ตอนที่ 13 : Chapter 10 || Dark Lord Grindelwald

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13838
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 591 ครั้ง
    7 ต.ค. 61



Dark Lord 










|| Dark Lord Grindelwald ||






   
              ทอมกลับมายังห้องเช่า แล้วเขาก็ได้เจอกับของขวัญในวันเกิดตัวเองที่เลยเที่ยงคืนมาแล้ว ทอมเขาไม่ได้สนใจอะไรมาก ‎เขาเพียงเดินผ่านมันแล้วทิ่งตัวลงนอนทันที 

              ‎เขาเจ็บปวดกับการทำฮอร์ครักซ์มาก มันเหมือนกับมีปีศาจร้ายมาฉีกร่างเขาแยกออกเป็นส่วนๆ ทั้งๆ ที่มีสติครบทุกอย่าง แต่การฉีกวิญญาณออก ความเจ็บปวดยิ่งทวีคูณหลายเท่าตัวมากกว่า แล้วกว่าเขาจะพาร่างกายของตัวเองกลับมาได้ ก็ถือว่ายากเย็นทีเดียวกว่าจะมาถึง

              ‎.

              ‎.


              ‎"เขาทำไปแล้ว..สินะ.." แฮร์รี่พึมพำ พลางหลับตาลงโบกมือไล่เดธโซน "หวังว่าคุณจะรู้นะว่ามันคืออะไร.."

              ‎แฮร์รี่มองกล่องในมือก่อนที่จะเรียกเอลฟ์มาเอาของไปให้ทอม และ ค่อยเข้าสู่การพักผ่อนของวันนี้

              ‎ในยามเช้าแฮร์รี่ได้ตื่นขึ้นมาตอนเจ็ดโมงครึ่งพอดี เขาได้จัดการทำธุระต่างๆ ของตัวเองและดัมเบิลดอร์ก่อนที่จะมีงานใหญ่เข้ามา

              ‎และในตอนบ่ายยามนี้ เขาเลยว่างไปโดยปริยาย ว่างมากจนน่าเบื่อ ถ้าเขาไม่บังเอิญเห็นซิคนัสและอัลเฟรดเดินผ่านเขาก็คงต้องว่างจริงๆ

              ‎มีอะไรสนุกมาให้ถึงที่เลยแฮะ

              ‎แฮร์รี่คิดแล้วยิ้มกริ่ม สะกดลอยตามทั้งสองคนไป เขาลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่ทั้งสองคนกำลังเดินไปก่อนที่จะมาหยุดร้านเสื้อคลุม ที่คนมาใช้บริการส่วนมากเป็นเลือดบริสุทธิ์ทั้งนั้น เขามองไปข้างใน และเห็นทั้งโดโลฮอฟ อบราซัส เลสแตรงจ์ และ ออริออน แบล็กที่นั่งรอซิคนัสกับอัลเฟรด

              ‎ในความทรงจำของเขา อัลเฟรดถือเป็นลุงของพ่อทูนหัวเขาที่ชื่นชอบมากที่สุด ซีเรียสรักและเคารพอัลเฟรดมากกว่าออริออนผู้เป็นพ่อเสียอีก และเป็นคนเดียวในตระกูลแบล็กที่ถอยหลังออกมาจากการเป็นผู้เสพความตายในวินาทีสุดท้าย ส่วนซิคนัสจะเป็นผู้เสพความตายเต็มตัวแถมยังชอบหลงระเริงในอำนาจ ออริออนไม่ได้เป็นผู้เสพความตายแต่ก็มีส่วนเกี่ยวข้อง (ซึ่งตรงนี้แฮร์รี่ไม่เคยคิดใส่ใจมัน เลยไม่รู้อะไรมาก) 

              ‎"ไง" เลสแตรงจ์เอ่ยทักทั้งสองที่กำลังนั่งลงตรงข้าม ส่วนแฮร์รี่ที่คอยใช้พลังของยมทูตในการแอบฟัง ถ้าเขาใช้ศาสตร์มืดทอมต้องรู้แน่ๆ "ได้ข่าวว่านายต้องหมั้นกับตระกูลโรซิเออร์หรอซิคนัส"

              ‎ซิคนัสพยักหน้า "อืม"

              ‎"เป็นไง" เอ็ดม่อนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

              ‎"ก็ดี เพื่อตระกูลแบล็กที่ยิ่งใหญ่" ซิคนัส

              ‎อัลเฟรดเผลอทำหน้าอึดอัด "ฉันไม่ชอบเลย..."

              ‎ระหว่างที่พวกเขาสนทนากันอยู่ แฮร์รี่ก็เพิ่งนึกได้ว่าซิคนัสคือพ่อของเบลาทริกซ์ และเลสแตรงจ์คือพ่อของโดโรฟัสผู้เป็นสามีของเบลาทริกซ์  แฮร์รี่ขบกรามเมื่อนึกถึงครั้งอดีตที่ซีเรียสต้องตายเพราะใคร เผลอกำมือแน่น และส่งผลให้แก้วน้ำในมือร้าวที่เขาเข้ามานั่งในร้านถัดจากโต๊ะของทอมอยู่สามโต๊ะ

              ‎เขาคงต้องหาทางสั่งสอนพวกนี้หน่อย 

              ‎ถึงแม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนานแต่ความรู้สึกสูญเสียของเขายังคงแจ่มชัดและเจ็บปวด เขาแค่อยากแก้แค้นเล็กๆ น้อยๆ อย่างการสั่งรายงานเยอะๆให้พวกนั้น ให้เหมือนกับเสนปที่ทำกับเขา

