พลิกเกมล่าจารชน คนออนไลน์

ตอนที่ 84 : [ภาคนาคาสมุทร] ตอนที่ 19 ปะทะลิงยักษ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 263 ครั้ง
    12 มี.ค. 61

19

รันมะในเวลานี้รู้สึกห่วงหน้าพะวงหลังอย่างยิ่ง บริเวณรอบที่พักล้วนถูกล้อมโดยเหล่าลิงยักษ์ เงือกกระสือตอนนี้แตกพ่ายไปแล้ว แต่สถานการณ์กลับเลวร้ายยิ่งขึ้น

            “การเวก ไม่มีเวลาแล้ว เราต้องใช้ระเบิด”

            รันมะสะบัดข้อมือฟันดาบออกไปถี่ยิบ ลิงยักษ์สามตัวที่ดาหน้าเข้ามาถูกคมดาบอาบพลังธาตุบาดเจ็บก็ยืนคุมเชิงอยู่ มือระเบิดหนุ่มดีดตัวลุกขึ้น ในใจร้อนรุ่มด้วยความเป็นห่วงเพื่อน พอรันมะตะโกนเรียกมาอีกทีก็จัดแจงงัดเอาระเบิดออกมาสามสี่แท่ง ขีดปลายด้านหนึ่งเข้ากับใบดาบจนเกิดประกายไฟ

            “ทุกคน ระวังระเบิด”

            การเวกร้องตะโกนบอกพรรคพวกที่กำลังสู้รบชุลมุนกันอยู่ แท่งระเบิดลอยโด่งข้ามไปยังแนวป่าไผ่ ลิงยักษ์เมฆชาดตัวหนึ่งไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร เห็นระเบิดลอยมาก็กระโดดคว้าเอาไว้ราวกับนักเบสบอลมืออาชีพ

            พอเท้าของมันเหยียบถึงพื้น ระเบิดก็ทำงาน เสียงกึกก้องปานฟ้าถล่ม เพราะการเวกใช้ระเบิดที่มีอานุภาพสูงที่สุด ร่างลิงยักษ์สามตัวที่อยู่บริเวณนั้นกลายเป็นเศษซากปลิวว่อน ฝ่ายลูกเรือนาคาสมุทรที่ทรุดนั่งลงกับพื้นยังถึงกับลอยกระดอนขึ้น ลิงยักษ์หลายตัวล้มกลิ้งระเนระนาดเพราะอำนาจของระเบิด

            รันมะกับอรชุนอาศัยจังหวะนี้เผ่นเข้าหาลิงยักษ์ห้าหกตัวที่ยืนตกใจอยู่กลางลาน เทพอารักษ์คำรามก้อง ร่างแยกออกเป็นสามสาย ส่วนรันมะก็กระโจนปราดลอยละลิ่วเข้าใส่ เขาไม่กล้าจะใช้ทักษะพิเศษอีก เพราะกลัวจะหมดพลังไปเสียก่อน ได้แต่ออมแรงไว้ พอดาบปาดหลอดลมของมันขาดออกเขาก็ละความสนใจ หันไปจัดการตัวอื่นต่อ

            การเวกดูจะคลั่งไปเสียแล้ว ชายหนุ่มปาระเบิดเพลิงติดต่อกันอีกสามแท่ง เกิดไฟลุกลามไปทั่วบริเวณ พอเห็นช่องทางหนึ่งโล่งยับไปแล้วเพราะแรงระเบิดก็วิ่งฝ่าออกไป

            รันมะที่กระเด้งกระดอนเพราะแรงระเบิดเห็นจูเลียลอยเข้ามาช่วยประคองขึ้น ชายหนุ่มรั้งแขนคนแคระที่กำลังใช้แส้พัวพันกับลิงยักษ์ตัวหนึ่ง

            “จูเลีย ตามการเวกไป ทางนี้เดี๋ยวฉันกับอรชุนจัดการเอง เร็ว”

            “แต่นายท่าน”

            “ไปเร็ว นี่เป็นคำสั่ง การเวกกับเพชรใสจะตายไม่ได้”

            จูเลียพยักหน้ารับ เมื่อชายหนุ่มตบหลังแรง ๆ ก็พุ่งเหินข้ามลานไป รันมะผุดลุกขึ้นแล้วก็ต้องรีบทิ้งตัวลงหมอบ เมื่อลิงยักษ์ตัวหนึ่งใช้ท่อนไม้หวดมา ภูอินท์กระโจนลิ่วเข้าใส่ ดาบยักษ์อาบเปลวเพลิงจ้วงฟันเต็มแรง

            “อย่าแยกกันสิเฮ้ย พยายามรวมกลุ่มกันไว้”

