ตอนที่ 11 : บทเรียนที่ 10 : "ความรักไม่ผิด"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    9 มิ.ย. 61



ผมแต่งงานแล้วแบคฮยอน

 

แต่งงานแล้ว...

คำนี้มันดังก้องอยู่ในหัวของผมมาตลอดนับตั้งแต่วันนั้นที่ผมเดินออกจากห้องของอาจารย์ชานยอลเงียบๆ โดยไม่ได้กล่าวคำลาอะไรกันเลยสักครั้ง และเขาก็ไม่ได้เลือกที่จะรั้งเอาไว้เพื่ออธิบายอย่างอื่นให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้น

โอเค... ผมกับเขาเราไม่ได้มีข้อผูกมัดใดๆ ต่อกันและอาจารย์ชานยอลก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว มันไม่แปลกเลยที่เขาต้องการจะสร้างครอบครัวเป็นของตัวเอง ใช่... มันไม่แปลก ผมบอกตัวเองอย่างนั้นมาตลอด การที่เขากับไอรีนต่างก็มาหาผม ไม่สิ... เขาก็แค่มาที่บาร์โฮสต์ มาเพื่อระบายความใคร่หรืออาจจะเติมเต็มส่วนที่ขาดตกบกพร่องของตัวเองไปเพราะเท่าที่ผมสังเกตคือทั้งคู่อาจจะไม่ได้อาศัยอยู่ร่วมกันจึงไม่ค่อยมีเวลาให้กันเท่าไหร่นัก

ห้องของอาจารย์ชานยอลเหมือนห้องของคนโสดไม่มีผิด เขาไม่มีรูปคู่ตั้งไว้หัวเตียง รูปถ่ายพรีเวดดิ้งที่แสนหวานแหวว หรือแม้แต่เสื้อผ้าของผู้หญิงในตู้เสื้อผ้าก็ไม่เคยมีให้เห็นสักครั้ง มีก็แต่ห้องที่สะอาดผิดวิสัยชายโสด แต่จากที่เห็นผมว่าอาจารย์อาจจะเป็นคนที่ทำความสะอาดเองทั้งหมดเพราะเขาเป็นคนที่รักความสะอาดน่าดู ดูจากการแต่งตัวแสนเนี้ยบของเขา เสื้อผ้าที่เป็นระเบียบไม่มีแม้แต่รอยยับนั่น

แล้วแบบนี้ผมจะไปตรัสรู้ได้อย่างนั้นเหรอว่าเขามีคู่ครองอยู่แล้ว...

ผมเลือกที่จะไม่คุยกับเขาอีกเลย แม้แต่หน้าผมก็เลือกที่จะหลบเลี่ยงด้วยการเหม่อออกไปนอกหน้าต่างแทน ผมพยายามทุกทางที่ทำให้เราไม่ต้องพูดคุยอะไรกันมาก แม้แต่งานที่ผมทำไม่ค่อยได้และไม่ค่อยอยากจะทำผมยังตั้งหน้าตั้งตาทำจนสำเร็จเพื่อส่งๆ ไปให้จบจะได้ไม่ต้องโดนเรียกไปต่อว่า หรืออะไรก็ตามแต่ที่จะต้องทำให้ผมได้อยู่กับเขาอีก

ผมไม่อยากพูด ไม่อยากอยู่ใกล้ เสียงก็ไม่อยากได้ยิน ไม่ต้องเจอกันเลยก็ยิ่งดี

นั่นแหละ... ผมบอกกับตัวเองอย่างนั้น พยายามปลอบใจตัวเองสุดฤทธิ์เพื่อจะได้ไม่ต้องช้ำใจไปมากกว่านี้ ผมบอกกับตัวเองว่าผมไม่ได้รู้สึกชอบ ไม่ได้มองว่าเขาเป็นคนพิเศษ เขาก็แค่ลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการและจากไปเหมือนอย่างทุกคน

ทำอะไรอยู่ ?”

เซฮุนทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ผมพร้อมยื่นไอศกรีมมาให้

เราอยู่กันที่สวนสนุกเมื่อวันนี้ผมกับเซฮุนต่างก็ไม่มีเรียนเหมือนกัน เราเจอกันที่บาร์โฮสต์เหมือนอย่างทุกวันที่ผ่านมาและน่าแปลกที่อยู่ดีๆ เขาก็เดินเข้ามาหาผมแล้วชวนให้เรามาเที่ยวด้วยกันที่นี่หลังจากที่ไม่ได้คุยกันมาสักพัก

ผมรับไอศกรีมที่เขาอาสาเดินไปซื้อให้หลังจากผมอ้วกแตกไปแล้วกว่าสิบรอบเมื่อโดนบังคับให้ขึ้นเครื่องเล่นที่น่าหวาดเสียวตั้งแต่ที่เริ่มมาถึง เขาเอาแต่หัวเราะอย่างสนุกสนานเมื่อเห็นว่าผมแหกปากร้องจนคอหอยแทบแตกทุกครั้งที่เครื่องเล่นพร้อมจะเหวี่ยงผมออกจากนอกโลก แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังแอบเห็นว่าเวลาที่เซฮุนหัวเราะจนตาตี่ๆ นั่นแทบจะปิดลงมันน่ารักขนาดไหน

เซฮุนยังคงเป็นเซฮุนคนเดิม เขายังคงน่ารักเสมอในสายตาของผม

ฉันจะไม่ขึ้นเครื่องเล่นบ้าๆ นั่นกับนายอีกแล้ว

ฮ่าๆ ฉันนึกว่านายจะชอบมันสะอีก

ชอบก็บ้าแล้ว!”

ผมตะคอกใส่ก่อนจะหันกลับมากัดไอติมคำโตๆ เข้าปากเผื่อมันจะช่วยบรรเทาอาการวิงเวียนได้บ้าง นี่ยังดีที่วันนี้อากาศค่อนข้างเย็น ไม่อย่างนั้นมีหวังผมคงได้เป็นลมแดดไปอีกกระทงแหงๆ

นายอยากเล่นอะไรดีล่ะ ให้เลือกเลย

อยากเล่นอะไรงั้นเหรอ ?”

ผมมองไปรอบๆ ตัวและพบว่าแถวนี้เหมือนจะมีแต่เครื่องเล่นของเด็กๆ ประเภทม้าหมุนอะไรประมาณนั้น แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้จิตใจของผมวูบโหวงขึ้นมาได้อีกเมื่อได้เห็น...

ผมเพิ่งจะสังเกตว่าแถวนี้จะมีเพียงคู่รักหรือไม่ก็มาเป็นครอบครัว พ่อ แม่ ลูก

มันทำให้ผมนึกถึงอาจารย์ชานยอล... ผมมองเห็นเขาในจินตนาการของตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ ผมเห็นว่าเขากำลังอุ้มเด็กคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขนและภรรยาคนสวยที่เดินเคียงข้าง เห็นใบหน้าของเขาที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข... ผมจินตนาการถึงเขาและรู้สึกถึงความเจ็บปวดโดยที่ผมไม่ได้เจตนา

แล้วทำไม... ผมถึงต้องรู้สึกแบบนั้น ทำไมถึงต้องบอกว่าความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวผมมันคือความเจ็บปวด... ทำไมถึงได้รู้สึกว่ามันแสนสาหัสจนยากจะรักษา... ผมไม่ได้รักเขาหรอกน่า เราใช้เวลาในการรู้จักกันน้อยกว่าที่ผมกับเซฮุนมีต่อกันด้วยซ้ำ

ใช่แล้ว มันไม่ใช่ความรัก ผมก็แค่หลงเขานั่นแหละ แค่แปปเดียวมันก็จะหายไปจนกลายเป็นความเฉยชาไปเอง

ผมชี้ไปทางม้าหมุนที่เต็มไปด้วยเด็กน้อยและคู่รักจำนวนมากกำลังต่อแถว เซฮุนหันไปมองตามนิ้วเพื่อมองหาสิ่งที่ผมต้องการจะเล่นเมื่อเขาให้ผมเป็นคนเลือกด้วยตัวเอง

นายจะเล่นเครื่องเล่นปัญญาอ่อนนั่นจริงๆ เหรอ ?”

