Fic Harry Potter || Black angels [TMR/HP]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 125,357 Views

  • 2,394 Comments

  • 4,201 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    835

    Overall
    125,357

ตอนที่ 18 : Chapter 13 || Sick (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 621 ครั้ง
    7 ต.ค. 61




Do not mess








|| Sick ||





             ภาคเรียนที่สองเริ่มขึ้น ทุกอย่างดูเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม ตั้งแต่ที่เริ่มภาคเรียนใหม่ แฮร์รี่ยังไม่มีโอกาสคุยกับดัมเบิลดอร์เลยสักครั้ง และในตอนที่เขากลับมาจากคฤหาสน์ของกิลเดลเวลล์ ดัมเบิลดอร์ก็ได้ออกไปก่อนพร้อมทิ้งจดหมายไว้


             ‎แฮร์รี่ฉันคงไม่ได้อยู่พบเธอแล้ว ทางกระทรวงเวทมนตร์มีบางอย่าง ที่พวกเขาคิดว่าฉันสามารถจัดการได้ และคงใช้เวลาอีกนานจนเกือบเดือน สุดท้ายนี้ฉันขอวานให้เธอช่วยดูแลการเรียนการสอนในฮอกวอตส์แทนฉันด้วย
             ‎จากดัมเบิลดอร์
A.D



             ‎เมื่อแฮร์รี่อ่านมันจบ สายตาของเขามันดูว่างเปล่าขึ้นทันที ทั้งที่ในใจกู่ร้องจนเขาคิดว่าสามารถทำให้คนสลบเหมือนต้นแมนเดรกทารกได้แน่นอน

             ‎ให้ตาย.. ดัมเบิลดอร์ก็ยังสามารถโยนงานมาให้เขาโดยปฏิเสธไม่ได้ ใช้ถ่อยคำที่สุภาพแต่มันเหมือนกับบังคับกลายๆ 

             ‎"เฮ้อ.." 

             ‎แฮร์รี่ไม่โทษดัมเบิลดอร์หรอก งานของดัมเบิลดอร์ก็ดูเหมือนจะล้นมือไปเสียซะทุกอย่าง ทั้งเป็นฑูตให้กับทางกระทรวง และยังต้องคอยจัดการทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง กับสถานการณ์ที่มันเริ่มจะเลวร้ายขึ้นเติมที แต่ถึงอย่างนั้นดัมเบิลดอร์เขาก็ไม่สามารถที่จะไปเผชิญหน้ากับกิลเดลเวลล์อยู่ดี

             ‎แฮร์รี่รู้.. ดัมเบิลดอร์กลัว.. เขากลัวใจตัวเอง กลัวทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับกิลเดลเวลล์ กลัวทำให้ทุกคนผิดหวัง

             ‎ดัมเบิลดอร์กับเขาก็เหมือนกันในบางอย่าง เช่น ต้องแบกรับความหวังของโลกเวทมนตร์ ดัมเบิลดอร์มีแผลใจคือกิลเดลเวลล์ ชายผู้ฆ่าน้องสาวและทำลายครอบครัวของเขา และแฮร์รี่คือโวลเดอมอร์ ชายผู้ฆ่าพ่อและแม่ 

             ‎เหมือนกันจนน่าใจหาย

             ‎.

             ‎.

             ‎.


             ‎ตั้งแต่เปิดภาคเรียนแฮร์รี่ก็ยังไม่ได้พักผ่อน เขานอนวันละสองถึงสามชั่วโมงได้ ซึ่งมันน้อยมาก

             ‎มันไม่งายเลย

             ‎ถ้ามีแต่งานและคาบเรียนของเขาก็คงจะดี แต่.. ดัมเบิลดอร์โยนงานมาให้เขาหมด ซึ่งตอนแรกเขาคิดว่ามีแค่คาบเรียนวิชาแปลงร่าง แต่ที่ไหนได้ งานของรองศาสตราจารย์ใหญ่ก็ยังเด้งมาหาเขา!

