Fic Harry Potter || Black angels [TMR/HP]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 125,425 Views

  • 2,394 Comments

  • 4,205 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    903

    Overall
    125,425

ตอนที่ 15 : Chapter 11 || Redeem Feedback

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12765
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 602 ครั้ง
    7 ต.ค. 61



I like...








|| Redeem Feedback ||






          

             การพูดคุยเป็นไปอย่างราบรื่นไม่มีปัญหา ทุกคนในงานดูเหมือนจะให้ความสนใจแฮร์รี่ไปเสียหมด

             ‎ไม่นานแฮร์รี่ก็ตกอยู่ในวงล้อมของผู้คนมากมาย เขายังคงยิ้มแย้มอย่างสุภาพแจกจ่ายไปทั่ว ทอมมองตามรอยยิ้มนั้นอย่างไม่ชอบใจ เมื่อแฮร์รี่หันหน้ามายักคิ้วใจเขาเล็กน้อย ในตอนที่ไม่มีคนสังเกตเห็น

             ‎ "ผมว่า ..มันใกล้ถึงเวลาแล้วนี่นะ" นายมัลฟอยกล่าว (พ่อของอบราซัส)

             ‎"อ่า.." กิลเดลเวลล์ "งั้นเราไปกันเถอะ ..เชิญคุณกริฟฟินดอร์ไปนั่งพักที่ห้องรับแขกก่อน.."

             ‎แฮร์รี่งงงวยอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ยังพยักหน้าเดินตามเอลฟ์ประจำคฤหาสน์ไป ก่อนชำเลืองมองไปทางกิลเดลเวลล์ที่จับกลุ่มพูดคุยกับลอร์ดเลือดบริสุทธิ์หลายคน

             ‎.

             ‎.


             ‎"เดธโซน...จัดการซะ" แฮร์รี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเหยียบ เมื่อเขาจับสัมผัสได้ว่าตัวเองกำลังถูกคุกคามด้วยศาสตร์มืดบางอย่างอย่างเงียบเชียบ

             ‎"อ่า..." เดธโซนครางรับอย่างหิวกระหาย และค่อยกลายเป็นกลุ่มควัน ลอยไปตามกลิ่นอายของศาสตร์มืดนั้น จนกระทั่งหายลับไปออกจากห้องรับแขก

             ‎ ผ่านไปสักพักแฮร์รี่ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนในหัว เมื่อเขารับรู้ได้ว่าเป็นโซนจัดการกัดกินวิญญาณดวงนั้น 

             ‎"เจ้าจะทำให้ข้าลำบากเดธ" แฮร์รี่ส่งกระแสจิตไป "อย่าให้ตาย ..แค่ทำให้มันเชื่อฟังคำสั่งของเราก็พอ"

             ‎"ขอรับ ..นายท่าน"

             ‎เขาหลับตาลง รอเวลาที่จะให้จอมมารและสาวกจอมมารรุ่นแรกมาคอยล้วงความลับออกจากเขา แฮร์รี่รู้ว่ากิลเดลเวลล์ไม่มีทางเชื่อและไว้ใจแฮร์รี่แน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่ส่งลูกสมุนมาคอยใช้คำสาปและคาถาเอมปริโอ แต่มันไม่ง่ายหรอกนะ ถ้าจะล้วงเขาทั้งที ก็ขอให้ทำสุดความสามารถก็แล้วกัน

             ‎ใบหน้าของแฮร์รี่ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ ในขณะที่หลับตาอยู่ เขาเอนตัวพิงโซฟาด้านหลัง ใช้ขาไขว้กัน มือประสานที่ตัก บรรยากาศรอบตัวเขาดูลุ่มลึก ลึกลับ ชวนมีเสน่ห์เย้ายวนอย่างแปลกประหลาด 

             ‎หืม.. มากันแล้วสินะ

             ‎.

             ‎.


             ‎"พวกคุณทุกคนคิดยังไงสำหรับเรื่องนี้" ลอร์ดมัลฟอยพูดขึ้นเมื่อทุกคนเข้ามานั่งกันพร้อมหน้าพร้อมตา โดยที่กิลเดลเวลล์อยู่บนหัวโต๊ะ และกลุ่มลูกชายของตัวเองนั่งอยู่แถวๆ ปลายโต๊ะ แต่ยกเว้นกับลอร์ดสลิธีรินอย่างทอม

             ‎"เรายังไว้ใจเขาไม่ได้" กิลเดลเวลล์พูดเสียงเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆทั้งสิ้น "เขาสนิทกับดัมเบิลดอร์เกินไป"

             ‎"แต่เขาจะมีประโยชน์กับท่าน" ลอร์ดเลสแตรงจ์ "เราควรจะใช้เขาให้เป็นประโยชน์ ---"

             ‎"แฮร์รี่ไม่ใช่คนโง่" ทอมขัดอย่างเด็ดขาด "ถ้าคุณทำแบบนั้น แฮร์รี่เขาย่อมรู้ว่าพวกคุณจะหลอกใช้เขาทำอะไร"

             ‎บรรยากาศในห้องพลันเงียบลง ความอึดอัดค่อยๆ กัดกินไปทั่วห้อง อัลเฟรดเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบบรรยากาศอึดอัดและเป็นคนที่มีความอดทนน้อยที่สุด กับบรรยากาศหนาวเย็นอย่างนี้เขาขยับตัวเลิกลักไปมา แต่กลับได้สายตาของลอร์ดแบล็กมองมาอย่างตำหนิและเชือดเฉือน จนเขากลั้นหายใจและพยายามอยู่นิ่งๆให้ได้มากที่สุด 