เถอะน่า ให้ฉันได้พักบ้างเถอะ

ตามใจแล้วกัน

เซฮุนลุกขึ้นแล้วเดินไปต่อแถวเพียงคนเดียวเพื่อให้ผมได้นั่งพัก เขาคงเห็นว่าสีหน้าผมไม่สู้ดีนักเขาจึงยอมเป็นคนไปยืนเมื่อยแทนแล้วให้ผมได้นั่งสบายๆ อยู่ตรงนี้ รอเพียงเวลาที่จะถึงคิวแล้วได้ขึ้นเล่น

ผมมองเห็นเขาในสายตาเสมอเมื่อเขามีส่วนสูงเกินกว่าใครในแถว ผมเห็นว่าเขายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่รินไหลบริเวณขมับเมื่อคนที่ต่อแถวมีเยอะมากจนรู้สึกอึดอัดไปหมดแต่เขาก็ไม่ได้ถอนตัวออกมาแล้วยังหันมาส่งยิ้มให้กับผมที่กำลังนั่งกินไอศกรีมอย่างสบายใจจนกระทั่งถึงเวลาที่เราจะได้เล่นเขาก็กวักมือเรียกให้ผมรีบวิ่งไปหา ผมรีบวิ่งไปและขึ้นเครื่องเล่นเมื่อประตูเปิดต้อนรับ ผมไม่รอช้าเลยที่จะขึ้นขี่ม้าตัวสีขาวแสนสวยที่เพ่งเล็งมาตั้งนานตั้งแต่เด็กๆ จนถึงทุกวันนี้ ส่วนเซฮุนเขาก็เลือกที่จะยืนอยู่ข้างๆ กัน เขาไม่ได้ไปหาสิ่งที่ตัวเองต้องการจะนั่งลงบนนั้นเหมือนอย่างที่ผมทำเลย

นายจะมายืนอยู่ตรงนี้ทำไม ?”

เฝ้านายไง ถ้าเกิดตกลงมาจะได้พาไปโรงพยาบาลทัน

ฉันไม่ใช่เด็กๆ นะ!”

ผมตีเข้าที่แขนและเซฮุนก็หัวเราะอีกครั้ง รอเวลาไม่นานนักเครื่องเล่นก็เริ่มเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ ตามหน้าที่ของมัน

แขนของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ โอบรัดรอบเอวผมเอาไว้เพื่อยึดเป็นหลักหรืออย่างไรก็ไม่ทราบ แต่ผมก็ไม่ได้รังเกียจถึงขนาดต้องปัดมันออกไป ผมได้แต่นั่งนิ่งๆ บนนั้นพลางนึกถึงวัยเด็กของตัวเอง... เมื่อก่อนผมรู้สึกว่าตัวเองได้สวมบทบาทเป็นอัศวินม้าขาวที่มีพ่อกับแม่คอยอยู่ข้างๆ ได้ควบม้าวิ่งอยู่บนทุ่งหญ้าสะวันนาที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตาและมีเจ้าหญิงแสนงดงามรออยู่ตรงหน้า แต่เมื่อโตแล้วผมกลับรู้สึกแค่ว่าผมกำลังนั่งโง่ๆ อยู่บนหลังม้าที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมา ไม่มีทุ่งหญ้า และไม่มีเจ้าหญิงใดๆ ทั้งนั้น

จินตนาการมันจบลงแล้ว ยิ่งโตขึ้นเท่าไหร่ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังพบเจอความจริงของชีวิตมากขึ้นเท่านั้น

ผมหันไปหาเซฮุนที่ยืนอยู่ข้างๆ เช่นเดียวกับเขาที่หันมามองผมก่อนอยู่แล้ว หรือบางทีเขาอาจจะมองมาตลอดโดยที่ผมไม่ได้รู้สึกตัวเมื่อผมกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองจนตัดเขาออกไปชั่ววูบหนึ่ง

เป็นอะไรไป ไม่สนุกเหรอ ?”

