[Fic Assassination Classroom ] The lost memories

ตอนที่ 16 : Chapter 15 : ของขวัญแก่กันและกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

Chapter 15 : ของขวัญแก่กันและกัน


“หืม? ใกล้ถึงเวลาแล้วนี่ อาซาโนะกลับกันเถอะ”


          คารุกะที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนม้านั่งในต้นไม้ของย่านกิออนตะโกนบอกอาซาโนะที่กำลังยืนให้อาหารนกพิราบฝูงเล็ก หลังจากที่สังเกตเห็นตัวเลขบอกเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์


          ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อฮู้ด หันไปมองเพื่อนหนุ่มของตัวเองอีกรอบ เห็นยังคงให้อาหารนกพิราบอยู่ก็เดาว่าคงไม่ได้ยินจึงลุกขึ้นเดินไปบอกใกล้ๆ


“อาซาโนะ~ ได้เวลากลับแล้วน้าา~”


“!?”


          เด็กหนุ่มตกใจสะดุ้งโหยงพร้อมขนลุกซู่เนื่องจากเด็กสาวมากระซิบบอกที่ข้างหู ทำเอาถุงใส่อาหารนกในมือร่วงหล่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น สร้างเสียงหัวเราะให้กับคนที่จงใจแกล้งได้ไม่น้อย


          แต่หัวเราะได้ไม่นานก็ต้องรีบหุบปากฉับ เมื่อคนที่ถูกแกล้งหันมาทำตาดุใส่และทำท่าจะเก็บถุงอาหารนกแต่เหมือนจะไม่ทันเพราะเจ้านกพิราบทั้งหลายได้ทำการกินอาหารข้างในจนเหลือแต่ถุงเปล่าไปเรียบร้อยแล้ว


          เมื่อเห็นแบบนั้นเจ้าของดวงตาคมสีม่วงอเมทิสต์จึงเก็บถุงเปล่าไปทิ้งลงในถังขยะใกล้ ก่อนจะเดินกลับที่พักพร้อมเพื่อนสาวของตน


10 นาทีต่อมา


“?”


          ในระหว่างที่กำลังเดินกลับที่พักพร้อมอดีตเพื่อนร่วมห้องที่พ่วงด้วยตำแหน่งประธานนักเรียนอยู่นั้น ร่างเพรียวบางเจ้าของดวงตากลมสีแดงประกายทองที่อยู่ใต้กรอบแว่นสีดำก็ได้เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่ตั้งโชว์อยู่ในตู้กระจกของร้านเครื่องประดับร้านหนึ่ง


          สิ่งนั้นคือสร้อยข้อมือสีทองดูหรูหรา ตรงกลางมีโซ่รูปดาวคล้องกันสองอัน ห้อยจี้เล็กๆ รูปดวงดาว ดาวเสาร์และดวงจันทร์เสี้ยวสีน้ำเงินสวยงาม ซึ่งเป็นสร้อยข้อมือแบบเดียวกับที่เธอเคยสนใจตอนเดินสำรวจสถานที่กับเพื่อนๆ ในกลุ่ม 4 เมื่อวานนี้


          เธอจ้องมองมันด้วยแววตาเปล่งประกายความต้องการอยู่แบบนั้นสักพัก พอเห็นป้ายราคาของมันก็ถึงกับชะงัก ก่อนจะส่ายหน้า เลิกสนใจสร้อยข้อมือตรงหน้า แล้วก้าวขาเดินฉับๆ นำออกไป


“...”


          และเหตุการณ์เมื่อกี้นี้ก็อยู่ในสายตาของร่างสูงผมสีสตรอเบอร์รี่บลอนด์ที่อยู่ดูอยู่ด้านหลังทั้งหมด


          อาซาโนะเดินมาดูสร้อยข้อมือที่เพื่อนของตนเคยสนใจพลางนึกถึงกิริยาท่าทางที่อีกฝ่ายส่ายหน้าหนีก็พอจะเดาได้ว่าเจ้าตัวมีท่าทางแบบนั้นเพราะต้องตัดใจไม่ซื้อ ทั้งที่ความจริงนั้นอยากได้มานานแล้ว


          แถมสร้อยข้อมือเส้นนี้ราคาก็สูงใช่ย่อย...


