ลูกเขยกำนัน Markbam ft. Got7

ตอนที่ 2 : กำนันบ้านโคกอีเลิง แก้ไขเนื้อเรื่อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    17 ม.ค. 60

[กำนันบ้านโคกอีเลิง]
***แก้ไขตอนที่ 2 อ่านเนื้อเรื่องใหม่นะคะ เพื่อจะได้ไม่ งง นะคะ***




     "ไอ้ยัก! ไอ้สอง! เอ่อเว้ย มันหายหัวไปไหนของพวกมันว่ะ"

     พ่อกำนันบ่นพึมพัมกับตัวเอง เมื่อเรียกหาเด็กรับใช้ของตัวเองไม่เจอ

     "ยองแจ ยองแจโว้ย!!"

     เสียงเรียกชื่อดังก้องก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงขานรับที่ดังไม่แพ้กันของอีกฝ่าย

     "จ๋า พ่อ ว่าไง"

     "มาหาพ่อหน่อย"

     กำนันแจบอม หรือที่หลายคนเรียกว่ากำนันอิม ส่งเสียงเรียกลูกชายคนโต เมื่อเห็นว่าที่บ้านมันดูเงียบผิดปกติ

     "มีอะไรเหรอจ้ะ พ่อ"

     "ไม่มีอะไรหรอก พ่อแค่เห็นว่าวันนี้บ้านมันเงียบผิดปกติ แล้วนี้เอ็งทำอะไรอยู่ แม่กับน้องเอ็งไปไหน ไอ้ยักกับไอ้สองก็ด้วย พ่อตื่นมาก็ไม่เห็นใครอยู่บนเรือนซักคน"

     แจบอมเอ่ยถามลูกชายตามที่ตนเองสงสัย

     "แจกำลังนั่งคัดลูกมะพร้าวที่สวนหลังบ้านไว้ทำขนมขายพรุ่งนี้จ้ะ ส่วนแม่กับน้องเห็นว่าเข้าไปในเมือง ไปซื้อของมาไว้ทำขนม พอดีว่าพวกเครื่องปรุ่ง น้ำปลาน้ำตาลใกล้จะหมดแล้ว เลยไปซื้อมาตุ้นไว้ เพราะซื้อจากแถวบ้านเรามันแพงเลยซื้อแบบยกแพ็คมาเลยถูกกว่า ส่วนสองคนนั้นก็ไปช่วยแม่ถือของจ้ะ"

     "งั้นเหรอ เอ่อ งั้นเอ็งก็ไปทำงานของเอ็งต่อเถอะ"

     แจบอมที่ได้ฟังคำตอบจากลูกชายแล้วก็เอ่ยปากบอกให้ลูกกลับไปทำหน้าที่ของตนตามเดิม

     "จ้ะพ่อ^^"

     ยองแจรับคำผู้เป็นพ่อก่อนจะเดินออกไปทางหลังบ้าน แจบอมมองตามลูกชายคนโตที่เดินลับไปก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปดูงานในหมู่บ้านเหมือนประจำทุกวัน

     กำนันแจบอม หรือกำนันอิม เป็นกำนันของหมู่บ้านมาสามสมัยแล้วโดยที่ได้รับเลือกมาจากคนในหมู่บ้านที่เห็นสมควรว่าเขาควรจะได้ดำรงตำแหน่งนี้ เพราะเจ้าตัวเป็นคนขยันตั้งแต่ที่แจบอมขึ้นมารับตำแหน่งกำนันของหมู่บ้าน ทุกอย่างของที่นี่ก็มีการพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ ชาวบ้านที่เห็นก็ต่างรักและวางใจในตัวกำนันอิมกันทุกคน

     แต่ก่อนหน้าที่แจบอมจะได้ขึ้นมาเป็นกำนัน เขาเองก็เปิดร้านขายขนมไทยโดยที่เมียของเขาจินยองเป็นคนทำขนมและเขาเองก็ช่วยขาย แต่พอได้เลือกตั้งเป็นกำนันเขาก็ไม่ได้เข้าไปช่วยขายขนมเหมือนอย่างเก่า

     กำนันอิมเลือกที่จะบริหารงานและพัฒนาหมู่บ้านโคกอีเลิงอย่างเต็มที่ หน้าที่ผู้ช่วยขายขนมจึงตกไปเป็นของลูก ๆ ทั้งสองอย่างยองแจและแบมแบม

     ร้านขนมแม่จินยองเมียของกำนันอิมนั้นเป็นที่เลื่องชื่อกันมาก มีทั้งลูกค้าขาประจำและขาจรแวะเวียนมาซื้อไม่ขาดสายบ้างก็แวะมาซื้อขนมเพราะแม่ค้า บ้างก็แวะมาซื้อเพื่อขอเบอร์ 