หึผมส่ายหน้าปฏิเสธเพื่อบอกให้รู้ว่ามันไม่สนุกจริงๆ นายไม่เบื่อหรือไงที่ยืนอยู่ตรงนี้เฉยๆ

ไม่นี่

ถ้านายอยากไปนั่งก็ได้นะ ตรงนู้นก็ยังมีที่ว่างผมชี้ไปยังลูกฟักทองขนาดใหญ่ที่คงอยู่ในนิทานของเจ้าหญิงสักเรื่องหนึ่ง แต่เซฮุนก็ไม่ยอมไป เขายังคงโอบเอวผมเอาไว้อย่างเดิม

อยากเล่นอย่างอื่นอีกมั้ย ใกล้จะถึงเวลาทำงานแล้วล่ะเซฮุนยกแขนขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ

อืม... ไม่แล้วล่ะ

ถ้างั้นฉันขอเลือกอย่างนึงก่อนจะต้องกลับไปทำงานก็แล้วกันนะ

ฉันเดาได้เลยว่านายจะเลือกอะไรผมยิ้มเมื่อเห็นเขาพูดอย่างนั้น

มันมีเครื่องเล่นไม่กี่อย่างหรอกที่จะมีไว้สำหรับสารภาพความในใจหรือการสร้างความโรแมนติกเมื่อได้อยู่กันสองต่อสอง

นายจะไปชิงช้าสวรรค์สินะ

เถอะน่า...

เซฮุนหน้าแดงแปร๊ดแล้วหลบสายตาแสนซุกซนของผมที่จ้องจับผิดเขาจนเขารู้สึกอายที่ผมรู้ทัน ผมหัวเราะเมื่อผมเอานิ้วไปจิ้มแก้มแล้วเขาปัดมันออก เขากำลังทำตัวเหมือนหญิงสาวที่ถูกสปอยว่ากำลังจะถูกขอแต่งงาน เวลาที่เขาอายแบบนี้มันน่ารักสะจนผมอยากจะบีบแก้มแรงๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว

คนที่มีความรู้สึกคงเดิมคือเซฮุน ต่างจากผมที่ไขว่เขวไปมาจนไม่น่าเชื่อใจอะไรได้อีก

และผมว่าเซฮุนคงรู้ดีกว่าใคร

เขาคงรู้อยู่แก่ใจว่าผมไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว...

 

 

 

 

 

#เรื่องนี้ผมสอน

 

 

 

 

 

 

            ได้นั่งพักสักที โอย...

            เขาทิ้งตัวนั่งลงเมื่อเราเข้ามาในชิงช้าสวรรค์เรียบร้อยแล้ว เขาเอาแต่บ่นตลอดว่าม้าหมุนเป็นอะไรที่น่าเบื่อ เขาต้องยืนเมื่อยจนรู้สึกปวดแข้งปวดขาไปหมดแต่ก็ไม่ยอมเดินไปหาที่นั่งจนกระทั่งมันหมดรอบของมันและเขาก็ตรงดิ่งมายังเครื่องเล่นที่เขาเลือก

            มันเหมือนกับในซีรี่ย์โรแมนติกหลายๆ เรื่องที่ผมดูเมื่อผมมองออกไปด้านนอกในที่สูงแล้วพบว่าตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาที่พระอาทิตย์จะตกดิน ท้องฟ้าสาดแสงสีส้มปะปนด้วยสีฟ้าครามและชมพูอย่างสวยงามจนอดที่จะตกตะลึงไม่ได้ถึงแม้ว่าจะเห็นมันมาทั้งชีวิตแล้ว

            สิ่งที่สวยงามยังคงสวยงามเสมอ ผมยังคงตื้นตันทุกครั้งที่ได้เห็น

            มือผมทาบลงบนกระจกใสเมื่อเราขึ้นมาจนเกือบจะถึงจุดสูงสุดของเครื่องเล่นจนมองเห็นบ้านเรือนและอาคารสูงที่ตั้งอยู่เกือบทั้งหมด

            ชอบมั้ย ?”