             ‎และที่สำคัญผ่านไปมากกว่าหนึ่งเดือนหนึ่งสัปดาห์แล้ว ดัมเบิลดอร์ก็ยังคงไม่กลับมา

             ‎ปัญหารุมเร้าแฮร์รี่มากเกินไป งานทุกอย่าง..แฮร์รี่แทบจะโยนทิ้งลงทะเลสาบ แต่เขาต้องรักษาภาพลักษณ์อันน่าเชื่อถือของเขาไว้ก่อน แม้ตามจริงนิสัยของเขาจะคล้ายแมวขี้เกียจก็ตาม 

             ‎เรื่องฝาแฝดของเดธโซนยังไม่ไปถึงไหน แถมยังเรื่องนายแห่งความตายอีกคน ตรงนี้แฮร์รี่สามารถสัญนิฐานได้ว่า อาจจะคนละโลกหรือมิติ เพราะเท่าที่เขาจำได้ เดธแฟ็กคือผู้ดำเนินเรื่องราวต่างๆ ใช้พลังของเวลาในการสร้างโลกนั้นๆ 

             ‎และในที่สุดแฮร์รี่ตีโจทย์ทุกอย่างแตกหมดจนได้ หลังจากใช้เวลาคร่ำครวญกับเรื่องนี้ดีๆ มาหลายครั้ง..

             ‎ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของศาสตร์มืดโบราณ วังวนเวลา คนที่ทำให้เขาถูกขัง คนที่ทำให้โลกเวทมนตร์ปั่นป่วน คนที่ทำให้คนสำคัญของเขาต้องตาย ต้องทรมาน เกิดขึ้นเพราะเดธแฟ็ก

             ‎แต่...มันมีปัญหาอยู่สองอย่างที่แฮร์รี่ไม่สามารถแก้มันได้        
     ‎
             ‎อย่างแรก.. นายแห่งความตายอีกคนคือใคร และคนๆนี้จะต้องเป็นคนละโมบมาก เท่าที่ได้ฟังจากเดธโซนว่า ยมทูตอีกตนเป็นพวกกระหาย และบ้าคลั่ง ไม่เช่นนั้นยมทูตตนนี้คงไม่รับเป็นนายแน่นอน

             ‎กฎของเวลา.. เดธแฟ็กจะไม่สามารถมายุ่งกับโลกของเขาที่สร้างและดำเนินเรื่องแล้วได้หลังจากได้ตัดขาดกฎนี้ไป ถ้าเขาเข้ามายุ่งและข้องเกี่ยว เขาจะไม่สามารถสร้างโลกใหม่ได้ มันจะต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่นอน ถ้าเดธแฟ็กไม่สามารถมายุ่งเกี่ยวกับโลกของเขาได้แล้ว ...จะเป็นใครที่ทำเรื่องทั้งหมด

             มันช่างซับซ้อนและยุ่งเหยิงมากจริงๆ

             ‎ท้ายที่สุด.. แฮร์รี่หมกมุ่นกับเรื่องพวกนี้มากเกินไปจนเขาไม่สบายกระทันหัน

             ‎เวลาที่เขาไม่สบายจะป่วยจนนอนติดเตียงไปไหนไม่ได้ ไม่มีแรง แฮร์รี่เป็นคนที่ไม่ป่วยง่าย แต่ถ้าได้ป่วยแล้วแล้ว ..มันก็คงอีกนานกว่าเขาจะหาย..

             ‎และตอนนี้ เขาได้มานอนอยู่ในห้องพยายบาลแล้วเรียบร้อยและเริ่มหงุดหงิดขึ้นทีละน้อยเมื่อมีคนมาสะกิดเขา เวลาไม่สบายอารมณ์ที่มักจะกักเก็บได้ดีมันจะทลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

             ‎ให้เขาพักบางเถอะ เหนื่อยจะตายแล้ว!

             .

             ‎.

             ‎.