            หนุ่มผมแดงร้องตะโกนเมื่อเห็นเพื่อนบางคนกำลังวิ่งวุ่น รันมะพอตั้งหลักได้ก็แล่นปราดข้ามลาน แบล็กกับเงาหมอกสองคนถูกลิงยักษ์สี่ตัวรุมล้อมอยู่

            “คร่าปฐพี”

            เขาตัดสินใจใช้ทักษะ เมื่อเห็นทั้งสองกำลังเสียท่า เงาหมอกล้มลงกับพื้นเพราะถูกฟาดหัว ส่วนแบล็กโดนกระแทกกระเด็นออกไป คมเขี้ยวสีเงินที่ผุดขึ้นจากพื้นดินเสียบทะลวงตรึงร่างของลิงยักษ์เมฆชาดสี่ตัว พอกระชากดาบขึ้นจากพื้นปรากฏว่ามันทั้งสี่ยังไม่ล้ม ซ้ำยังติดโหมดคลั่งเสียอีก

            “เอ้า..เวรกรรม”

            รันมะกระชากมีดสั้นออกมาซัดออกไปถี่ยิบ สามในสี่ตัวผงะหงาย มีดสั้นค้างคาวโลหิตที่รันมะขว้างออกมาล้วนแฝงพลังธาตุไว้อย่างเต็มเปี่ยม พุ่งทะลวงกลางอกทะลุกระดูกสันหลัง ส่งผลให้มันร่างใหญ่โตกลายเป็นอัมพาตทันที เมื่อเส้นประสาทส่วนในการควบคุมร่างกายถูกตัดขาด ต่อให้ไม่ตายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว

            รันมะพอซัดมีดออกไปก็ทรุดเข่าลงกับพื้น พลังเวทและพลังธาตุเฮือกสุดท้ายถูกใช้ไปหมดสิ้นกับมีดทั้งสามเล่มนั้น ภูอินท์กับโมลิถลันเข้ามา เด็กสาวประคองร่างของรันมะขึ้น ส่วนภูอินท์แล่นเลยไปดูเงาหมอกที่นอนนิ่งอยู่กับพื้น แบล็กยันกายขึ้นก่อนจะเดินกระหย่องกระแหย่งราวกับนักมวยแพ้น๊อคที่หมดเรี่ยวแรง

            อำนาจของระเบิดทำให้เหล่าลิงยักษ์เกิดอาการคร้าม ไม่กล้าผลีผลามเข้ามาอีก แต่ใช้วิธีล้อมและขว้างปาก้อนหินและท่อนไม้แทน พออรชุนจัดการใช้พลองฟาดลิงสามตัวสุดท้ายตายแล้ว ทั้งหมดก็พากันล่าถอยมารวมกันอยู่กลางลาน ป่าไผ่โดยรอบเกิดไฟลุกลามขึ้นติดต่อกัน ธิดาฟ้าเสกโดมน้ำขนาดใหญ่คลุมทั้งหมดไว้เพื่อกันความร้อน มีแคทจังและทรอสช่วยถ่ายทอดพลังให้กับเด็กสาวอย่างต่อเนื่อง

            รันมะทรุดตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรงเพราะฝืนใช้พลังธาตุจนหมด ได้แต่เร่งตั้งสมาธิเพื่อฟื้นฟูเพิ่มพลังอย่างรีบร้อน โมลิคอยประคองอยู่ไม่ห่าง นอกจากเงาหมอกแล้วมีสมิทอีกคนที่หมดสติไป แบร์รี่กับพลอยแดงกำลังช่วยกันพยาบาล

            “เราต้องออกไป ป่านนี้สองคนนั่นจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้” ภูอินท์เดินงุ่นง่านไปมาด้วยความเป็นห่วงเพื่อนรัก

            “ใจเย็น ๆ ไอ้หนู จูเลียตามไปแล้ว ห่วงแต่พวกเราดีกว่า ไอ้ลิงพวกนั้นมันล้อมอยู่ ถ้าไม่มีกำแพงไฟช่วยไว้ป่านนี้มีตายกันไปบ้างแล้วหละ”

            อรชุนที่นั่งสมาธิฟื้นพลังอยู่เอ่ยขึ้น สายตามองฝ่าเปลวเพลิงออกไปโดยรอบสุดท้ายหันมามองรันมะที่นั่งหลับตานิ่งอยู่

            “ทำไมเจ้าถึงปล่อยให้ไอ้ลิงบัดซบพวกนี้มันเข้ามาใกล้ได้ขนาดนี้”

