน หรือคนอื่น ๆ อีกหลายคน

            นายทหารรบพิเศษได้แต่คิดในใจ ไม่ได้เอ่ยออกมา พอดีกับที่สายตาที่เล็งผ่านกล้องมองเห็นเป้าหมายใหม่สองคน กากบาทสีแดงเลื่อนมาประทับอยู่กลางหน้าอกของคนฝั่งซ้าย ชายหนุ่มกระดิกนิ้วลั่นไก ร่างนั้นหงายผลึ่ง แต่อีกคนที่อยู่ข้าง ๆ อรัณย์เห็นชัดผ่านเลนส์ขยายของกล้องว่ามันกำลังเล็งปืนมาทางเขาเช่นเดียวกัน

            นายทหารหนุ่มเห็นประกายไฟแลบออกมาจากปากกระบอกปืนของฝั่งตรงข้าม พร้อม ๆ กับนิ้วของเขากระดิกไกปืน

            มันยิงเรารึ…’

            นั่นคือความคิดของอรัณย์ในชั่วแวบเดียว แต่กลับกลายเป็นว่า ร่างของธนกรที่นั่งหมอบอยู่ข้าง ๆ สะดุ้งเฮือก นายทหารหนุ่มละสายตาจากศูนย์เล็ง หันกลับมาทันเห็นธนกรผวาหงายหลัง โลหิตสาดกระเซ็นออกมาลำคอ

            จ่า!!!”

            อรัณย์ทิ้งปืน ลากร่างอ่อนปวกเปียกของนายทหารนาวิกโยธินเข้าหลบในห้องเล็ก ๆ ทหารเสนารักษ์เยอรมันนายหนึ่งแล่นเข้ามาดู ธนกรนอนตาเบิกโพลง แผลที่ลำคอเหวอะหวะ เลือดไหลทะลักออกมาราวกับน้ำก๊อก เสนารักษ์ส่ายหน้าช้า ๆ เอื้อมมือไปเลื่อนปิดเปลือกตาที่เบิกค้างอยู่นั้น มือขวาแตะที่หน้าผาก หน้าอก ไหล่ซ้ายขวา เป็นการส่งวิญญาณ

            อรัณย์เดินซึมออกมาจากห้องนั้น ไดอารี่เล่มสีดำตกอยู่บนพื้น มันคงไหลออกจากกระเป๋าเสื้อเมื่อตอนที่ธนกรล้มลง ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่ง เก็บสมุดเล่มเล็กยัดไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านในเกราะ

            เพราะเรา ถ้าเราเร็วกว่านี้ ธนกรก็คงไม่ตาย

            นายทหารแห่งกรมรบพิเศษคว้าปืนของตัวเองขึ้นมา สีหน้าเยือกเย็น วันนั้นเขาเองจำไม่ได้ว่าฆ่าศัตรูไปกี่ศพ รู้แต่เพียงว่า พอเห็นก็ยิง ยิงอย่างไม่ปราณี แม้แต่คนที่ถูกกระสุนขาหัก นั่งยกมือยอมจำนนหลังจากที่กองกำลังหลักของสหประชาชาติเข้ามาได้ อรัณย์ยังใช้ปืนพกจ่อยิงทิ้งอย่างเหี้ยมเกรียม

 

            เสียงรถที่แล่นเข้ามาในบ้านช่วยดึงสติของอรัณย์กลับมา อดีตนายทหารรบพิเศษสอดไดอารี่เล่มเล็กกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ นำเสื้อแขวนไว้ที่เดิม ก่อนจะเดินมาดูที่หน้าต่าง หญิงสาวกับเด็กหนุ่มร่างผอมสูงคนหนึ่งก้าวลงจากรถ ลักษณะท่าทีของเด็กหนุ่ม เขามองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร

            เอาไงดีวะ เกิดเฟิร์สเห็นหน้าเราต้องจำได้แน่ ๆ ขืนนายนั่นบอกปรางไปมีหวังเราโดนเล่นอีกชัวร์