             ‎ ‎"คุณกริฟฟินดอร์รอนานหรือเปล่า"

              ‎ กิลเดลเวลล์ถามพลางนั่งลงตรงข้ามกับแฮร์รี่ ในขณะที่พวกเลือดบริสุทธิ์ทั้งหลายถอยไปนั่งข้างหลังทางฝั่งกิลเดลเวลล์

              ‎ทอมเห็นแฮร์รี่เลิกคิ้วเล็กน้อยจนจับสังเกตไม่ได้

              "ก็นานอยู่นะ" แฮร์รี่ตอบ

              ‎ใบหน้าของทอมกระตุกเล็กน้อยกับประโยคนั้น

              ‎"ฮึฮึ" แฮร์รี่หัวเราะในลำคอพอให้ได้ยินเฉพาะคนที่อยู่ใกล้ๆ

              ‎"อ่า.." กิลเดลเวลล์ทำหน้าไม่ถูกเมื่อเจอลุคนี้ของแฮร์รี่เข้าไป "คุณก็เป็นคนอารมณ์ขันดีนะ"

              ‎"อ้อ แน่นอนสิ" แฮร์รี่ตอบพลางยิ้มกว้างจนทอมคิดว่าแฮร์รี่ต้องแกล้งอะไรสักอย่างอีกแน่ "คนเราต้องอารมณ์ดีอยู่แล้วในชีวิต ไม่ใช่มืดมนตลอด"

              ‎ทอมขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าแฮร์รี่พูดกระทบตัวเขาแน่นอน เห็นจากที่แฮร์รี่ปรายตามาทางเขา

              ‎"อ่า ..นั้นสิ ฮ่าๆ" กิลเดลเวลล์หัวเราะในแบบฉบับเลือดบริสุทธิ์     

         ‎      ทอมมองดวงตาสีเขียวเปล่งประกายของแฮร์รี่ นิ้วมือกรีดไปมาตามปากแก้วไวท์สีแดงเข้มจนเหมือนเลือด ยิ่งแฮร์รี่นั่งไขว้ขา มือข้างหนึ่งอยู่บนตัก อีกข้างถือแก้วส่ายวนเป็นวงกลม พร้อมยิ้มมุมปาก

              ‎ทอมรู้สึกว่าแฮร์รี่กำลังล่อลวงเขา

              ‎"คุณชอบไวท์ตัวนี้หรอ" ลอร์ดเลสแตรงจ์ถามอย่างสุภาพ แต่ตามองแฮร์รี่วาววับกับบรรยากาศรอบตัวแฮร์รี่ ที่ให้ความรู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆ

              ‎"หืม.." แฮร์รี่ขยับตัวพิงไปด้านหลัง ใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือแก้วเอาไปข้างบนผนังโซฟา

              ‎ทุกการขยับตัวของแฮร์รี่มันเหมือนมีเสน่ห์บางอย่างออกมาจากตัว จนทอมไม่อาจละสายตาไปได้ 

              ‎ทอมลำคอแห้งผากมองท่าทียั่วยวนอันแปลกประหลาดออกมาจากชายตรงหน้า มองตามมือที่กำลังยกแก้วจรดริมฝีปากอย่างเชื่องช้า..อ้อยอิ่ง แต่มันกลับทำให้อุณหภูมิในร่างกายเริ่มสูงขึ้น มองตามริมฝีปาก ตามลำคอเมื่อกลืนกินไวท์สีแดงสดลงไป ลูกกระเดือกที่คอของแฮร์รี่ขยับเบาๆ ตามสิ่งที่ผ่านลงในลำคอ ริมฝีปากที่กินไวท์สีสดเป็นสีแดงตามทันทีที่แฮร์รี่ดื่มมันลงไป 


              ‎ริมฝีปากของแฮร์รี่เผยออกนิดๆ ก่อนจะเม้มกลับลงไป หลับตาดื่มด่ำกับกลิ่นรถชาติ ผมขยับตามลงกรอบหน้าเล็กน้อยตอนเขาเอียงไปด้านข้าง 

              ‎ผมสีดำเข้มที่หยักโศกเล็กน้อยไล่ลงไปตามหลัง ปากสีแดงสดขยับยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนที่จะค่อยลืมตาช้าๆ เหมือนจะสะกดให้พวกเขาลุ่มหลง              ‎     

             "ผมว่า.." แฮร์รี่ลากเสียงยั่วยวน "..ผมชอบมันนะ.."

