[ Fic exo ] Master ◇ Chanbaek

  • 97% Rating

  • 12 Vote(s)

  • 82,949 Views

  • 1,470 Comments

  • 4,501 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    131

    Overall
    82,949

ตอนที่ 13 : Master 12 "Before long"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    31 ก.ค. 57

Master 12

“Before long”

 

 

 





 

          ชานยอลตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน 

 

            ร่างบางที่เคยอยู่ในอ้อมแขนตลอดทั้งคืน ตอนนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นหมอนข้างใบใหญ่พร้อมกับโพสท์อิทสีเหลืองแปะเอาไว้พร้อมกับลายมือยุกยิกบนนั้น

 

            ผมมีสอบเก็บคะแนนช่วงบ่าย ต้องรีบไปติวหนังสือกับเพื่อน

          ถ้าหากว่าคุณตื่นมาแล้วจะกลับบ้านเลยหรือจะบอกแม่ผมให้ท่านหาอะไรให้ทานก็ได้

          ผมบอกไว้แล้วว่ามีเพื่อนมานอนบ้าน

                                                                   คิดถึงคุณนะ

                                                                                   

 

            เมื่ออ่านจบก็เกิดรอยยิ้มขึ้นที่มุมปาก  นึกตลกกับสิ่งที่แบคฮยอนบอกกับแม่ว่ามีเพื่อนมานอนที่บ้าน..

           

            แล้วได้บอกไปมั้ยว่าเป็นใครที่มานอนน่ะ ?  เอาเถอะ ถ้าคุณมีคยองเจอเขาเดี๋ยวก็คงจำได้เองนั่นแหละ...

 

            ชานยอลลุกขึ้นจากเตียงทั้งๆ ที่บนร่างกายไม่มีอาภรณ์ซักชิ้นในการปกปิดส่วนต่างๆ  เขาไม่ได้คิดแม้แต่จะหยิบผ้าห่มมาใช้ในการปิดบัง เพราะเขาอยู่คนเดียว.. และถึงแม้ว่าแบคฮยอนอยู่ด้วยกันในตอนนี้เขาก็คงไม่คิดจะใส่เหมือนกัน

 

            เวลาอยู่กับเด็กขี้ยั่วนั่นจะได้ไม่ต้องเสียเวลาในการปลดเปลื้อง..

 

 

 

            มาสเตอร์หนุ่มใช้เวลาในการอาบน้ำเพียงไม่กี่นาทีก็เสร็จเรียบร้อย เสื้อผ้าชุดใหม่ที่คาดว่าแบคฮยอนรับมาจากการ์ดที่นำมาส่งในตอนเช้า ถูกแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าเดียวกัน

 

            และชานยอลก็เห็นว่ามีโพสท์อิทแปะเอาไว้อีกใบนึง

 

 

            เสื้อเชิ้ตช่วยติดกระดุมให้เรียบร้อย

            ไม่ต้องให้มันแหวกกว้างมากเพื่ออวดรอยสักให้ใครต่อใครเขาเห็น

            ผมหวง...

 

            รอยสัก...

 

            มือหนาเลื่อนต่ำไปทางหน้าอกข้างซ้าย ก้มลงมองส่วนนั้นแล้วก็นึกสงสัย.. ทำไมแบคฮยอนเพิ่งจะมาเห็นมัน  ในเมื่อรอยสักนี้ก็อยู่กับเขามานานนับ 10 ปีแล้ว..  จะบอกว่าไม่มีโอกาสได้มองก็ไม่ใช่ ในเมื่อเขากับแบคฮยอนก็เคยมีสัมพันธ์แบบนี้กันมา 2 ครั้งแล้ว และถ้ารวมถึงตอนที่โดนมอมยาด้วยก็เป็น 3 ..

 

            ไม่ใส่ใจ ไม่สังเกต หรืออะไรกันแน่นะเด็กคนนี้...