     ไม่ใช่ไม่รู้ว่ามีคนมาคอยขายขนมจีบให้ลูกชายเขาทุกวัน แต่แจบอมต่อหน้าลูกเขาแค่แกล้งทำเป็นไม่รู้  พอลับหลังเขาจะข่มขู่พวกนั้นที่กล้าเข้ามากระตุกหนวดเสืออย่างเขา

     แจบอมหรือกำนันอิมขึ้นชื่อเรื่องขี้หวงและโหดที่สุด เพราะทั้งเมียและลูกน่ารักน้อยเสียเมื่อไหร่ลูกคนโตนั้นแจบอมไม่ค่อยจะห่วงซักเท่าไร เพราะเจ้าตัวนั้น มีคนมาคอยดูแลแล้วถึงแม้ว่ากำนันอย่างแจบอมจะยังไม่ยอมรับซักเท่าไหร่ก็เถอะ

     เขาก็ไม่ได้ขัดขวางอะไรมากเพราะเห็นว่าฝ่ายที่มาจีบลูกเขาอย่างผู้หมวดแจ๊คสันก็เป็นคนดีคนนึง ถึงแม้จะดูเหมือนไม่ค่อยเต็มเถอะ แต่เขาก็ยังไม่วางใจให้ดูแลลูกเขาหรอกนะ ของอย่างนี้มันต้องดูกันไปเรื่อย ๆ 

     คนที่ห่วงมากที่สุดสำหรับกำนันอิมแห่งบ้านโคกอีเลิงแล้วคงหนีไม่พ้น ลูกชายคนเล็กอย่างแบมแบม ที่นับวันยิ่งโตยิ่งน่ารักแถมยังพ่วงความแสบซนและดื้นรั้นเอาไว้ด้วย แจบอมห่วงแบมแบมลูกชายคนเล็กที่สุด แม้ว่าอีกคนโตพอที่จะมีแฟนเหมือนอย่างพี่คนโตแล้วก็ตาม แต่ขึ้นชื่อว่าพ่อที่ขี้หวง คนที่จะมาเป็นคู่ครองของลูกก็ต้องเลือกให้ดีที่สุด จะมาทำเจ้าชู้ประตูดินให้ลูกของเขาเสียใจไม่ได้ เขาไม่ยอมเด็ดขาด
     

     ครืดดด ครืดดดด

     เสียงโทรศัพท์มือถือโนเกียรุ่นปุ่มกดของแจบอม สั่นขึ้น ทำให้กำนันอิมที่กำลังจัดการตัวเองอยู่ต้องยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าเป็นใครที่โทรมา

     'อีแก่จินยอง'

     โถ้ นึกว่าใครที่แท้ก็เมีย แจบอมมองรายชื่อที่โทรเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะกดรับสายอย่างเลี่ยงไม่ได้

     "จ๋าา ว่าไงจ้ะแม่" เสียงอ่อนหวานที่บรรจงกรอกลงไปให้ปลายสายฟังอย่างนุ่มนวล

     (ทำไมรับสายช้า!)

     เสียงติดจะไม่พอใจของคนปลายสายที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ ทำให้กำนันอิมต้องรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหู คนที่มีตำแหน่งกำนันใหญ่สุดในหมู่บ้านถอนหายใจออกมา แล้วตอบกลับปลายสายไป

     "จะอะไรกันนักหนาห้ะ รับเร็วที่สุดแล้วแค่รอตื้ดสองตื้ดจะเป็นจะตายรึไง รึจะเอาห้ะ!"

     ไม่ใช่แจบอมไม่กล้าพูดหรอกประโยคแบบนั้นขืนพูดออกไปก็ตายสถานเดียวน่ะสิ จำไว้ผู้ชายที่ยิ่งใหญ่คือผู้ชายที่เทิดทูนเมีย

     "พ่อกำลังแต่งตัวอยู่จ้ะแม่ ก็เลยรับสายช้า ทีหลังพ่อจะรับให้มันเร็วกว่าเดิมเลยนะ ตื้อปุบรับปับเลยเป็นไง ^^"

     (ไม่ต้องมาประชด!)

