[ Fic exo ] Master ◇ Chanbaek

  • 97% Rating

  • 12 Vote(s)

  • 82,932 Views

  • 1,470 Comments

  • 4,502 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    114

    Overall
    82,932

ตอนที่ 15 : Master 14 "It's Beginning" 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5923
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    17 ต.ค. 57

Master 14

“It’s Beginning”

 

 



 

             'ฮึก! พ.. พ่ออย่าตีแบค ฮืออ...

 

            ‘หุบปากเน่าๆ ของแกซะไอ้เด็กเวร! ไอ้นรกส่งมาเกิด!’

 

           

            เสียงตะโกนด่าทอดังก้องภายในบ้านหลังใหญ่

           

            เด็กน้อยด้วยวัยเพียง 5 ปีกำลังนั่งคุดคู้อยู่ข้างตู้ไม้เมื่อกำลังถูกบุรุษเพศชายที่เรียกว่าพ่อมาตั้งแต่กำเนิดลงมือทำร้ายร่างกายจนตามเนื้อตัวมีแต่รอยฟกช้ำ บ้างก็มีรอยถลอกและเลือดซึมออกมา

 

 

           

            ‘ฮือออ...

           

            ‘ถ้าไม่มีแก.. ถ้าไม่มีแกซักคน ฉันก็คง....

 

 

           

           

            เฮือก !

 

            ร่างทั้งร่างสะดุ้งสุดตัว ม่านตาเบิกกว้าง เหงื่อมากมายซึมทุกอณูบนใบหน้า.. แบคฮยอนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อกวาดตามองไปรอบๆ ห้องแล้วเขาไม่เห็นใครทั้งนั้น

 

            ฝันถึงเรื่องเดิมๆ อีกแล้วนะแบคฮยอน...

 

           

            ตื่นแล้วเหรอ...”  เสียงแหบทุ้มที่แสนคุ้นเคยดังขึ้น 

 

 

            ชานยอลก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับชายชุดดำสองคนที่เดินตามหลังมาติดๆ  แบคฮยอนเลิกคิ้วขึ้น ก่อนที่ภาพต่างๆ ที่เกิดขึ้นค่อยๆ ไหลย้อนกลับมา

 

            เขาโดนชานยอลฉีดยาให้นอนหลับไป..

 

 

            คุณทำอะไรผมน่ะชานยอล ?”

 

            “ดูรอบๆ ตัวนายสิ ว่ามีอะไรเปลี่ยนไปหรือเปล่า เขาพูดเพียงแค่นั้นและแบคฮยอนก็ทำตามด้วยการยันตัวขึ้นนั่งบนเตียงขนาดคิงไซส์

 

            ดวงตาเรียวรีกวาดมองไปรอบห้อง  เฟอร์นิเจอร์สีดำสนิทที่ตัดกับวอลเปเปอร์สีขาว.. อุปกรณ์เครื่องใช้ภายในห้องก็แตกต่างออกไปจากเดิม ก่อนที่สายตาจะไปหยุดอยู่ที่กระจกบานใหญ่ที่ติดอยู่บนตู้เสื้อผ้า

 

            เขาอยู่ในชุดที่ดูหลวมโคร่งจนแปลกตา.. เสื้อไหมพรมสีเข้มแขนยาวที่พอช่วยป้องกันอากาศหนาวเหน็บจากข้างนอก

 

 

            ข้างนอก.. เหรอ ?

 

            ด้วยเพราะตอนนี้เป็นเวลากลางคืน ดังนั้นไม่ยากเลยซักนิดที่จะทำให้แบคฮยอนรู้สึกผิดสังเกตกับตึกรามบ้านช่องที่ปรากฏอยู่นอกหน้าต่างข้างๆ กับตู้เสื้อผ้า

 

            แสงไฟหลากสี หิมะที่โปรยปรายลงมาไม่หยุด กับอาคารสูงเด่นที่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษที่พอจะทำให้เดาได้ไม่ยากว่าขณะนี้เขากำลังอยู่ที่ไหน

 

            Casino

 

 

            “ยินดีต้อนรับสู่บ้านของฉัน..”  เสียงทุ้มเอ่ยเรียบนิ่งในขณะที่ดวงตาคู่คมยังคงจับจ้องอยู่กับแผ่นหลังบาง

 

            ชานยอลเดินเข้าไปใกล้จนอยู่ในระยะประชิดก่อนที่เขาจะโน้มกายต่ำลงไปกระทั่งใบหน้าอยู่ข้างหู  ริมฝีปากหยักที่มีกลิ่นอ่อนของบุหรี่เจือปนอยู่ขยับพูด..

