พลิกเกมล่าจารชน คนออนไลน์

ตอนที่ 80 : [ภาคนาคาสมุทร] ตอนที่ 15 ฝึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,027
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 282 ครั้ง
    11 มี.ค. 61

15

รันมะรู้สึกตัวตื่นขึ้นในเวลาเช้าตรู่ จูเลียเป็นคนปลุกเขา ชายหนุ่มสะบัดหัวไปมาไล่ความมึนงง เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ปาไปตีสี่ พอเหลียวดูบรรดาลูกน้องก็เห็นยังนอนกระจัดกระจายกันอยู่อย่างไม่เป็นระเบียบ

            “นายท่านจะไปดูเหมืองกับโรงถลุงไม่ใช่หรือคะ”

            คนแคระสาวเอ่ยเมื่อเห็นรันมะทำท่าสะลึมสะลือเหมือนจะนอนต่อ ชายหนุ่มปิดปากหาวด้วยความง่วง แต่ก็ตัดใจลุกขึ้นยืน เห็นอรชุนนั่งสมาธิ ส่วนโมลิก็นั่งลืมตาแป๋วจ้องมองเขาอยู่ใกล้ ๆ

            “ง่วงชะมัด”

            รันมะบ่นเบา ๆ มือล้วงหยิบกระติกน้ำขึ้นมาเทราดรดใบหน้า ฟ้าสางแล้ว เสียงนกร้องพอได้ยินอยู่เป็นหมู่ ๆ เดิมทีเขาตั้งใจจะปลุกบรรดาลูกเรือไปด้วยกัน แต่เห็นหลายคนยังหลับสบาย

            “ไปกันเถอะ ปล่อยพวกนี้นอนกันไปก่อน”

            พอชายหนุ่มเอ่ยชวน ทั้งโมลิและอรชุนที่นั่งหลับตาอยู่ก็ลุกขึ้นยืน จูเลียออกเดินนำไปอย่างไม่เร่งรีบนัก ระหว่างทางพบชาวบ้านสนดำหลายคนกำลังเตรียมตัวประกอบอาหารเช้ากันอยู่อย่างขะมักเขม้น อินแปงกับนิดาเดินสวนทางมา พอสอบถามได้ความว่ารันมะจะไปดูเหมืองก็ขอตามไปด้วย ชายหนุ่มถามถึงกุมภวา หัวหน้าหมู่บ้านสนดำก็ตอบว่า ท่านอาจารย์ปู่เข้าป่าหายไปแต่เช้ามืด

            จูเลียพาทั้งหมดเดินลัดเลาะไปตามทางเดินในป่า รันมะจำได้ว่าเส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่ตนเคยสะกดรอยตามโจรประมงไป หลังจากเดินกันเพียงสิบนาทีก็มาถึงหน้าผาที่เคยปะทะกับจูเลียครั้งแรก มีคนแคระห้าหกคนยืนยามอยู่

            “ในถ้ำนี้เป็นโรงถลุงแร่ของพวกเรา นายท่านน่าจะจำได้”

            “จำได้ดีเลยล่ะ”

            ชายหนุ่มเน้นเสียง สายตาตวัดมองขึ้นไปยังด้านบนเชิงผาแวบหนึ่งก็หันกลับมามองจูเลีย ซึ่งบัดนี้ใบหน้าเป็นสีชมพูไปเรียบร้อย

            “ง่าเราเข้าไปดูข้างในดีกว่าค่ะ ตอนนี้พวกคนงานบางส่วนน่าจะเริ่มทำงานกันแล้ว”

            รันมะอมยิ้มมองอสูรติดตามของตนอย่างเอ็นดู พอจูเลียเดินนำเข้าไปก่อน เขาก็แตะหลังโมลิที่ยืนมองซุ้มทางเข้าอยู่ให้เดินตามไป ภายในถ้ำจุดไฟสว่างไสวราวกับกลางวัน ไอความร้อนแผ่จาง ๆ ออกมาจากภายในถ้ำ ด้านบนมีช่องสำหรับระบายอากาศอยู่หลายช่อง