     เอ้ากูผิดอีก - -^

     อีกหนึ่งปัญหานอกจากการตามกวาดล้างพวกหน้าหม้อที่มาตามจีบลูกของเขาก็คือการเอาใจเมียเนี่ยแหล่ะ 

     "เปล่าจ้ะ เปล่าประชดแม่จริง ๆ นะ ว่าแต่แม่โทรมามีอะไรงั้นเหรอ"

     (ให้มันจริง ที่โทรมาจะบอกว่า วันนี้พ่อเข้าไปที่บ้านของเจ๊หมิงด้วยนะ พอดีแกมีธุระเกี่ยวกับการจัดงานฉลองจะคุยด้วยหน่อย)

     "เจ๊หมิง เมียเจ๊กสำลีเถ้าแก่โรงสีข้าวน่ะเหรอ"

     (ใช่ พอดีแม่เจอเจ๊แกที่ตลาดก็เลยได้คุยกันนิดหน่อย พ่อเองก็อยากลืมล่ะ)

     "จ้า ๆ ไม่ลืมแน่นอน รักแม่น้าา"

     (บ้า >//< รักพ่อเหมือนกันบาย)

     "บายจ้า >< แล้วเจอกัน"

     ติ๊ด!

     นี่แหล่ะพ่อบ้านตัวอย่าง ใครที่อยากเจริญก้าวหน้าเหมือนอย่างผมก็ดูกันเอาไว้ ว่าการรักและเทินทูนเมียมีแต่ดีกับดี ^w^

     ดีนะที่กูยังรอดมีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้T T 

     พอวางสายจากผู้เป็นเมียแล้ว แจบอมก็เดินออกจากบ้านเพื่อไปทำธุระในฐานะหน้าที่ของกำนันประจำหมู่บ้านโคกอีเลิง 

     กำนันอิมเดินตรงไปที่ซุ้มสังกะสีข้างบ้าน ที่ใช้เป็นโรงจอดรถ ตาก็มองดูรถคันที่เหลือจอดอยู่เนื่องจากยังไม่มีใครเอาไปใช้งาน  วันนี้มีฟีโน่คันสีแดง และอีแก่เพื่อนยากตั้งแต่สมัยที่เขายังเป็นพ่อค้าขายขนมจอดอยู่ในโรงรถ แจบอมเองก็ไม่ได้เรื่องมากเกี่ยวกับการใช้รถซักเท่าไร เขาคิดว่าใช้คันไหนก็ไม่ต่างกันนักหรอกเพราะประโยชน์การใช้งานนั้นคือขี่เหมือนกัน 

     กำนันอิมเลือกที่จะขี่รถมอไซต์คันเก่าเพื่อนยากของเขาอย่างอีแก่ออกไปทำธุระในวันนี้ เขาเดินไปหยิบกุญแจรถก่อนจะสตาร์ทรถมอไซต์คู่ใจออกไป

     ธุระของกำนันอิม คือการสำรวจทุกที่ท่ามกลางชุมชนของหมู่บ้านโคกอีเลิง แจบอมเล็งเห็นถึงสภาพแวดล้อมและปัญหาต่าง ๆ มากมาย กำนันสุดหล่อมักจะทำเช่นนี้เป็นประจำ เขาจะคอยเข้ามาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของลูกบ้านทั้งหลาย รวมถึงช่วยแก้ปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน จนทำให้บ้านโคกอีเลิงทุกวันนี้พัฒนาจากหน้ามือเป็นหลังมือ 

     ตั้งแต่ที่แจบอมรับตำแหน่งเป็นกำนัน เขาทุ่มเทกับการทำงานอย่างเต็มที่ ไม่ว่างานจะหนักหรือเบากำนันอย่างเขาก็ไม่เคยบ่น ถึงแม้ว่าหน้าที่กำนันนั้นจะไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากนัก แต่การที่แจบอมได้มาอยู่ในตำแหน่งนี้เขาเองก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องตำแหน่งหรือหวังยศฐาอะไรอยู่แล้ว เขาคิดแค่ว่าจะทำอย่างไรให้ที่นี่ชุมชนแห่งนี้ของเขาเจริญรุ่งเรื่ิองมีความเจริญก้าวหน้าทุกคนในหมู่บ้านไม่มีปัญหาเรื่องปากท้องก็เพียงพอแล้ว 

     และไม่แปลกถ้าหากว่าทุกคนในหมู่บ้านจะรักและเคารพในตัวของแจบอมและครอบครัวของเขา เพราะแจบอมเป็นคนดี ซื่อสัตย์ ไม่เคยคิดช่อโกงกับคนในหมู่บ้าน ตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมากำนันอิมเองก็ได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่าเขาสามารถทำให้หมู่บ้านพัฒนาไปได้ด้วยดี สมกับที่ได้ชื่อว่าเป็นกำนันแห่งบ้านโคกอีเลิง

     "อ้าวกำนัน สวัสดีครับ"

     "อ้าวว่าไงตาชื่น รถเป็นไรล่ะ"

     
     เอี๊ยดดดด

     แต๊ก ๆๆๆๆๆ กึก!

