คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Short : fic] 1827 รัตติกาลอันเดียวดาย

นภาที่สดใสมันมีเมฆาอยู่เคียงข้าง บัดนี้เมฆาผู้นั้นได้หายไปไหนกัน?

ยอดวิวรวม

308

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


308

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


26
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 มี.ค. 60 / 12:38 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
[Short : fic] 1827 รัตติกาลอันเดียวดาย
------------------------------------------------------------------
สุริยันฉายแสงยามรุ่งอรุณใต้ท้องนภาสีครามเช่นวันวาน  ผู้คนทำงานดั่งเช่นเคย  
เด็กๆวิ่งเล่นหยอกล้อกับแสงแดดเหมือนทุกวัน  ผู้คนต่างมีความสุขเฉกเช่นทุกวัน  
ยามรัตติกาลมาเยือนผู้คนก็ต่างอยู่ในบ้านและนอน   เป็นเช่นนี้ตลอดวันแล้ววันเล่าผ่านไปอย่างเชื่องช้าและเนิบนาบ  

หลายต่อหลายวันและหลายต่อหลายเดือน  

ผู้คนก็ใช้ชีวิตอย่างชินชายามรุ่นอรุณมาเยือนและนอนยามรุ่งอรุณจากไป.....  
ไม่มีผู้ใดสนใจค่ำคืนอย่างรัตติกาลหรือหมู่เมฆที่เคลื่อนตัวอยู่ใต้ฟากฟ้า  

แต่หารู้ไม่สุริยันที่ผู้คนต่างชอบมีผู้หนึ่งอยากให้มันลาลับฟ้าและแทนที่รัตติกาลอันมืดมิด

เด็กหนุ่มเกาะขอบหน้าต่างเหม่อมองออกไปยังผืนนภาแห่งรัตติกาลและหมู่เมฆ
เด็กหนุ่มผู้มีเรือนผมสีน้ำตาล  นัยน์ตาสีเปลือกไม้  หน้าหวานราวกับผู้หญิงมีนามว่า

 'ซาวาดะ  สึนะโยชิ'  

ทุกๆวันของเด็กหนุ่มมักจะสดใส มีเสียงหัวเราะ และมีรอยยิ้มเสมอนั้นคือเมื่อก่อน  แต่เมื่อหลายเดือนมานี้เด็กหนุ่มนั้นมีท่าทีเหม่อลอย ไม่สดใส ไม่ร่าเริง เหตุผมนั้นผู้คนรอบตัวรู้ดีแต่ก็ไม่มีทางแก้  และเป็นอีกวันของสึนะที่เหม่อมองเมฆใต้ฟ้ายามรัตติกาล  ซึ่งเมื่อมองทีไรก็ทำให้สึนะนึกถึงบุคคลที่'คะนึงหา'มากที่สุด

เรือนผมสีปีกกา  นัยน์ตาสีรัตติกาล
เป็นบุคคลที่ไม่ยึดติดหรือผูกมัดกับใครราวกับเมฆที่ล่องลอยดังใจตน

'ฮิบาริ  เคียวยะ'  นั้นคือชื่อของบุคคลนั้น

บุคคลที่เป็นที่รักของสึนะ ใช่! บุคคลที่เป็นที่รัก
ทั้ง2คนเป็นคนรักกัน คบกันมาแล้ว2ปี
แต่อยู่ๆเมื่อ6เดือนที่แล้วฮิบาริก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องลอย  สึนะคิดจะออกตามหาแต่ลางสังหรณ์สุดยอดของเขาบอกให้รอ  สึนะเลือกที่จะเมินลางสังหรณ์ตนแล้วออกตามหา  ตามหามา3เดือนก็ยังหาไม่เจอจึงเลือกทำตามลางสังหรณ์เผื่อทุกอย่างจะดีขึ้น
จนเวลาล่วงเลยมาแล้ว6เดือนแต่ก็ยังไม่พบแม้แต่เงาของผู้เป็นที่รัก