           

           

            ชานยอลเดินออกมาจากห้องหลังจากที่แต่งตัวเสร็จ  และสิ่งที่ทักทายเป็นอย่างแรกก็คือกลิ่นหอมของอาหารที่โชยออกมาจากห้องครัวชั้นล่างของบ้าน

 

            เรียวขายาวก้าวลงจากชั้นที่สองแล้วตรงไปทางห้องครัว  ปรากฏแผ่นหลังของหญิงมีอายุกำลังวุ่นวายกับการทำอาหารสำหรับเช้านี้ 

 

 

            คุณมีคยอง...เสียงทุ้มเอ่ยเรียก และเจ้าของชื่อก็หันมามอง ก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างจะเบิกกว้างอย่างตกใจ

 

 

            จำผมได้มั้ย? ชานยอลไงครับ

 

            “ชานยอล!? ชานยอลจริงๆด้วย ตายแล้ว...!” เธอหันไปปิดฝาหม้อซุปถั่วงอกแล้วรีบปรี่เข้ามาหาชายหนุ่ม 

 

            มือทั้งสองข้างที่เริ่มมีริ้วรอยไปตามอายุวางลงบนแก้มทั้งสองข้างแล้วจับให้หันไปมา  และลักษณะท่าทางแบบนั้นก็ทำให้คนถูกกระทำถึงกับหลุดขำ

 

           

            หายไปไหนมาตั้งนาน ทำไมไม่ติดต่อแม่มาบ้างหืม ?”

 

            “ผมขอโทษครับ พอดีผมมีธุระต้องไปจัดการก็เลยไม่มีเวลาได้ทำอะไรเลย.. ผมคิดถึงคุณมีคยองมากนะ

 

            คุณอะไรกันล่ะ ไม่ได้เจอกันแค่ 10 ปีนี่ไม่เรียกแม่แล้วหรือไง”  เธอเอ่ยออกมาอย่างน้อยใจ แต่ชานยอลก็รู้ดีว่าจริงๆ แล้วเธอแค่หยอกล้อไปอย่างนั้น

 

            แม่ของแบคฮยอนใจดีและมองโลกในแง่ดีเสมอทำไมเขาจะไม่รู้

 

           

            โธ่.. อย่าน้อยใจผมเลยนะ

           

            “มันน่ามั้ย!”  มือเรียวตีลงบนไหล่แกร่งอย่างนึกหมั่นไส้ ก่อนที่จะโดนชานยอลสอดแขนเข้าไปโอบกอดเอาไว้  

           

            เธอวางมือลงบนหลังกว้างแล้วลูบขึ้นลงเบาๆ ไปอยู่ที่นู่นพ่อดูแลเราดีมั้ยลูก แล้วเราสบายดีมั้ย ?”

 

            “ผมดูแลตัวเองมากกว่าน่ะซิครับ จะเจอกับพ่อก็แค่ตอนที่เขาเรียกไปสอนงาน... ผมสบายดี และผมก็จะไม่ถามด้วยว่าแม่สบายดีมั้ย เพราะผมคอยจับตาดูเอาไว้ตลอดเวลา

           

            จับตาดู ?”  เธอถามอย่างนึกสงสัย แต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรนอกจากการเพิ่มแรงกอดรัดจากเด็กหนุ่ม แล้วนี่ไปทำท่าไหนถึงได้กลับมาอยู่ที่นี่ล่ะลูก ?”

 

            “ผมกลับมาทำงานที่เกาหลีน่ะครับ.. แล้วก็ได้เจอแบคฮยอน

 

            “แล้ว...

 

           

            ยังพูดไม่ทันจบ สายตาก็เหลือบไปเห็นสามีของเธอเดินลงมาจากชั้นสอง  และจากอาการนั้นก็ทำให้ชานยอลต้องผละกอดออกเพื่อมาดูผู้มาใหม่...

 

           

            ตื่นแล้วเหรอคะคุณ

 

            “อืม.. แล้วนั่นใครน่ะ ?”  หันหน้ามามองทางชานยอลแล้วยกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม 

 

            เพื่อนแบคฮยอนน่ะค่ะ เขามาเที่ยวบ้าน

 

            “แล้วทำไมต้อง...” 

 

            “แม่ครับ.. เดี๋ยวผมไปรอที่โต๊ะอาหารนะ”  ชานยอลพูดแทรกออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องครัวและพ่อของแบคฮยอนก็ตามไปติดๆ

 

            ร่างสูงพิงตัวกับกำแพงก่อนที่จะถึงโต๊ะอาหาร แล้วเอ่ยเรียกคนที่เดินตามตนมาด้วยน้ำเสียงปนขำ

 

 

            สวัสดีครับคุณโฮจิน

 

            ...

           

            “อะไรกัน.. นี่คุณจำผมไม่ได้หรือไง ?” 