            “พวกเราเจาะอุโมงค์เชื่อมต่อกัน จากเหมืองมานี่เราจะใช้รถรางเข็นแร่ตามอุโมงค์มาที่โรงถลุง แล้วก็จะมีอีกอุโมงค์หนึ่งที่เชื่อมไปในป้อมโดยตรง ทองที่เราถลุงแล้วจะนำออกไปทางนั้น เมื่อคืนก่อนพวกโจรประมงมันอาศัยช่องทางนี้เข้าไปในปราการ แต่พวกเรายับยั้งไว้ได้ทัน”

            คนแคระสาวอธิบาย หลังจากเดินพ้นโค้งของถ้ำมา เบื้องหน้าก็คือห้องโถงขนาดใหญ่ มีอุปกรณ์สำหรับถลุงแร่เป็นเครื่องจักรโลหะสีเงินวาววับขนาดใหญ่จำนวนมาก คนแคระส่วนหนึ่งนำรถเข็นมาเทก้อนแร่ลงไปในเตา สุดปลายท่อด้านหนึ่งมีทองคำเหลวสุกจนเป็นสีเหลืองส้มไหลลงไปในพิมพ์ดินเคลือบขนาดเท่าอิฐมอญ

            รันมะชะโงกหน้าลงไปมองในเตาโลหะ เครื่องบดแร่กำลังทำงานช้า  ๆ หลังจากบดเสร็จก็จะทำการแยกแร่ทองคำและเงินออกเพื่อนำไปขึ้นเตาหลอมต่อ

            “จูเลีย พวกเธอพอจะแยกแร่โลหะได้ไหม”

            หัวหน้าเผ่าคนแคระยิ้มกว้าง

            “ได้ค่ะ โลหะที่เราขุดพบที่นี่เป็นชนิดเดียวกับที่เราหล่อเตาพวกนี่แหละค่ะ แต่พวกเราชอบเงินและทองมากกว่า ถึงแม้ว่าโลหะจะแข็งแรงกว่าก็ตาม”

            รันมะพยักหน้า พลางทดลองใช้ Hidden Blade ทิ่มเตาโลหะโดยแรง ปรากฏว่าเกิดรอยขีดจาง ๆ จนแทบจะสังเกตไม่เห็น

            “หือม์ แข็งจริง ๆ ขนาดเหล็กไหลหมื่นปียังแทงไม่เข้า”

            “นี่เป็นแร่โลหะชั้นดีที่สุดที่เราขุดได้ เราเรียกว่าโลหะบลูสตีล ความแข็งของมันเป็นรองเพียงโลหะออซเนียม แต่โลหะออซเนียมเป็นแร่ที่หายากที่สุด ปัจจุบันแทบไม่มีแล้ว”

            คนแคระสองคนเดินถือถาดใส่ถ้วยชานำมาให้ จูเลียประคองถ้วยดินเผาส่งให้เจ้านายของตน

            “ว่าแต่นายท่านจะนำแร่โลหะเหล่านี้ไปสร้างอาวุธหรือคะ ถ้าเป็นพวกอาวุธมีคมจูเลียไม่แนะนำ เพราะโลหะบลูสตีลแข็งเกินกว่าที่จะฝนให้ขึ้นคมได้ ยกเว้นจะใช้ช่างฝีมือดี ๆ ตีให้บางกริบ”

            รันมะรับถ้วยชามา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของใบชาอบดอกมะลิ

            “อาวุธหรือ ถ้าเป็นเรืออาจจะเรียกว่าอาวุธก็ได้เหมือนกันนะ”

            ชายหนุ่มยกชาขึ้นจิบช้า ๆ  แต่จูเลียพอได้ฟังถึงกับอึ้ง

            “เรือหรือคะ”

            “ใช่ ฉันว่าจะปรับปรุงเรือใหม่ อยากให้ตัวเรือเป็นโลหะทั้งหมด”

            รันมะเอ่ย ตามองผ่านควันชาที่ลอยกรุ่นไปยังเตาหลอม

            “เรื่องแร่โลหะเผ่าคนแคระเราพอจะจัดหาได้ แต่เราไม่มีช่างต่อเรือที่ชำนาญการค่ะ เดิมพวกเราก็ทำเหมืองกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษแล้ว”