และเป็นอีกวันที่สึนะออกไปเดินเล่นยามกลางคืน  เดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย
ซึมซับบรรยามรัตติกาล  ซึ่งมันทำให้จิตใจที่ร้อนรุ่มตลอดทั้งวันนั้นเย็นลงได้อย่างน่าประหลาด
สึนะเดินมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่บรรไดหน้าศาลเจ้านามิโมริ  สึนะเดินขึ้นบรรไดมายังศาลเจ้า  จะมาไหว้เหมือนทุกๆอาทิตย์ที่ฮิบาริหายไป  สึนะขึ้นมาบนศาลเจ้าก็ต้องเบิกตากว้าง

ร่างสูงโปร่งยืนหันหลังให้สึนะ  
เรือนผมสีปีกกาที่แสนคุ้นเคย...
ผิวขาวที่ราวกับไม่ได้ต้องแสงแดดที่เคยเห็นจนชินตา...

เขาเหลียวหน้ามองข้างหลังเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า  นัยน์ตาสีรัตติกาลที่สึนะหลงใหล...
"ค....เคียวยะ?" สึนะเรียกชื่อคนตรงด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นคงนัก  ดวงตาสั่นไหว  น้ำตาเอ่อคลอ

ฮิบาริหันหน้าและเดินมาหาสึนะพร้อมปาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน
 "กลับมาแล้วนะสึนะ ขอโทษที่ทำให้ต้องรอ"
 ฮิบาริพูดพร้อมยิ้มอ่อนโยน เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงสึนะเท่านั้นที่ได้เห็นและความอ่อนโยนนั้นด้วย 
"อื้ม!" สึนะยิ้มทั้งน้ำตา
 "ค...เคียวยะ แผลที่หัว!!!" สึนะเอ่ยพร้อมชี้ไปที่หัวของฮิบาริ

"เมื่อ6เดือนก่อนไปถล่มแฟมิลี่หนึ่งมาน่ะแฟมิลี่นั้นค่อนข้างมีกำลังในการรบมาก กำจัดได้ก็จริงแต่ฉันก็อาการค่อนข้างสาหัสมากเลยทีเดียว ก็เลยใช้เวลารักษานานน่ะ ไม่ร้องนะคนดี" 

ฮิบาริสวมกอดสึนะแน่น 'หวงแหนและคิดถึง' ตอนนี้ฮิบาริรู้สึอย่างนั้นมาก  สึนะโดนกอดจนจมอกแกร่งของฮิบาริ สึนะกอดตอบ 'คิดถึงเหลือเกิน' ยิ่งคิดสึนะก็ยิ่งกอดฮิบาริแน่นไปอีก

"อย่า.....ฮึก....อย่าทิ้งผมไปอย่างนี้อีกนะเคียวยะ" สึนะพูดแต่ยังสะอื้นไม่หาย
"ครับ ไม่ไปไหนแล้ว หยุดร้องได้แล้วนะ" ฮิบาริพูดพร้อมกอดและลูบหัวสึนะอย่างอ่อนโยน
"อือ..." สึนะขานรับ 

"รักนะเคียวยะ อย่าทิ้งผมนะ" สึนะพูดและเงยหน้ามองฮิบาริ
"รักเหมือนกันสึนะ ไม่ไปไหนแล้วละ ใครจะปล่อยให้เจ้าแมวน้อยที่เอาแต่ซุกอกฉันอยู่คนเดียวอีกละ" ฮิบาริได้ทีก็แหย่สึนะ
"เคียวยะบ้า......" สึนะพูดแต่ก็กอดฮิบาริไม่ยอมปล่อย

และทั้ง2ก็กอดกันอยู่ใต้ฟ้าแห่งรัตติกาล
หมู่เมฆ และดวงดารา เป็นพยานแด่คำสัญญาและความรักของเขาทั้ง2
ที่จะ รัก ดูแล และไม่ทิ้งกัน

ตลอดไป......
                               