              ในตัวของทอมเหมือนมันกรีดร้องและร้อนรุ่ม

              ‎สักพักเหมือนภาพและอารมณ์ของเขาตัดกันกระทันหัน

             ....

             ‎"เธอสนิทกับดัมเบิลดอร์มากเกินไป" กิลเดลเวลล์พูดอย่างไม่แยแส ทุกคนที่ยังอยู่ในคฤหาสน์ยังคงใช้ไม้กายสิทธิ์ชี้มาทางแฮร์รี่ และเริ่มตีวงล้อมเป็นวงกลมขังแฮร์รี่ไว้

             ‎"หึ" แฮร์รี่ส่งเสียงอย่างหยามเหยียดวางท่วงท่าได้เป็นธรรมชาติ โดยไม่แสดงออกถึงความขลาดกลัวแม้แต่น้อย "ผมสนิทกับเขาก็จริง แต่ผมไม่ยุ่งเรื่องของพวกคุณสองคนหรอกนะ"

             ‎"แต่เธอมาที่นี่ก็เพราะเขา.." กิลเดลเวลล์กดเสียงต่ำลงไปอีก       

       ‎      ‎"ใช่ผมมาที่นี้เพราะเขา" แฮร์รี่ยอมรับและเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ที่อยู่สูงกว่า ปรายตามองกิลเดลเวลล์        

             ‎"อย่าคิดว่าผมไม่รู้เรื่องคุณกับเขา" แสยะยิ้ม "คุณเลวมากกิลเดลเวลล์ ทำร้ายแม้แต่คนที่เป็นเพื่อน หรืออันที่จริง.." แฮร์รี่ลากเสียง

             ‎ "คนที่คุณรัก"

             ‎ ปัง!

              ‎"แกเอาอะไรมาพูด!" 

              ‎ดัมเบิลดอร์กับกิลเดลเวลล์หรอ...

              ‎"เอาความจริงมาพูด" แฮร์รี่ยังตงยียวนต่อไปอย่างไม่สนอะไรทั้งนั้น

              ‎"ฮึ เธอเข้าใจอะไรผิดหรือปล่าวแฮร์รี่.." 

              ‎"คุณแค่ไม่รู้สึกตัวเท่านั้นเองกิล"

              ‎"อย่าเรียกฉันอย่างนั้น" 

              ‎และภาพมันก็ตัดกันอีกครั้ง ไปเป็นภาพที่ให้ความรู้สึกอึดอัด

               ....

              ‎"ผมต้องไปแล้ว" แฮร์รี่บอกพร้อมยิ้มบางๆ เอาไว้บนใบหน้า "ผมจะไม่เข้ามาเกี่ยวเรื่องของคุณกับเขา และไม่ต้องห่วงว่าผมจะเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร"

              ‎และสิ่งที่ทำให้เขาได้เห็น ทอมแทบจะไม่อยากเชื่อสายตา

              ‎"..จงตอบรับเสียงของข้า.." เสียงอันแหบแห้งดังจากปากของแฮร์รี่ แต่มันกลับดังไปทั่วทิศทางกังวาลในห้อง

              ‎ บรรยากาศเริ่มลดต่ำอย่างรวดเร็ว ไอมืดสีดำเข้มเริ่มลอยออกมาจากพื้น ทุกคนในคฤหาสน์เริ่มขยับและร้องตะโกนก้องอย่างหวาดกลัว จะมีแค่เพียงกลุ่มของทอมที่เหมือนเคยรู้สึกกับเหตุการณ์นี้มาแล้ว แต่ก็ยังคงกังวลและเริ่มร่ายคาถาป้องกันตัวเอง แต่มันไม่สำเร็จเช่นเดิม...

              ‎"..ยมทูต.."