            จูเลียพูดพลางสบตารันมะ แววตาสลดลงนิดหนึ่งคล้ายเกรงว่าจะทำให้เขาไม่พอใจ

            “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง พวกข้าพอจะมีฝีมืออยู่บ้าง”

            อินแปงรีบบอก

            “ขอแค่มีวัสดุอุปกรณ์ เชื่อว่าคงไม่เกินความสามารถของข้าไปได้”

            ทั้งหมดพากันเดินวนดูรอบ ๆ โรงถลุงแร่ กัปตันเรือนาคาสมุทรรู้สึกพอใจมาก จากการประเมินคร่าว ๆ แล้ว เขาเชื่อว่าเรือของเขาน่าจะใช้เวลาในการปรับปรุงไม่เกินสองเดือน หากไม่เกิดเหตุขัดข้องอะไร ในตอนนี้เขาเองวางแผนจะออกไปทำภารกิจประจำให้เสร็จ โดยอาจจะเลยไปเยี่ยมสี่หนุ่มสหายเก่าที่ฮามาร์ไดรด์

            เวลาเจ็ดโมงครึ่ง จูเลียก็นำทุกคนย้อนกลับมาที่ป้อมชั้นใน ในส่วนของลานประลองขนาดใหญ่มีคนแคระกว่าครึ่งพันรวมตัวกันอยู่ คนแคระแก่ ๆ สามสี่ตนทำหน้าที่เป็นกรรมการในการคัดเลือกหัวหน้าเผ่าคนใหม่ ลูกเรือนาคาสมุทรหลายคนที่ตื่นแล้วก็มาร่วมดูด้วย พอเห็นกัปตันของตนนั่งอยู่ในบริเวณเวทีที่ยกสูงขึ้นสำหรับคนแคระอาวุโสก็พากันเดินมาสมทบ

            รันมะทักทายลูกน้องสองสามคำแล้วก็นั่งนิ่ง ศีรษะเริ่มเอนไปพิงอยู่กับไหล่ของโมลิที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เด็กสาวหัวเราะเบา ๆ

            “เวรกัปตันสงสัยเมื่อคืนจะหนักไปหน่อย”

            การเวกที่หันมาเห็นเอ่ยพลางส่ายหัว ตอนนี้พวกที่นอนอยู่มีเพียงกาซิมกับภูอินท์สองคนเท่านั้น ซึ่งพวกตนก็ได้ลากทั้งสองขึ้นไปนอนบนเรือแล้ว ไม่คาดว่าพอมาจะเห็นหัวหน้าของตนนั่งหลับอีก

            “พี่รันคงจะเหนื่อย นอนตอนใกล้รุ่งแถมตื่นเช้าอีก”

            โมลิขยับจัดท่าตัวเองใหม่เพื่อให้ชายหนุ่มหลับได้สบายขึ้น จูเลียที่กำลังกล่าวสุนทรพจน์อยู่เหลือบมามองเล็กน้อย ครั้นเห็นเจ้านายตัวเองหลับไปแล้วก็ถอนใจหยุดพูดเสียดื้อ ๆ แถมยังเร่งเวลาการคัดเลือกให้เร็วขึ้นอีก

            คนแคระระดับสูงหลายคนออกมาประลองกัน โดยแข่งแบบแพ้คัดออกไปเรื่อย ๆ จนกระทั้งได้คนชนะคนสุดท้ายคือนายทหารองครักษ์ประจำตัวของจูเลียที่เป็นคนยกไหสุรามาให้เมื่อคืน จูเลียก็มอบตราหยกเคลือบทองอันเป็นสัญลักษณ์ของหัวหน้าเผ่าให้ เป็นอันเสร็จพิธี

            “แค่นี้เองเหรอ แต่เท่าที่ดู นายหัวหน้าคนใหม่นั่นจะเป็นแค่ชั้นหัวหน้าระดับ 70 เองนะ”

            แบล็กที่ยืนอยู่ด้านหลังจูเลียถามขึ้น คนแคระสาวพยักหน้าพร้อมกับพูดว่า

            “ค่ะ หลังจากที่ได้ตำแหน่งแล้วจะต้องผ่านพิธีอาบแสงจันทร์อีกเจ็ดคืน พิธีแต่งตั้งจะสมบูรณ์แบบ”