          เมื่อคิดได้แบบนั้นเด็กหนุ่มก็พาร่างของตนเองเปิดประตูเข้าไปในร้านตรงหน้า ในขณะที่คารุกะนั้นเดินนำออกไปไกลแล้ว


.


.


.


.


.


“งั้นแยกกันที่นี่นะ”


          เด็กสาวเอ่ยขึ้นมาเมื่อเดินเข้ามาในสวนสาธารณะที่เธอเกือบตกน้ำแล้วได้ประธานนักเรียนช่วยไว้ หันไปหาคนตัวสูงกว่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฮู้ด ดึงมือออกมาพร้อมกล่องไม้ขนาดเล็กกล่องหนึ่ง ดึงฝาออก ก่อนจะยื่นให้คนตรงหน้า


          สร้อยคอจี้นกฮูกสีเงินที่เธอซื้อเก็บไว้ก่อนหน้านี้ปรากฏสู่สายตาของเด็กหนุ่ม


          หรือว่า...ที่ไม่ซื้อสร้อยข้อมือเมื่อกี้ เพราะเอาเงินมาซื้อสร้อยคอเส้นนี้ให้เขา


“นกฮูกเป็นสัญลักษณ์ของความเฉลียวฉลาด พอฉันเห็นก็นึกถึงนายเลยซื้อให้น่ะ”


          เธอกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใสเหมือนปกติ หยิบสร้อยคอออกมาจากกล่องไม้ เดินอ้อมไปด้านหลังร่างสูง


“ฉันสวมให้นะ”


          ว่าแล้วเจ้าของเรือนผมสีแดงสดก็จัดการกดบ่าของคนตรงหน้าให้ย่อตัวลงเล็กน้อย เอื้อมมือไปข้างหน้า แล้วทำการเกี่ยวตะขอของสร้อยคอให้เสร็จสรรพ ก่อนจะเดินกลับมาทางด้านหน้าเพื่อดูผลงานของตนเอง


“อื้ม! ดูดีมากเลยล่ะ แต่จี้นกฮูกมันกลมนิดหน่อย นายไม่ว่าอะไรนะ?”


          อาซาโนะที่เมื่อกี้สติหลุดลอยไปเพราะตกใจที่คนตรงหน้าอาสาสวมสร้อยคอให้ เมื่อดึงสติกลับมาได้แล้วก็พยักหน้าตอบเบาๆ


          ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้จึงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ดึงกลับออกมาพร้อมกับกล่องกำมะหยี่สีชมพูพาสเทลขนาดเท่าฝ่ามือ เปิดฝากล่องเล็กน้อยให้พอเห็นสิ่งของข้างใน แล้วยื่นกล่องกำมะหยี่ในมือของตนให้แก่เพื่อนสาวตรงหน้า


“!?”


          ดวงตากลมสีแดงประกายทองใต้กรอบแว่นสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีดำเบิกกว้างคลอน้ำตาเล็กน้อย ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเหมือนไม่อยากให้ใครได้ยินเสียงร้องเบาๆ ด้วยความตื้นตันและดีใจของเธอ


          สิ่งที่อยู่ในกล่องกำมะหยี่คือสร้อยข้อมือสีทองห้อยจี้ดวงดาวสีน้ำเงินราคาแพงที่เธออยากได้!(แต่เงินมีไม่พอ)


“ฉันเห็นเธอมองมันระหว่างกลับ คิดว่าคงอยากได้เลยซื้อมาให้”


          พูดพร้อมยื่นให้อีกฝ่าย คารุกะรับมาไว้ในมือ เลิกแขนเสื้อข้างซ้ายขึ้น ก่อนจะหยิบสร้อยข้อมือข้างในกล่องมาสวมทันที แล้วจ้องมองมันสักพัก


“ขอบใจนะอาซาโนะ ฉันจะรักษามันอย่างดีเลยล่ะ”


          เด็กสาวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มดีใจอย่างปิดไม่มิด ดึงแขนเสื้อลง เก็บกล่องกำมะหยี่ใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นกล่องไม้ของสร้อยคอให้เด็กหนุ่มบ้าง


“อืม ฉันเองก็จะรักษาเจ้านี่อย่างดีเหมือนกัน”


          ร่างสูงกล่าวพร้อมกับริมฝีปากที่ค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย รอยยิ้มนั่นทำเอาคนเห็นถึงกับชะงักงันไป


“!?”