              ‎ เมื่อสิ้นเสียงของแฮร์รี่ ทอมก็ได้รู้สึกถึงไอสีดำ และเห็นมันก่อกันเป็นรูปร่างอันสูงผอมออกมาปรากฏต่อสายตาทุกคน กลิ่นอายอันตรายและอึดอัด หดหู่ใจ สิ้นหวังในชีวิตเริ่มกระจายออกเป็นวงกว้าง

              ‎ ทอมเห็นแฮร์รี่แสยะยิ้มภายในกลุ่มควันที่ลอยไปทั่ว และเริ่มแทรกเข้าทางร่างกายของผู้คนในคฤหาสน์ แม้บางคนที่วิ่งออกไปจากห้อง แต่ควันเหล่านั้นก็ยังตามติดเกาะออกไปด้วยเช่นกัน นัยน์ตาสีเขียวมรกตเรืองรองในความมืด ประกายบางอย่างว่าผ่านดวงตาไปอย่างอันตราย ทุกคนรู้สึกถึงความเหือดแห้งและอยากตายมากยิ่งขึ้น ความรู้สึกเหมือนตกจากที่สูงและจมดิ่งลึกลงไปใต้ทะเลสาบอันกว้างใหญ่ ก่อนที่สติพวกเขาจะเลื่อนลอย

              ‎"จัดการซะเดธ" เสียงของแฮร์รี่ "ส่วนคนที่คิดจะสาปข้า.. ข้ายกให้"

              ‎แฮร์รี่สบัดผ้าคลุมไปก่อนหมุนตัวไปข้างหลัง พลันอากาศตรงหน้าบิดเบี้ยว แล้วแฮร์รี่ก็หายไปจากตรงนั้น

              ‎เหลือเพียงยมทูตที่รอคอยกัดกินวิญญาณชายคนนั้นที่แฮร์รี่ยกให้ และมันก็ได้จัดการทุกคนจนสำเร็จ ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ 

              ‎ไม่เคยมีใครจำได้ว่านายของมันเคยอยู่

              ‎ไม่มีใครสัมผัสและรับรู้ถึงบรรยากาศที่แปลกไปก่อนหน้านี้

              ‎.

              ‎.

              ‎.


              ‎เฮื่อก!

              ‎ทอมสะดุ้งตื่นจากฝันอันยาวนานของเขา เหงื่อชื่นเต็มหลังและหน้าผาก ความรู้สึกในฝันคล้ายจะยังตกค้างในจิตใจ

              ‎เขาฝันมันมาได้เป็นเดือนแล้ว ตั้งแต่จบงานเลี้ยงที่คฤหาสน์ของดาร์กลอร์ดกิลเดลเวลล์ 

              ‎ความรู้สึกในตอนนั้นราวกับตกจากที่สูงสู่จุดที่ต่ำที่สุด ความหนาวยะเยือกสั่นสะท้านในกาย ในจิตใจ จนเหมือนมันแช่แข็งอวัยวะภายใน

              ‎ดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นยังติดในความรู้สึก วาววับอันตราย เสี้ยววินาทีในความฝัน เขาดวงตาสีนั้นกลายเป็นสีรัติกาลทั้งหมด ไม่มีแม้แต่ตาขาว

              ‎แฮร์รี่.. เธอเป็นใครกันแน่

              ‎ความคิดของทอมวกวนกลับไปกลับมาแต่คำถามเดิม เขาคิดไม่ออก ความฝันนั้นมันชัดเจนมากกระทั้งความรู้สึก แต่เมื่อเขาตื่นขึ้นมาคล้ายความทรงจำในความฝันมันกลับเลือนลางแทบจำไม่ได้ ที่เขาจำได้ก็มีแต่ นันย์ตาสีเขียวมรกต และผมสีดำหยักโศก ของแฮร์รี่ และยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เขาจำได้ ..ไอควันสีดำ..