            ชายหนุ่มลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง ได้แต่ส่ายหน้าไปมา ตัวเขาแม้จะมีทักษะผัสสะที่ทำงานตลอดเวลา แต่ลิงยักษ์นั้นใช้วิธีค่อย ๆ โอบล้อมมาเงียบ ๆ หนำซ้ำยังมาทางกิ่งไม้ ทำให้ไม่สามารถได้ยินเสียงฝีเท้าของเหล่าลิงยักษ์ได้ จนกระทั้งพวกมันทั้งหมดเข้ามาล้อมที่พักไว้

            ห้านาทีผ่านไป เปลวไฟเริ่มโหมแรงขึ้นทั้งยังขยายเป็นวงกว้าง เงาหมอกกับสมิทได้สติตื่นขึ้นมาแล้ว ส่วนรันมะตอนนี้ก็ฟื้นพลังมาได้ส่วนหนึ่ง ผัสสะทำให้เขารู้ว่าเวลานี้ ลิงยักษ์กำลังถอยหนีห่างออกไปจากระยะห้าสิบเมตรเพราะอำนาจของไฟ

            “พวกมันถอยไปแล้ว”

            ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน กวาดสายตาสำรวจเหล่าลูกน้อง แต่ละคนแม้ไม่ได้รับบาดเจ็บมากมาย แต่ก็สูญเสียกำลังไปเยอะพอสมควร ถึงแม้จะใช้ยารักษาอาการบาดเจ็บได้ แต่ความเหนื่อยล้านั้นไม่สามารถรักษาให้หายได้นอกจากจะได้พักผ่อน

            “ถ้าจะสู้ต่อคงไม่ไหว อีกอย่างตอนนี้พวกลิงก็ถอยกลับไปแล้ว อรชุน คุณพอจะขุดหลุมตรงนี้ได้ไหม เอาลึก ๆ หน่อย พอกันความร้อนได้”

            เทพอารักษ์พยักหน้าก่อนจะเดินออกไปนอกโดมน้ำ พลองในมือควงหวือ พอกระแทกปลายด้านหนึ่งลง พื้นดินส่วนนั้นก็ยุบหายไปเป็นหลุมลึกกว่าสามเมตร บรรดาลูกเรือนาคาสมุทรก็พากันลงไปหลบร้อนอยู่ในหลุม ธิดาฟ้าพอคลายเวทลงก็ล้มหมดสติ ถึงแม้จะได้รับการถ่ายเทพลังบางส่วนจากเพื่อน ๆ แต่ก็ต้องใช้กำลังอย่างต่อเนื่องในการสร้างเวทที่มีอานุภาพสูง

            รันมะเกาคางเบา ๆ ในเวลานี้ชายหนุ่มรู้แน่ว่าพวกเขาที่หลบอยู่ที่นี่ปลอดภัยแล้ว เป็นห่วงก็แต่การเวกกับเพชรใส จะใช้วิธีเรียกผ่านนาฬิกาก็ไม่กล้าเพราะกลัวจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน จูเลียที่ตามไปต่อให้เก่งกาจขนาดไหนสามารถเอาตัวรอดได้ก็จริง แต่เวลาคับขันอาจไม่ทันจะช่วยทั้งสองคนได้

            อรชุนที่ยืนมองอยู่เหมือนจะเข้าใจความรู้สึกของผู้เป็นนาย เทพอารักษ์ขยับกาย

            “ข้าจะตามไปดูพวกนั้นเอง เจ้ารออยู่ที่นี่คอยระวังพวกลิงยักษ์นั่นเถอะ”

            พอจะกระโดดขึ้นไปรันมะก็เหนี่ยวไหล่ไว้

            “ผมไปด้วย ตรงนี้คงไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว”

            อรชุนเหมือนอยากจะห้าม แต่เห็นแววตาของผู้เป็นนายแล้วก็ไม่พูดอะไร คนอื่น ๆ แม้อยากจะไปช่วยเพื่อนแต่ก็รู้ถึงไปได้ก็มีแต่จะเป็นภาระให้กับรันมะและอรชุน

            ทั้งสองกระโดดลอยขึ้นจากหลุม เปลวไฟโดยรอบแม้รุนแรงแต่ก็ไม่ส่งผลอะไรกับรันมะผู้ใช้ธาตุน้ำผนึกพลังอยู่ทั้งตัวและอรชุนซึ่งเป็นระดับเทพอสูร ทั่งคู่ไม่มีการพูดคุยกันให้เสียเวลา อรชุนพุ่งฝ่าเปลวไฟนำออกไปก่อนโดยไม่รั้งรอ