             ‎ส่วนซิคนัส โดโลฮอฟ อบราซัส เลสแตรงจ์ เอเวอร์รี่ ยังคงรักษาสีหน้าและเกียติยศของเลือดบริสุทธิ์ได้ดีสมบูรณ์แบบ ถึงแม้ตามไรผมของพวกเขาจะมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อยก็ตาม 
 
             ร่างกายของพวกเขาหดเกร็งขึ้น เมื่อลอร์ดเลสแตรงจ์พูดขึ้นมา

             ‎"ดูเหมือนนายจะรู้จักเขามากสินะทอม" ลอร์ดเลสแตรงจ์ให้ความเคารพทอมอยู่เล็กน้อยในน้ำเสียง เพราะยังไงทอมก็ถือเป็นลอร์ดสลิธีริน 

             ‎"ครับ" ทอมตอบ "เห็นเขาเป็นกริฟฟินดอร์ -- แต่เล่ห์เหลี่ยมเขามากเหมือนกับสลิธีรินอย่างพวกเรา"

             ‎ แน่นอนทุกคนในนี้เห็นเห็นด้วยกันกับทอม เพราะจากเท่าที่เห็นและสัมผัสได้ แฮร์รี่ให้ความรู้สึกขัดแย้งกับกริฟฟินดอร์ แต่ก็ยังมีความกล้าและเด็ดเดี่ยวเหมือนกริฟฟินดอร์ ความขัดแย้งในตัวของแฮร์รี่มันเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของตัวเขา คุณสมบัติในตัวของแฮร์รี่ ถ้าจะเปรียบเทียบให้เขาไปอยู่ในบ้านใดบ้านหนึ่งในฮอกวอตส์ คงจะต้องเลือกได้ยาก แฮร์รี่มีความสุภาพและเล่ห์เหลี่ยมเยอะอย่างสลิธีริน และมีความฉลาดเฉียบคมอย่างเรเวนคลอ ความสุภาพเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่อย่างฮัฟเฟิลพัฟ และสุดท้ายแฮร์รี่เป็นคนเด็ดขาดอย่างกริฟฟินดอร์

             ‎"พักเรื่องนี้ไว้ก่อน" กิลเดลเวลล์ขัด "เราควรจะเข้าเรื่องได้แล้ว"

            ‎ เสียงสูดลมหายใจดังไปทั่วห้องอีกครั้ง พวกเขาในที่นี้รู้ว่าหลังจากนี้จะต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ แน่นอนมันย่อมเลี่ยงไม่ได้

            ‎..สงคราม..

            ‎มันจะต้องเกิดอย่างแน่นอน เพราะเลือดบริสุทธิ์อย่างพวกเขาจะไม่ยอมใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับผู้เป็นมักเกิ้ลแน่นอน ในเมื่อพวกเขาคือผู้วิเศษ ผู้มีเวทมนตร์ ทำไมพวกเขาจะต้องหลับซ่อนจากพวกชั้นต่ำที่ไม่มีอะไรพิเศษอย่างพวกเขากัน 

            ‎พวกเขามีสิทธิ์เลือกที่จะยิ่งใหญ่ให้เป็นยิ่งกว่าตอนนี้ เลือดบริสุทธิ์ทุกคนในที่นี้มีความคิดเห็นเหมือนกันทั้งสิ้น จึงตัดสินใจเข้าร่วมกับจอมมารเกลเลิร์ต กิลเดลเวลล์

             ‎"ฉันจะลองไปเจรจาทำความรู้จักกับทางเยอรมัน" กิลเดลเวลล์พูดเสียงเรียบ "คนพวกนั้นต้องให้ความร่วมมือกับเราแน่ แล้วยังมีเลือดบริสุทธิ์ในฝั่งของรัสเซียเข้าร่วมมาหกตระกูล"

             ‎"ทำไมท่านไม่บุกทางอังกฤษอย่างพวกเราก่อน ยังไงท่านก็มีพวกเราพร้อมให้ความสนับสนุน" เสียงหนึ่งของผู้ร่วมอุดมการณ์

             ‎"..."

             ‎ในห้องพลันเงียบขึ้นมาอีกครั้ง กิลเดลเวลล์ยังคงยิ้มและเริ่มพูดต่อ "อัลบัส ดัมเบิลดอร์ ...ในตอนนี้ทางฝั่งเรายังไม่แข็งแกร่งพอที่จะมารุกราน พวกนายทุกคนที่ใครทำงานในกระทรวงเวทมนตร์ย่อมรู้อยู่แล้วว่า อังกฤษและอเมริกาเป็นพันธมิตรกัน และกองกำลังของเรายังแข็งแกร่งไม่พอที่จะเข้าสู้"

             ‎"ทำไมเราไม่กำจัดเขา"

             ‎"ดัมเบิลดอร์ไม่ใช่คนที่จะกำจัดได้ง่ายๆ" กิลเดลเวลล์เริ่มกดเสียงต่ำอย่างรำคาญ "ฉันรู้ดี ..ฉันกับเขาเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน พวกนายทุกคนไม่ได้รู้จักเขาอย่างฉันรู้จัก ..ดัมเบิลดอร์อันตรายกว่าที่พวกนายคิด.."