     แจบอมกำเบรครถมอไซต์ ทำให้รถค่อย ๆ หยุดนิ่ง ก่อนที่แจบอมจะตวัดขาเกี่ยวขาตั้งรถลงกับพื้น แล้วเดินเข้ามาหาลูกบ้านที่ดูเหมือนว่ากำลังมีเรื่องให้เขาพอช่วยได้

     "รถมันดับน่ะ พ่อกำนัน"

     "เอ้างั้นเหรอ ทำไมถึงดับได้ล่ะ"

     "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันกำนัน ผมก็ขี่ของผมมาดี ๆ เนี่ยแหล่ะ จู่ ๆ เครื่องมันก็ดับไปเองซะงั้น แล้วนี่กำนันจะไปไหนเหรอครับแต่งตัวซะดีเชียว ผมมองเห็นเขียวมาแต่ไกลนึกว่าคณะหมอลำที่ไหนซะอีก"

     - -^ เอ่อนี่ชมใช่ไหม

     "อ่อ ^^ พอดีจะแวะไปทำธุระที่บ้านเถ้าแถ่โรงสีข้าวสักหน่อย แล้วนี่กำลังจะทำอะไรล่ะ ให้ผมช่วยดีกว่านะ" 

     "ผมกำลังตรวจดูตัวเครื่องน่ะครับดูว่ามันมีอะไรผิดปรกติหรือเปล่า จะได้ซ่อมมันถูก"

     "งั้นผมดูให้ดีกว่า ม่ะตรงนี้นะ"

     แจบอมค่อย ๆ ลดตัวลงนั่งคุกเข่าลงกับพื้นถนน ก่อนจะใช้ไฟฉายช่วยส่องสว่างเข้าไปในตัวเครื่องยนต์เพื่อให้เห็นความผิดปรกติของตัวเครื่อง

     แม้จะไม่ใช่งานในหน้าที่ แต่การช่วยเหลือประชาชนก็ถือว่าเป็นงานของกำนันอย่างแจบอมอยู่เหมือนกัน ไม่ว่าจะเล็กน้อยขอแค่ได้ช่วย เขาก็มีความสุข

     "เป็นไงบ้างครับกำนัน มีอะไรผิดปรกติหรือเปล่า"

     "อืม ตัวเครื่องไม่มีอะไรผิดปรกตินะตาชื่น ผมว่ามันคงจะเป็นที่หัวเทียนแล้วล่ะ"

     "อ้าว งั้นเหรอครับ"

     "ใช่ สงสัยหัวเทียนคงจะบอด ต้องเปลี่ยนหัวเทียนใหม่ ผมว่าเปลี่ยนรถใหม่ได้แล้วมั้งเนี่ยเก่าจนกระบังหน้าหลุดไปแล้วเนี่ยตาชื่น ลูกก็ส่งเงินมาให้เยอะแยะออก ใช้มั้งซี่ ฮาฮ่า"

     กำนันอิมแกล้งแซวลูกบ้าน

     "แหม่ะ กำนันผมว่ากำนันก็ควรเปลี่ยนได้แล้วเหมือนกันนะ คันที่กำนันขี่มาก็ไม่ได้แตกต่างกับรถผมสักเท่าไร่เลย ฮาฮ่าฮ่า"

     แจบอมที่โดนแซวคืนบ้างถึงกับยิ้มเขิน 

     แหม่ะ ^^+ แค่นี้ก็ต้องแซวกันด้วย

     "ไอ้แก่ของผมน่ะมันยังแข็งแรงอยู่ แต่ว่าของตาชื่นเนี่ยมันไม่ไหวแล้ว เอาเป็นว่าเดี๋ยวเปลี่ยนหัวเทียนแล้วก็สตาร์ทติดขี่กลับบ้านได้เลย"

     "โอเค ขอบใจมากนะกำนันอิม ฮาฮ่า"

     "ไม่เป็นไร ผมไปล่ะ กลับดี ๆ ละ"

     แจบอมบอกลาลูกบ้านก่อนจะเดินกลับไปสตาร์ทรถของตัวเองแล้วขี่ออกไป

     เส้นทางที่ขี่อีแก่ไปบ้านของเจ๊กสำลี ต้องขี่ออกถนนใหญ่ผ่านตลาดสดเพื่อไปยังท้ายตลาดที่เป็นที่ตั้งของโรงสีข้าวแห่งใหญ่ของหมู่บ้าน รวมถึงบ้านของเถ้าแก่โรงสีข้าวด้วย แต่เพราะวันนี้ไม่ได้สวมหมวกกันน็อคมา แจบอมลืมหยิบติดตัวก่อนออกจากบ้าน เส้นทางที่กำนันเลือกใช้ก็เลยเป็นทางลัด ที่ต้องลัดเลาะทุ่งนาสีเขียวขจีเต็มไปด้วยธรรมชาติกับถนนหนทางที่ดูขรุขระ ขับไปก็กระเด็งกระดอนไป เนื้อตัวจากที่ตัวใสสะอาดก็เลอะเปรอะไปด้วยฝุ่นจากเส้นทางดินที่ฟุ่งกระจายไปตลอดทางที่เจ้าตัวขี่มอไซต์มา