            รันมะกระโจนตามไป เขาปล่อยให้เทพอารักษ์ล่วงหน้าไปเพราะมีความเร็วเหนือกว่ามาก ถ้าจะมัวหยุดรอกันอยู่ก็มีแต่จะเสียเวลา ชายหนุ่มใช้ผัสสะในการจับสัมผัสของอรชุนไปจนกระทั้งมาหยุดอยู่ริมน้ำ เงาตะคุ่ม ๆ ของเทพอารักษ์ลอยอยู่กลางน้ำกำลังวิ่งข้ามทะเล พื้นหาดทรายมีรอยเท้าของเหล่าลิงยักษ์สับสนไปหมด

            รันมะถอนใจ จากรอยที่ปรากฏก็ยืนยันแน่ชัดแล้วว่าพวกลิงข้ามฝั่งมายังเกาะพยัคฆ์คำรณ แม้ไม่ทราบสาเหตุจูงใจแน่ชัด แต่ดูจากลักษณะท่าทางเหมือนข้ามมาเพื่อเล่นงานผู้เล่นโดยเฉพาะ

            ชายหนุ่มผนึกธาตุอัสนีสะบั้นฟ้ากระตุ้นกำลังขาจากนั้นก็ออกวิ่งเหยียบน้ำทะเลตามไป สองเท้าเหยียบน้ำแตกกระจาย ทักษะเคลื่อนที่ระดับสูงและความเร็วในการก้าวเท้าช่วยให้เขาสามารถวิ่งไปบนน้ำได้ พอข้ามมาถึงฝั่งแม้จะเปลืองกำลังไม่น้อยแต่ก็ไม่กินแรงมาก อาศัยธาตุน้ำที่คอยช่วยฟื้นฟูอยู่ตลอดเวลา อรชุนยืนรออยู่ที่ต้นไม้ใหญ่ มีร่องรอยเหยียบหญ้าแหวกลู่เป็นทางไป

            “ถิ่นของมันต้องข้ามเนินนี้ไปทางเหนือ มันอยู่อีกฟากของเกาะ ข้าเคยมาสำรวจดูเมื่อวาน”

            รันมะก้มลงสำรวจร่องรอยของเหล่าสัตว์อสูรลิงยักษ์อย่างพิจารณา

            “ไม่รู้ว่าไอ้ตัวที่อุ้มเพชรใสมามันข้ามาฝั่งนี้หรือเปล่า ถ้าตามรอยผิดไปจะเสียเวลาเปล่า ๆ”

            ชายหนุ่มตัดสินใจกดนาฬิกาเพื่อลองติดต่อกับการเวกดู แต่ก็ไม่มีการตอบรับ นั่นอาจหมายถึงหนุ่มหน้าบากกำลังอยู่ในภาวะขับขัน ไม่สามารถตอบได้หรือไม่ก็กำลังแฝงตัวรอจังหวะอยู่ ครู่เดียวก็มีข้อความตอบกลับมาแทน

            การเวกส่งข้อความสั้น ๆ มาบอกว่าตนและจูเลียกำลังรอดูสถานการณ์และกำลังจะบุกเข้าไปช่วยเหลือเพชรใสที่โดนจับตัวมาถึงแม้จะไม่ระบุสถานที่แต่รันมะก็พอจะเดาได้ ข้อความถูกส่งกลับไปว่าให้รอตนกับอรชุนจะไปสมทบ

            ชายหนุ่มพยักหน้าให้เทพอารักษ์ก่อนจะก้าวปราดออกไป ระหว่างข้ามมาได้ครึ่งเนิน เสียงระเบิดก็ดังกึกก้องขึ้น ทั้งสองใจหายวาบเหลือบมองหน้ากันแวบหนึ่ง อรชุนก็เร่งฝีเท้านำไป

            “อรชุน ระวังพวกมันดักโจมตี”

            เสียงรันมะตะโกนเตือนมา เวลานี้ไม่ต้องเกรงว่าเหล่าลิงยักษ์จะรู้ตัวแล้ว เพราะเสียงระเบิดเมื่อครู่แสดงว่าเหตุการณ์ทางฝั่งนั้นคับขันจนการเวกต้องลงมือก่อน

            อรชุนวิ่งไปได้ไม่ถึงร้อยเมตร เงาร่างของลิงยักษ์เมฆชาดกว่าสิบตัวถลันลงมาจากต้นไม้สูง เทพอารักษ์หมุนตัวหลบ พลองแทงปราดออกไปถี่ยิบ รันมะที่ตามมาทันก็ไม่ได้สอดมือเข้าไป เพียงวิ่งหลบออกข้าง ๆ ล่วงหน้าไปก่อน ปล่อยให้อรชนรับมือเหล่าลิงยักษ์ไปโดยลำพัง