              .

              ‎.


              ‎แฮร์รี่ฟังเสียงฝีเท้าที่กำลังเหยียบย่ำลงบนพื้น เขาโคลงหัวเล็กน้อยเมื่อเสียงมันใกล้เข้ามาและลืมตาขึ้น

              ‎"คุณกริฟฟินดอร์รอนานหรือปล่าว"

              ‎ กิลเดลเวลล์ถามพลางนั่งลงตรงข้ามกับแฮร์รี่ ในขณะที่พวกเลือดบริสุทธิ์ทั้งหลายถอยไปนั่งข้างหลังทางฝั่งกิลเดลเวลล์

              ‎แฮร์รี่เลิกคิ้วเล็กน้อยจนจับสังเกตไม่ได้ นี่มันไม่เท่ากับว่า.. พวกนั้นแสดงให้เห็นถึงความไม่ไว้วางใจในตัวเขา และเลือกที่จะอยู่ฝั่งจอมมาร แฮร์รี่เหลือบตามองทอมที่นั่งอยู่ซ้ายมือของกิลเดลเวลล์พร้อมกับเพื่อนในกลุ่มของเขาเอง 

              ‎เล่นแบบนี้เลยหรอ..
 
              ‎"ก็นานอยู่นะ" แฮร์รี่ตอบ

              ‎หน้าของพวกเขาดูเหวอ แต่บางคนแค่หางคิ้วกระตุก อย่างพวกเลือดบริสุทธิ์ตระกูลเก่าแก่ และกิลเดลเวลล์ที่แฮร์รี่มองเห็นได้ชัด

              ‎"ฮึฮึ" แฮร์รี่หัวเราะในลำคอเล็กน้อยพอให้ได้ยินเฉพาะคนที่อยู่ใกล้ๆ

              ‎"อ่า.." กิลเดลเวลล์ทำหน้าไม่ถูกเมื่อเจอลุคนี้ของแฮร์รี่เข้าไป "คุณก็เป็นคนอารมณ์ขันดีนะ"

              ‎"อ้อ แน่นอนสิ" แฮร์รี่ตอบพลางยิ้มกว้างจนดูเหมือนคนใสซื่อ "คนเราต้องอารมณ์ดีอยู่แล้วในชีวิต ไม่ใช่มืดมนตลอด"

              ‎เหมือนคำพูดนี้จะเข้าไปกระทบกระทั้งทอมยังไงยังงั้นเมื่อทอมขมวดคิ้ว

              ‎"อ่า ..นั้นสิ ฮ่าๆ" กิลเดลเวลล์หัวเราะในแบบฉบับเลือดบริสุทธิ์

              ‎ต้องเกรงหน้าขนาดไหนกันที่จะทำออกมาได้

              ‎ แฮร์รี่คิดขำๆ ดวงตาสีเขียวเปล่งประกาย พร้อมกรีดนิ้วไปมาตามปากแก้วไวน์สีแดงเข้มจนเหมือนเลือด ยิ่งเขานั่งไขว้ขาไปมา มือข้างหนึ่งอยู่บนตัก อีกข้างถือแก้วส่ายวนเป็นวงกลม พร้อมยิ้มมุมปากให้กิลเดลเวลล์ที่มองมายังเขา

              ‎"คุณชอบไวน์ตัวนี้หรอ" ลอร์ดเลสแตรงจ์ถามอย่างสุภาพ แต่ตามองแฮร์รี่วาววับกับบรรยากาศรอบตัวแฮร์รี่ ที่ให้ความรู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆ

              ‎"หืม.." แฮร์รี่ขยับตัวพิงไปด้านหลัง ใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือแก้วเอาไปค้างบนโซฟา

              ‎ทุกการขยับตัวของแฮร์รี่มันเหมือนมีเสน่ห์บางอย่างออกมาจากตัวเขา จนไม่อาจละสายตาไปได้ 

              ‎บางคนถึงกลับกลืนน้ำลายมองท่าทียั่วยวนอันแปลกประหลาดออกมาจากชายตรงหน้า มองตามมือที่กำลังยกแก้วจรดริมฝีปากอย่างเชื่องช้า..อ้อยอิ่ง แต่มันกลับทำให้อุณหภูมิในร่างกายเรื่มสูงขึ้น มองตามริมฝีปาก ตามลำคอเมื่อกลืนกินไวน์สีแดงสดลงไป ลูกกระเดือกที่คอของแฮร์รี่ขยับเบาๆ ตามสิ่งที่ผ่านลงในลำคอ ริมฝีปากที่กินไวน์สีสดเป็นสีแดงตามทันทีที่แฮร์รี่ดื่มมันลงไป 

              ‎ริมฝีปากของแฮร์รี่เผยออกนิดๆ ก่อนจะเม้มกลับลงไป หลับตาดื่มด่ำกับกลิ่นรสชาติ ผมขยับตามลงกรอบหน้าเล็กน้อยตอนเขาเอียงไปด้านข้าง แฮร์รี่เขาไม่ได้ใส่แว่นเช่นเดิมเหมือนตอนเด็กๆ ใบหน้าของเขาจึงดูอ่อนเยาว์และดูดีมากขึ้นไปอีก 

              ‎ผมสีดำเข้มที่หยักโศกเล็กน้อยไล่ลงไปตามหลัง ปากสีแดงสดขยับยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนที่จะค่อยลืมตาช้าๆ เหมือนจะสะกดให้พวกเขาลุ่มหลง

              ‎อึก...