------------------------------------------------------------------
                               จบ. [End]
@Writer

นี้เป็นเรื่องแรกที่แต่งเลยค่ะ ดีหรือแย่ จะติหรือจะชม เม้นด้วยนะค้าาาาา><

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 22 มี.ค. 60 / 12:38

บันทึกเป็น Favorite


[Short : fic] 1827 รัตติกาลอันเดียวดาย
------------------------------------------------------------------
สุริยันฉายแสงยามรุ่งอรุณใต้ท้องนภาสีครามเช่นวันวาน  ผู้คนทำงานดั่งเช่นเคย  
เด็กๆวิ่งเล่นหยอกล้อกับแสงแดดเหมือนทุกวัน  ผู้คนต่างมีความสุขเฉกเช่นทุกวัน  
ยามรัตติกาลมาเยือนผู้คนก็ต่างอยู่ในบ้านและนอน   เป็นเช่นนี้ตลอดวันแล้ววันเล่าผ่านไปอย่างเชื่องช้าและเนิบนาบ  

หลายต่อหลายวันและหลายต่อหลายเดือน  

ผู้คนก็ใช้ชีวิตอย่างชินชายามรุ่นอรุณมาเยือนและนอนยามรุ่งอรุณจากไป.....  
ไม่มีผู้ใดสนใจค่ำคืนอย่างรัตติกาลหรือหมู่เมฆที่เคลื่อนตัวอยู่ใต้ฟากฟ้า  

แต่หารู้ไม่สุริยันที่ผู้คนต่างชอบมีผู้หนึ่งอยากให้มันลาลับฟ้าและแทนที่รัตติกาลอันมืดมิด

เด็กหนุ่มเกาะขอบหน้าต่างเหม่อมองออกไปยังผืนนภาแห่งรัตติกาลและหมู่เมฆ
เด็กหนุ่มผู้มีเรือนผมสีน้ำตาล  นัยน์ตาสีเปลือกไม้  หน้าหวานราวกับผู้หญิงมีนามว่า

 'ซาวาดะ  สึนะโยชิ'  

ทุกๆวันของเด็กหนุ่มมักจะสดใส มีเสียงหัวเราะ และมีรอยยิ้มเสมอนั้นคือเมื่อก่อน  แต่เมื่อหลายเดือนมานี้เด็กหนุ่มนั้นมีท่าทีเหม่อลอย ไม่สดใส ไม่ร่าเริง เหตุผมนั้นผู้คนรอบตัวรู้ดีแต่ก็ไม่มีทางแก้  และเป็นอีกวันของสึนะที่เหม่อมองเมฆใต้ฟ้ายามรัตติกาล  ซึ่งเมื่อมองทีไรก็ทำให้สึนะนึกถึงบุคคลที่'คะนึงหา'มากที่สุด

เรือนผมสีปีกกา  นัยน์ตาสีรัตติกาล
เป็นบุคคลที่ไม่ยึดติดหรือผูกมัดกับใครราวกับเมฆที่ล่องลอยดังใจตน

'ฮิบาริ  เคียวยะ'  นั้นคือชื่อของบุคคลนั้น

บุคคลที่เป็นที่รักของสึนะ ใช่! บุคคลที่เป็นที่รัก
ทั้ง2คนเป็นคนรักกัน คบกันมาแล้ว2ปี
แต่อยู่ๆเมื่อ6เดือนที่แล้วฮิบาริก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องลอย  สึนะคิดจะออกตามหาแต่ลางสังหรณ์สุดยอดของเขาบอกให้รอ  สึนะเลือกที่จะเมินลางสังหรณ์ตนแล้วออกตามหา  ตามหามา3เดือนก็ยังหาไม่เจอจึงเลือกทำตามลางสังหรณ์เผื่อทุกอย่างจะดีขึ้น
จนเวลาล่วงเลยมาแล้ว6เดือนแต่ก็ยังไม่พบแม้แต่เงาของผู้เป็นที่รัก

และเป็นอีกวันที่สึนะออกไปเดินเล่นยามกลางคืน  เดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย
ซึมซับบรรยามรัตติกาล  ซึ่งมันทำให้จิตใจที่ร้อนรุ่มตลอดทั้งวันนั้นเย็นลงได้อย่างน่าประหลาด
สึนะเดินมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่บรรไดหน้าศาลเจ้านามิโมริ  สึนะเดินขึ้นบรรไดมายังศาลเจ้า  จะมาไหว้เหมือนทุกๆอาทิตย์ที่ฮิบาริหายไป  สึนะขึ้นมาบนศาลเจ้าก็ต้องเบิกตากว้าง

ร่างสูงโปร่งยืนหันหลังให้สึนะ  
เรือนผมสีปีกกาที่แสนคุ้นเคย...
ผิวขาวที่ราวกับไม่ได้ต้องแสงแดดที่เคยเห็นจนชินตา...