 

            น้ำเสียงของชานยอลเย็นชา...

 

 

            ยินดีต้อนรับเข้าสู่การเริ่มต้นใหม่ของชีวิตนาย

 

 

            เย็นชาจนทำให้คนฟังรู้สึกเย็นเหยียบตั้งแต่ร่างกาย.. รวมไปทั้งหัวใจ

 

 

            แบคฮยอนหันกลับมาด้วยแววตาตื่นตระหนก สายตาหวาดระแวงเริ่มสอดส่องไปทั่วคล้ายกับเด็กน้อยที่กำลังหลงทาง ก่อนที่จะหยุดลงที่ชายหนุ่มร่างสูงข้างๆ ที่ยังคงตีหน้านิ่งสนิท

 

           

            ค.. คุณพาผมมาที่นี่ทำไม ?”

 

            “....

 

            “นี่ ! ชานยอล...

 

            “ฉันบอกแล้วไงว่าที่นี่จะเป็นสถานที่เริ่มต้นชีวิตใหม่ของนาย”  ชานยอลพูด

 

            มือหนาส่งมาลูบไล้ที่ข้างแก้มขาวซีด  การกระทำของเขา.. ท่าทางของเขาช่างดูอบอุ่นจนน่าหลงใหล แต่แท้จริงแล้วไม่เลย

 

            สายตา น้ำเสียงของเขามันทำให้แบคฮยอนรู้สึกหนาวเหน็บ  หนาว.. มากกว่าการไปยืนกลางพายุหิมะเสียอีก

 

 

            จดจำที่นี่เอาไว้ชั่วชีวิต...

           

            “...

 

            “ลาสเวกัสที่เป็นบ้านเกิดของฉัน  มันคือสถานที่ที่จะเปลี่ยนชีวิตนายไปตลอดกาล

 

           

           

 

           

            ปล่อยผมออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้นะ !! ใครที่อยู่ข้างนอกน่ะ ผมบอกให้เปิดไงเล่า !!”

 

            เสียงตะโกนพร้อมกับเสียงถีบประตูดังติดกันตลอดทั้งชั่วโมงหลังจากที่ชานยอลเดินออกไปจากห้อง  บอดี้การ์ดสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ทำได้เพียงถอนหายใจออกมา  แต่ไม่ใช่เพราะความรำคาญ .. เป็นเพราะพวกเขากำลังสงสารแบคฮยอนต่างหาก

           

            เด็กหนุ่มวัยเพียง 19 ปีที่เข้ามาทำงานในผับ Master ด้วยความบังเอิญ  ไม่รู้ควรจะเรียกสิ่งที่เกิดขึ้นว่าอะไร  จะเรียกว่าพรหมลิขิตก็ไม่ใช่

           

            เพราะผลที่ออกมามันเป็นเหมือนเวรกรรมเสียมากกว่าที่ทำให้ชีวิตของแบคฮยอนต้องมาเจอเรื่องร้ายแรงแบบนี้ ทั้งๆ ที่เจ้าตัวก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลยแม้แต่นิดเดียว

           

            ไม่เคยรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น.. ไม่รู้เลยว่าทำไมชีวิตของเด็กหนุ่มต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้

 

 

            ได้โปรด.. ปล่อยผมไปที...