              "ผมว่า.." แฮร์รี่ลากเสียงยั่วยวน "..ผมชอบมันนะ.."

              เขาขยิบตาเล็กน้อยพอเป็นพิธี พร้อมกับสายตาสีเขียวมรกตอันแพรวพราว ยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเสน่ห์ที่เย้ายวนพวกเขาเป็นอย่างดี

              เลือดบริสุทธิ์ทั้งหลายที่เห็นต่างพากันตาลุกวาว กับท่าทางนั้นทั้งหญิงและชาย แม้แต่ดาร์กลอร์ดอย่างกิลเดลเวลล์ก็ไม่เว้น จนทอมที่เห็นแทบจะลากอีกฝ่ายหนีจากตรงนี้แทบตาย

              ‎"โอย.." เสียงครางแผ่วเบาดังออกมาจากปากซิคนัส "เขาเซ็กซี่ชะมัด"

              ‎ทอมหันขวับกลับมามองซิคนัสทันทีที่ได้ยิน ตาของเขาขวางอย่างเห็นได้ชัดเมื่อกวาดมองไปรอบๆ ทุกคนต่างก็จ้องแฮร์รี่ไม่วางตา

              ‎ อารมณ์บางอย่างประทุในอกของเขา มันร้อนและเดือดพล่านไปหมด แต่ทอมก็พยายามระงับมันเอาไว้ เขาไม่เข้าใจอารมณ์นี้และก็เกลียดมันมาก เมื่อเขารู้สึกถึงมัน เพราะมันทำให้เขาทรมานและอยู่ไม่เป็นสุข

              ‎ ทอมขมวดคิ้วจนแทบจะผูกกัน แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกที เขากลับเห็นแฮร์รี่ขยิบตาให้ครั้งหนึ่ง อารมณ์พวกนั้นก็พลันหายไปอย่างรวดเร็ว ..เขาก็ไม่คิดที่จะใส่ใจมัน และมันก็ดีแล้วที่หายไป..

              ‎"ว่ายังไงครับ" แฮร์รี่เอ่ยเมื่อเห็นทุกคนเงียบไป

              ‎"...."


              ‎"นายท่าน.. ท่านจะทำให้เรื่องยุ่งยาก"

              ‎แฮร์รี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อกระแสจิตของเดธโซนดังเข้ามา "ฉันไม่เข้าใจ"

              ‎"เอ่อ --- คุณกริฟฟินดอร์เป็นอะไรหรือปล่าว" เสียงของอบราซัสดังขึ้นมาปลุกแฮร์รี่ให้หลุดออกจากกระแสจิต

              ‎"หืม ..เปล่า ไม่มีอะไรหรอก" แฮร์รี่ยิ้มนิดๆ "ว่าแต่ ...มีอะไรอีกหรือปล่าวครับ คุณคงไม่ได้เชิญผมมานั่งกินเลี้ยงเฉยๆ หรอกนะ"

              ‎"อ่า.. แน่นอน" เสียงกิลเดลเวลล์ "ผมอยากรู้ว่าคุณคิดยังไงกับสงคราม"

              ‎แฮร์รี่เลิกคิ้วพร้อมหรี่ตาลงใส่กิลเดลเวลล์ เขาก็พอจะรู้อยู่ว่ากิลเดลเวลล์ตั้งใจจะก่อสงคราม แต่แค่ไม่คิดว่าจะมาถามกันตรงๆ แบบนี้

              ‎"ครับ จะมีความสูญเสียเกิดขึ้น" แฮร์รี่ตอบ "การก่อสงครามไม่เป็นผลดีหรอกนะครับ เราไม่รู้ว่าใครจะสูญเสียมากน้อยแค่ไหน"

              ‎แฮร์รี่ขยับตัวลุกขึ้นมานั่งตรงๆ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยในตอนพูด ก่อนที่จะใช้สายตามองกวาดทุกคนไปทั่วห้องพร้อมก้มหน้าลงให้อยู่ในระดับปกติ

              ‎สถานการณ์ไม่ดี...

             "เดธ.." แฮร์รี่ส่งเสียงในใจไป 

             ‎"คำสาป"

             ‎ฟึบ!

             ‎แฮร์รี่ลุกขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว เขาตะวัดสายตาไปยังชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังจ้องมายังเขาไม่ลดล่ะ แฮร์รี่สบัดฝ่ามือออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความเกรี้ยวกราด

             ‎ตึง!

             ‎"อ๊ากกกกกก!!!"

             ‎ชายคนนั้นล้มลงไปยังพื้นพร้อมกรีดร้องอย่างทรมาน "อึก -- แค่ก" เลือดมากมายเริ่มย้อมไปบนพื้นพรมรองรับจนนองไปทั่วบริเวณนั้น

             ‎ทุกคนพร้อมใจกันลุกฮือขึ้นด้วยความตกใจ พลางชักไม้กายสิทย์จากเสื้อคลุมแล้วชี้ไปยังแฮร์รี่ 

             ‎"คุณจะทำอะไร" กิลเดลเวลล์เขากดเสียงต่ำ

             ‎"ผมต่างหากที่ต้องถามคุณ" แฮร์รี่พูดด้วยเสียงเย็นๆ "คุณคิดจะทำอะไร"

             ‎...