เขาเหลียวหน้ามองข้างหลังเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า  นัยน์ตาสีรัตติกาลที่สึนะหลงใหล...
"ค....เคียวยะ?" สึนะเรียกชื่อคนตรงด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นคงนัก  ดวงตาสั่นไหว  น้ำตาเอ่อคลอ

ฮิบาริหันหน้าและเดินมาหาสึนะพร้อมปาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน
 "กลับมาแล้วนะสึนะ ขอโทษที่ทำให้ต้องรอ"
 ฮิบาริพูดพร้อมยิ้มอ่อนโยน เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงสึนะเท่านั้นที่ได้เห็นและความอ่อนโยนนั้นด้วย 
"อื้ม!" สึนะยิ้มทั้งน้ำตา
 "ค...เคียวยะ แผลที่หัว!!!" สึนะเอ่ยพร้อมชี้ไปที่หัวของฮิบาริ

"เมื่อ6เดือนก่อนไปถล่มแฟมิลี่หนึ่งมาน่ะแฟมิลี่นั้นค่อนข้างมีกำลังในการรบมาก กำจัดได้ก็จริงแต่ฉันก็อาการค่อนข้างสาหัสมากเลยทีเดียว ก็เลยใช้เวลารักษานานน่ะ ไม่ร้องนะคนดี" 

ฮิบาริสวมกอดสึนะแน่น 'หวงแหนและคิดถึง' ตอนนี้ฮิบาริรู้สึอย่างนั้นมาก  สึนะโดนกอดจนจมอกแกร่งของฮิบาริ สึนะกอดตอบ 'คิดถึงเหลือเกิน' ยิ่งคิดสึนะก็ยิ่งกอดฮิบาริแน่นไปอีก

"อย่า.....ฮึก....อย่าทิ้งผมไปอย่างนี้อีกนะเคียวยะ" สึนะพูดแต่ยังสะอื้นไม่หาย
"ครับ ไม่ไปไหนแล้ว หยุดร้องได้แล้วนะ" ฮิบาริพูดพร้อมกอดและลูบหัวสึนะอย่างอ่อนโยน
"อือ..." สึนะขานรับ 

"รักนะเคียวยะ อย่าทิ้งผมนะ" สึนะพูดและเงยหน้ามองฮิบาริ
"รักเหมือนกันสึนะ ไม่ไปไหนแล้วละ ใครจะปล่อยให้เจ้าแมวน้อยที่เอาแต่ซุกอกฉันอยู่คนเดียวอีกละ" ฮิบาริได้ทีก็แหย่สึนะ
"เคียวยะบ้า......" สึนะพูดแต่ก็กอดฮิบาริไม่ยอมปล่อย

และทั้ง2ก็กอดกันอยู่ใต้ฟ้าแห่งรัตติกาล
หมู่เมฆ และดวงดารา เป็นพยานแด่คำสัญญาและความรักของเขาทั้ง2
ที่จะ รัก ดูแล และไม่ทิ้งกัน

ตลอดไป......
                               
------------------------------------------------------------------
                               จบ. [End]


@writer

ติหรือชม เม้นบอกกันด้วยนะค้าาาาาา><

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Goddess of wind / เทพีแห่งสายลม จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 PAT_love_1827 (@smitaxunreuxn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 19:33
    ชอบมากกก
    #4
    0
  2. วันที่ 2 เมษายน 2561 / 21:27
    แล้วเรากลับมาอ่านอีกรอบ สวัสดีค่ะไรท์ อิอิ
    #3
    0
  3. #2 Kudo Seiko (@merts) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 22:00
    ซึ้งอ่า ชอบบ
    #2
    0
  4. วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 13:44
    หวานแหะ
    #1
    0