 

           

            มุมปากยกยิ้มหยันชายมีอายุที่ยืนอยู่เบื้องหน้า  เลิกคิ้วขึ้นข้างนึงคล้ายจะเป็นคำถามที่ต้องการคำตอบยืนยัน และเมื่อไม่ได้คำตอบกลับมา ชานยอลก็ยกแขนขึ้นกอดอก เอียงคอแล้วใช้สายตามองอีกคนด้วยความเหยียดหยาม

 

           

            หึ !ทั้งๆที่ผมก็จำคุณได้ขึ้นใจแท้ๆ

 

            “แกเป็นใครกันแน่ ?”

 

            “ผมเหรอ ? ผัวของลูกคุณไง

 

            แก...!!” 

 

 

            โฮจินปรี่ตัวเข้ามาหา มือข้างหนึ่งกำหมัดไว้แน่นหมายจะใช้มันกระแทกลงบนสันกรามของเด็กหนุ่มที่พูดจายียวนคนนี้  แต่ชานยอลไม่ยอมให้เกิดขึ้น

 

            เขาเอียงตัวหลบไปอีกทางก่อนที่มือนั้นจะเข้ามาถึงตัว  เสียใจจังนะที่คุณจำผมไม่ได้น่ะ

 

            “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!”

 

            “งั้น.. คุณพอจะจำ ปาร์ค ดงฮวาน เพื่อนสนิทของคุณได้มั้ยล่ะครับ

 

                       

            ด.. ดงฮวาน

 

            เหมือนเวลาจะหยุดเดินไปชั่วขณะ  มือที่กำหมัดไว้แน่นคลี่คลายออกแล้วมองเด็กหนุ่มอยู่ซักพัก

 

            ดงฮวานงั้นเหรอ งั้นไอ้เด็กนี่ก็คงจะเป็นปาร์ค ชานยอล ลูกของมันซินะ

 

 

            ดูเหมือนคุณจะจำผมได้แล้วนะ

 

            “แกมีเรื่องอะไรก็ว่ามา !?”

 

            “อย่ารีบสิครับคุณพ่อตา.. ผมมีเรื่องที่จะต้องบอกคุณนะ

 

 

            ชานยอลถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เขาเดินวนไปรอบๆ ตัวของโฮจินเพื่อเป็นการปั่นประสาทให้หวาดระแวงกันเล่นๆ

 

            เขารู้ดีว่าตอนนี้โฮจินคงจะรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร แต่อาจจะยังไม่รู้จุดประสงค์ในการมาที่นี่... และแน่นอนว่าเขาจะไม่บอกมันให้โฮจินได้รับรู้

 

 

            ว่าแต่... คุณนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะครับ

 

            “...

 

                       “หน้าตาส่อสันดานชั่วไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ (:”

 

           

            มือกร้านกำหมัดแน่น เด็กหนุ่มที่มีอายุห่างจากเขานับ 20 ปี กำลังพูดจากำเริบเสิบสันจนยากที่จะควบคุมอารมณ์และการกระทำ  แต่ถ้าหากว่าเขาผลีผลามลงมือทำอะไรมันไปล่ะก็.. สุดท้ายตัวเขาเองนั่นแหละที่จะต้องเดือดร้อน

 

            เรียวขาหยุดยืนอยู่ข้างๆ โฮจิน  ริมฝีปากกระตุกยิ้มร้ายแล้วเอ่ยถ้อยคำที่ทำเอาคนอายุมากกว่าอยากหัวเราะออกมาให้ดังๆ

 

           

            ดูแลแบคฮยอนให้ดีๆ  ก่อนที่ผมจะแย่งคนสำคัญไป อย่างที่คุณเคยทำเอาไว้กับพ่อของผม !”

 

            “... ดูแลเหรอ ? หึ!” เสียงหัวเราะแหบแห้งในลำคอทำเอาคิ้วเข้มกระตุก  มีเรื่องอะไรน่าตลกกัน ?  “เอาซี่ชานยอล! ฉันก็รอเวลานั้นมานานแล้วเหมือนกัน

 

            “หมายความว่าไง ?”

 

            “ก็แล้วแต่แกจะคิด.. ฉันอาจจะพูดยั่วยวนโทสะแก หรืออาจจะพูดออกมาจากใจจริง... ฉลาดที่วางแผนเอาไว้ แกก็ฉลาดที่จะแก้ปัญหาตอนเจออุปสรรคด้วยก็แล้วกัน!”