 

           

            เสียงเอะอะโวยวายเริ่มเบาลงแปรเปลี่ยนเป็นการอ้อนวอน 

 

            แบคฮยอนหันหลังพิงกับบานประตูแล้วปล่อยตัวให้ไถลลงมานั่งกับพื้น  หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อรื้นขึ้นมาที่ขอบตา รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าจนต้องยกมือขึ้นมาปิดเอาไว้

 

            เกิดอะไรขึ้น.. ชานยอลที่แสนอ่อนโยนของเขาหายไปไหน  ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้

 

            ทำไมชานยอลถึงต้องมองเขาด้วยสายตาแบบนั้นกัน

 

 

            ฮึก.. ปล่อยผมไป

 

 

           

            ความสับสนบวกกับความน้อยใจทำให้น้ำตาไหลออกมาอย่างสุดจะกลั้น  ริมฝีปากเม้มแน่น พยายามไม่ให้เสียงสะอื้นดังออกไปข้างนอก แต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดี

 

            เสียงสะอื้นไห้ดังออกไป แม้จะเพียงแผ่วเบาแต่ก็ชัดเจนสำหรับชายชุดดำทั้งสองที่ยืนอยู่หน้าห้อง  พวกเขาหันไปมองหน้ากัน ในใจต่างก็มีคำตอบที่คล้ายคลึง.. อยากช่วยแต่ทำอะไรไม่ได้  หากใครคนใดคนหนึ่งขัดคำสั่งจากชานยอลหรือนายใหญ่ของบ้าน มีหวังคงได้โดนจองล้างจองผลาญไปทั้งชีวิตแน่ๆ...

 

 

            “เด็กนั่นร้องไห้หรือไง ?”    เสียงทุ้มที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นบริเวณบันไดก่อนถึงห้อง

 

           

            การ์ดทั้งสองคนรีบยืนอยู่ในท่าทางที่ควร สีหน้าสงบนิ่งถูกกลับมาแต่งเติมบนใบหน้าแล้วรายงานผลให้ชานยอลได้รับฟัง

 

           

            ครับ.. เพิ่งร้องไห้ได้ไม่ถึง 10 นาที

 

            “แล้วได้โวยวายอะไรหรือเปล่า ?”

 

            “หลังจากที่คุณชานยอลออกไป เขาก็เอาแต่อาละวาดครับ” 

 

 

            ชานยอลพยักหน้ารับ  ร่างโปร่งเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าการ์ดทั้งสอง  แววตานิ่งสงบมองไปที่ประตูไม้บานนั้นคล้ายกับว่าจะมองทะลุเข้าไปจนเห็นว่าแบคฮยอนกำลังทำอะไรอยู่  แต่ภาพที่เกิดขึ้นคงเป็นเพียงจินตนาการ

 

            จะให้แบคฮยอนเห็นไม่ได้  ให้เห็นสายตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด

 

 

            สังเกตไว้อย่าให้คลาดสายตาเด็ดขาด...

 

           

            เพราะถ้าแบคฮยอนสบตากับเขาในตอนนี้...

 

 

            ถ้าแบคฮยอนหลุดออกไปได้ พวกแกจะต้องตายแทนมัน

 

           

          คงจะได้รู้ว่าตัวเขาเองก็กำลังอ่อนแอไม่แพ้กัน

           

           



 M a s t e r

 

 



 

 

            ‘แล้วแบคฮยอนจะได้เจอพี่อีกทีตอนไหนเหรอฮะ ?’

 

            เสียงใสดั่งแก้วของเด็กน้อยถูกเปล่งออกมาจากลำคอ  เป็นคำถามเดิมๆ ที่แบคฮยอนเอ่ยถามอีกคนมาเกือบร้อยครั้งแล้ว แต่คนที่ถูกถามก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะรำคาญหรือแสดงอาการอะไร

 

            นอกจากการย่อตัวนั่งลงตรงหน้าแล้วยกมือขึ้นเกลี่ยหางตาที่มีน้ำตาปริ่ม

 

 

            พี่ไปไม่นานหรอก..