     "โอ๊ะ โอ โอ้ย!" ขี่ไปก็เด้งไปตามหลุมตามบ่อของทางที่ไม่ค่อยดีนัก

     ตกลงวันนี้จะถึงไหมว่ะเนี่ยกู =_=;




    
      ด้านแบมแบมและแม่

     แบมแบมที่เดินแยกออกไปซื้อน้ำตาลให้แม่ คนตัวเล็กเดินไปซื้อที่ร้านเจ้าประจำ แล้วสั่งน้ำตาลทรายเป็นกระสอบเหมือนเช่นเคย ก่อนจะโดนผู้ชายที่ชื่อมาร์ค สะดิกเรียกถามทางไปบ้านเจ๊กสำลี

     แวบแรกที่หันไปมองที่คนที่สะกิดเรียกตัวเอง เขาเองก็ชะงักไปเหมือนกัน เพราะคนตรงหน้าเขาหน้าตาดีมาก นึกว่าเป็นดาราซะอีก แต่ก็ไม่ได้อะไรนัก เพราะชายหนุ่มแค่เอ่ยถามทางกับเขาเท่านั้นและเขาก็บอกทางชายหนุ่มไป

     แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ที่จู่ ๆ ชายคนนั้นก็แนะนำตัวเองกับเขาก่อนจะถามชื่อเขาต่อด้วย เขาจึงตัดสินใจบอกชื่อไป เพราะคิดว่าแค่บอกชื่อคงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง

     พอบอกชื่อเสร็จเขาก็บอกลาอีกฝ่ายก่อนจะเดินกลับไปหาผู้เป็นแม่ที่ตอนนี้กำลังยืนเลือกผ้าไหมอยู่ในร้านขายผ้า

     "แม่จ๋า หนูสั่งของเสร็จแล้วนะจ้ะแม่ น้ำตาลสองกระสอบเหมือนเดิม^^"

     คนตัวเล็กหันไปบอกกับผู้เป็นแม่ที่กำลังตั้งใจเลือกผ้าไหมอยู่

     "อ้าวเสร็จแล้วเหรอลูก"

     จินยองพอได้ยินเสียงลูกก็พูดขึ้น ปากขยับแต่มือและตายังหยิบจับและจ้องอยู่กับของที่ตนอยากจะซื้อ

     "จ้ะ แม่จ๋าเมื่อกี้ตอนที่หนูกำลังสั่งของอยู่ มีคนเข้ามาถามหาทางไปบ้านเจ็กสำลีด้วยละจ้ะแม่"

     แบมแบมเล่าเรื่องที่ตนพบมาก่อนหน้านี้ให้ผู้เป็นแม่ฟัง

     "หืม ใครเหรอลูก?"

     "หนูก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ ไม่คุ้นหน้าตาเลยซักนิดเหมือนจะไม่ใช่คนแถวนี้ รู้แต่ว่าหน้าตาดีมากกกก"

     คำว่าหน้าตาดีมากของแบมแบมทำให้จินยองอดที่จะหันมายิ้มกริ่มแล้วพูดแซวลูกไม่ได้

     "งั้นหรอเนี่ย ลูกแม่เจอคนหล่อมากมางั้นหรอ แม่ชักอยากจะเห็นหน้าคุณคนนั้นซะแล้วสิ คนที่ทำให้ลูกของแม่หวั่นไหว"

     จินยองแซวคนเป็นลูก แบมแบมที่พอโดนแม่ของตัวเองเอ่ยแซวก็หน้าแดงขึ้นมาทันที ผู้เป็นแม่ได้แต่มองดูลูกอย่างเอ็นดูในความหน้ารักของลูกชายคนเล็ก

     "หวั่นไหวอะไรกันละจ้ะ แม่ก็พูดไป หนูแค่บอกว่าเขาหล่อมากแค่นั้นเอง ไม่ได้บอกว่าชอบเขาซักหน่อย"

     "จ้ะ ไม่ชอบก็ไม่ชอบเนาะ เออนี่ ว่าแต่เจ้าสองกับเจ้ายักษ์ไปไหนเนี่ย แม่บอกให้สองคนนั้นเดินไปเอาของร้านเฮียเม้งแล้วให้เดินมาหาแม่ นี่ยังไม่เห็นหน้าเลย เถลไถลใหญ่แล้วเจ้าสองคนนี้"