             ‎ความเงียบยังคงโรยตัวต่อไป มีเพียงแค่ความกดดัน อากาศดูเหมือนจะบีบรัดจนทำให้หายใจลำบาก แฮร์รี่ยังคงจ้องตากับกิลเดลเวลล์เขม็ง เขาแทบจะคิดไม่ถึงว่ากิลเดลเวลล์จะเล่นแรงขนาดนี้ และมันแรงมากเกินไปเสียด้วย

             ‎คำสาป...

             ‎ถ้ามันเป็นคำสาปปกติเหมือนคำแช่ง เขาจะปล่อยมันไป แต่... มันไม่ใช่เลยสักนิด คำสาปตัวนั้นที่เขาและเดธสัมผัสมันได้ มันเป็นคำสาปโบราณที่นานมาแล้ว เขาเคยอ่านเจอในวังวน และสิ่งที่เขาสงสัยคือ..

             ‎ทำไมพวกมันถึงรู้!

             ‎และนี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แม้แต่เขาที่เป็นนายแห่งความตายยังไม่สามารถต้านมันได้ ถึงเขาจะเป็นอมตะ แต่เขายังมีความรู้สึกเหมือนมนุษย์ปกติ และการเป็นอมตะถือว่าเป็นคำสาปชนิดหนึ่งเช่นกัน และถ้าเขาโดนมันเข้าไป เขาคงจะทรมานไปทั้งชีวิต 

             ‎แฮร์รี่คิดอย่างเครียดจัด เขากังวลและไม่รู้ว่ามันมาปรากฏที่นี่ได้อย่างไร ปกติคำสาปตัวนี้มันไม่ได้อยู่บนโลกเวทมนตร์แน่นอน เพราะเขารู้ ...คำสาปตัวนี้มันจะอยู่ในวังวนแห่งนั้นและไม่มีทางออกมาได้ 

             ‎จากประวัติของมัน มันไม่เคยปรากฏมาก่อน และยิ่งเป็นสิ่งของที่อันตราย มันยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ มีแต่คนที่เท่าเทียมหรือเหนือกว่ากาลเวลาเท่านั้นที่จะเข้าวังวนได้ อย่างเช่นเขา ..ที่เป็นนายแห่งความตาย แต่ประเด็นของเขาคือเขาโดนขัง และโดนปิดช่องทางด้วยเวทมนตร์โบราณชนิดหนึ่งในการออกไป จนกระทั้งเวลาผ่านไปเนิ่นนาน มันจะเสื่อมสภาพและแตกสลายในที่สุด

             ‎ ..หรือมีคนไปเอามันออกมา เขายิ่งคิดยิ่งเครียด ..มันไม่มีทางเป็นไปได้ที่คนในยุคนี้จะรู้จักมันและรู้ทางไปแห่งวังวนแห่งกาลเวลานั้น หรือจะมีใครรู้จักมัน

             ‎ และแฮร์รี่ก็ฉุกคิดขึ้นได้ ในตอนยังเป็นมือปราบมาร เขาไม่เคยรู้ว่ามีวังวนนั้นแม้แต่พวกกระทรวงเวทมนตร์ ..แล้วทำไมพวกมันถึงรู้และได้จับขังเขาเอาไว้ ตรงนี้คือประเด็นสำคัญที่แฮรี่ต้องคิด ..แถมยังพ่วงด้วยเวทย์โบราณที่เคยกักกันเขาเอาไว้

             ‎แสดงว่าคนที่รู้จักวังวนนั้น ต้องอยู่ในยุคนี้ หรือเป็นคนที่ข้ามกาลเวลาเหมือนเขา ..มันไม่มีทางเป็นไปได้

             ‎และที่สำคัญ.. ทางกระทรวงเวทมนตร์ไม่มีทางรู้ว่ามันมีอยู่ แต่พวกมันรู้.. และต้องเป็นใครสักคนที่น่าเชื่อถือพอที่พวกมันไว้วางใจและไม่ต่อต้าน

             ‎ไอศาสตร์มืด ไอแสงสว่างที่ปะปนกันในตอนเขาเดินผ่าน มันเป็นไอที่เขาคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยในเวลาเดียวกัน

             .

             ‎.

             ‎...


             ‎"เธอสนิทกับดัมเบิลดอร์มากเกินไป" กิลเดลเวลล์พูดอย่างไม่แยแส ทุกคนที่ยังอยู่ในคฤหาสน์ยังคงใช้ไม้กายสิทธิ์ชี้มาทางแฮร์รี่ และเริ่มตีวงล้อมเป็นวงกลมขังแฮร์รี่ไว้

             ‎"หึ" แฮร์รี่ส่งเสียงอย่างหยามเหยียดวางท่วงท่าได้เป็นธรรมชาติ โดยไม่แสดงออกถึงความขลาดกลัวแม้แต่น้อย "ผมสนิทกับเขาก็จริง แต่ผมไม่ยุ่งเรื่องของพวกคุณสองคนหรอกนะ"

             ‎"แต่เธอมาที่นี่ก็เพราะเขา.." กิลเดลเวลล์กดเสียงต่ำลงไปอีก คนตรงหน้าพูดเหมือนรู้ว่าเขากับดัมเบิลดอร์เคยสนิทกันมากเมื่อก่อน ถึงแม้ดัมเบิลดอร์จะคิดกับเขาอีกทางก็ตาม และเขาก็ไม่ผิดที่จะเลือกใช้ความรู้สึกนั้นที่สามารถทำให้เขายิ่งใหญ่ได้ตามปราถนา แม้ว่าเขาจะต้องเดินเหยียบย่ำและย่ำยีทำร้ายใคร เขาก็ไม่สนใจ

             ‎แฮร์รี่แทบจะกัดฟันพูดเมื่ออารมณ์และภาพต่างๆ ที่ไหลเข้ามาในหัวเขาผ่านทางเดธโซน ความเจ็บปวดอันร้าวรานของดัมเบิลดอร์..