              ‎"พรุ่งนี้ตกลงว่านายท่านจะไปคฤหาสน์มัลฟอยก่อนจะเดินทางไป" อบราซัสพูด

              ‎ทอมพยักหน้า ทุกคนเข้าใจหมดทุกอย่าง พวกเขาแค่คิดจะเข้าร่วมกับจอมมาร แต่...จุดประสงค์นั้นแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด ทอมเขาเข้าร่วมเพราะต้องการรู้ในฐานอำนาจ เขาคิดที่จะมีอำนาจเป็นของตัวเอง และต้องการจะยิ่งใหญ่ผู้คนเคารพหวาดเกรง ทำการใหญ่ทุกครั้งใจต้องนิ่ง ต้องมีประสบการณ์ ต้องผ่านอุปสรรค จำเป็นต้องเรียนรู้ทุกอย่างในชีวิตเพื่อลดความผิดพลาด 

              ‎ส่วนอบราซัส โดโลฮอฟ เลสแตรงจ์ แบล็ก หรือพวกตระกูลเลือดบริสุทธิ์ทั้งหลาย ต่างเข้าร่วมเพราะเป็นการเชิดหน้าชูตาของคนในตระกูล และเหตุผลคล้ายทอม ต้องการเหนือกว่าตระกูลอื่นๆ

              ‎ แฮร์รี่ได้แต่ถอนหายใจกับความคิดของแต่ละคน คนพวกนี้แทบจะไม่มีความจริงใจให้แก่กัน ไม่ยอมเปิดใจให้ใคร เนื่องจากหยิ่งในศักดิ์ศรีที่ตนเองเป็นเลือดบริสุทธิ์ และคิดว่าตระกูลของตัวเองนั้นยิ่งใหญ่กว่าตระกูลอื่น ในจิตใจของคนพวกนั้นมัวแต่ที่จะแว้งกัดกันอยู่ตลอดเวลาไม่มีของคำว่าเพื่อนหรือมิตรภาพ มีเพียงประโยชน์ร่วมกัน

              ก็‎สมกับเป็นบ้านงู.. 

              ‎แต่แน่นอน คนพวกนี้เมื่อได้จริงใจหรือเคารพใครแล้ว ก็จะเคารพสุดใจ และภักดีเป็นที่สุด ภักดีที่ขนาดยอมตายหรือแลกชีวิตได้

              ‎เบลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ ภาพของเธอลอยมาเข้าหัวแฮร์รี่อย่างจังเมื่อนึกถึงความภักดีต่อโวลเดอมอร์ เบลาทริกซ์ไม่ใช่แค่ภักดี แต่เธอยังรักและมอบหัวใจให้โวลเดอมอร์ เมื่อเธอเข้าร่วมผู้เสพความตาย ก็แทบจะไม่ได้ยินชื่อของโดโรฟัสผู้เป็นสามีออกมาจากปากเธอ เธอฝึกฝนคาถาต่างๆของศาสตร์มืดจนได้ไปยืนยังจุดสูงสุดอย่างตำแหน่งมือขวาของโวลเดอมอร์

              ‎เพียงแค่คิด.. แฮร์รี่ก็รู้สึกมั่นไส้ทอมขึ้นมาตะหงิดๆ ขนาดไร้ดั้งในตอนนั้น ยังมีผู้หญิงมามอบหัวใจให้ ส่วนเขาพยายามแทบตายที่จะให้โชหันมามองตัวเองในตอนปีสี่ แต่มันไม่ได้ผลจนกระทั้งมีเหตุการณ์สูญเสียเกิดขึ้น และยังมาจินนี่ น้องของรอนพวกเขาคบกันได้แค่ปีเดียวก็ต้องเลิกลากัน เพราะเขามีเรื่องที่ต้องแบกรับอยู่บนบ่ามากเกินไป เขาไม่อยากให้เธอต้องมาลำบาก

              ‎และต้นเหตุมันไม่ใช่ใคร... โวลเดอมอร์

              อาภัพรักเพราะคนๆ นี้จริงๆ

              ‎จองล้างจองผลาญกันเสียเหลือเกิน แฮร์รี่เผลองึมงำๆ เสียงดังเล็กน้อย จนทำให้ใครบางคนที่กำลังเดินผ่านหันกลับมา "ตาแกเอ๊ย!"

              ‎"แฮร์รี่..."

             เฮือก!

             ‎แฮร์รี่สะดุ้งตกใจจนตัวแทบลอยกับน้ำเสียงทุ่มเย็น อันเป็นเอกลักษณ์ของทอม แฮร์รี่หันหน้าไปเจอทอมที่มองมานิ่งๆ แต่สายตากลับจ้องมองอย่างกดให้ผู้อื่นต่ำลง

             ‎อยากจะจิ้มตาให้บอดจริงๆ

             ‎แฮร์รี่บ่นในใจพลางทำปากขมุบขมิบเล็กน้อยก่อนจะตีสีหน้านิ่งเหมือนทอม "มีอะไรหรือปล่าวทอม"

             ‎"ทำไมเธอถึงมาอยู่นี่"

             ‎"มาหาชุดคลุมใส่"

             ‎"..." 