     "หนูเดินผ่านรถของเราที่จอดอยู่ก็ไม่เห็นสองคนนั้นเหมือนกันจ้ะแม่ เดี๋ยวหนูลองเดินไปตามสองคนนั้นก่อนนะจ้ะ"

     "ไม่ต้องหรอกลูก แม่ว่าอีกซักพักค่อยไปตามก็ได้ถ้าสองคนนั้นยังไม่มา มาช่วยแม่เลือกของก่อนดีกว่า หนูช่วยแม่ดูหน่อยสิว่าอันไหนสวย"

     แบมแบมมองตามที่แม่บอกก่อนจะช่วยสอดส่องมองหาผ้าฝ้ายผ้าไหมผืนงาม ๆ 

     "มันก็สวยทุกผืนนะจ้ะแม่ หนูเลือกไม่ถูกหรอก"

     แบมแบมหันมาบอกกับผู้เป็นแม่เมื่อเขาไม่สามารถที่จะช่วยเลือกผ้าไหมผืนสวย ๆ ช่วยแม่ได้

     "มันต้องมีสวยมาก ๆ สิลูก แบบสวยกว่าผืนอื่นหน่ะ"

     ผู้เป็นแม่ที่เห็นลูกพูดอย่างนั้นก็หันไปบอกกับลูก

     "ว่าแต่แม่จะซื้อไปทำไมหรอกจ้ะอยู่ที่บ้านหนูเห็นเต็มตู้ไปหมด"

     แบมแบมเอ่ยถามผู้เป็นแม่อีกครั้ง เขาก็แค่อยากรู้ว่าแม่จะซื้อไปทำไมเยอะแยะ ทั้งที่ผ้าไหมที่อยู่ที่บ้านแม่ก็ไม่ค่อยจะได้ใส่ แถมยังมีเยอะจนเต็มตู้


"แม่จะซื้อไปเป็นของขวัญให้เจ้หมิงเมียเจ๊กสำลีหน่ะลูก"

คำตอบของแม่ยิ่งทำให้แบมแบมสงสัยหนักยิ่งกว่าเดิม

"ของขวัญเจ้หมิง? เนื่องในโอกาสอะไรหรอจ้ะแม่" แบมแบมถามผู้เป็นแม่อีกครั้ง

"อ๋อ พอดีว่าแม่เจอกับเจ้หมิงกับเจ๊กสำลีที่ร้านขายกับข้าวเมื่อกี้แล้วเผอิญได้คุยกัน เจ้หมิงแกจะจัดงานฉลองต้อนรับการเรียนจบของลูกชายแกหน่ะ ได้ข่าวว่าเรียนจบสัตวแพทย์มา เห็นว่าจะมาเปิดคลีนิกที่นี้แม่ยังคิดไม่ออกว่าจะให้อะไรเขาดี"

"เจ้หมิงเขามีลูกชายด้วยหรอจ้ะแม่ ไม่เห็นรู้เลย"

     แบมแบมสงสัยจึงถามผู้เป็นแม่ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเจ้หมิงมีลูกชายถ้าแม่ไม่เป็นคนพูดออกมา

     ก็นะจะไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอกเพราะเขาไม่ได้ชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้านสักเท่าไร วัน ๆ นึงก็เอาแต่เที่ยวเล่นเพลิดเพลิน หรือไม่ก็อยู่แต่กับร้านขายขนม ใครจะมีลูกมีผัวเขาก็ไม่รู้หรอก แตกต่างจากแม่เขาคุณนายกำนันจินยอง

     รายนี้รู้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะไกลหรือใกล้ เรื่องใครของให้ถาม แม่นางตอบได้หมด

     "ใช่ เจ้หมิงกับเจ๊กสำลี แกมีลูกชายอยู่คนนึงนะ ได้ยินมาว่าแกส่งลูกไปอยู่ที่กรุงเทพตั้งแต่เด็กเห็นว่าไปอยู่กับญาติที่เป็นน้องสาวเจ้หมิงน่ะ น้องสาวแกไม่มีผัวอยู่ตัวคนเดียวก็เลยเหงาเลยรับหลานไปอยู่ด้วย"

     เห็นไหมแบมแบมบอกแล้ว ไม่มีเรื่องไหนที่แม่เขาจะไม่รู้

     "แต่แม่ก็ไม่ได้รู้อะไรมากหรอกนะรู้แค่นี้จริง ๆ" 

     หืม =_= นี้ขนาดไม่รู้อะไรมากนะ บอกตั้งแต่ต้นเรื่องยังปลายเรื่องเลย 

     น่านับถือจริง ๆ แม่ของหนู

     "เอ่อแล้วนี้หนูกับพี่แจต้องไปด้วยเปล่าจ้ะ แม่จ๋า"