            อืม มันสวยดีผมตอบรับแต่ก็ยังไม่ได้หันมาสนใจเขา สายตาเอาแต่จับจ้องไปทางด้านนอกอย่างตื่นตะลึง

            ดีแล้ว... เห็นนายเป็นอย่างนั้นฉันก็ไม่ค่อยสบายใจ...

            หืม ?”

            มีอะไรก็พูดกับฉันได้... ถึงแม้ว่าบางเรื่องมันจะระคายหูก็เถอะ

            เขาพูดเสียงนิ่งๆ จนผมรู้สึกได้ถึงความรู้สึกของเขา ผมหันกลับมามองเขาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน นั่นทำให้เราสบตากันอย่างพอดิบพอดี และมันทำให้ผมรู้สึกตัวขึ้นได้ว่าผมไม่ควรมานั่งอยู่ตรงนี้เลย ไม่ก็ไม่ควรหันมาสบตากันแบบนี้...

            เขาทำอะไรให้นายต้องเสียใจงั้นเหรอแบคฮยอน

            ...

            ที่นายแอบไปนั่งเงียบๆ อยู่ด้านหลังร้านทุกวัน... ต้นเหตุก็เพราะเขาใช่มั้ย ?”

            เอ่อ... ก็ไม่...

            ฉันเจ็บนะ...

            ...

            ฉันถึงได้รู้ว่านายก็กำลังเป็นเหมือนอย่างที่ฉันเป็น

            ผมก้มหน้าลงเมื่อรู้สึกได้ถึงของเหลวร้อนผ่าวที่ขอบตาเริ่มเอ่อล้น... เจ็บงั้นเหรอ ผมเจ็บมั้ย ถ้าผมรู้สึกแบบนั้นแล้วมันเพราะอะไรล่ะ... ผมคิดว่าตัวเองไม่ได้รักอาจารย์ชานยอลหรอก ผมยังคงยึดถือความเชื่อที่ว่าการพบเจอในระยะเวลาอันสั้นไม่สามารถก่อเกิดความรักได้ ผมมองว่าสิ่งที่ผมมีให้ต่ออาจารย์ชานยอลนั่นคือความหลงไหล ผมอาจจะหลงรูปลักษณ์ของเขา หลงกลิ่นกาย หลงความเอาใจใส่ หลงความเร่าร้อน หรืออะไรก็ตามแต่ที่ทำให้ผมรู้สึกแบบนั้น

            ใช่แล้วล่ะ... ฉันไม่ได้เป็นอะไร...

            ...

            มันก็แค่ความหลง ไม่ได้เจ็บตรงไหน

            ...

            ผมบอกกับตัวเองเสมอ... ฉันไม่ได้รักเขา...

            ...

            แต่ทำไมถึงน้ำตาไหลล่ะ... ฉัน ฮึก... ฉัน...

            แบคฮยอน...

            มือของเขาวางลงบนแก้ม... บริเวณที่น้ำตาไหลผ่านและหยดลงบนพื้น เขาปาดมันออกไปและนั่นยิ่งทำให้น้ำตาพรั่งพลูออกมามากขึ้นกว่าเดิม

            ผมรู้ดี... มันคืออะไรผมรู้อยู่แก่ใจ แต่ผมก็อยากปฏิเสธมันออกไปจากใจสะในเมื่อมันไม่มีทางเป็นไปได้ ต่อให้รู้สึกมากขนาดไหนผมก็ไม่ควรจะยอมรับมันแล้วเปิดเผยออกไป มันผิดศีลธรรมนัก ผิดตั้งแต่ที่ผมกับเขาเป็นนักศึกษากับอาจารย์ยังไม่พอ ยังต้องผิดเรื่องที่เขาแต่งงานแล้วและมีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย

            อย่าร้อง...เซฮุนดึงผมเข้าไปกอดและใช้มือลูบลงบนศีรษะ อย่าร้องเลยนะ...