             ‎"..." นอกจากนั้นแฮร์รี่ก็ไม่รู้ว่าเขาควรพูดอะไรต่อ สักพักเขาก็ขมวดคิ้ว "นายเรียกฉันว่าแฮร์รี่"

             ‎ทอมเลิกคิ้ว "อืม"

             ‎"ทำไม" แฮร์รี่ถามอย่างสงสัย

             ‎"ฉันแค่คิดว่า ..ฉันไม่จำเป็นต้องเรียกเธอว่าศาสตร์ตราจารย์เมื่ออยู่นอกฮอกวอตส์" ทอมพูด "ทั้งทั้งที่เธอดูเหมือนจะอายุเท่ากันกับฉัน"

             ‎มีเหตุผลนะ แต่ทำไมแฮร์รี่ไม่รู้สึกอย่างนั้นเลยสักนิด และเขาควรที่จะสุภาพกับทอมสักเล็กน้อย เพราะยังไงทอมก็ถือว่าเกิดก่อนเขาเกือบหกสิบกว่าปี (และถึงแม้แฮร์รี่จะอายุเป็นร้อยๆปีแล้วก็เถอะ)

             ‎ แฮร์รี่พยักหน้า และสำรวจดูทอมที่อยู่ในชุดมักเกิ้ลธรรมดา แม้มันจะเป็นสีหม่นๆซีดเล็กน้อย แต่มันก็ไม่สามารถทำให้ทอมดูด้อยลงไปเลยสักนิดเมื่ออยู่บนร่างกายของเขา ทอมเขาเป็นหนุ่มหล่อ เขาหน้าตาดีถึงแม้สีหน้าของเขาจะติดเรียบอยู่ตลอดเวลาก็ตาม และนั่นเป็นเสน่ห์ดึงดูดอย่างหนึ่งของทอม และในช่วงนี้เป็นช่วงของเทศกาลวันคริสต์มาส แฮร์รี่มองดูเสื้อโค้ทของทอมที่มันดูออกจากบาง และตัวเล็กกว่าทอมเล็กน้อย แต่ทอมก็ไม่ได้แสดงสีหน้าท่าทางหรืออึดอัดกับมัน 

             ‎หรือเขาควรจะช่วยทอมในเรื่องนี้ดี

             ‎ ทอมเขารู้สึกอึดอัดแต่ไม่แสดงออกเมื่อเขาเห็นแฮร์รี่มองสำรวจ ร่างกายของเขา เขาเกลียดทุกคนที่มักจะมองเขาแบบนี้ และเขาก็รู้สึกแบบนั้นเมื่อแฮร์รี่มองเขา แต่มันเป็นคนละความรู้สึก เขาแค่ไม่อยากให้แฮรี่เห็นสภาพที่ดูขาดแคลนของเขา มันไม่เหมือนคนอื่นที่จะมองเขายังไงก็มองไป เขาไม่แคร์หรือสนใจมันสักนิดแต่พอเป็นแฮร์รี่ เขาก็อดกังวลใจเล็กน้อยไม่ได้ เพราะแฮร์รี่ถือเป็นคนหนึ่งที่เขาให้ความสนใจและรู้สึกดีเป็นพิเศษในยามที่เขานึกถึงหน้าแฮร์รี่ และเขาก็รู้ว่าความสนใจนั้นมันอาจจะเป็นปัญหาภายภาคหน้าของตัวเองได้ เขาจึงต้องระมัดระวังตัวไว้เสมอเมื่ออยู่กับแฮร์รี่ตามลำพัง

             ‎"คุณไม่หนาวหรือไง" แฮร์รี่ถาม "หิมะตกหนักมากนะช่วงนี้"

             ‎"...ไม่เป็นไร" ทอมตอบ 

             ‎"แต่คุณจะไม่สบาย" 

             ‎"ช่างมัน" ทอมเขาไม่เคยสนอยู่แล้วว่าเขาจะป่วย และดูเหมือนแฮร์รี่จะเปลี่ยนวิธีการพูดกับเขาเล็กน้อย

             ‎แฮร์รี่ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เขารู้ว่าทอมไม่สนใจมันจริงๆ แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ทอมเขาควรที่จะได้รับความสนใจหรือความรักจากครอบครัวหรือเพื่อนสักนิดก็ยังดี และแฮร์รี่..เขาโชคดีกว่าทอมมาก เมื่อคิดย้อนไปในยังอดีตเขายังมีเพื่อนอย่างรอนและเฮอร์ไมโอนี่แถมยังมีแฮกริด ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ และเพื่อนๆในฮอกวอตส์ ยังไม่รวมศาสตราจารย์เซเวอรัส สเนปที่แอบคอยปกป้องเขาอยู่ตลอดเวลา

             ‎ แต่ทอมไม่เคยได้มันเลยเขาอยู่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่ยังเด็ก เข้ามาในฮอกวอตส์ปีแรกเขาก็โดนทำร้าย ถูกซ้อมจนเจ็บตัว เพียงเพราะเป็นแค่เลือดผสม ก่อนที่จะได้รับการยอมรับเพราะเป็นพาเซลล์เมาท์และสลิธีริน แต่กระนั้น... ถึงจะเป็นสลิธีริน ทุกคนก็ยังเข้าหาเขาเช่นเดิม ถึงแม้จะไม่ใช่ด้วยการทำร้าย แต่มันกลับเป็นการเข้าหาเพื่อผลประโยชน์ และนั่นเลวร้ายยิ่งกว่า  เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พวกมันจะกลับมาแว้งกัด ดังนั้นตลอดเวลาในชีวิตของชายที่ชื่อทอม มาโวโล่ ริดเดิ้ลก่อนที่จะกลายเป็นลอร์ดโวลเดอมอร์เขาก็ไม่เคยได้รู้จักกับคำว่ารัก หรือแม้แต่คำว่าเพื่อนอย่างที่แฮร์รี่เคยสัมผัส

             ‎แฮร์รี่คิดว่าทอมควรที่จะได้รู้จักกับคำว่าครอบครัวและเพื่อน

             ‎"แต่คุณควรจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้" แฮร์รี่พูดเสียงเคร่ง

             ‎"ไม่จำเป็น" ทอม

             ‎"จำเป็น" แฮร์รี่กดเสียงต่ำกว่าเดิม

             ‎ทอมมองแฮร์รี่ เขาคิดว่าแฮร์รี่นั้นเป็นคนประหลาด และเขาไม่ได้คิดไปเองด้วยว่า แฮร์รี่ชอบมายุ่มย่ามกับเขาเกินความจำเป็น แต่พอคิดว่าเขากำลังระวังและตั้งการ์ดกับแฮร์รี่ แฮร์รี่ก็จะค่อยถอยไปเองอย่างรู้ ว่าเขาคิดอย่างไร "เธอจะมายุ่งอะไรกับฉัน"