 

 

 

 

                       

           

           

           


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 249 ครั้ง

5,656 ความคิดเห็น

  1. #5426 tr69 (@tr69) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 12:09
    ขอบคุณครับ
    #5426
    0
  2. #4964 spFrank (@spFrank) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 11:21
    เรื่องในอดีต ก็น่าสนใจอยู่นะ
    #4964
    0
  3. #4664 gnome (@leolic) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 17:48
    ขอบคุณครับ
    #4664
    0
  4. #4594 preda19304 (@preda19304) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:15
    อ่านใด้แค่50กว่าอะตอนต่อไปมันล็อค
    #4594
    0
  5. #4046 Natdanai Wichapong (@chiba_tatsuya) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 20:35
    ขอบคุณครับ
    #4046
    0
  6. #3764 SleepingNEKO (@sleepingneko) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 00:12
    อ่าน ปล.ตอนท้ายของไรท์ในตอนนี้ผมก็กำลังจะบอกอยู่พอดีว่าลูกเรือไม่พอแต่ AI ทหารผาธงชัยมีทำไมไม่ใช้แถมเชื่อฟังทุกคำพูด
    #3764
    0
  7. #3647 gonkung999 (@gonkung999) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 09:49
    ยึดเหมือง ตีเมือง หาไอเทมระดับแรร์ อัพเกรดชุดให้โมลิ ตนเองและลูกน้อง ขยายอำนาจ การพัฒนาขีดความสามารถ จะรออ่านว่าไรท์เตอร์จะดำเนินเรื่องไปในทิศทางใด สมเหตุผลของเกมออนไลน์หรือไม่ถึงมันจะแฟนตาซีก็เถอะ และอยากรู้ว่ามันจะออกทะเลจนกู่ไม่กลับหรือเปล่า
    #3647
    0
  8. #3533 Katana (@hiddenblade) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 20:27
    สุดยอดมากศึกเรือรบแบบนี้ ปกตินิยายเกมออนไลน์จะมีแต่แนวพระเอกลุยเดี่ยวหรือกลุ่มเล็กๆ

    ที่แน่ๆคือสูงบนบก ทะเลเป็นแค่ทางผ่านในเกือบทุกเรื่องสงครามแบบในเรื่องนี้

    เป็นเรื่องแรกที่เคยเจอเลย อยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป ยังไงนี่ก็เป็นเกม ยังต้องมีเก็บเงินเก็บเวลอีก

    แล้วเรื่องการเฝ้าเรือซ่อมแซมเรือหาวัตถุดิบต่างๆจะทำยังไงรอดูต่อไป
    #3533
    0
  9. #3317 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 22:24
    แน๊ะๆๆๆ ;))
    #3317
    0
  10. #3266 star2star (@loli1996) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 20:46
    อาจารย์ปู่เป็นอะไร? พี่รันหนูโมลิก็เหมือนจะโลลิขึ้นทุกวัน
    #3266
    0
  11. #3047 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 23:05
    เอ๊ะยังไง .. ลุงอรชุนแอบมีใจให้นี่เอง ถึงปล่อยให้กระเบนดำรอดไปได้
    #3047
    0
  12. #2312 บุปผาสีม่วง (@154356) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 13:51
    เทพอ่ะไรเตอร์บรรยายได้ดีมากเลยอ่านไปจินตาการภาพออกเลยอ่ะ
    #2312
    0
  13. #1588 InkFish (@ginmoon) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 08:52
    อ่านไปอ่านมาคิดถึงจงอางสมุทรอะไรเตอร์
    #1588
    0
  14. #1308 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:37
    สนุกดีจ้า
    #1308
    0
  15. #1164 รักษ์คุณ (@kingbox) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 20:25
    ชนะแล้ว ยินดีด้วยนะครับ
    http://dhamma-alive.blogspot.com/
    #1164
    0
  16. #1157 manima (@seriallicense) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 19:41
    เข้าท่าๆซ๋อมแซมส่วนที่เสียหาย
    #1157
    0
  17. #952 เอรีส (@darkfate) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 มกราคม 2556 / 00:09
    ไม่รู้ว่าเป็นไงมาไง ไหงโผล่มาอ่านตอนนี้ได้หว่า ฮ่าฮ่าฮ่า งงนิดหน่อยแหะ แต่มาฮาตรงสวยหรือเปล่าเนี่ยแหละ