            ฮึก... ฮือ...

            ฉันรู้... รู้ว่ามันเจ็บ รู้ว่าเสียใจ

            ฮึก...

            เพราะฉันก็เสียใจเหมือนกัน ที่ต้องรักอยู่แบบนี้

            ...

            รัก... ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไม่มีทางจะเป็นไปได้อีกแล้ว

            นั่นสินะ... รักทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไม่มีทางจะเป็นไปได้... มันเจ็บชะมัด เจ็บตรงที่โดนให้ความหวัง เจ็บที่คิดว่าเขาเองก็ต้องการผมเหมือนอย่างที่ผมต้องการเขา... ไม่ใช่ต้องการเพียงแค่ร่างกายในช่วงข้ามคืน แต่ผมต้องการเขา... ต้องการเสมอตลอดทุกเวลาให้ได้มีเขาอยู่ด้วยกัน แม้แต่ตอนนี้ที่ผมอยู่กับเซฮุน ผมก็ยังต้องการให้เป็นเขาที่มานั่งอยู่ตรงนี้แทน

            ผมปฏิเสธเซฮุน เพื่อรับใครอีกคนเข้ามาแทนที่เขาทั้งๆ ที่ผมไม่ได้ตั้งใจ...

            เพียงเวลาแค่ไม่นานที่มีให้ต่อกันเขากลับมาพรากเซฮุนออกไปได้อย่างง่ายดาย เหมือนเวลาที่ผมใช้ร่วมกันมามันไม่มีค่าเท่ากับไม่กี่ชั่วโมงที่อาจารย์ชานยอลให้ผม...

            ผมมันคนใจง่าย ไม่แปลกเลยที่พระเจ้าท่านจะมอบบทลงโทษให้กับคนที่ไม่เห็นคุณค่าของความรัก...

            หน้าผากของเซฮุนชนกับหน้าผากของผม เขายังคงใช้หัวแม่มือปาดน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสายออกไปให้ถึงแม้จะรู้ดีว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรแต่เขาก็ยังทำ...

            อย่าโทษตัวเอง อย่าโทษความรักที่ทำให้ตัวเองต้องเสียใจเลยนะ

            ฮึก... ฮึก...

            ไม่ต้องให้โอกาสให้ใครเข้ามาแทนที่เขา... แต่ฉันจะดูแลนายอยู่ข้างๆ นายเหมือนเดิม เหมือนที่ผ่านมา

            ...

            นิ้วของเขาเลื่อนมาถูที่ริมฝีปากของผมอย่างแผ่วเบา ถ้านายอยากกินไอศกรีมฉันก็จะเป็นคนที่คอยเช็ดคราบช็อคโกแลตที่เปื้อนให้

            ...

            ถ้านายอยากขี่ม้าขาว ฉันก็จะเป็นเจ้าชายที่คอยปกป้องไม่ให้นายต้องล่วงหล่นลงมาเขารวบเอวผมเข้าไปหา ขยับให้ผมเข้าไปใกล้ทั้งๆ ที่หน้าผากของเรายังไม่ผละออกจากกัน

            เซฮุน... อึก...

            ฉันจะดูแลนาย จะปกป้องนายเหมือนอย่างที่ผ่านมาโดยไม่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนอะไร

            ฮือ...

            แม้นายจะไม่ตอบรับก็ไม่เป็นไรหรอก..

            ...

            แค่อย่าผลักไสความรักของฉัน แค่นั้นก็พอแล้ว...