           

            ‘จริงๆ นะ ไม่หลอกแบคฮยอนนะฮะ’  ดวงตาเบิกกว้างอย่างยินดีในคำตอบที่ได้รับ  และการกระทำกับสีหน้าเช่นนี้ก็เป็นเหมือนอย่างเดิมเช่นกัน

 

            เด็กหนุ่มร่างสูงวัย 20 ปีพยักหน้ารับพร้อมกับรอยยิ้ม  เขาส่งมือไปยีผมเด็กน้อยเล่นๆ ซึ่งแบคฮยอนก็ส่งยิ้มหวานกลับมา จากนั้นคำถามใหม่ที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้ยินก็ถูกส่งออกมาให้สะอึกเล่นๆ

 

           

            พี่รักแบคฮยอนมั้ย.. ?’ 

 

 

            เขาทำเพียงนิ่งเงียบไปแทนคำตอบ..

 

            แก้วตาใสจับจ้องใบหน้าคมคายอย่างคาดคั้น หากเด็กน้อยด้วยวัยเพียง 9 ปีจะคิดว่าเป็นความรักแบบพี่น้องมันก็ไม่ผิดแปลกอะไร..

 

            ใช่... มันคงไม่แปลกถ้าเขาเองก็คิดเช่นเดียวกันกับแบคฮยอน

 

 

            รีบกลับมานะ แบคฮยอนจะรอพี่กลับมา  พี่ห้ามมีแฟนนะ เราสัญญากันไว้แล้วว่าโตขึ้นเราจะแต่งงานกัน ฮ่าๆ

 

            ‘อืม.. พี่สัญญา

 

            ‘แบคฮยอนรักพี่ชานยอลนะฮะ

 

 

            รัก...

 

            รักพี่ชานยอล....

 

 

 

           

            “ชานยอล !”

 

           

            ตึง!

           

            “อะ.. ขอโทษครับ”  ร่างสูงรีบลุกขึ้นโค้งตัวเป็นการขอโทษหลังจากที่เขาเผลอเหม่อลอยแล้วปล่อยให้หนังสือที่วางอยู่บนตักล่วงลงบนพื้นจนเกิดเสียงดัง

 

            นี่เขา.. คิดถึงแบคฮยอนมากขนาดถึงขั้นเก็บมาคิดเลยหรือไงกัน

 

           

            ฉันพูดอะไรไปแกได้ฟังฉันบ้างมั้ย ?”

 

            “... ขอโทษครับ”  ชานยอลนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเดิมหลังจากที่เก็บหนังสือขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะทำงานเรียบร้อยแล้ว

 

            เป็นเวลาเกือบ 2 ชั่วโมงที่เขากับพ่อเข้ามานั่งคุยกันอยู่ภายในห้องทำงาน  ในช่วงแรกๆ เขาก็ตั้งใจฟังเป็นอย่างดี แต่เมื่อเวลาผ่านไปเขาก็เอาแต่พะวงว่าแบคฮยอนจะทำอะไรอยู่ ทั้งๆ ที่ความจริงไม่มีความจำเป็นเลยซักนิดที่เขาจะต้องนึกถึงเด็กนั่น

 

            สิ่งที่ควรทำคือการคิดหาทางทรมานแบคฮยอนมากกว่าไม่ใช่หรือไง

 

 

            ฉันบอกว่าฉันจะขยายกิจการ.. คาสิโนของเราจะเพิ่มสาขามากขึ้น ฉันติดต่อกับเจ้าของตึกเอาไว้แล้วว่าจะซื้อต่อเขา  ส่วนผับที่เกาหลีที่แกดูแลอยู่ฉันก็อยากให้แกพัฒนาขึ้นให้ดีกว่าเดิมอีกซักนิด..

 

            “ครับ

 

            “แล้วฉันจะให้เซฮุนมีส่วนในการบริหาร Master ของแก

 

            “...

 

            “ไม่ขัดข้องอะไรใช่มั้ย ?”  เสียงแหบตามสภาพอายุของดงฮวานเอ่ยถาม  ซึ่งชานยอลก็พยักหน้าตอบแล้วเบือนสายตาหนีไปทางอื่น  น้องมันก็โตขึ้นแล้ว ฉันอยากให้แกฝึกๆ งานให้มันบ้าง

 

            “เพื่อให้มันมาแทนที่ผมใช่มั้ย ?”