    ปล.ท่านเอ็ม ขยันจัง สนใจส่งตัวอรัญ ไปหาผมมั้ย 555
    #952
    0
  18. #951 Saturn123 (@saturn238) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 มกราคม 2556 / 00:01
    ติดมิสไซล์เลยเพ่
    #951
    0
  19. #944 แม่ม๑น้oe (@kunlanid_far) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 18:07
    รันม่าก้อถามไปได้ สวยมั้ย?? ฮ่าๆๆ
    #944
    0
  20. #924 Tamil shadow (@namewasan) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 13:29
      Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl



       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl



       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl




      
    #924
    0
  21. #923 Mummy_In_Dark (@luciferindark) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 00:40
    เข้าใจแล้วค่ะว่าไรเตอร์สับสนกับโจรสลัดกระเบนเรนเจอร์ (5 สี) ขนาดไหน

    ทั้งๆ ที่เป็นเรือกระเบนดำ แต่ต้นๆ ตอนยังแอบมีกระเบนแดงออกมาแจมอยู่เลย 555+

    #923
    0
  22. #920 ประกฤติ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 23:28
    ขอบคุณมากครับ

    สนุกมากครับ ยุทธนาวี ภายใต้แฟนตาซีกำกับ



    ขเบส สมอพลัน ออกสันดอนไป

    พวกเราลูกทัพเรือไทย ดอกประดู่ วันไหนวันดี บานคลี่พร้อมอยู่ วันไหนวันโรย ดอกโปรยตกพรู ทหารเรือเราจงดู ดอกประดู่....



    นี่แหล่ะยุทธนาวี ไปด้วยกัน รอดด้วยกัน จมด้วยกัน



    อมตะนิยายของคุณพนมเทียรนั้นสนุกทุกเรื่อง เพชรพระอุมา (เน้นภาค 1) นั้น เชื่อว่านักอ่านคงจะเคยผ่านตา นิ่งยาวก็ยิ่งมัน หากเป็น คอบู๊ ก็คงต้อง ตามไร้ทเตอร์ว่าล่ะครับ เล็บครุฑ (ประกาสิตจางซูเหลียง) นั้นเป็นอมตะนิยายสายลับ และคิวบู้เรื่องเยี่ยมของวงการนักเขียนนิยายบู๊ของบ้านเรา ตามติดด้วย ทูตนรก ( แต่ก่อนเรียก จงอางสมุทร ฤทธี นฤบาล และเรือ นาจาบันการัส)

    ใช่ครับ กุหลาบไฟ แต่งไม่จบ ในยุคแรก มาแต่งต่อในช่วงหลังและเอามาผูกตัวละครกับยุคใหม่ แต่ไม่เข้มข้น

    ขอบคุณนะครับ ที่แต่งเรืองดี ๆ มาให้อ่าน

    สนุกมากครับและขอบคุณที่สละเวลาให้ความสนใจในคอมเม้นเล็ก ๆ

    #920
    0
  23. #919 แอบแสบ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 23:06
    สนุกมากคับ ติดตามตามติดทุกวันคับ
    #919
    0
  24. #918 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 22:35
    โหจมไปอย่างง่ายดายเลย กระเบนเงิน
    #918
    0
  25. #915 Prissyza (@mootomza) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 22:11
    กำลังสนุกมากเลย มาลงต่อให้เยอะๆๆนะคะ 
    #915
    0