             ‎"ใช่ผมมาที่นี้เพราะเขา" แฮร์รี่ยอมรับและเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ที่อยู่สูงกว่า ปรายตามองกิลเดลเวลล์ 

             ‎ดี.. ไม่อยากให้ใครรู้นักใช่ไหม

             ‎"อย่าคิดว่าผมไม่รู้เรื่องคุณกับเขา" แสยะยิ้ม "คุณเลวมากกิลเดลเวลล์ ทำร้ายแม้แต่คนที่เป็นเพื่อน หรืออันที่จริง.." แฮร์รี่ลากเสียง

             ‎ "คนที่คุณรัก"

             ‎ ปัง!

              ‎"แกเอาอะไรมาพูด!" กิลเดลเวลล์ขึ้นเสียงอย่างเกรี้ยวกราดพลางยิงคาถาใส่เขา แต่แฮร์รี่หลบทันมันจึงโดนคนข้างหลังที่มาล้อมแฮร์รี่ไว้กระเด็นออกไป

              ‎"เอาความจริงมาพูด" แฮร์รี่ยังตงยียวนต่อไปอย่างไม่สนอะไรทั้งนั้น

              ‎"ฮึ เธอเข้าใจอะไรผิดหรือปล่าวแฮร์รี่.." 

              ‎"คุณแค่ไม่รู้สึกตัวเท่านั้นเองกิล"

              ‎"อย่าเรียกฉันอย่างนั้น" กิลเดลเวลล์กัดฟัน ใช้ไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ชี้หน้าแฮร์รี่

              ‎"คุณจะให้แต่อัลบัสเรียกคนเดียวใช่หรือปล่าว"

              ‎"แกสนิทกันกับเขา!" กิลเดลเวลล์ร้อง ตาจ้องเขม็งแฮร์รี่อย่างเครียดแค้น ความรู้สึกปวดร้าวรื่นขึ้นมาในอก 

              ‎แฮร์รี่ขมวดคิ้วเมื่อเขาจับสัมผัสบางอย่างได้จากตัวกิลเดลเวลล์

              ‎ศาสตร์มืดโบราณด้านลบ..

              ‎ไม่จริง!?

              ‎ถ้าเป็นแบบนี้แสดงว่ากิลเดลเวลล์โดนบังคบและถูกควบคุมจิตใจด้านดีเอาไว้ และดึงด้านลบออกมา ถ้างั้นแสดงว่าชีวิตทั้งชีวิตของเขา ไม่ว่าจะดัมเบิลดอร์ กิลเดลเวลล์ และคนในโลกเวทมนตร์ โดนใครบางคนชักจูงมาตลอด...

              ‎เป็นใครกัน...

              ‎แฮร์รี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆปล่อยวางอารมณ์ที่ตีรวนในสมองของเขาออกให้หมด เขาต้องหาทางเอามันออกจากกิลเดลเวลล์ ไม่อย่างนั้นทุกอย่างจะวนลูปเข้าที่เดิมอย่างเคยเป็น

              ‎"ใช่ ..เราสนิทกัน"

              ‎กิลเดลเวลล์แสยะยิ้มอย่างบิดเบี้ยว "หึ"

              "แต่ไม่ใช่ในทางที่คุณคิดแน่นอน" แฮร์รี่ว่า "ผมอยากให้คุณกลับไปทวบทวนดีๆ เกลเลิร์ต"

              ‎แฮร์รี่จำเป็นต้องกระตุ้นความทรงจำในด้านดีของกิลเดลเวลล์ เพราะทุกอย่างมันอาจจะง่ายขึ้น ถ้ากิลเดลเวลล์รับรู้ถึงมันได้

              ‎"..." 

              ‎.

              ‎.

              ‎.


              ‎ เวลาผ่านไปสักพัก แฮร์รี่เขา รับรู้ถึงอารมณ์ของดัมเบิลดอร์ที่เริ่มกระวนกระวายถึงเขา เพราะเขาใช้เวลานานเกินไปอยู่ในที่แห่งนี้

              ‎"ผมต้องไปแล้ว" แฮร์รี่บอกพร้อมยิ้มบางๆ เอาไว้บนใบหน้า "ผมจะไม่เข้ามาเกี่ยวเรื่องของคุณกับเขา และไม่ต้องห่วงว่าผมจะเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร"

              ‎แต่.. ดัมเบิลดอร์ควรรู้

              ‎ในหัวของแฮร์รี่คิดอย่างโลดแล่น ใช่.. ดัมเบิลดอร์ควรรู้ว่ากิลเดลเวลล์ไม่ใช่อย่างที่เขาคิด แต่เขาจะให้ใครรับรู้เรื่องคำสาปและคำพูดในวันนี้ของเขาไม่ได้ ทุกคนต้องลืมมัน...