 

            “ฉันจะไปพักผ่อนแล้ว.. แกเองก็ไปพักได้แล้วเหมือนกัน เดินทางเหนื่อยมาทั้งวัน  ดงฮวานลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปจนถึงหน้าประตู  แต่แล้วขาทั้งสองข้างก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงทุ้มจากคนที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา

 

           

            อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าพ่อจะทำอะไร...

 

            “...

 

            “จะแผนการอะไรของพ่อก็ตามแต่ ผมไม่สนใจ.. แต่ผมขอให้รู้ไว้ว่าที่ผมยอมพ่อทุกอย่าง ผมทำเพื่อโอเซฮุน  ชานยอลลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปหยุดอยู่ข้างหลัง  เขาหลับตาลงเพื่อหลบซ่อนความรู้สึกที่แสดงออกมาทางสายตาอย่างปิดไม่มิด  ไม่ว่าพ่อจะคิดวางแผนอะไรไว้ก็ตาม.. รู้ไว้เถอะว่าผมเตรียมรับมือเอาไว้หมดแล้ว

 

            แก...

 

            “และผมมั่นใจว่าตอนจบของเรื่องนี้.. คนที่เจ็บปวดมากที่สุดต้องไม่ใช่ผมแน่นอน

 

 

            ชานยอลถอยหลังออกมาพร้อมกับจังหวะที่ดงฮวานหันกลับมาเช่นกัน ทั้งคู่สบตากันเพียงครู่เดียวเท่านั้นก่อนที่ชานยอลจะเป็นฝ่ายเดินออกไปจากห้องก่อน

 

            สิ่งที่เขาพูดกับดงฮวานไม่ใช่คำขู่ ไม่ใช่การพูดพล่อยๆ เพื่อให้คนที่เขาเรียกว่าพ่อต้องรู้สึกขุ่นเคืองใจ  แต่เป็นเพราะเขารู้.. ชานยอลรู้ดีเกี่ยวกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ดงฮวานคิดเอาไว้  เขารู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้

 

            แต่เขาก็ยังยินดีที่จะเป็นหมากให้ดงฮวานใช้เดินจนกว่าจะเอาชนะศัตรูได้

 

          ไม่ได้เรียกว่าโง่ แต่เขาคิดว่าสิ่งที่เขาทำมันคือการตอบแทนบุญคุณ..

 

 

            ชานยอลเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนของเขาที่ตอนนี้มีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในนั้น  บอดี้การ์ดทั้งสองโค้งศีรษะให้ก่อนที่จะพากันเดินแยกย้ายออกไปอย่างรู้หน้าที่

 

            เขาเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าทั้งห้องมืดสนิทไปแล้ว และบนโซฟาก็มีร่างเล็กนอนคุดคู้อยู่โดยที่ไม่ได้ห่มผ้าห่มเลย

 

            คิดว่าตัวเองแข็งแรงมากจนสามารถต่อสู้กับอากาศหนาวเย็นพวกนี้ได้หรือไงกันเด็กคนนี้ ?

 

           

            ชานยอลเดินตรงไปหา เขาจัดการซ้อนตัวเด็กน้อยขึ้นมาอุ้มเอาไว้แนบอกอย่างเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้ตื่นขึ้นมาโวยวาย   ซึ่งเขาก็ทำสำเร็จ.. แบคฮยอนไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างที่กลัว จนกระทั่งเขาวางร่างบางไว้บนเตียงแล้วตัวเขาก็ขึ้นไปนอนอยู่ข้างๆ

 

            ไออุ่นจากร่างกายดึงดูดให้คนที่กำลังหลับใหลเขยิบตัวเข้าหาแล้วซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้าง

 

            มือหนาวางลงบนกลุ่มผมสีดำสนิทที่เขาเป็นคนพาแบคฮยอนไปย้อมเองเมื่อตอนนั้น.. ตอนแรกๆ ที่เขากับแบคฮยอนได้กลับมาเจอกันในฐานะคนแปลกหน้า

 

            แบคฮยอนไม่มีชานยอลอยู่ในห้วงความทรงจำเลยหรือไงกัน.. ไม่มีแม้แต่นิดเดียวเลยหรือไง...