            เซ...คำพูดของผมถูกกลืนลงคอเมื่อริมฝีปากของเขาแตะผะแผ่วที่ปากของผม

            และผมก็หลับตาลงเมื่อเขากดมันลงมาจนแนบสนิท ผมยินยอมเผยอปากออกให้เขาเข้ามาเชยชิม ให้เขาได้ปลอบประโลมด้วยสัมผัสอ่อนโยนที่เขามอบให้อย่างไม่จาบจ้วง ไร้ซึ่งความตะกละตะกลาม มีเพียงแต่ความอบอุ่นที่พร้อมจะปลอบโยนอยู่เสมอ

            แขนของผมกอดเขาเอาไว้ ความอ่อนโยนของเขาทำให้ผมซึ้งใจ แต่ลึกๆ แล้วผมกลับมองเห็นใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าแทนที่เขาอย่างคนบาปหนา... ผมมองเห็นอาจารย์ชานยอล มองเห็นแขนของตัวเองที่โอบรัดรอบคอเขาเอาไว้เพื่อให้เขาได้มอบความเร่าร้อนได้อย่างถนัดถนี่ เห็นเปลือกตาของเขาที่ปิดลงยามที่มอบจุมพิตอย่างแนบแน่น แม้แต่กลิ่นกายของเขาผมก็คิดถึง...

            จินตนาการของผมเข้ามาปิดบังเซฮุนจนมิด... ผมไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองกำลังจูบกับเซฮุน แต่กลับกลายเป็นอาจารย์ชานยอลที่กำลังมอบสัมผัสแสนอบอุ่นให้กับผมในตอนนี้...

            น้ำตาผมไหลเป็นทางเมื่อเขาเกี่ยวรัดผมเอาไว้ด้วยลิ้นของเขา

            แม้ที่สุดแล้วผมจะต้องตื่นจากความฝันกลางวันแล้วยอมรับความเป็นจริงว่าเขาไม่ใช่ของผม... ความรักของผม... มันไม่มีทางจะเป็นจริงได้อีกแล้ว...

            แต่ผมก็มีความสุขที่ได้มองเห็นเขาจากจินตนาการอันแสนเห็นแก่ตัว...

            ผมต้องการเขา... ต้องการอาจารย์ชานยอลมากเหลือเกิน...

            เซฮุนผละริมฝีปากออกไปและดึงผมไปกอดไว้อีกครั้ง

            ผมสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่เกิดขึ้นบริเวณหัวไหล่ที่ใบหน้าของเซฮุนซบอยู่ ร่างกายของเขาสั่นเบาๆ และนั่นทำให้ผมรู้ว่าเขาก็กำลังร้องไห้

            เซฮุนกำลังอ่อนแอ เขาเองก็คงเสียใจที่รู้ดีว่าตอนนี้หัวใจของผมได้เปลี่ยนไปแล้ว... เขาคงรู้ว่าหัวใจของผมเต็มไปด้วยอาจารย์ชานยอลที่เข้ามาเติมเต็มแทนพื้นที่ของเขาที่เขาเคยได้มันไป เขารู้ดีว่าความรักของเรามันเป็นไปไม่ได้ แต่เพราะที่ผ่านมาเราใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอดนั่นทำให้เราต่างก็รับรู้ถึงความสุขที่ว่าอย่างน้อยในหัวใจของเรายังคงมีกันและกัน

            แต่ในวันนี้กลับมีเพียงแต่เขาที่ยังคงมีผมอยู่ในหัวใจ

           

            ผมไม่โทษความรัก... ความรักไม่ผิดอะไร...

            แต่ผมโทษตัวเองที่ไม่รู้จักคุณค่าของความรักมากพอ...

            จนมองข้ามความรู้สึกของใครอีกคนที่เขาไม่เคยทิ้งผมไปไหนเลย...

           

            เซฮุน... ฉันขอโทษ...