              ‎เพื่อความปลอดภัย

              ‎"..จงตอบรับเสียงของข้า.." เสียงอันแหบแห้งดังจากปากของแฮร์รี่ แต่มันกลับดังไปทั่วทิศทางกังวาลในห้อง

              ‎ บรรยากาศเริ่มลดต่ำอย่างรวดเร็ว ไอมืดสีดำเข้มเริ่มลอยออกมาจากพื้น ทุกคนในคฤหาสน์เริ่มขยับและร้องตะโกนก้องอย่างหวาดกลัว จะมีแค่เพียงกลุ่มของทอมที่เหมือนเคยรู้สึกกับเหตุการณ์นี้มาแล้ว แต่ก็ยังคงกังวลและเริ่มร่ายคาถาป้องกันตัวเอง แต่มันไม่สำเร็จเช่นเดิม...

              ‎"..ยมทูต.."

              ‎ ทุกคนเริ่มยิงคาถาใส่แฮร์รี่ แต่มันกลับสะท้อนออกมาจากตัวแฮร์รี่ทั้งหมด เพราะไอกลุ่มควันสีดำกรุ่นลอยขึ้นมาปกป้อง เหมือนเกราะวิเศษอย่างคาถาโพเทรโก้ มีเพียงแค่จอมมารอย่างกิลเดลเวลล์มองแฮร์รี่อย่างตกตะลึง

              ‎ไอสีดำเริ่มก่อกันเป็นรูปร่างอันสูงผอมออกมาปรากฏต่อสายตาทุกคน กลิ่นอายอันตรายและอึดอัด หดหู่ใจ สิ้นหวังในชีวิตเริ่มกระจายออกเป็นวงกว้าง

              ‎ แฮร์รี่แสยะยิ้มภายในกลุ่มควันที่ลอยไปทั่ว และเริ่มแทรกเข้าทางร่างกายของผู้คนในคฤหาสน์ แม้บางคนที่วิ่งออกไปจากห้อง แต่ควันเหล่านั้นก็ยังตามติดเกาะออกไปด้วยเช่นกัน นัยน์ตาสีเขียวมรกตเรืองรองในความมืด ประกายบางอย่างวาบผ่านดวงตาไปอย่างอันตราย ทุกคนรู้สึกถึงความเหือดแห้งและอยากตายมากยิ่งขึ้น ความรู้สึกเหมือนตกจากที่สูงและจมดิ่งลึกลงไปใต้ทะเลสาบอันกว้างใหญ่ ก่อนที่สติพวกเขาจะเลื่อนลอย

              ‎"จัดการซะเดธ" แฮร์รี่เอ่ย "ส่วนคนที่คิดจะสาปข้า.. ข้ายกให้"

              ‎แฮร์รี่สบัดผ้าคลุมไปก่อนหมุนตัวไปข้างหลัง พลันอากาศตรงหน้าบิดเบี้ยว แล้วแฮร์รี่ก็หายไปจากตรงนั้น

              ‎เหลือเพียงยมทูตที่รอคอยกัดกินวิญญาณชายคนนั้นที่แฮร์รี่ยกให้ และมันก็ได้จัดการทุกคนจนสำเร็จ ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ 

              ‎ไม่เคยมีใครจำได้ว่านายของมันเคยอยู่

              ‎ไม่มีใครสัมผัสและรับรู้ถึงบรรยากาศที่แปลกไปก่อนหน้านี้

              ‎ยกเว้น...


              ‎"นายท่าน.. ข้าไม่สามารถทำให้คนที่ถือครองหนึ่งในเครื่องรางลืมมันได้ไม่สมบูรณ์ ...อีกคนที่เคยผ่านวิธีกรรมทางศาสตร์มืดชั้นสูงเกี่ยวกับวิญญาณได้" เสียงอันแหบแห้งยานคางดังก้องไปในหัวของแฮร์รี่ผ่านทางกระแสจิต

              ‎"....เดธ นายกลับมาก่อน..."

              ‎เสียงอันแผ่วเบาดังมาตามสายลมที่พัดผ่านเข้ามาในคฤหาสน์ก่อนที่เดธโซนจะสะลายตัวไปทันที โดยไม่มีใครสงสัย ไม่รับรู้กับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

              ‎มีเพียงความงุนงงและสับสนจากกิลเดลเวลล์และทอมเท่านั้น...

              ‎ความทรงจำที่ไม่ปะติดปะต่อกัน นึกเท่าไหร่ก็ไม่ออก แต่มันเหมือนมีภาพบางอย่างวาบผ่านไป...




              ‎
              ‎
              ‎
              ‎
              ‎



              ‎
             
.

.

.