          ร่างเพรียวบางรีบหันหน้าหนีเมื่อจู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงความร้อนที่ใบหน้าพร้อมกับริ้วสีแดงจางที่ปรากฏขึ้น ทำเอาอีกคนที่เห็นท่าทางแบบนั้นก็รีบหันหน้ามองไปทางอื่นเช่นเดียวกันและมีริ้วสีแดงปรากฏขึ้นข้างแก้ม


“งะ...งั้นฉันขอตัวกลับโรงเตี๊ยมก่อนนะ ละ...แล้วเจอกันที่โรงเรียน”


“อะ...อืม”


          เมื่อร่ำลากันเสร็จแล้วคารุกะก็รีบวิ่งออกไปจากสวนสาธารณะในทันที ปล่อยให้อาซาโนะยังคงยืนนิ่งหน้าแดงนิดๆ อยู่แบบนั้น ก่อนที่เจ้าตัวจะยกมือขึ้นแตะสร้อยคอที่สวมอยู่ แล้วยิ้มออกมาอีกครั้ง แต่รอยยิ้มครั้งนี้เป็นรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขกว่าครั้งไหนๆ


.


.


.


.


.


“คา-รุ-กะ-จัง!”


“อึ๋ย!?”


          เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกตกใจสะดุ้งโหยง ค่อยๆ หันหน้าไปหาต้นเสียงที่อยู่ทางด้านหลังด้วยร่างกายที่สั่นระริก เม็ดเหงื่อแตกพลั่กผุดขึ้นเต็มใบหน้าและลำคอ


          เมื่อหันหน้าไปก็พบกับเพื่อนสาวทั้งหลายแหล่ที่แผ่รังสีความโกรธออกมามหาศาลจนเหมือนเห็นเป็นภาพหลอนว่ามีเปลวไฟกำลังลุกไหม้อยู่ด้านหลังของพวกหล่อน


“มะ...มีอะไรเหรอ ทะ...ทุกคน?”


“ไม่ต้องมาทุกคนเลยนะ!”


“ไปไหนไม่บอกไม่กล่าว!”


“เมื่อเช้าพวกเราเป็นห่วงตามหากันแทบแย่เลยนะ!”


“ถ้าจะออกไปไหนก็เขียนโน้ตบอกไว้ก็ได้นี่!”


“ขะ...ขอโทษ”


“แล้วคารุกะจังไปไหนมาล่ะ?”


          คันซากิที่ใจเย็นที่สุดเอ่ยถามขึ้นมากลางคัน คนอื่นๆ ที่เพิ่งนึกขึ้นได้ก็พร้อมใจกันส่งสายตาสงสัยใคร่รู้ไปให้คารุกะที่ยังคงยืนเหงื่อแตกพลั่กไม่หาย


          เด็กสาวสะดุ้งเล็กน้อย ยืนเงียบพลางยกมือจับคางเหมือนกำลังใช้ความคิด ก่อนจะเอานิ้วชี้ขึ้นแนบริมฝีปาก ขยิบตาหนึ่งข้างดูขี้เล่น กล่าวตอบเพื่อนสาวทั้งหลายพร้อมรอยยิ้ม


“ความ-ลับ-น่ะ”


“เอ๋~~~!?”


          จากนั้นเจ้าของเรือนผมสีแดงสดก็ขอตัวไปเอากระเป๋าสัมภาระปล่อยให้เพื่อนของตนโอดครวญด้วยความอยากรู้อยู่แบบนั้น และระหว่างทางก็ยกแขนซ้ายขึ้นมาดูสร้อยข้อมืออันสำคัญที่ได้มาจากคนๆ หนึ่ง ยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี


TBC.


+แถม+


“...”