            ผัสสะช่วยให้เขาหลบเลี่ยงลิงยักษ์ที่แอบตามที่ต่าง ๆ ได้อย่างไม่ยากเย็น จนบัดนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมในคราวแรกลิงยักษ์เมฆชาดที่บุกเข้าโจมตีพวกเขาถึงหลบรอดทักษะตรวจจับของเขาไปได้

            เสียงปะทะระหว่างอรชุนและเหล่าลิงยักษ์เบาลง แต่เสียงของระเบิดและการต่อสู้ข้างหน้าดังขึ้นเรื่อย ๆ เปลวไฟลุกโชนเห็นเป็นสีแดงอยู่ทางหนึ่ง เงาเล็ก ๆ เงาหนึ่งพุ่งฉวัดเฉวียนไปมาบนอากาศ เป็นจูเลียนั้นเองที่ใช้แส้คอยจู่โจมเหล่าลิงยักษ์จากด้านบน พลังเวทจำนวนมากจากลิงยักษ์เมฆชาดที่เป็นลิงนักเวทระดมยิงลอยขึ้นจากพื้นเข้าใส่หญิงสาวราวกับปืนต่อสู้อากาศยาน

            รันมะกัดฟันพุ่งตัวหลบลิงยักษ์สามตัวที่กระโจนเข้าใส่จากพุ่มไม้ มือล่วงเข้าไปในกระเป๋าขนาดเล็กที่แขวนติดเข็มขัด ดึงระเบิดแท่งออกมาขีดมันกับปลอกแขนแล้วปาลงกับพื้น พอพุ่งข้ามไปได้ระยะหนึ่งลิงสามตัวที่ตั้งหลักได้ออกวิ่งกวดตามมาก็โดนระเบิดเข้าอย่างจัง

            ชายหนุ่มไม่รอดูผล กระชับดาบสองมือแน่น เสียงระเบิดดังกึกก้องอย่างต่อเนื่อง เขาเห็นจูเลียโฉบลงไป ปลายแส้ของเธอม้วนตวัดฉุดเอาร่างสองร่างขึ้นจากพื้น แล้วจึงเหวี่ยงลอยมาทางรันมะที่วิ่งตะบึงจากเนินลงมา

            การเวกกับเพชรใสหลุดจากปลายแส้ตกกลิ้งไปตามพื้นเพราะแรงเหวี่ยง กัปตันเรือนาคาสมุทรกระโดดข้ามร่างลูกน้องทั้งสองไป ดาบอาบพลังธาตุฟันออกไปถี่ยิบ เสี้ยวพลังสีเงินจำนวนมากพุ่งออกจากคมดาบ ลิงยักษ์เมฆชาดสี่ห้าตัวถูกเสี้ยวธาตุอันคมกริบเฉือนตามเนื้อตัวเป็นแผล

            จูเลียลอยละลิ่วลงมาจากอากาศ ใบหน้าขาวซีดเพราะใช้กำลังไปมาก ปลายแส้ม้วนเข้าใส่กลุ่มลิงยักษ์จนแตกฮือออกไป

            “จูเลีย”

            ร่างเล็กของคนแคระพอลงถึงพื้นก็ทรุดลง รันมะถลันเข้าไปประคองไว้ ดูเหมือนเธอจะแค่หมดแรง พอมองเห็นผู้เป็นนายก็ยิ้มให้

            ชายหนุ่มใช้มือขวาลูบเรือนผมของคนแคระสาวอย่างแผ่วเบา

            “ผนึกจูเลีย”

            ร่างเล็กสลายกลายเป็นแสงหายเข้าไปในแหวนมายารัตติกาล ลิงยักษ์จำนวนมากรายล้อมเข้ามา รันมะลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว สมองครุ่นคิดหาทางหนี เสียงสำลักของคนทั้งสองดังขึ้นด้านหลัง การเวกที่นอนจุกอยู่กับพื้นตอนนี้กำลังงอตัวไอออกมา

            หนุ่มหน้าบากขยับตัวลุกขึ้นได้ก่อนก็โอบช้อนร่างเพื่อนสาวที่ยังนอนตัวอ่อนระทวยอยู่ รันมะล้วงระเบิดสามแท่งสุดท้ายออกมาขว้างสกัดไว้ แล้วจึงวิ่งย้อนกลับมาหาทั้งสอง

            “เป็นไงมั่ง”