             ‎"ผมแค่อยากให้คุณสุขภาพดีกว่านี้" แฮร์รี่เริ่มร่ายยาว "อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะทอม ร่างกายคุณขาดสารอาหารในช่วงเวลาปิดเทอม พอคุณเข้าฮอกวอตส์ ในช่วงแรก ..คุณคอยเข้าออกแต่ห้องพยาบาล  พอเข้าช่วงกลางเทอม ร่างกายของคุณก็เริ่มดีขึ้น แล้วตอนนี้ก็ยังเป็นคริสต์มาสที่หนาวอีกด้วย" แฮร์รี่ถอนหายใจก่อนจะพูดต่อ "ร่างกายคุณไม่ได้ดี ตัวหนา หรือแข็งแรงขนาดนั้น  คุณดูเป็นคนผอมสูงเสียมากกว่า แถมถ้าให้เทียบกันแล้ว ตัวผมยังดูหนาเท่าคุณเลยทั้งๆที่.." แฮร์รี่กัดฟันพูดประโยคต่อมา "..ผมเตี้ยกว่า.."

             ‎ทอมเขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยในทีแรก ที่มีคนมาพูดในยามที่เขารู้สึกหรือร่างกายอ่อนแอ เขาแค่ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขามีจุดอ่อนอย่างไร แต่เมื่อฟังไปเรื่อยๆ เขาก็เริ่มจะโกรธอีกฝ่ายที่หาว่าเขาผอมบาง(ทอมเป็นพวกมองโลกในแง่ลบมาก ทั้งๆ ที่แฮร์รี่แค่ว่าเขาผอมสูง) เท่าแฮร์รี่ แต่เมื่อประโยคต่อมาหลุดออกจากปากของแฮร์รี่มันเกือบทำให้เขาหลุดหัวเราะในลำคอ

             ‎"เป็นห่วง" ทอมแกล้งถามเมื่อเจอสีหน้ามุ่ยๆ ของแฮร์รี่ แต่ประโยคต่อมามันหลับทำให้เขาใจแกว่ง

             ‎"อืม" แฮร์รี่ครางรับเสียงอ่อย "เป็นห่วง.."

             ใจของทอมเต้นระรัวอยู่ครู่หนึ่ง และเขารู้สึกหน้ามืดเล็กน้อย ก่อนที่จะคุมอาการอันแปลกประหลาดให้สงบได้ แค่แฮร์รี่พูดว่าเป็นห่วง ทำไมหัวใจเขาต้องเต้นแรงแบบนี้ ทอมคิดอย่างกังวล เขาไม่อยากที่จะควบคุมร่างกายและอาการไม่ได้แบบนี้ เพราะมันถือเป็นจุดบกพร่องหรือจุดอ่อนของเขาได้

             ‎"แล้วคุณจะไปไหนต่อหรือปล่าว" แฮร์รี่ถามเมื่อทอมเงียบนานเกินไป และแฮร์รี่เขาก็รู้สึกว่าเขาพูดไปแบบนั้น มันทำให้ทอมรู้สึกแปลก แต่แฮร์รี่เขาตั้งใจให้รู้สึกแบบนั้นจริงๆ อย่างน้อยเขาก็ควรเป็นเพื่อนให้ทอมได้ และทอมอาจจะไม่รู้สึกว่าตัวเองอยู่ตัวคนเดียว

             ‎แต่แฮร์รี่คงไม่รู้ ถ้าเขาทำอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ มันจะทำให้ความรู้สึกทอมเปลี่ยน

             ‎"...ไม่มี" ทอมตอบ

             ‎ แฮร์รี่พยักหน้า ในเมื่อคำว่าอยู่นอกฮอกวอตส์แล้วไม่จำเป็นต้องเคารพเขาแฮร์รี่ก็คิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องเป็นอาจารย์ผู้เงียบขรึม หรือเคร่งครัดอีกต่อไปเขาจึงวางตัวสบายๆ อย่างที่เขาเป็นอยู่ตลอดเวลา เหมือนตอนที่ถูกจับขังในวังวน แล้วเริ่มลู่ไหล่ลง แล้วทำหน้าเนื่อยๆ แบบไม่สนโลก 

             ‎ เวลาที่เขาถูกขังในวังวนนั้น มันเป็นเวลาที่เนิ่นนานมาก ไม่มีกลางวัน มันจึงทำให้นิสัยบางอย่างของเขาเริ่มแปรเปลี่ยน จากที่เป็นคนกระตือรือร้นในเรื่องต่างๆ กลับกลายเป็นคนขี้เบื่ออย่างง่ายดาย เขาไม่คิดที่จะรักษาภาพลักษณ์เมื่ออยู่ต่อหน้าทอมอีกต่อไป  เพราะยังไงสักวันทอมก็ต้องรู้ว่าเขาเป็นแบบไหน และหลังเขาเริ่มงอลงคล้ายๆ กับไหลที่ลู่ลงไปตาม สีหน้าเขาเริ่มเบื่อและเริ่มหาวออกมาอย่างคนง่วงนอน

             ‎ ทอมเขามองดูแฮร์รี่อย่างแปลกใจ เมื่อเห็นอีกคนแสดงกริยาอย่างแมวเกียจค้านออกมา ในครั้งแรกเขาตกใจที่เริ่มเห็นแฮรี่ลู่ไหลลง และไม่คิดรักษาภาพลักษณ์ของอาจารย์ผู้มากความสามารถของเด็กนักเรียน และศาสตราจารย์ทุกคนในฮอกวอตส์ แฮร์รี่กับกลายเป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ขี้เกียจ เป็นเด็กหนุ่มธรรมดา ที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายเมื่อเข้าใกล้ มุมปากของทอมขยับยกยิ้มเล็กน้อย เขาว่าเขาชอบแฮร์รี่ที่เป็นแบบนี้มากกว่าเป็นคนที่เคร่งขรึม เพราะมันไม่เข้ากับใบหน้าอ่อนเยาว์ของแฮร์รี่เลยซักนิด