          อาคาบาเนะ คารุมะกำลังรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก


          สาเหตุแห่งความหงุดหงิดนี้ก็มาจากน้องสาวฝาแฝดของเขาอย่างอาคาบาเนะ คารุกะที่ฮัมเพลงอารมณ์ดีตลอดทางกลับโตเกียว แถมยังยกมือซ้ายขึ้นมาดูแล้วยิ้มให้หลายรอบมาก


          ซึ่งมันผิดปกติจากนิสัยของหล่อนแบบสุดๆ!


          แต่พอเด็กหนุ่มลองสังเกตดูดีๆ ก็เห็นว่าที่ข้อมือข้างซ้ายมีสร้อยข้อมือที่เขาไม่เคยเห็นถูกสวมอยู่


          สร้อยข้อมือเส้นนั้นราคาน่าจะสูงใช่ย่อย และดูจากท่าทางแล้วน่าจะไม่ได้ซื้อเอง...ก็เท่ากับว่ามีคนซื้อให้...


          แล้วคนที่ซื้อให้เป็นใคร? คารุกะถึงได้มีท่าทางแบบนี้? อย่าให้รู้นะพ่อจะตามเชือดถึงที่!!(?)


          และคุณพี่ชายฝาแฝดผู้หวงน้องสาวของตัวเองเกินเหตุคนนี้ก็ยังคงสงสัยอยู่แบบนั้นต่อไปจนถึงบ้าน...


ขณะเดียวกันนั้นเอง...


“ฮัดชิ่ว!”


“หืม? อาซาโนะคุงเป็นหวัดเหรอ จามซะเสียงดังเชียว”


“คงใช่”


“ฉันว่าน่าจะมีคนแอบนินทามากกว่าม้างง~”


“...”


“..กระผมขอประทานอภัยเป็นอย่างสูงครับ...”


---------------------------------------------------------------------------------------------------


มุมเล็กๆ ของปุโระคุง


          


          สร้อยข้อมือที่อาซาโนะซื้อ ตามนี้เลยจ้า อาจจะบรรยายไม่ค่อยตรง ไม่ว่ากันเนอะ^^


          จบช่วงทัศนศึกษาแล้วว ไหนๆ มีใครเดาได้บ้างว่าเซอร์ไพรส์ที่ปุโระบอกไว้คืออะไร? เฉลย! คือฉากเที่ยวของคารุกะกับอาซาโนะและของที่ทั้งสองซื้อให้อีกฝ่ายจ้าาา ใครอยู่เรือนี้ก็รับโมเม้นไปเต็มๆ(^_^)


          เอาล่ะๆ ใครอยากเห็นน้องหัวขาวบ้าง ขอเสียงหน่อย~ น้องเค้าใกล้จะมีบทแล้วนะ อีกไม่นานแล้ว เตรียมตัวรอไว้ได้เลย(^O^)


          ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว(╥_╥) ช่างน่าเศร้าใจยิ่งนัก(ขี้เกียจไปโรงเรียนก็บอกเถอะ) เฮ้ออ~ เอาเป็นว่า เจอกันตอนหน้าค่ะ see you ~♥


ช่องทางการติดต่อ(ทวงนิยาย)


↓                 


Twitter : Puro__Poker Face


↓                 


#น้องสาวของนายกรรม


    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

88 ความคิดเห็น

  1. #82 มิโกะ ซากุระ (@246753kenda) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 21:25
    มีความหวังน้องด้วย อิอิอิ น่ารักจัง
    #82
    0
  2. #79 -NatJeeRa- (@-NatJeeRa-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 01:45
    ตอนที่ฮาซาโนะให้กำไลข้อมืออะ โมเม้นเหมือนขอแต่งงานอะค่ะะะะ แงงงง เขินไปหมดดด //จะรอนะคะ สู้ว ๆ ค่า~~ #เรือบาป
    #79
    0
  3. #78 Chihay (@Chihay) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 20:37

    กรี๊ด!!!!!!!ฉันจะเอาคู่นี้

    #ใครไม่พายฉันพายเอง
    #78
    0
  4. #77 Bjakx (@0872160144) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 18:57

    ฟินขั้นรุงแรงฮ๊า~พยาย่มเข้าเด้อไรท์~
    #77
    0
  5. #76 Rin del Polaris (@Rinka3645) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 13:43

    กรี๊ดดดด ขอบคุณค่าาาา>♡<



    #76
    0