            สมิทเกาหัว หันมาบ่นกับเงาหมอกที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

            “เออ ดีว่ะ ใช้พิธีอาบแสงจันทร์เพื่อเลื่อนระดับขึ้นมาเป็นเทพอสูร อย่างนี้เทพอสูรไม่มีกันเต็มเกาะไปแล้วรึวะ”

            “ฉันว่าน่าจะเป็นระบบเฉพาะของเกมมากกว่ามั้ง ในกรณีที่เป็นหัวหน้าเผ่าคนใหม่อ่ะ”

            นักเวทประจำกลุ่มตอบ แต่สายตามองจูเลียที่ใช้ผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำลูบใบหน้าของรันมะเบา ๆ ชายหนุ่มสะดุ้งตื่น แบล็กยกศอกใส่เพื่อนรักที่จ้องดูไม่วางตา

            “ทำไม อิจฉาพี่รันเรอะ”

            เงาหมอกยักไหล่ แบล็กเลยพูดต่อ

            “ไม่เห็นจะยากเลย คนแคระสาว ๆ สวย ๆ มีตั้งเยอะแยะ แกก็หาเลือกมาซักคน จับมาจูบซะ แค่นี้ก็ได้แล้ว”

            แบร์รี่กับทรอสที่บังเอิญได้ยินก็หูผึ่ง หันมาจ้องหน้ากันขวับก่อนจะสะบัดหน้าไปคนละทาง กวาดสายตาไปตามแถวคนแคระที่นั่งเรียงรายกันอยู่

            รันมะเห็นว่าพิธีเสร็จแล้วก็ชวนอสูรและวิญญาณติดตามของตนกลับไปพักผ่อน พอหันมาเห็นสองหนุ่มตั้งท่าฮึดฮัดกันอยู่ก็ขมวดคิ้ว

            “ไอ้สองตัวนี้จะกัดกันเรอะไงวะ แยกเขี้ยวยังกะหมาไม่มีผิด”

            ที่เหลือพากันหัวเราะครืน ก่อนที่แบล็กจะตอบมาว่า

            “อ้อ พี่แบร์รี่กับพี่ทรอสแกจะแย่งคนแคระสาวสวยกันน่ะครับ พอดีเหล่ไว้คนเดียวกัน”

            รันมะเลิกคิ้ว มองดูสองลูกน้องที่จ้องตาถลึงใส่อย่างไม่ยอมกัน

            “ต่อให้คุณบังคับจูบพวกเรา ถ้าไม่เต็มใจเราก็มีสิทธิ์ที่จะละเมิดกฎเหมือนกันนะคะ เคยมีเหตุการณ์แบบนี้เหมือนกัน คนแคระคนหนึ่งปลิดชีพตัวเองเพื่อจะได้ไม่ต้องทำตามคำสาบาน”

            จูเลียที่ลอยอยู่ข้าง ๆ รันมะเอ่ยเสียงใส ซึ่งพอเจ้าตัวได้ยินอสูรติดตามของตนพูดดังนั้นก็เหล่มองหญิงสาวร่างเล็กข้างกาย

            “ออ งั้นก็แสดงว่าฉันเองก็ไม่ได้บังคับเธอสินะ ถ้าเธอไม่ก็คงจะฆ่าตัวตายไปแล้ว”

            รันมะจงใจเว้นช่วงคำพูดพลางอมยิ้มสบตากับคนแคระสาวซึ่งก้มหลบตาลงมองพื้น แต่ใบหน้านั้นแดงซ่านจนถึงใบหู

            “เอ้อ งั้นก็เกมโอเวอร์ ถ้าไอ้สองตัวนี้ไปไล่จูบชาวบ้าน มีหวังเกิดโศกนาฏกรรมต่อเนื่องแหง ๆ”

            การเวกพูดกลั้วไปกับเสียงหัวเราะ

 

            บ่ายสองโมงตรง อรชุนเป็นคนเข้าไปปลุกเจ้านายของตนที่นอนหลับอยู่ในห้องพัก หลังจากที่ได้นอนเต็มอิ่มก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่า เสียงลูกเรือนาคาสมุทรนั่งคุยกันอยู่ในห้องประชุม บ้างก็ซ้อมอาวุธกันอยู่ที่ดาดฟ้าเรือ ชายหนุ่มส่งสัญญาณเรียกรวมที่ห้องประชุม