 

 

            โฮจินพูดทิ้งท้ายเอาไว้แล้วเดินออกไปทันที ไม่ได้รอให้เด็กหนุ่มคราวรุ่นลูกพูดอะไรออกมาให้โมโหอีก

 

            ชานยอลมองตามแผ่นหลังนั้นจนลับสายตา ก่อนที่เขาจะเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับคำถามมากมายในความคิด แต่ก็ช่างเถอะ ไม่ใช่ธุระกงการอะไรที่เขาจะต้องเก็บคำของคนทรยศอย่างโฮจินมาใส่สมอง..

 

            มันก็แค่คำพูดให้เขารู้สึกไขว่เขวก็เท่านั้น...

 

           

            อดทนไว้ กลืนเก็บความทรมานใจ อีกไม่นานเกมจะจบ.. และหมากที่เขาใช้เดินเกมก็จะต้องตาย

 

 

 

Master

 

 

          

           

            คยองซูยืนหอบแฮ่กอยู่ที่ฟากหนึ่งของโต๊ะอาหาร   มือเล็กยกขึ้นเช็ดเหงื่อที่เริ่มประปรายขึ้นบนหน้าผากหลังจากที่เขาเอาแต่วิ่งวนไปมารอบๆ ห้อง

 

           

            คยองต้องไปอ่านหนังสือกับเพื่อนที่ ม. นะพี่จงอิน!”

 

            “โธ่.. พี่ก็บอกแล้วไงครับว่าแค่แปปเดียวน่ะ แปปเดียวจริงๆนะ

 

            คยองก็เห็นพี่จงอินพูดแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ !”  ริมฝีปากเม้มแน่น ใบหน้าขึ้นสะระเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้...

 

            ไม่ได้นอนกันทั้งคืนเลยจริงๆ

 

 

            เมื่อคืนคืออดีต ปัจจุบันคือการเริ่มต้นใหม่นะ จุ๊บๆ  พร้อมกับทำปากจู๋ประกอบอย่างน่ารักน่าชัง ?

 

            คยองซูเบะปากใส่เพราะความหมั่นไส้ ไม่น่าหลวมตัวไปรักคนแบบนี้เลยจริงๆ... เอะอะก็กด เอะอะก็ปล้ำ

 

            อยากจะถามซักคำว่าถ้าวันไหนไม่ได้กันนี่หมันจะแดกมั้ย...

 

 

            คยองไปดีกว่า ไม่อยากยุ่งกับคนกาม

 

            เห้ย อย่าเพิ่ง!” จงอินรีบกระโจนเข้าหาเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังจะหันหลังไปหยิบกระเป๋าเป้ที่วางไว้บนเคาท์เตอร์บาร์  และดูเหมือนเสียงที่ดังกับการพุ่งเข้ามาโดยไม่ทันได้ตั้งตัวของจงอินจะทำให้คยองซูตกใจ ส่งผลให้มือทั้งสองข้างเกิดปฏิกิริยารีเฟล็กซ์

 

            โต๊ะไม้ที่เคยตั้งไว้กลางห้องมีการขยับเคลื่อนที่โดยฝีมือของคยองซู ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่จงอินกำลังพุ่งตัวเข้าหา

 

            และมันก็ช่างพอเหมาะ

 

 

            พอเจาะ...

 

 

            อั่ก !”

 

            “พี่จงอิน!!!”

           

           

           

            เหมือนเวลาหยุดเดินไปเสี้ยววินาที ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วไปหมดจนทำอะไรไม่ถูก

 

            ร่างทั้งร่างค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น ใบหน้าคมคายสีแทนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีซีดเหมือนไร้เลือดมาหล่อเลี้ยง   มือหนาเลื่อนต่ำลงกอบกุมส่วนที่โดนเหลี่ยมโต๊ะกระแทกเข้าอย่างจัง

 

           

            เชี้ย... ไข่กู๊ววว

 

            พ.. พี่จงอิน

 

           

            จงอินแอบได้ยินเสียงร้องเรียกแผ่วเบาด้วยความเป็นห่วง แต่ ณ วินาทีนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจไปมากกว่าลูกชายที่ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างแรงอีกแล้ว

 

            แม่งกระแทกดังปั่ก กูว่าสูญพันธุ์ชัวร์...

 

           

            คยองขอโทษ...