 

 

 

 

100%

 

 

 

 

 

อ่านจบแล้วอย่าลืมเม้นแล้วสกรีมแท๊กกันนะจ๊ะ #เรื่องนี้ผมสอน

 

            ความรักไม่ผิด ผิดที่เขามีเมียแล้ว ฮืออออ ช่วงนี้อาจจะห่างหายไปนะคะ พอดีต้องไปทำงานตอนช่วงดึกๆ กว่าจะตื่นก็บ่ายแล้ว เวลานอนผิดเพี้ยนไปหมด แต่ก็พยายามจะแบกโน้ตบุ้คไปทำงานด้วย ถึงแม้ว่าสุดท้ายจะไม่ได้ทำก็ตาม แงงงงง อย่าเพิ่งทิ้งเค้านะ เค้าไม่ได้หายไปไหนเลย เค้าจะพยายามมาอัพบ่อยๆ เท่าที่จะบ่อยได้ ดังนั้นอย่าทิ้งเค้านะ TT


 

 

 

 

 


 

 

 

           

 

           










           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

206 ความคิดเห็น

  1. #194 เมียพี่หมี (@myyungsoo93) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 00:54
    งื้ออเซฮุน
    #194
    0
  2. #175 ChanBaekWarrior (@ChanBaekWarrior) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 22:54
    เซฮุนนนลูกสงสารรร
    #175
    0
  3. #164 Cheezedrink (@cycdbh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 02:27
    ทำไมมมมมม
    #164
    0
  4. #163 sedae555 (@sedae555) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 02:12
    เบื่อไอรีนมากค่ะอยู่ทุกเรื่องเลย
    #163
    1
  5. #162 UNFOUND (@tuck_story) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 23:54
    เซฮุนลูก TT
    #162
    0
  6. #161 Amabella (@kxny_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 21:11
    ฮุนแบคค่ะ เปลี่ยนเรือเร็วไว😂
    #161
    0
  7. #160 songkranklangmae (@songkranklangmae) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 16:28
    แงงงง สงสารเซฮุนอ่ะ
    #160
    0
  8. #159 pattycpe13 (@pattycpe13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 02:23
    น้ามมมมตาไหลลเลยไรต์ ฮื่ออออ อิพี่ชานนนนน คลใจร้ายยย แบคไม่ต้องไปคุยด้วยเลย หลบๆหน้ากันไปอย่าไปสนใจเลยลูก
    #159
    0
  9. #158 명롱이 (@parkpum002) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 00:04
    อ.ชานยอลมีเหตุผลอะไรมาทำแบบนี้
    #158
    0
  10. #157 -E_Tang- (@Tangkwa_123) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 23:15
    เปลี่ยนพระเอกก็ได้นะคะไรท์เราไม่ว่าเรายินดีสุดๆ เซแบคๆๆๆๆ
    #157
    0
  11. #156 PRY.CheerCT (@pry_igot7) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 20:40
    ฮุนแบคๆ คบกันเลย สงสารฮุน แบคตัดใจเถอะลูก สู้ๆ เอาให้ชานยอลเสียดายไปเลย
    #156
    0
  12. #155 yu-na (@yu-na) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 20:36
    ปวดใจค่ะ เหมือนทุกคนในเรื่องนี้ จะต้องเจอกับความเจ็บปวดทั้งนั้นเลย
    #155
    0
  13. #154 Foxxysnowwy (@Foxxysnowwy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 20:31
    มีเมียแล้วงั้นเรอะ!! เซแบค!!เปลี่ยนคู่แล้ว //ปาไม้พาย
    #154
    0
  14. #153 MILYN2W (@MILYN2W) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 20:29
    เซแบคไปเลยค่ะ พี่เชียร์ ฮื่ออออ
    #153
    0
  15. #152 byun11054 (@byun11054) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 20:25
    เกลียดชานยอลมากๆตอนนี้ มีเมียอยู่แล้วแต่ มาทำให้แบคฮยอนรัก มามีอะไรกับแบคฮยอน เพื่ออะไร สุดท้ายแบคฮยอนก้เจ็บ เซฮุนก้ต้องเจ็บ เพราะแบคฮยอนเปลี่ยนใจไปแล้ว ก้เพราะชานยอล ที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ คือเราโครตสงสาร แบค กับ เซฮุน ที่ต้องมาเจ็บ เพราะชานยอล ชานยอลทั้งหมด
    #152
    0
  16. #151 Baekhyun Baekky (@baek-bacon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 20:20
    บีบหัวใจมากเลยค่ะ ทุกอย่างมันพังไปหมด
    #151
    0