            หลังจากที่ทุกคนมาพร้อมกันแล้ว กัปตันเรือนาคาสมุทรก็เปิดเลกเชอร์เกี่ยวกับการฝึกซ้อมทันที หลายคนนั่งอ้าปากค้างเมื่อเห็นตารางการฝึกมหาโหดของเขา

            “โห อะไรเนี่ยลูกพี่ ตื่นตีห้า วิ่งรอบเกาะสองรอบเพื่ออุ่นเครื่อง หกโมงเช้า ว่ายน้ำรอบเกาะห้ารอบ แปดโมงเช้า ทำกายบริหารทักษะฟุตเวิร์ค เก้าโมงเช้าทานอาหาร สิบโมงถึงบ่ายสอง ฝึกต่อสู้ด้วยมือเปล่ากับลิงยักษ์ พักกินข้าวเที่ยง นี่บ้าไปแล้ว บ่ายสามจับสัตว์อสูรจระเข้ด้วยมือเปล่า บ่ายสี่โมง ฝึกดำน้ำลึกโดยไม่ต้องใช้เวทช่วย ห้าโมงเย็นซ้อมอาวุธ”

            แบร์รี่ทำตาเหลือกก่อนจะบ่นออกมาดัง ๆ หลายคนก็ร่วมส่งเสียงประท้วงกันขรม

            ตูม!!!

          รันมะตบกระดานดำแรง ๆ จนกระดานยุบหายไปซีกหนึ่ง ธาตุอัสนีสะบั้นฟ้าแผ่ออกมาจาง ๆ จนแบล็กกับภูอินท์ที่อยู่หน้าสุดถึงกับขนลุกต้องกระถดถอยหลัง

           

            เสียงอื้ออึงก็เงียบลง หลายคนเหลียวมองกันเลิ่กลั่กก่อนจะหันมาจ้องคนที่ยืนอยู่หน้าห้องเป็นตาเดียว กัปตันเรือนาคาสมุทรไล่สายตามองดูลูกเรือทีละคน แววตาไม่บ่งบอกอารมณ์ แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าแววตาแบบนี้หมายถึงลูกพี่ของพวกตนกำลังอยู่ในภาวะใด

            “ตามฉันมา ทุกคน”

            รันมะเอ่ยเรียบ ๆ จากนั้นก็หันหลังเดินออกไป ภูอินท์ตบไหล่แบร์รี่ทีหนึ่งเป็นเชิงปลอบใจ ลูกเรือทั้งสิบสองคนก็เดินตามออกไป

            ชายหนุ่มยืนรออยู่ในห้องบังคับการ แท่นสี่เหลี่ยมกลางห้องเลื่อนเปิดออก ลูกแก้วขนาดใหญ่เท่าไข่ห่านเลื่อนลอยขึ้นช้า ๆ ตั้งเด่นอยู่กลางแท่น ชายหนุ่มกวาดสายตามองลูกเรือที่เรียงกันอยู่อีกครั้ง มือขวาดึงมีดสั้นประจำตำแหน่งกัปตันเรือออกมาถือกระชับไว้ ก่อนจะแตะปลายมีดลงที่ลูกแก้ว

            แสงสีขาวที่หมุนวนอยู่ภายในกลายเป็นสีเงินประกาย

            ผู้เล่น รันมะ ได้รับค่าประสบการณ์ แปดแสนสองหมื่นเจ็ดพันหน่วย

          ผู้เล่น รันมะ ได้รับการเลื่อนระดับ 63,64,65,66’

          คู่หู โมลิ ได้รับการเลื่อนระดับ 63,64,65,66’

            ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ รันมะเก็บมีดเข้าซอง ทุกคนที่ยืนอยู่ในห้องเกิดแสงสว่างวนรอบ ๆ ตัวเพราะการเลื่อนระดับกันทุกคน

            “วันนี้ ที่พวกเรายืนอยู่ตรงนี้”

            ชายหนุ่มเริ่มพูด น้ำเสียงก้องกังวาน

            “ฉันไม่ได้บังคับพวกนายว่าจะต้องมาร่วมหัวจมท้ายกันกับฉัน พวกนายทุกคน รวมทั้งพวกเธอด้วย”