            ต้นหนเรือกระดูกเหล็กเงยหน้าขึ้นมองกัปตันของตน ดวงตาฉายแววขอบคุณ

            “สลบไป ตั้งแต่ตอนผมมาถึง ไม่รู้ไอ้ลิงพวกนั้นมันทำอะไรเธอ แต่ดูเหมือนว่ามันจะเอายัยนี่มาบูชายัญมั้ง จะรอช้าก็ไม่ได้เลยต้องชิงลงมือก่อน”

            รันมะเหลียวมองสถานการณ์รอบตัว หันมาทางการเวก

            “นายยังไหวหรือเปล่า ต้องรีบหลบออกไปก่อนที่จะโดนล้อม”

            “ไม่ไหวก็ต้องไหว ตอนนี้ขอแค่ไอ้เพชรปลอดภัยก็พอแล้ว”

            มือระเบิดตอบมา ชายหนุ่มพยักหน้าให้

            “เราต้องใช้ระเบิดเพลิง อย่างน้อยพวกมันก็ยังกลัวไฟอยู่บ้าง อีกเดี๋ยวอรชุนคงมาถึง”

            การเวกวางร่างเพื่อนสาวลง เปิดหน้าต่างสัมภาระอย่างรีบร้อน ระเบิดแท่งสีส้มสดจำนวนมากถูกนำออกมาวางกอง รันมะหยิบมาจุดปาออกไปรอบด้าน โดยเว้นด้านหลังไว้สำหรับหลบหนี สองหนุ่มจัดแจงยัดระเบิดไว้ตามกระเป๋าต่าง ๆ เสียงอรชุนที่ต่อสู้พัวพันกับเหล่าลิงยักษ์ดังเข้ามา

            “ไปเถอะ เดี๋ยวฉันจะคอยเปิดทางให้”

            มือระเบิดหนุ่มช้อนร่างของเพชรใสขึ้นอุ้มไว้ รันมะมือหนึ่งถือดาบ มือหนึ่งกำระเบิดก็โลดลิ่วออกไป ลิงยักษ์สองตัวถลันเข้ามาโจนตะปบใส่อย่างดุร้าย ชายหนุ่มต้านรับไว้ รอจนการเวกวิ่งเลยไปแล้วจึงดีดตัวถอยฉากออก ระเบิดในมือซ้ายเหวี่ยงใส่แล้วก็หันหลังวิ่งกวดตามลูกน้องไป

            “อัสนีทะลวงดาว”

            กระสุนมีดธาตุพุ่งออกจาก Hidden Blade ทะลวงเข้ากลางหลังของลิงยักษ์เมฆชาดตัวหนึ่งที่กำลังพุ่งใส่การเวกทางด้านหลัง มันทรุดตัวลงร้องโหยหวนออกมาเมื่อกระดูกสันหลังของมันถูกทักษะพิเศษโจมตีจนแตกหัก รันมะกระโดดข้ามร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่อย่างไม่สนใจ เขารู้สึกว่าตัวเองเริ่มอ่อนกำลังลงเพราะใช้ธาตุอัสนีสะบั้นฟ้าเยอะไป

            อรชุนโผล่วูบออกมาหลังก้อนหินใหญ่ ทั่วทั้งตัวของเทพอารักษ์เต็มไปด้วยเลือดของลิงยักษ์ พอเห็นสีหน้าของผู้เป็นนายก็รู้ว่าเขากำลังจะหมดแรง

            “ไป เจ้าพาไอ้หนูสองคนนี่ล่วงหน้าไปก่อนเลย ข้าจัดการไอ้จ๋อที่เฝ้าอยู่ตามรายทางไว้หมดแล้ว”

            พลองสีดำในมือของอรชุนเวลานี้เปล่งแสงสีดำประดายดาวออกมา ดวงตายังเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

            “ไม่ต้องห่วงข้าหรอกน่า ลืมไปแล้วหรือว่าข้าเป็นใคร องครักษ์ภูติอย่างข้ามีหรือจะเสียท่าให้กับไอ้ลิงสวะพวกนี้”

            “ผมจะไปรอที่ชายฝั่งด้านโน้น คุณช่วยถ่วงเวลาไว้สักสิบนาที แล้วค่อยล่อให้มันไป ผมมีรางวัลจะตอบแทนไอ้ลิงพวกนี้เสียหน่อยที่มันบังอาจมาตอแยเรา”

            รันมะเอ่ยออกมา น้ำเสียงประโยคสุดท้ายเยือกเย็นจนอรชุนยังอดขนลุกไม่ได้

            “ตกลง”

           

            เสียงต่อสู้ของอรชุนกับเหล่าลิงยักษ์ยังคงดังขึ้นต่อเนื่อง รันมะกับการเวกตอนนี้ล่าถอยมาจนถึงริมหาดแล้ว เพชรใสรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพอดี ครั้นเห็นการเวกอุ้มตนอยู่ก็รู้สึกอายขึ้นมาเสียเฉย ๆ