             ‎"ทำแบบนี้จะดีหรอ" ทอมถาม

             ‎"ผ่อนคลายตัวเองน่าทอม" แฮร์รี่พูดเสียงเนื่อยๆ "ผมไม่ได้ทำแบบนี้นานแล้ว เวลาทำแบบนี้ทุกครั้งมันจะทำให้ผมรู้สึกดี ผมแค่ทำเป็นบางเวลาเท่านั้นล่ะในยามเบื่อๆ"

             ‎ ทอมพยักหน้าอย่างเข้าใจ และมองดูแฮรี่ที่ยืดตัวกลับมาอย่างสง่าผ่าเผยอีกรอบ แล้วใช้สายตามองเขาราวกับตัดสินใจบางอย่าง

             ‎ แฮร์รี่เขาคิดว่าทอมไม่ควรที่จะใส่เสื้อผ้าที่ดู ..เหมือนจะเก่าไปนิด 

             ‎ตระกูลสลิธีรินเป็นตระกูลที่ร่ำรวย และเป็นเลือดบริสุทธิ์ แถมยังเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งทั้งสี่ของฮอกวอตส์ ถึงแม้ตระกูลก๊อนท์ที่เป็นตระกูลทางฝั่งแม่ของทอมจะถูกยึดทรัพย์สินไปหมด เมื่อครั้งที่มาโวโล่ ก๊อนท์ตาของทอมได้เข้าอัซคาบัน เพราะทำผิดกฎของกระทรวงเวทมนตร์ ทรัพย์สินเงินทองทุกอย่างจึงถูกยึดและริบไป แต่ทอมเขายังเหลือ ตระกูลของสลิธีรินและเพฟเวอเรลล์อยู่ ทอมเขาควรที่จะได้ชุดดีๆสักชุด สำหรับใส่ไปงานเลี้ยงของดาร์กลอร์ดกิลเดลเวลล์ และชุดใส่เล่นในที่ต่างๆโดยเฉพาะหน้าหนาวแบบนี้ ร่างกายของเขา จะป่วยง่ายเมื่อไม่มีโค๊ทหนาๆ ซักตัวให้เขาสวมใส่

             ‎"ผมคิดว่า.." แฮร์รี่เริ่มเกริ่น "เราควรจะไปธนาคารกริงกอตส์"

             ‎"เรา?" ทอมฉงน

             ‎"ใช่ ..เรา" 

             ‎"ทำไมฉันต้องไป" ทอมถาม

             ‎"เพราะมันเกี่ยวกับตัวคุณ" แฮร์รี่พูด "ผมรู้นะว่าคุณเกลียดตัวเองที่จน ไม่มีเงินพอที่จะซื้อเสื้อผ้าใหม่ใส่หรือแม้กระทั่งอุปกรณ์การเรียน และชุดเสื้อคลุม ที่ต้องใส่แต่ของมือสอง ทั้งทั้งที่คุณก็เป็นถึงทายาทสลิธีริน ถ้าคุณยังใส่แบบนี้อีกต่อไป มันคงดูไม่ดีสักเท่าไหร่"

             ‎ สีหน้าทอมเริ่มย้ำแย่ลงไปเรื่อยๆ เมื่อแฮร์รี่พูดถึงเรื่องเงินของเขา  เพราะมันดูเหมือนก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของเขามากเกินไป

             ‎ทอมพรูดลมหายใจแรงๆ อย่างหงุดหงิด "ฉันไม่ไป"

             ‎"ต้องไป" แฮร์รี่

             ‎"ไม่จำเป็น"

             ‎"จำเป็น" เสียงแฮร์รี่เริ่มกดต่ำ เขาไม่ชอบคำว่า ไม่จำเป็น ของทอมจริงๆ

             ‎"เธอจะมายุ่งทำไม" ทอมเริ่มอารมณ์เสีย

             ‎"คุณไม่อยากได้เงินหรอ" แฮร์รี่ "ผมรู้ว่าคุณอยากได้มันมากๆ แน่ เพราะคุณเป็นคนที่โลภในสิ่งที่ไม่มี และไม่พอ"

             ‎ทอมไม่เถียง เพราะในสิ่งที่แฮร์รี่พูดคือความจริง เขาไม่คิดว่าแฮร์รี่จะมองเขาทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ มีแค่ดัมเบิลดอร์เท่านั้นที่มองเขาออก แต่ตอนนี้มีแฮร์รี่เพิ่มมาอีกคน 

             ‎แฮร์รี่เป็นคนที่อันตราย แต่ก็น่าสนใจมากเช่นกัน

             ‎"แค่สละเวลาสักเล็กน้อยคุณริดเดิ้ล"

             ‎ทอมสายตาวูบไหวเมื่อแฮร์รี่กลับไปเป็นคนเคร่งขรึมเช่นเดิม แถมยังเรียกชื่อหลังเขาไม่ใช่ชื่อหน้าเช่นเคย 

             ‎เขาชั่งใจสักพัก มันไม่มีอะไรเสียหายเขาก็ควรที่จะลอง "ได้"

             ‎.

             ‎.