            รันมะหยุดเว้นจังหวะเมื่อสบตากับธิดาฟ้า

            “ทุกคนล้วนสมัครใจมา ไม่มีใครบีบบังคับ ทุกสิ่งที่พวกนายจะทำ หรือต้องการจะทำ ไม่มีใครบังคับได้แม้แต่ฉันเอง แต่ก็ขอให้รู้ไว้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำและคิดจะทำ ล้วนแต่เกิดประโยชน์กับพวกเราทั้งหมด ไม่มีใครที่จะได้ดีเกินกว่าใคร ฉันไม่อยากให้พวกนายรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในกรอบที่กำหนดขึ้น แต่บางครั้งมันก็ต้องมีบ้าง ทั้งนี้ก็เพื่อทุกคน

และสำหรับใครที่เห็นว่าสิ่งที่กำลังจะทำต่อไปนี้มันเป็นสิ่งที่ไร้สาระ ทำไปก็ไม่เกิดประโยชน์ ฉันก็ไม่บังคับ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันอยากจะขอ สำหรับพวกเราทุกคนที่นี่เวลานี้ คือเพื่อน มิตร สหาย ที่พร้อมจะช่วยเหลือกัน สนับสนุนกัน เจ็บก็เจ็บด้วยกัน สุขทุกข์ร่วมกัน รักและไว้วางใจ เชื่อใจซึ่งกันและกัน”

กัปตันเรือนาคาสมุทรหยุดพูด มือแตะลูกแก้วเพื่อดันมันกลับลงไปในแท่น

“ฉันเองไม่ใช่คนเก่งกาจทุกด้าน ข้อดีก็มี ข้อเสียก็มาก พวกเราทุกคนก็เช่นกัน ก็เหมือนกับจิ๊กซอว์ ที่อยู่โดด ๆ ชิ้นเดียวมันจะไม่มีค่าอะไรเลย แต่พอเอามารวมกัน หมุนปรับมุมต่าง ๆ ของมันที่เปรียบได้ดังข้อดีข้อเสียของพวกเราเข้าหากัน มันก็จะประกอบกันเป็นรูปเป็นร่างได้ และจะสมบูรณ์ที่สุดถ้าจิ๊กซอว์นั้นมีครบทุกชิ้น เพราะฉะนั้น พวกเราทุกคนไม่มีใครสำคัญกว่าใคร แต่ทุกคนล้วนสำคัญเท่ากันหมด”

รันมะกวาดตามองบรรดาผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“เย็นนี้ ทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย หกโมงครึ่งฉันจะรออยู่ที่ถ้ำท้ายเกาะ”

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 282 ครั้ง

5,656 ความคิดเห็น

  1. #5443 tr69 (@tr69) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 23:02
    ขอบคุณครับ
    #5443
    0
  2. #5114 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 13:34
    <p>พูดจาปลุกใจก็เก่งนะนี่ </p>
    #5114
    0
  3. #4759 AJUN_pumnranin (@AJUN_pumnranin) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 16:50
    ซึ้งเลย
    #4759
    0
  4. #4698 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 10:57
    ขอบคุณครับ
    #4698
    0
  5. #4695 gnome (@leolic) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 10:07
    ขอบคุณครับ
    #4695
    0
  6. #4694 Voicewolf (@voicewolf) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 09:58
    ยังไงก็ต้องทำ5555
    #4694
    0
  7. #3322 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2557 / 01:15
    นายนี่ .. เอะอะ ฆ่าเรียบ -*-'
    #3322
    0
  8. #3293 star2star (@loli1996) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 13:05
    ต้องเป็นมิตรกันสิ พี่รัน
    #3293
    0
  9. #3055 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 00:20
    ของติว - ขอติว
    วิ่งบนน้ำได้แบบนี้ แสดงว่าทักษะตัวเบาน่าจะพัฒนาขึ้นไปอีก
    #3055
    0
  10. #2322 บุปผาสีม่วง (@154356) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 15:00
    เริ่มสงครามฆ่าล้างบางเเล้วเเฮะ
    #2322
    0
  11. #1353 แสบสะท้าน (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:44
    ถ้าพระเอกได้เกาะมาร้อยเกาะน่าจะสร้างกองทัพของตัวเองเลยนะ ( นับนุนเต็มที่ )
    #1353
    0
  12. #1316 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:36
    สนุกมากจ้า
    #1316
    0
  13. #1166 manima (@seriallicense) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 20:43
    แล้วปรางไม่คาดคั้นชื่ออีกรอบให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย กักชื่ออยู่ได้
    #1166
    0
  14. #1085 piwut (@piwut) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 23:20
    ขอบคุณมากครับ
    #1085
    0
  15. #1084 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 20:06
    งานนี้ก็ซัดกันเละเลย
    #1084
    0
  16. #1083 จ้าวสวรรค์ (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 17:21
    ทำใมเรือนาคาสมุทรไม่มีลูกแก้วแบ่งค่าประสบการณ์ครับ ?
    #1083
    0
  17. #1082 annaaa (@anna_anna) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 15:14
    มาต่อเร็วๆน้า
    #1082
    0
  18. #1081 oQoQo (@qsnavigation) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 15:05
    อนาคตช่วยคนแคระจากพวกโจรแน่ๆเลย คนแคระโดนจับเป็นทาสโจร ขุดแร่ให้โจร