 

 

            อืออ...”  เสียงครางแผ่วพร้อมกับการขยับกายเล็กน้อยทำให้ชานยอลอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปหาแล้วใช้ริมฝีปากกดลงเบาๆ ที่หน้าผากของอีกคน

 

            แขนแกร่งดึงรั้งเอวบางเข้าแนบกาย  ชานยอลปิดตาลงอย่างอ่อนล้าเพราะตัวเขาเองก็ต้องการจะนอนพักบ้างแล้วเหมือนกัน  แต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องตื่นให้ทันก่อนที่แบคฮยอนจะลืมตาขึ้นมา

 

            เขาไม่อยากให้แบคฮยอนตื่นขึ้นมาแล้วเจอเขานอนอยู่ข้างๆ

 

            สิ่งที่เขาต้องการน่ะ.. คือการให้แบคฮยอนรับความทรมานที่เขากำลังจะมอบให้ต่อจากนี้ต่างหาก !

 

 

 

100%

 

 

        

 

 

 

 

 

 

 

            แม่เจ้าโว้ยยยยย หายไปนานกลับมาได้แค่นี้ 55555 สวัสดีค่ะ ฮัลโหลๆ คิดถึงหนูอ๊ะเปล่าเบเบ้ >3<  คิดถึงจุงเบยยย โปรเจคใกล้เสร็จแล้วนะ อย่าเพิ่งทิ้งกันไปเด้อ ช่วงนี้ก็มีงานเข้ามาเรื่อยๆ แต่จะพยายามเคลียร์แล้วมาอัพนะคะ

            สำหรับเรื่องจะเปิดจอง ขอโทษจริงๆ ที่คงต้องเลื่อนไปก่อน เพราะอุ๋มยังไม่มั่นใจเรืองจำนวนหน้า กลัวว่าจะไม่ถึงตามที่กำหนดไว้ เอาเป็นว่าไม่เกิน 300 – 320 แน่นอนค่ะ เก็บใจเอาไว้รอเนาะ 5555

 

            อย่าเพิ่งทิ้งกันไปน๊า มาคุยกับหนูได้ในแท๊ก #Ficmaster แล้วก็ทวิตเตอร์นะคะ @_Lacto 

           

 

 

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

64 ความคิดเห็น

  1. #1465 chmpx (@chmpx) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 10:22
    อะไรของชานยอลกันแน่ว่ะ เป็นโรคอ่อ ทำอะไรเพื่อเซฮุน เหมือนจะรักแบคมากแต่ก็จะทรมาน เป็นบ้าใช่มั้ยชานยอล
    #1465
    0
  2. #1444 izfxrn (@fxrn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 23:30
    จะเปงไบโพลาร์แล้วเหว้ยยย
    #1444
    0
  3. #1435 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 18:53
    ถ้าคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่มันมีความสุขก็ทำไปเหอะชานยอล 
    #1435
    0
  4. #1418 ลำใย เซ'โย๊ะ (@lamyai789) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 19:08
    ชานยอลจะทำอะไร
    #1418
    0
  5. #1384 Kanokorn Thouchalee PH (@aofapp_01) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 18:54
    งง ไปหมดแล้ววว
    #1384
    0
  6. #1376 สายหมอก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 11:13
    ชานเลวทำแบบนี่กะอิบี๋ได้งัยว่ะ
    #1376
    0
  7. #1355 Chiraphon Chanthabutr (@0801862561) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 19:47
    เฮ้ยยยคืออะไรยังไงทำไมพี่ชานทำงี้ ไม่สงสารแบคหรอ
    #1355
    0
  8. #1338 Aomsin Aomza (@aomaom10199) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 23:19
    ชานเลวว่ะ ไมทำงี้กะแบคล่ะ!! เราสงสารแบคน้าาา
    #1338
    0
  9. #1250 findylolly (@caramellysugar) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 22:35
    อะไรยังไงคะ ชาน
    #1250
    0
  10. #1216 FIQICHUCHADOWB. (@korawan333) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 22:50
    โถ่ถังงงงงงงงงงงงงงงงTAT
    แอร้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #1216
    0
  11. #1193 b-byun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 16:40
    เอาแบคมาทรมานทั้งที่รักเขา