             ‎ณ ธนาคารกริงกอตส์

             ‎ทอมเขากำลังงงและไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ก็อบลินกำลังเอาเข็มทิ่มนิ้วมือเขา แต่เขากลับขยับออกและแผ่ความกดดันออกมา จนก็อบลินตนนั้นแทบทรุด มันกำลังหวาดกลัวและไม่แสดงความขาดออกมา 

             ‎"เลิกทำแบบนั้นเถอะทอม" แฮร์รี่พูด "เขาไม่ได้จะทำร้ายคุณ"

             ‎ทอมเขาก็ยังไม่ไว้วางใจเช่นเดิม หรือเขาไม่ควรมาตั้งแต่แรก

             ‎แฮร์รี่กลอกตาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ เขาก็รู้อยู่แล้วว่าทอมเป็นพวกขี้ระแวงขึ้นสมอง แต่ไม่คิดว่าจะระแวงแม้กระทั้งก็อบลินตัวเท่าหน้าแข้ง แฮร์รี่สบัดข้อมือทีหนึ่ง เลือดของทอมกำลังหยดลงไปบนพื้นของอักขระตรวจสอบสายเลือด 

             ‎ทอมมีท่าทีตกใจชั่วครู่ก่อนจะสงบไปอีกครา วันนี้เขาแทบจะตกใจหลายๆรอบได้ ทอมมองตระกูลแผนผังของตัวเองที่เริ่มปรากฏขึ้น เขาไม่รู้ว่ามีวิธีแบบนี้อยู่ด้วยเลย ในชั้นหนังสือฮอกวอตส์เขตหวงห้ามก็ยังไม่มี แต่แฮร์รี่กลับรู้ ซึ่งทีแรกเขาแปลกใจ แต่นามสกุลของแฮร์รี่ที่เป็นกริฟฟินดอร์ มันทำให้เขาหายสงสัยทันที สายเลือดตระกูลเก่าแก่แบบกริฟฟินดอร์ถ้ารู้ก็ไม่แปลก

             ‎แผนผังตระกูลคนที่อยู่บนสุดคือชื่อของซัลลาซาร์ สลิธีริน และไล่ลงมาเรื่อยๆ จนถึงตระกูลก๊อนท์ และเขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นญาติกับพวกพอตเตอร์ หรือแม้กระทั้งกริฟฟินดอร์สักเท่าไหร่ ทอมแอบเหลือบมองแฮร์รี่ที่พูดขึ้นมาลอยๆ อย่างประโยค "เราเป็นญาติกันล่ะทอม"

             ‎ หลังจากนั้นแฮรี่ก็พาทอมไปซื้อเสื้อผ้าที่เขาควรจะได้ อย่างโค้ทกันหนาวหนาๆ สองสามตัว ที่แฮร์รี่เลือกเป็นสีดำขอบสีเงินหรือเขียวให้ และแยกย้ายจากกันในที่สุดเมื่อเห็นว่ามันเริ่มมืดมากแล้ว

             ‎"แล้วเจอกัน" แฮร์รี่ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ เมื่อมองเห็นล็อกเก็ต

             ‎ เขามองแฮร์รี่เดินออกไป ทอมสงสัยว่าแฮร์รี่เป็นคนส่งล็อกเก็ตตัวนี้มาให้ มันเป็นล็อกเก็ตของสลิธีริน ซึ่งเขารู้เพราะสัญลักษณ์มันเหมือนกับที่อยู่ในหอบ้านของเขา รูปงูที่ขดเป็นรูปตัวเอส

             ‎แฮร์รี่ต้องการอะไรจากเขากันแน่ และที่สำคัญแฮร์รี่เป็นคนแบบไหน...

             ‎.

             ‎.

             ‎.


             ‎แฮร์รี่มองหน้าประตูคฤหาสน์อันหรูหรา เขาสูดดมลมหายใจเข้าปอด ไอกลิ่นศาสตร์มืดลอยฟุ้งเต็มไปหมด กลิ่นของมันหนาแน่นและแรงมาก จนขนาดทำให้เดธโซนออกมาปรากฏตัวเพื่อดื่มกินความช่วยร้ายพวกนี้อย่างตะกละตะกลาม

             ‎"อ่า.. นายท่าน" เสียงเย็นๆ อันน่าขนลุกดัง "ข้าของแฝงตัวเข้าไปด้วยได้หรือไม่"

             ‎"ชอบจริงนะพวกนี้" แฮร์รี่พูดเนื่อยๆ กลอกตาลอย

             ‎เดธโซนเปล่งเสียงหึ่งๆ ออกมาเมื่ออีกฝ่ายทำหน้าทำตาล้อเลียนตนด้วยการทำท่าจับเคียวแล้วกวัดแกว่งไปมา และท่าต่อมามันเหมือนจะเป็นจุดที่ตนฉุนทันทีเมื่อแฮร์รี่ทำท่าหลังเดาะ!

             มันไม่ได้แก่ขนาดนั้น มันแค่อยู่มานานเท่านั้นเอง

             ‎นายคนนี้ช่างทำอะไรไม่สมอายุและนายแห่งความตายเสียจริง

             ‎"อ่า..ระวังด้วยล่ะ" แฮร์รี่พูดกลั้วหัวเราะ พร้อมปรับสีหน้าให้นิ่งขรึม แผ่บรรยากาสน่าเกรงขามออกมา เดธโซนหลบเข้าไปอยู่ในเงาของแฮร์รี่และปรับเปลี่ยนรูปร่างใหม่ คอยทำตามแฮร์รี่เมื่อเขาขยับตัว

             ‎.

             ‎.

             ‎.