    สมบัติโจรน่าจะเยอะ เิอิ๊กๆๆๆๆ
    #1081
    0
  19. #1080 แกล้งตาย (@kyo-lion) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 11:31
    ผมโคตรรักกัปตันอิสมาเอลเลยครับไรเตอร์ แอบรู้สึกดีที่มีคนชอบเหมือนๆกัน #นอกเรื่องไปไกลแล้ว
     
    สุกมากครับผม ชอบที่อยู่บนเรือและเป็นโจรสลัดกันจริงๆมากครับ เรื่องอื่นไม่มีใครเขียนทางเรือเท่าไหร่
    #1080
    0
  20. #1079 บุรุษโดดเดี่ยว (@noomyakoo) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 10:33
    ขุมทรัพย์โจร รวยๆๆๆๆ
    #1079
    0
  21. #1078 ประกฤติ (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 08:33
    ขอบคุณนะครับ

    สนุกมาก มีทั้งการในทะเล แล้วยังมาปราบโจรบนเกาะ ได้ใจจริง ๆ ว่าแต่สมบัติโจรนี่ น่าสนนะครับ

    ถล่มให้เรียบ เก็บทรัพย์มาทำทุน ปรับปรุงเรือ และสร้างอาวุธเพิ่ม แต่ทีมพระเอกเราคนน้อย จะขยายกองกำลัง กองเรือคงจะต้องพึ่ง AI จากชาวบ้าน และจากป้อมผาธงชัย ในฐานะกองทัพเรือประจำเมือง

    คนแคระ กับเหมืองแร่ นี่ เป็น เควส ที่น่าสนใจมาก ยังเดาไม่ถูกว่า จะออกหัว คือ ขอเป็นพันธมิตรตรง ๆ ไม่ยอม ก็ถล่ม ยึด หรือ ออกก้อย คือ มีเหตุเภทภัย เกิดขึ้นกับชุมชนคนแคระ ( โดนโจรบุก หรือโดนโจรที่ได้รับการสนับสนุนจากกองเรือกระเบนบุกแย่งชิงเหมือง) และทีมพระเอกสบโอกาส ได้เข้าไปช่วยกอบกู้ จนได้รับการยอมรับให้เป็นพันธมิตร อันนี้ กินยาว เจ้าเมืองดังได้เผ่าลับและทรัพยากรเป็นพันธมิตร มีอู่ต่อเรือรบ ฝึกกองกำลังทหารเรือ ( รับสมัครผู้เล่นทหารเรือ มาคุมเรือสิ)



    ในเรื่องนี้มีคนชื่อฤทธีด้วยเหรอครับ เจ้าหนึ่งชื่อคล้าย ๆ ฤทธิกร

    ในฐานะเจ้าป้อม มันน่าจะมีภาระกิจ ป้องกันหรือเลื่อนคลาสของเมือง จนได้คัมภีร์สร้างอาวุธบ้างละนะ เอา เอจิส ( มิสไซน์ ) หรือ เอ็กโซเซ่ เลยนะครับ แค่ตอปิโดมันล้าสมัยไปแล้ว