    จะสงสารฝ่ายไหนดีเนี่ยโว๊ยยยยยยย
    #1193
    0
  12. #1109 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 23:13
    ทำไมต้องทำกับแบคแบบนี้ด้วยอ่ะ
    #1109
    0
  13. #1099 Yahhh~ (@-yasumin201-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 09:51
    แบคโดนขืนใจ แต่ด้วยยาปลุกเลยเคลิ้ม พอเสร็จแล้วก็มีสติก็ร้องไห้ เกลียดชานยอล จะเป็นแบบนี้ไหม -,.- ( เราไม่ต้องการดราม่าอ่ะ งื้อ T^T )
    #1099
    0
  14. #1090 I\'Am Romance\'zz (@babyambeak) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 22:56
    ไรท์กลับมาตามคำเรียกร้องงงงเย้ๆๆๆๆๆ....รักฟิคเรื่องนี้ๆๆที่สุด
    #1090
    0
  15. #1089 Fah yayaya (@happyviruses) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 16:45
    ยอลแค้นไรแบคคคคคคค 
    #1089
    0
  16. #1088 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 13:06
    ไม่เข้าใจทำไมชานยอลต้องทำกับแบคอย่างงี้ แก้แค้นอะไรแบคมันทำไรผิดว้าาาา? 
    #1088
    0
  17. #1087 annie2011 (@beebamboo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 00:08
    ชานแกไปแค้นอารายหนัหนากับแบคเนี่ยไม่เข้าใจ
    #1087
    0
  18. #1086 Husgin (@jean1218) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 22:20
    ฮ่วยยๆๆๆ เรื่องนี้ซับซ้อนดีแท้ มาอัพต่อเร็วไรท์ ไฟท์ติ้ง~
    #1086
    0
  19. #1085 lovexoforever (@ben_xoxo_ben) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 22:09
    เย้ยยยยยยยยย ไรท์ของเราcomebackแล้ววว>< สงสารแบคจังอ่าไรท์จ๋าา T^T
    #1085
    0
  20. #1084 Delight.PN (@paew_nonticha) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 18:03
    ชานยอลกับแบคเคยรู้จักกันมาก่อนสินะ แต่แบคกลับจำพี่ชานยอลของตัวเองในตอนนั้นไม่ได้ซะแล้ว ชานยอลก็ดูรักแบคดีนี่นา แล้วจะทำให้แบคเจ็บปวดทรมานเพื่ออะไรกัน? อยากรู้ว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้ สงสารแบคนะ TT
    #1084
    0
  21. #1075 Kukkik-vsn (@kukkik-vsn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 10:52
    อ๊ากกกกกก ทำไมมันเป็นปริศนาขนาดนี้ ทำไมพี่ชานถึงต้องทำแบบนี้หล่ะ ทำเพื่อตบตาดงฮวานชิมิ แล้วดงฮวานมีแผนอะไรกันนนนนนนนนนนน ไม่นะ อยากอ่านต่อแล้ว ไรท์รีบๆมาต่อนะคะ สู้ๆ 
    #1075
    0
  22. #1071 xoxo_b (@xoxo_b) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 15:14
    อยากรู้จังว่าทำไมชานยอลต้องแค้นแบคขนาดนี้~_~
    #1071
    0
  23. #1070 xoxo_b (@xoxo_b) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 11:56
    นี่มันเกิดอะไรขึ้นนน สงสารแบคมากกก
    #1070
    0
  24. #1069 lekfedfeah (@lekfedfeah) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 10:45
    ไรท์รีบมาอัพนะคะ มันค้างงง 》《
    #1069
    0
  25. #1068 ` annasui ♡ (@Dizx-anna) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 11:22
    แล้วแกจะทำทำไมชานยอลลลลลลลลลลล เจ็บปวดง่ะะะะะะะะ T _ T
    #1068
    0