             ‎ เสียงภายในงานเลี้ยงคฤหาสน์ดังแซ่แซง แฮร์รี่กวาดตามองส่วนมากเป็นพวกเลือดบริสุทธิ์ และพวกคลั่งไคล้ศาสตร์มืด แถมยังมีนักเรียนของฮอกวอตส์บางคนอยู่ในที่นี้ โดยเฉพาะพวกเด็กบ้านสลิธีรินที่มองเขาตาค้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

              ‎ ผ่านไปไม่นานเสียงทุกอย่างกลับเงียบลงเมื่อดาร์กลอร์ดกิลเดลเวลล์ออกมาจับมือทักทายกับเขา

              "ยินดีที่ได้พบคุณ" กิลเดลเวลล์กล่าวพลางยื่นมือมาทักทาย "คุณแฮร์รี่ กริฟฟินดอร์"

               "เช่นกันครับ คุณกิลเดลเวลล์" แฮร์รี่ยิ้มอย่างสุภาพจับมือทักทายกิลเดลเวลล์ ก่อนที่จะหันหน้าไปสบตากับโดโลฮอฟที่แข็งค้างกับที่ไปแล้ว พร้อมกับเด็กที่ยังเรียนอยู่ในฮอกวอสต์อีกหลายคนโดยเฉพาะทอมที่ดูจะสับสนมากที่สุด

               ‎"ไม่คิดว่าคุณจะสนใจด้วย" กิลเดลเวลล์เอ่ยพลางสำรวจคนตรงหน้าที่มีรอยยิ้มบางประดับอยู่บนใบหน้า

               ‎"หืม.. ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะครับ" แฮร์รี่แสยะยิ้มเล็กน้อยให้คนที่มองเห็นขนลุก "มันก็น่าสนใจดี"

               ‎"ฮ่าๆๆ แค่คิดไม่ถึงเท่านั้น" กิลเดลเวลล์หัวเราะอย่างชอบใจแต่ไม่คลายความระวัง

               ‎พวกดาร์กลอร์ดทุกคนนี่ต้องคอยระแวงทุกอย่างจริงๆหรือ

               ‎ ‎กิลเดลเวลล์เป็นชายวัยกลางคนที่ยังดูหนุ่มแน่นเหมือนกับดัมเบิลดอร์ และดูดีมากเหมือนกัน เดธโซนกรีดร้องเล็กน้อยเมื่อยามเขาเข้าใกล้กิลเดลเวลล์ ความรู้สึกทุกอย่างผาดผ่านเขาอย่างรวดเร็ว 

               ‎โอ้.. เลวร้ายไม่แพ้กันเลย

               ‎ความรู้สึกนึกคิดของเดธโซนเข้าหัวเขา และแฮร์รี่ก็เกือบพยักหน้าตอบ 

               ‎กิลเดลเวลล์หลอกใช้ดัมเบิลดอร์ หลอกใช้ความรู้สึกที่ดัมเบิลดอร์มีให้ จนกระทั้งน้องสาวอย่างแอรีอันนาตาย ดัมเบิลดอร์จึงยอมถอยออกมาจากความรู้สึกนั้น แม้จะรู้ว่าถูกหลอกก็ตาม จิตใจของดัมเบิลดอร์สลายแตกเป็นเสี่ยง คนที่เขารักต้องตาย น้องชายก็ตัดความเป็นพี่น้อง ส่วนกิลเดลเวลล์หันหน้าเข้าสู่ศาสตร์มืดเต็มที่

               ‎แฮร์รี่กำมือแน่น เขาไม่เคยคิดเลยว่าดัมเบิลดอร์ต้องมาเจออะไรที่เลวร้ายและทำลายความรู้สึกมากขนาดนี้ ยังในอนาคตอีกที่ดัมเบิลดอร์ต้องหักหาญตัดใจของตัวเองเพื่อลงมือทำลายกิลเดลเวลล์ เสียงกรีดร้องในใจของดัมเบิลดอร์ต้องมีแผลหวอะหวะไม่ต่างจากเขา

               ‎แฮร์รี่ยิ้มให้กิลเดลเวลล์ สาบานได้ว่าเขาจะเอาคืนให้แน่

               ‎"คุณคงไม่คิดว่า.." แฮร์รี่ลากเสียง "เพราะผมคือกริฟฟินดอร์หรอกนะ"

               ‎"หึ" กิลเดลเวลล์ยิ้มเจ้าเล่ห์ "ยินดีต้อนรับเข้าสู่สมาคมศาสตร์มืด"

               ‎ยินดีต้อนรับเข้าสู่ความพ่ายแพ้ เกลเลิร์ต กิลเดลเวลล์

               ‎แฮร์รี่ฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิมกับแผนการที่โลดเล่นอยู่ในหัว กับเดธโซนที่คอยกลืนกินความชั่วร้ายที่ลอยอบอวนไปทั่วคฤหาสน์อย่างเอร็ดอร่อย มันคิดไม่ผิดจริงๆ ที่มารับใช้แฮร์รี่

               ‎.

               ‎.

               ‎นักเรียนในฮอกวอตส์อย่างบ้านสลิธีริน ที่กำลังมองแฮร์รี่ด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ 

               ‎"..เขาเป็นกริฟฟินดอร์ไม่ใช่หรอ.." โดโลฮอฟคราง

               ‎"นายก็ได้ยินที่เขาพูด" เลสแตรงจ์ "เพราะผมคือกริฟฟินดอร์หรอกนะ  ฉันบอกแล้วว่าศาสตราจารย์เป็นพวกคาดเดาไม่ได้"

               ‎"แต่เขาคือฝ่ายแสง--" อัลเฟรดพูดแต่ซิคนัสขัด

               ‎"แต่เขาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว เราไม่จำเป็นต้องปิดบังเขาต่อไป"

               ‎"ไม่ได้" เสียงของทอมแทรกหลังจากที่เงียบอยู่นาน "เราไว้ใจเขาไม่ได้"
               ‎"ทำไม" ซิคนัส

               ‎"เชื่อทอมเถอะ" อบราซัสพูดเสียงเบา "เขาไม่เคยพลาด"