    แนะนำหากไร้ทเตอร์ชื่นชอบสงครามกลางทะเล ลองไปหาอ่านนิยายเรื่อง Red strom rising ของ Tom Clancy ดูนะครับ ในนั้น จะจำลองสงครามโลกครั้งที่ 3 การรบด้วยเทคโนโลยีอาวุธสมัยใหม่ มีสงครามเรือดำน้ำ และ เรือผิวน้ำ ที่ถือได้ว่า เป็นแผนการรบ ของสงครามเรือดำน้ำดีที่สุดในโลก

    เผื่อว่าจะเอามาใช้ดัดแปลงในเรื่องนี้



    ยุคนี้ น่าจะประมาณ ยุคเริ่มของสงครามโลกครั้งที่ 1 ดังนั้น หากรันม่า สร้างเรืออู U-boat ของนาซี ได้ รับรอง เรือโจรสลัดนี่กระจอกไปเลยครับ

    เรืออูนั้น มีเทคโนโลีที่ต่ำ แต่ทรงประสิทธิภาพในการทำลายมาก ๆ ในยุคเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่ 2 เลยนะครับ เหนือกว่า เรือผิวน้ำมาก ใช้คนคุมน้อยกว่า ด้วยเท่ห์ระเบิด

    ถ้าเขียนให้มีโจรสลัดมาก ๆ เรือผิวน้ำคงจะสู้ไม่ไหว เจ้าบ้านต้องเล่นเรือดำน้ำออก ซุ่มสกัด โจรตีละครับ เด็ดขาดและแน่นอน แต่ต้องมีแบบแปลน อู่ต่อ ช่างฝีมือ อาวุธคือตอปิโด และระชี้เป้าคือโซน่าร์ ก่อน ไม่งั้น เรือก็จะตาบอด เรือผิวน้ำ หากมีแค่ปืนเรือ( ยุตรัน) ไม่มีระเบิดน้ำลึก ( deep charge) ก็เสร็จโจร ( เรือดำน้ำ

    หมด)

    แต่หากไร้ทเตอร์ข้ามยุค มาสู่ ยุคปัจจุบัน สู้กันด้วยโทมาฮอร์ค ก็เป็นอีกแบบไปเลยนะครับ



    สนุกมากครับ เป็นกำลังใจให้นะครับ ขอบคุณที่แต่งเรื่องแนวนี้ แถมแฟนตาซีมาให้อ่านกัน

    ผมเองก็เป็น แฟนคลับของคุณพนมเทียร เช่นกันครับ แต่ยุคจักรวนิดา หรือครุฑดำนี่อ่านแล้วไม่ค่อยอิน กับเพชรพระอุมาภาค 2 แต่ที่เหลือ ชอบทุกเรื่องครับ เก็บทุกเรื่อง
    #1078
    0
  22. #1077 Jane (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 07:35
    หวังว่าคนแคระจะยังอยู่นะ ชอบคนแคระอะ จะเหมือนคนแคระใน The Hobbit รึเปล่า



    ไรเตอร์เป็นแฟนคุณพนมเทียนนี่เอง ว่าแล้วเชียว ตั้งแต่ตอนที่พระเอกเราต้มเนื้อกวางกับลูกเดือย เราก็นึกถึงจอมพรานรพินทร์ขึ้นมาทันที แอบอมยิ้มอยู่ในตอนนั้น ทูตนรก เล็บครุฑ อ่านตั้งแต่ตอนเด็ก ลืมไปเกือบหมดแล้ว



    สนุกมากค่ะ รอตอนต่อไป
    #1077
    0
  23. #1076 Zodass (@joddy) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 03:36
    หนุกหนานๆ
    #1076
    0
  24. #1075 แอบแสบ (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 01:25
    อ่านทีไรนอนหลับฝันดีทุกที



    มาอัพทุกวันนะคับ
    #1075
    0
  25. #1074 nusakao (@nusakao) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 01:01
    โหดร้าย กะฆ่าล้างบางจริงๆใช่มั๊ยเนี่ย
    #1074
    0