     "ต้องไปสิลูก งานนี้บ้านเราได้รับเชิญไปหมดทุกคนเลย"

     "ทั้งหมดเลยเหรอจ้ะ"

     แบมแบมไม่อยากไปงานเลี้ยงเลย เขาไม่ชอบอะไรแบบนี้ซักเท่าไร ถึงแม้ว่าพ่อกับแม่จะเป็นคนของชาวบ้าน ต้องไปออกงานและพ่วงเขาไปด้วยบ่อย ๆ แต่เขาก็ไม่เคยชินกับมันสักที

     งานเลี้ยงที่พวกผู้ใหญ่ทั้ง สส. ผู้ว่า ปลัด มักใช้เป็นที่หาเสียงทางการเมือง แล้วก็พูดแต่เรื่องของ    ตัวเอง ทั้งที่ไม่ใช่งานของตัวเองแท้ ๆ น่าเบื่อจะตาย เขาไม่ชอบที่จะต้องไปนั่งปั้นหน้ายื่นยิ้ม ให้กับใครต่อใครที่เขาไม่รู้จัก แม้จะเป็นคนที่มียศสูงกว่าผู้เป็นพ่อก็ตาม มันไม่ใช่ตัวของเขาเลย

     "นี่ แม่รู้ว่าหนูไม่ชอบ แต่ว่าเขาเชิญให้ไปด้วยกันหมดทุกคนในฐานะที่เป็นครอบครัวของกำนันลูกรู้ใช่ไหม ถ้าเกิดเราไม่ไปมันจะน่าเกลียด อาจจะทำให้เสียชื่อพ่อกำนันได้นะ"

     จินยองมองลูกชายที่ทำหน้าเบื่อโลก เมื่อพูดถึงเรื่องที่ทุกคนในบ้านต้องไปจะต้องไปงานเลี้ยง แม่อย่างเขารู้ดีว่าลูกชายคนเล็กไม่ชอบเรื่องการออกงานซักเท่าไร เขารู้ว่าแบมแบมไม่ชอบเลยสักนิด แต่เมื่อฐานะของผู้เป็นพ่อ ที่เป็นถึงกำนัน เขาเองก็ไม่ได้อยากจะขัดใจลูกแต่ถ้าทำแบบนั้นแจบอมอาจจะเสียหายได้

     "รู้แล้วจ้ะ" แบมแบมรับคำแม่

     "รู้ก็ดีแล้ว เอาเป็นว่าตามนั้น อ้อแม่ค้าฉันเอาผืนนี้ลายสีน้ำเงิน จ้ะ เท่าไหร่จ้ะ"

     "พันสี่ร้อยละกันจ้ะคุณนายกำนัน ฉันลดให้"

     "ขอบใจนะจ้ะ แหม่ะใจดีจัง อ่ะ นี่จ้ะพันสี่ร้อย ครบนะ"

     จินยองยื่นเงินไปให้แม่ค้า ครบตามจำนวนราคาที่แม่ค้าบอก

     "ครบจ้า ขอบใจนะจ้ะโอกาสหน้าก็อย่าลืมแวะมาซื้ออีกนะ"

     "จ้า ฉันไปก่อนละ ไว้จะมาอุดหนุนแน่นอน ป่ะลูก ไปกัน"

     เมื่อได้ของตามที่ต้องการและจ่ายเงินแล้วจินยองก็เดินออกจากร้านเดินนำลูกชายตรงไปที่รถกระบะที่ตัวเองนั่งมา

     "จ๊ะเอ๋!! แม่จ๋า"

     "ว้ายยยย!! ตาเถร"

     เดินมาดี ๆ จู่ ๆก็มีคนโผล่ออกมาทำให้ตกใจเล่น แบมแบมที่เดินตามหลังแม่มาก็สะดุ้งตกใจไม่ต่างกัน

     คุณนายกำนันหันไปมองคนที่แกล้งหลอกตัวเอง เมื่อเห็นว่าเป็นเจ้ายักกับเจ้าสองเด็กในบ้านที่ตนเอ่ยถามหาก็ยกมือฟาดไปที่หัวคนละป๊าบ โทษฐานที่เล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง

     "นี่แหน่ะ ๆ เล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง"

     "โอ้ย! แม่ ๆ ฉันเจ็บนะจ้ะ"

     "สมควรเล่นอะไรเป็นเด็กไปได้ แม่จ๋าเอาอีกสักทีสิจ้ะ หนูฝาก"

     แบมแบมหันไปพูดกับผู้เป็นแม่ นึกเห็นสมควรที่เจ้าสองคนนี้โดนเพ่งกะบาล เลยฝากแม่อีกสักทีนึง