 

            “โอยย...”  เสียงโอดครวญพร้อมกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวผิดรูปยิ่งทำให้รู้สึกผิด

 

            ริมฝีปากยกยิ้มแหยก่อนจะเดินเข้าไปประคองร่างสูงให้ลุกขึ้นยืน แต่ดูเหมือนว่าอีกคนจะไม่ให้ความร่วมมือซักเท่าไร

 

            จงอินฝืนตัวเอาไว้อย่างนั้น ไม่ยอมลุกขึ้นตามที่คยองซูต้องการให้เป็น  ส่วนมือทั้งสองข้างก็ยังคงกุมไว้ที่เดิม

 

 

            พี่จงอิน.. เดี๋ยวคยองพาเข้าไปในห้องนะ

 

            “ที่กระแทกน่ะไข่นะครับ ไม่ใช่แขน จะได้ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

            “อ่า คยองขอโทษ

           

           

            สุดท้ายคยองซูเลยตัดสินใจปล่อยแขนของจงอินแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นข้างๆ กัน  คนตัวเล็กหันไปหาคนอายุมากกว่าที่กำลังโอดครวญเพราะกลัวการสูญเสีย ( ไข่ ) จากนั้นก็เอ่ยประโยคคำถามที่ทำให้จงอินแทบอยากจะลุกเดินหนีถ้าไม่ติดปัญหาว่าเจ็บอยู่ล่ะก็นะ

 

 

            วันนี้... ทุกอย่างจะจบใช่มั้ยฮะพี่จงอิน

 

            “... เจ็บไข่

 

            “ช่วยคุยเรื่องเดียวกันทีฮะ

 

            พี่เจ็บไข่

 

            พี่จงอิน... น้ำเสียงหน่ายถูกปล่อยออกมาพร้อมการถอนหายใจ

 

 

            เห็นแบบนั้นจงอินเลยเลิกเล่น  สีหน้าที่เคยซีดเหลืองกลับมามีเลือดลมอีกครั้ง.. จงอินเอื้อมมือมาดึงรั้งร่างบางเข้าไปกอด เขาหลับตาลงแล้วผ่อนลมหายใจออกมา

 

 

            ทุกอย่างมันจะจบด้วยดี.. อย่าห่วงเลย

 

            “คยองไว้ใจพี่จงอินกับคุณชานยอลนะ

 

            “...

 

            “ถ้าไม่พาเพื่อนคยองกลับมา.. คนที่จะโดนเกลียดไปตลอดชีวิตก็คือพี่จงอิน จำเอาไว้

 

           

            น้ำเสียงและมือเล็กที่จิกลงบนแผ่นหลังทำให้จงอินรู้ดีว่าถ้าแบคฮยอนไม่สามารถกลับมาได้อีกแล้วความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคยองซูคงจะต้องจบอย่างแน่นอน

 

            และเขาเองก็ไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนั้น...

 

 

            คยองซู เชื่อใจพี่นะ..

 

            “...

 

            “พี่รักคยองมาก จะไม่ผิดสัญญาเด็ดขาด

 

           

            ใบหน้าน่ารักเปื้อนรอยยิ้มหลังจากได้ยินคำยืนยันจากชายคนรัก  แขนเรียวดึงร่างของจงอินเข้ามากอดแน่นกว่าเดิม 

 

            รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกัน.. ความรู้สึกลึกๆ มันบอกว่าการห่างกันครั้งนี้ไม่ใช่แค่วันสองวันตามอย่างที่จงอินบอกเอาไว้.. รู้สึกราวกับว่ากำลังจะสูญเสียอะไรซักอย่างไป

 

            แต่ก็หวังว่ามันเป็นแค่สิ่งที่รู้สึกและนึกไปเอง...

 

 

            คยอง...

 

            “ฮะ ?”

 

            “พี่เจ็บไข่อ่ะ

 

 

 

 

 


 

 

 100%

 

 

 

 

 

อินนี่จังเจ็บไข่

            






#Ficmaster

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

 

 

           

 

 