            “เฮ้ปล่อยฉันลงได้แล้ว ฉันยังเดินเองได้น่า”

            การเวกยิ้มกว้างอย่างยินดี เขาไม่สนใจสิ่งที่เพื่อนสาวพูดเลยสักนิด กลับโอบกระชับเธอแน่นขึ้น ทอมสาวดิ้นขลุกขลักเบา ๆ ใบหน้าแดงซ่าน

            “การเวกปล่อย”

            กำปั้นเล็ก ๆ ปัดกระแทกครึ่งปากครึ่งจมูก การเวกจึงคล้ายได้สติ วางเธอลงกับพื้น รันมะที่เดินอยู่ด้านหลังพลอยหยุดชะงักไปด้วย

            “อย่ามัวแต่จีบกันอยู่เฮ้ย สองคนมาช่วยฉันทำงานดีกว่า”

กัปตันเรือนาคาสมุทรเอ่ยพลางสอดดาบเก็บไว้ด้านหลัง เพชรใสหันมาค้อนใส่เขาทีหนึ่ง                                                “จีบเจิบอะไรเล่า หัวหน้านี่ตาต่ำจริง ๆ”

            ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ไม่โต้ตอบอะไร แต่ลากแขนการเวกออกมากระซิบสั่งความ ครู่หนึ่งการเวกก็ยิ้มออกมาพลางพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น

            “อย่างงี้ก็สวยสิลูกพี่ ดีเลย ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะจัดการไอ้พวกนั้นยังไงดี”

            สองหนุ่มแยกย้ายกันทำงานอย่างรวดเร็ว มีเพชรใสเข้ามาช่วยอีกแรงอย่างไม่เกี่ยงงอน สิบนาทีต่อมารันมะก็ติดต่อกับอรชุนทางจิต บอกว่าให้ถอยตามแผน

            ครู่เดียว เสียงป่าลั่นครึ่ก ๆ ก็ดังมาจากทางด้านบนของเนิน ร่างของอรชุนที่พุ่งลิ่วนำมาก็เร่งสปีดขึ้นอีก รันมะที่หมอบอยู่หลังกองหินจ้องดูไม่วางตา พอเทพอารักษ์วิ่งผ่านแนวป่าออกมา การเวกก็จุดไม้ขีดแตะเข้ากับปลายชนวนระเบิด

            ลิงยักษ์เมฆชาดชุดแรกสิบกว่าตัวที่กวดตามหลังอรชุนมาพอกำลังจะวิ่งพ้นต้นไม้ต้นสุดท้ายก่อนเข้าสู่บริเวณชายหาด ระเบิดเพลิงก็ทำงาน เปลวเพลิงปะทุขึ้นมาจากพื้นดินเป็นแนวยาวต่อเนื่อง อรชุนหยุดวิ่งหันกลับมาดู เปลวไฟที่ระเบิดจากพื้นดินเริ่มตีโค้งอ้อมเป็นวงล้อมลิงยักษ์กว่าห้าสิบตัวไว้

            เสียงระเบิดเพลิงลูกสุดท้ายที่รันมะฝังไว้เงียบลง ลิงยักษ์ที่หลงกลตามอรชุนมาก็ตกอยู่ในวงล้อมของเปลวไฟเรียบร้อย ทั้งสามที่แอบอยู่ก็ออกมาสมทบกับเทพอารักษ์ ยังไม่ทันที่จะมีใครเอ่ยอะไร เปลวไฟจากระเบิดก็ลามไปจุดชนวนอีกเส้น ระเบิดแบบทำลายที่ฝังอยู่ตรงกลางนับยี่สิบลูกก็ทำงาน

            เสียงกัมปนาทดังสะเทือนฟ้า ราวกับว่าเกาะทั้งเกาะกำลังจะล่มสลาย ทั้งสามคนทรุดตัวลงกับพื้นเพราะอาการจุดเสียด เสียงต้นไม้ล้มดังตามมา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหล่าลิงยักษ์ที่อยู่ในวงล้อมจะเป็นอย่างไร อรชุนเองยังต้องงอตัวลงเพราะแรงอัดจากระเบิด ควันไฟพุ่งพวยราวกับดอกเห็ดขนาดยักษ์ การเวกที่นอนจุกอยู่บนพื้นยิ้มแย้มออกมาอย่างพึงพอใจ

            “ไงพวกระเบิดยี่ห้อการเวก อร่อยถึงใจไหม”

 