               ‎ทุกคนในกลุ่มชำเลืองมองทอมที่จ้องแฮร์รี่ด้วยสายตาดุดัน ขณะที่แฮร์รี่ฉีกยิ้มกว้าง แต่ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาจึงเห็นไอกรุ่นควันสีดำลอยอยู่รอบตัวของแฮร์รี่มากมาย พวกเขาเริ่มไม่แน่ใจและความคิดในหัวที่เริ่มสั่นคลอน ที่อีกฝ่ายคือกริฟฟินดอร์ เพราะไม่มีกริฟฟินดอร์คนไหน หรือแม้กระทั้งฝ่ายแสงให้ความรู้สึกเหือดหายอยากตายมากขนาดนี้มาก่อน

               ‎ทอมจ้องมองเงาของแฮร์รี่ เหมือนเขาเห็นว่ามันขยับไปมาทั้งๆ ที่ยืนนิ่ง พร้อมหรี่ตาลง เขาไม่รู้ว่าแฮร์รี่อยู่ฝ่ายไหน และที่สำคัญ

               ‎ แฮร์รี่เป็นใครกันแน่...
               ‎







             ‎
             ‎
             ‎
             ‎
  
              ‎
          

.

.

.

.


100%






              ‎
              ‎

          
              ‎






            Talk 
            ครบละเด้อออออออออ 55555 หายค้างกันแล้วใช่ม๊า
           มีอีกเรื่อง ไรท์คิดว่า.. ความรู้สึกของทอมกับแฮร์รี่ในภาคนี้มันจะไม่ค่อยก้าวหน้าสักเท่าไหร่นะคะ ต้องรอภาคสอง... 
























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 591 ครั้ง

114 ความคิดเห็น

  1. #2326 Hyukky38 (@poohly08) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 22:27
    น้องเท่มากกกกกกกก ดีงาม
    #2326
    0
  2. #2308 windychiii (@windychiii) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 21:05
    ว้าว เนื้อเรื่องน่าติดตามมากๆ
    #2308
    0
  3. #2120 Zomanica (@ratchatazom) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 04:18
    สนุกมากเลยค่ะไรต์ งื่อออ ทำไมเพิ่งมาเจอออ ถ้าจยอยากให้มีรวมเล่มจังเลย
    #2120
    0
  4. #2059 hanari00123 (@hanari00123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 22:11
    ในที่สุดก็ได้เจอเรื่องบับนี้ ปาดน้ำตา
    #2059
    0
  5. #2014 Kn_nann (@Kn_nann) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 14:23
    ตอนไหนมันจะได้กันนะ55555
    #2014
    0
  6. #1997 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:49
    ปกติดัมบี้จะเป็นคนเลวเมื่อเป็นTMRHPแต่เรื่องนี้คือน่าสงสารแหะ
    #1997
    0
  7. #1872 PunaLatte (@punamocca) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 20:13
    เป็นเรื่องแรกที่เขียนแล้วทำให้รู้สึกสงสารอัลบัส T^T
    #1872
    0
  8. #1861 yuma ea (@bonjovi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 00:44
    สนุกมากเลยค่ะ
    #1861
    0
  9. #1633 ฮันนี่พี (@chalis) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 10:17
    แต่ดีมากเลยค่ะ ฮืออๆๆๆๆ สนุกมากแบบมากๆๆๆๆ
    #1633
    0
  10. #1419 ตีฟอง (@Puttinat_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 19:33
    งื้อ จะเล่นว่าเป็นเมีย เม้นล่างแย่งเล่นก่อน เศร้า
    #1419
    0
  11. #1171 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 19:04
    เมียนายไง~ 55555
    #1171
    0
  12. #1065 tayoul2255 (@tayoul2255) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 16:32
    แฮร์รี่เป็นใครงั้นเหรอ แฮร์รี่เป็นคนน่ารักไงทอมม5555
    #1065
    0
  13. #956 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:20
    ความรู้สึกขิงทอมนี่อย่างน้อยก้อพัฒนาแล้วนะ แต่ของรี่นี่ยังไม่เห็นเกจความรักขึ้นสักนิด

    ปล อยากอ่านตอนต่อไปจะแย่แล้วค่า
    #956
    0
  14. #950 Bb_JiN (@bb527) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:59
    เป็นคนที่มีทุกนามสกุลบนโลกใบนี้ค่ะ555555
    #ควีนแฮร์~~~~
    #950
    0
  15. #929 donejaija (@donejaija) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:54
    เดธโซนนี่ยมทูตหรือลิง ซนเชียว
    #929
    0
  16. #910 Kariskisstao (@Yokk-Luckk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:56
    อย่าทำให้ทอมโดนจับได้นะเดธโซนนนน
    #910
    0
  17. #909 Rin Civiear (@sougo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:49
    ใกล้จะได้เห็นแฮรี่ควีนแล้วววว
    #909
    0
  18. #908 PunchM (@PunchM) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:52
    เป็นเมียทอมคะ555
    #908
    0
  19. #907 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:54
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #907
    0
  20. #906 LILITH 💋 (@lokihime) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:45
    ชอบแฮร์รี่ควีนนนน
    #906
    0
  21. #905 prech_pooh (@prech_pooh) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:42
    ในที่สุด... ก็ครบ 100% แล้ว เย้~
    #905
    0
  22. #904 ราตรีนิรันดร (@dark45diamond) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:36
    แฮรี่ มายควีนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #904
    0
  23. #903 Bornfreeonekiss (@ployjea) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:30
    มายควีนของนายไงละทอมมม
    #903
    0
  24. #902 Salazar_black_phantomlord (@Salazar_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:17
    เดธ ยอมรับเถอะว่าแก่...(//แฮ่ก!? โดนเคียวฟาดหัว
    #902
    0
  25. #901 บุษกร อ่อนดี (@2noey6) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:10
    รอออออออ ควีนนนน
    #901
    0