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #1463 chmpx (@chmpx) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 10:06
    คยองซูยังรู้เรื่องอะ พ่อแบคฮยอนมีอะไร ชานยอลรู้จักแบคกะพ่อแม่แบคมานานใช่มั้ย ชานรักน้องจริงๆใช่มั้ย อย่าทำร้ายน้องเลยขอร้องเถอะ
    #1463
    0
  2. #1433 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 16:54
    คืองงอ่ะ? มันต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆแต่ทุกคนรู้หมดยกเว้นแบคงั้นหรอ?? แต่ฮาจงอินอ่ะ พี่เจ็บไข่ 55555555 สงสัยเรื่องบนเตียงกับคยองซูคงจะต้องงดไปซักพักแล้วแหละพี่อินนี่ ไข่พี่เล่นกระแทกกับโต๊ะซะขนาดนี้ 555555
    #1433
    0
  3. #1416 ลำใย เซ'โย๊ะ (@lamyai789) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 18:46
    ขำจงอินจนแม่ด่า 5555555
    #1416
    0
  4. #1374 สายหมอก (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 10:47
    ทุกคนรู้เรื่องหมดยกเว้นหมาแบคคืออัลไรบอกทีแต่ฮาเรื่องพี่อินเจ็บไข่5555555555555
    #1374
    0
  5. #1361 little_chimjung (@annychanomlittle) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 21:05
    คือมีเรื่องไรกัน ? ทุกคนรุ้ยกเว้นแบคอ่อ งงงงงงง
    #1361
    0
  6. #1336 Aomsin Aomza (@aomaom10199) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 23:15
    ฮาจงอิน พี่เจ็บไข่ โถ่จงอินกรูวววว
    #1336
    0
  7. #1249 findylolly (@caramellysugar) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 22:26
    เจ็บไข่ ฮาาา
    #1249
    0
  8. #1224 min-issaree (@min-issaree) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 06:56
    อ๊ากกกกกกกกก กำลังลุ้นเบย มาต่อเลยนะะะะ !!!!! ยอลกล้ายิงแบคไปได้ไงวะะะะะ เลวสุดไรสุดได้ป่ะช่ะ !!
    #1224
    0
  9. #1214 FIQICHUCHADOWB. (@korawan333) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 22:44
    หักมุมมากค่ะ พี่อินๆเจ็บไข่-_-
    #1214
    0
  10. #1183 b-byun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 01:00
    คยองจะโรแมนติคซะหน่อย แต่อิพี่อินก็มัวแต่เจ็บไข่ = =

    ชานกะพ่อแบคนี่รู้จักกันหรอ แล้วแม่แบคนี่แม่ชานหรอ

    เฮ้ยจะมาม่าไหมเนี่ย คงไม่ใช่แม่เดียวกันหรอกใช่ไหม??
    #1183
    0
  11. #1082 Husgin (@jean1218) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 16:26
    จะเกิดไรขึ้นกับแบค ม่ายยยยยยยยยยยนะ
    #1082
    0
  12. #1021 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 22:59
    ฮาจงอิน5555555555
    #1021
    0
  13. #966 mystery94 (@namz_ntrk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 23:54
    สงสารจงอิน เจ็บไข่ 555555555
    #966
    0
  14. #908 Tangmo Arisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2557 / 07:01
    เหมือนจะเริ่มดราม่า5555555555555555555
    #908
    0
  15. วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 10:56
    จงอิน พูดเจ็บไข่บ่อยไปลูกกก555555
    #888
    0
  16. #886 CB_Real (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 09:03
    ฮื้อ น่าสงสานพี่จงอิน ผู้เจ็บไข่ 55555555
    #886
    0
  17. #883 yo_lu (@nuchhda) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 23:41
    บายอนน้อยต้องน่าสงสารแน่ๆเลย
    #883
    0
  18. #873 Klotusty (@vasasiri) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 18:18
    ให้ฟีลอยากเอาไข่ในตู้เย็นปาใส่จงอิน = =
    #873
    0
  19. #872 fangfangs (@24042541) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 17:08
    5555555555 เจ็บไข่ 5555555 ฮาจงอินว่ะ
    #872
    0
  20. #871 Delight.PN (@paew_nonticha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 14:14
    ฮาพี่จงอินอ่ะ เจ็บไข่มากมั้ย 555555555 แล้วชานยอลกับพ่อแม่แบคมีความหลังอะไรกัน? จงอินกับชานยอลกำลังจะทำอะไร? อยากรู้แล้ว ไรท์รีบมาต่อนะคะ
    #871
    0
  21. #870 demon@0@ (@54040249347ammie) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 12:44
    กำจง ฮ่าๆ
    #870
    0
  22. #869 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 12:31
    อะไรยังไงกันชานยอลกับครอบครัวแบค
    #869
    0
  23. #867 ben_xoxo_ben (@ben_xoxo_ben) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 08:37
    สงสารพี่จงอินจังพั่อินแกเจ็บไข่555+
    #867
    0
  24. #866 Phomme` (@kyuminiiz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 08:18
    55555 กัมจงเจ็บไข่ ~~ กำลังจะมีเรื่องดราม่าใช่ไหมเนี่ยย
    #866
    0
  25. #864 { TOEY } (@karaku112) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 07:55
    จงอินก็เอาแต่พูดเรื่องไข่ เอิ่มมม -__-
    #864
    0