100%








        
             ‎







            Talk 
            งานช้าง... อื้อหืออออออ อ่านแล้วเครียดแทนแฮร์รี่ ปมใหญ่มาแล้ว แฮร์รี่เครียด ไรท์ก็เครียดเช่นกัน ดันวางปมซับซ้อนกันขนาด 5555 สับสนแทน ฮื่ออออ
          หวังว่าตอนนี้จะทำให้รีดหลายๆคน อินตามกัน.. ไรท์นี่ขมวดคิ้วจนจบในครึ่งหลัง หลังจากกลับมาอ่านทวน 555

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 602 ครั้ง

165 ความคิดเห็น

  1. #2296 Wisteria174– (@Wisteriaploy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 09:24
    กี้สสสส เกลเลิร์ต อัลบัส ///// ปลื้มปริ่มมมม แฮร์รี่โชว์ของอย่างเท่แล้วลบความทรงจำอะโด่ว555
    #2296
    0
  2. #2205 manodcha (@manodcha) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 22:57
    เยี่ยมเลยลูก
    #2205
    0
  3. #2111 endfeel (@princesssong) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 14:56

    ดีงามมมมเรือgg/ad ยังอยู่
    #2111
    0
  4. #2060 hanari00123 (@hanari00123) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 22:20
    ใครวะ...
    #2060
    0
  5. #1998 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:58
    โชว์เทพแล้วก็ลบความจำอ่ะ55555 ใครเบื้องหลังเนี่ยยยย
    #1998
    0
  6. #1954 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 19:31

    เบื้องหลังนี่ใครวะะะ คิดไม่ออกเลย

    #1954
    0
  7. #1812 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 23:32
    หูยยยยย ลุ้นๆๆๆ เบื้องลึกเบื้องหลังนี่มันซับซ้อนซะจริง
    #1812
    0
  8. #1739 The Killer Princess (@rebornmini) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 18:03
    ดิพพิต?
    #1739
    0
  9. #1420 ตีฟอง (@Puttinat_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 19:54
    คิดคนทีีอยู่เบื้องหลังไม่ออกจริงๆ
    #1420
    0
  10. #1304 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 07:08
    ลาสบอสคนนี้มันต้องเก่งสุดๆแน่เลย
    #1304
    0
  11. #1301 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 07:07
    ทำไมต้องวางมห้มีเบื้องหลังของเบื้องหลัง 555
    #1301
    0
  12. #1266 เอนมะ (@cat019) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 14:03
    โดนอีกละทอม5555
    #1266
    0
  13. #1232 G A L A X Y (@tune-music) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 22:58
    ชอบอ่ะ โครตสนุกเลย สู้ๆน้าาา
    #1232
    0
  14. #1205 Kariskisstao (@Yokk-Luckk) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 14:30
    หู้ยยย ไรท์แต่งบทนี้ดีมากค่ะะ เราานแล้วแบบเกร็งลุ้น ภาพจินตนาการในหัวเห็นแบบอย่างกับดูหนังงง หลงรักกกก
    #1205
    0
  15. #1189 Bornfreeonekiss (@ployjea) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 02:10
    พระเอกค่าตัวแพงนะคะ555
    #1189
    0
  16. #1187 sakiiko (@sakiiko) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 00:55
    ชอบมากกกกกก. สนุกมากกก
    #1187
    0
  17. #1186 aonkiki (@aonkiki) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 23:27
    ในที่สุดก็ได้อ่านนนน เปิดมาหลายรอบแหละ
    #1186
    0
  18. #1185 Me The Ripper (@MeTheRipper) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 23:26
    อื้อหือออ ลุ้นขั้นสุดดด
    #1185
    0
  19. #1184 PraewP13 (@PraewP13) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 23:24
    เครียดกันหมดเลย 5555 แฮร์รี่นี่มีความควีนทุกตอน เอาจริงแอบจิ้นเดธโซนกับแฮร์รี่
    #1184
    0
  20. #1183 Faded-Girl (@nuufunction) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 23:19
    รี่ยังคงควีนและเมพมั่กตามสเตป กรีดร้องให้ความควีนนี้5555555 //รี่เครียด ไรท์เครียด รีดก็เครียด ถถถถถถถ คนเบื้องหลังนี่ใคร๊! อัลบัสไม่ใช่ตัวร้ายในฟิคนี้ล่ะ~(ปกติถ้ามาแนวนี้จะกลายเป็นอัลบัสร้ายเพื่อให้ทอมดูดีย์มีออร่า) คนเบื้องหลังนี่ไม่มีเบาะแสเลย รู้แค่ว่าเมพมั่กแน่นอน บางทีอาจจะอินเซปชั่นเป็นรี่ในอนาคตย้อนอดีตมาเล่นขำๆสะเก็ดดาวก็ได้ ถถถถถถ รอโมเม้นทอมรี่ต่อปัยยยย//พาย+อ่านวนไปค่ะ
    #1183
    0
  21. #1182 kidaptx (@ratima14124869) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 22:38
    ชอบมากกเลยคร้าบบ เครียดไปด้วยย
    #1182
    0
  22. #1181 GarfieldKuntida (@GarfieldKuntida) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 21:56
    เป็นไงนี่ลูกกรู555+
    *ยักคิ้วใส่*มีความอินจัด
    #1181
    0
  23. #1180 Chrysola (@chrysola) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 21:51
    สนุกมากกกก ลุ้นๆ ทอมมีความหวงด้วยอะ
    #1180
    0
  24. #1179 secret-wolf (@secret-wolfs) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 21:15
    ไรท์เเต่งดีมากเลยค่ะ เครียดตาม อินมากๆ5555
    #1179
    0
  25. #1178 Katter (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 21:08
    ......... ไรท์กลับมาเราคาใจ สงสัย เเละงงมาก อย่ามาวางระเบิดเเล้วทิ้งฉนวนนี้ให้เราเก็บกวาด ฮือๆๆๆ TT
    #1178
    0