     "โถ่ ลูกพี่แค่นี้พวกฉันก็เจ็บแล้วนะจ้ะ"

     ยักหันมาพูดกับคนตัวเล็กพร้อมกับลูบหัวตรงที่โดนฝ่ามือเมียกำนันฟาดเข้าให้

     "ชิ แล้วนี้หายไปไหนมาแม่ใช้ให้พวกแกสองคนไปเอาของไม่ใช่ หายหัวไไหนกันมาห่ะ"

     "พวกฉันเปล่าหายนะจ้ะพี่ แค่เดินไปดูไก่ชนมา"

     "นั่นแหล่ะที่เขาเรียกว่าหาย ไปไม่บอกไม่กล่าว ทีหลังจะไปไหนมาบอกกันก่อนเข้าใจไหม"

     "จ้ะ/จ้ะแม่"

     "ไป ๆ ขึ้นรถจะได้กลับบ้านสักที" จินยองพูดขึ้นก่อนจะเดินไปที่รถ

     "ฝากไว้ก่อนเถอะพวกเอ็งสองคน ถึงบ้านเอ็งเสร็จข้าแน่"
     
     แบมแบมพูดคาดโทษทั้งสองคนเสร็จก็ตามไปที่รถที่จินยองเดินนำไปก่อนจะเปิดประตูรถยนต์แล้วพาตัวเองเข้าไปนั่งตามด้วยแบมแบม

     "ไอ้สอง เอ็งว่าลูกพี่จะทำโทษอะไรพวกเราว่ะ"

     ยักหันไปถามสองทันทีที่แบมแบมเดินไป

     "ไม่รู้ ข้าจะไปรู้ได้ไง ลูกพี่ก็ต้องให้เราทำอะไรแพลง ๆ อยู่แล้ว บอกเลยว่าเตรียมตัวบันเทิงได้เลยเอ็งกับข้า"


     หึ บันเทิงล่ะสิมึง!



























อาจจะสงสัยว่า อีไรท์มันทำไมอีก=_=
ไรท์แก้ไขเนื้อเรื่องทำไม?
เพราะว่าไรท์คิดว่า ที่ลงตอนแรกมันไม่โอเค
ก็เลยทำการแก้ใหม่ 
ยังไงก็อย่าลืมกันนะ 
ไรท์จะพยายามมาอัพทุกวัน
จะพยายามค่ะทุกคนนน
ปล.รีดที่รักทั้งหลาย อย่าลืมติด#ลูกเขยมบกันนะ
ช่วยเป็นกำลังใจในการแต่งเรื่องนี้ต่อโดยการคอมเม้น
ไม่ว่าจะติ จะชม จะใส่อารมณ์ จะอินกับเนื้อเรื่อง
อะไรก็แล้วแต่ มันทำให้ไรท์มีกำลังใจในการแต่ต่อ


















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #16 wanwan p (@pa_vi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 07:05
    ทำงี้ก็งานเข้าแล้วล่ะมาร์คเอ้ย
    #16
    0
  2. #15 Fourthfc (@lovejiewza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 23:39
    จะได้จีบมั้ยลูกเขาทีนี้555
    #15
    0
  3. #14 markbamgalaxy (@markbamgalaxy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 22:28
    มาร์คจะจีบลูกเค้าแล้วไปทำงี้จะรอดไหม5555555
    #14
    0
  4. #13 dawlovely38 (@dawlovely38) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 21:47
    555+ ไม่ตายดีแน่มาร์ค
    #13
    0
  5. #12 Toomtam_t (@ToomRaider) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 20:47
    รอค้าบ
    #12
    0
  6. #11 FCjackbam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 18:41
    มาต่อเร๊วค่าาาาาา ~ กำลังสนุกเลยยยยย
    #11
    0
  7. #10 namyentubtim (@namyentubtim) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 10:29
    เฮ้ยดีๆๆชอบดูจ่ะเฮฮา มีสาระ มั้ย!!! 555
    #10
    0
  8. #9 K AMITY (@bam0205) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 22:38
    ชอบกำนันอิมน่ารักมากกกก มาต่อเร็วน้าาาา
    #9
    0
  9. #8 Toomtam_t (@ToomRaider) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 16:14
    ชอบมากๆๆ>//[]//<
    #8
    0
  10. #7 dawlovely38 (@dawlovely38) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 15:54
    แหมชื่อเมีย อิแก่จินยอง 555 ต่อน้าาาา
    #7
    0
  11. #6 KeetapatDongsang (@KeetapatDongsang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 15:41
    ต่อค่ะ
    #6
    0
  12. #5 narakimi (@narakimi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 15:17
    ต่อๆเลยนะไรค์
    #5
    0