หลายคนอาจจะสงสัย ทำไมรันมะถึงใช้แต่ธาตุอัสนีสะบั้นฟ้ากับธาตุน้ำ ทั้ง ๆ ที่สุดยอดวิชาอย่างไร้ลักษณ์ก็ยังมีอยู่ เป็นเพราะไร้ลักษณ์เป็นพลังที่เหมือนกับไม้ตายสุดท้ายของรันมะชนิดที่ว่าไม่จวนตัวจะตายจริง ๆ ก็จะไม่ใช้ออก

 

                       

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 263 ครั้ง

5,656 ความคิดเห็น

  1. #5463 tr69 (@tr69) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 22:48
    ขอบคุณครับ
    #5463
    0
  2. #5117 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 14:04
    <p>ในเรื่องท่าทางจะมีหลายคู่ อิอิ</p>
    #5117
    0
  3. #4762 AJUN_pumnranin (@AJUN_pumnranin) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 22:30
    ไม่ใช้ธาตุที่มีในชีวิตจริงอ่ะดีแล้ว เผยกึ๋นเยอะ เดี่ยว้ขารู้
    #4762
    0
  4. #4715 gnome (@leolic) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 22:36
    ขอบคุณครับ
    #4715
    0
  5. #4714 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 17:07
    ขอบคุณครับ
    #4714
    0
  6. #4712 MongkolBoo (@MongkolBoo) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 16:46
    อารมณ์เดียวกับอ่านเรื่องพรานใหญ่เลย สนุกมากครับ
    #4712
    0
  7. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 15:11
    555 ฮาอะตอนนี้
    #4485
    0
  8. #4474 cthongbua8818 (@cthongbua8818) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 19:46
    เข้าใจเบรคนะ ฮ่าๆๆๆๆ
    #4474
    0
  9. วันที่ 17 เมษายน 2558 / 22:20
    ขำมาคัสคุยกันมาดจอมยุทธเจอรันควักปืนยิงเฉย555
    #3832
    0
  10. #3723 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 20:43
    เป็นฝันที่...โครตไร้สาระ
    #3723
    0
  11. #3536 Katana (@hiddenblade) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 23:58
    ในเกมก็มีสาวโลลี่สองคนมาติด นอกเกมอีกเท่าไรไม่รู้
    #3536
    0
  12. #3416 Chicken Devil (@bobocup51130) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 14:41
    เลียมผา เงิบแปปมันฝันอะไรว่ะนั้น 555 ขรรม

    #3416
    0
  13. #3324 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2557 / 06:18
    หมอนี่ คิดจะสร้างฮาเร็มรึไง !!  แล้วฝันอะไีของนายย๊าา
    #3324
    0
  14. #3297 star2star (@loli1996) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 13:51
    ฮาเร็มชัดๆ แล้ววิ่งไปเนี่ย โอ้ดีจุง
    #3297
    0
  15. #3059 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 00:59
    เหอๆๆ จูเลียเป็นของท่านแล้ว รันม่าของเรา
    #3059
    0
  16. วันที่ 19 มกราคม 2557 / 09:11
    5555+ ขรรม สนุกมากครัช
    #2906
    0
  17. #2653 1Bishop1 (@vbfip6db2010) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2556 / 04:16
    เอิ่มมมมมม.....

    รันตู ฝันได้ ฝันดี ฝันแปลกๆทั้งนั้น น่าสงสารจริงๆ ขนาดในเกมนะเนี่ย 55555+
    #2653
    0
  18. #2591 vevo (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 01:13
    ขำตั้งแต่เลี้ยงผายิ้ม แล้ววว
    #2591
    0
  19. #2548 entask (@entask) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2556 / 22:07
    อ่านถึงตอนฝันทีไร รับรองได้เลยว่าฮาแน่ 5555
    #2548
    0
  20. #2150 ยุงลำบาก (@djfbifmf) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 01:23
    ความฝันอันแสนยุ่งเหยิง ฮาตรงควักปืนมารัวใส่มาคัสอะ ก๊ากกกๆ แต่เฮ้ยยย! เลียงผาชนะ!!!
    #2150
    0
  21. #2081 กุํกกิ๊กจัง (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 21:45
    ละโลลิค่ิอน สิ นะ = =
    #2081
    0
  22. #2022 +{นกฮูกราตรี}+ (@romeogem) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 23:54
    หะ..โหดมาก =0=
    #2022
    0
  23. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  24. #1842 Onyx (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 12:46
    เป็นฝันที่สุดยอดมาก ขอยกนิ้วเลย
    #1842
    0
  25. #1753 ผมหลงทาง (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 18:52
    ฮ่าๆ ผมฮาตั้งแต่เจอเลียงผาแล้ว
    #1753
    0