              ‎ทอมพรูดลมหายใจแรงๆ หนักๆ เขาหลับตาลงแลัวทิ้งตัวลงที่นอน คิ้วขมวด จนแทบผูกเข้าหากันได้ 

              ‎"อึก--"

              ‎ทอมร้องออกมาแผ่วเบา เมื่อความปวดแสบปวดร้อนที่ท้องกำเริบ เขาเป็นกรดในกระเพาะ.. ทอมอารมณ์เสียเล็กน้อยกับอาการที่เป็นอยู่ 

              ‎เขาควรที่จะดูแลร่างกายอย่างที่แฮร์รี่พูด แต่ช่วงนี้เขาไม่ว่างที่จะทำตามคำแนะนำ ความเครียดเรื่องต่างๆ จากฝั่งกิลเดลเวลล์ และดัมเบิลดอร์ ไหนจะความฝันนั้นอีก จนทำให้เขาเกิดอาการ

              ‎สุดท้ายแล้วทอมเขาก็หลับไม่ลง เมื่อมองนาฬิกาที่ห้อยอยู่บนพื้นผนังห้อง ก็เห็นได้ว่าเป็นช่วงเวลาเกือบแปดโมงเช้าแล้ว

              วันนี้ชั้นเรียนของปีหกบ้านสลิธีรินไม่มีคาบเช้า และเขาพึ่งจะได้นอนตอนช่วงตีสี่ เขามีธุระสำคัญเล็กน้อยกับห้องแห่งความลับจึงเข้านอนช้าทอมลุกขึ้นจัดการกับตัวเองก่อนจะสวมโคทสีดำพอดีตัว

              ‎ ในเดือนกุมภาพันธ์นั้นเริ่มมีแสงแดดสาดส่องแล้ว ต่างจากเมื่อสองเดือนที่แล้ว หิมะทบถมเป็นกองขนาดใหญ่ เป็นย่อมๆ ตามทางเดินของฮอกวอตส์

              ‎เขาเดินไปตามเส้นระเบียงก่อนจะแวะไปทานอาหารในห้องโถงที่เห็นพวกอบราซัสกำลังรับประทานอาหารกันอยู่พร้อมหน้า

              ‎"มายด์ลอร์ด" เลสแตรงจ์พูดเบาๆ ที่ได้ยินกันเฉพาะกลุ่ม แต่ในช่วงเวลานี้ คนในห้องโถงแทบไม่ค่อยมี เนื่องจากขึ้นชั้นเรียนไปหมด หรือบางชั้นปีบางบ้าน ก็นอนพักเอาแรงก่อนที่จะไปสู้กับกองภูเขารายงานวิชาต่างๆ

              ‎ทอมแค่พยักหน้าช้าๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเอ็ดม่อน "เป็นยังไง"

              ‎"เรียบร้อยนายท่าน" อบราซัสกระซิบ

              ‎"ดี" มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างพอใจ

              ‎"แต่ --" อบราซัสลังเลที่จะพูด แต่เมื่อทอมพยักหน้าอีกครั้ง เขาก็พูดอย่างเร็วปรื๋อทันที "ดาร์กลอร์ดสนใจ --- ศาสตราจารย์กริฟฟินดอร์"

              ‎กึก

              ‎ส้อมในมือทอมชะงัก เขาหันไปมองอบราซัสทันที หรี่ตาลงอย่างคราแครง พร้อมกับภาพในฝันฉายขึ้นทีละฉาก เหมือนมีคนมาเปิดรีเพลย์ซ้ำความทรงจำในส่วนนั้น

              ‎"ดูเหมือนจะสนใจศาสตราจารย์มากทีเดียว" เลสแตรงจ์กระซิบมาอีกรอบ เมื่อเด็กบ้านเรเวนคลอเดินผ่าน "ท่านสั่งให้พ่อฉันหาประวัติของศาสตราจารย์"

              ‎ทอมรับฟังนิ่งๆ ในมือก็ใช้ช้อนส้อมตักอาหารกินเงียบๆ ขณะที่เลสแตรงจ์พูดต่อ "แต่รู้อะไรไหม..."

              ‎"อะไร" โดโลฮอฟขมวดคิ้วอย่างขัดใจเมื่อเลสแตรงจ์ลีลา 

              ‎" --- ไม่พบอะไรเลย..." 

              ‎"อะไรนะ" เอ็ดม่อนทวนคำ

              ‎"นายอย่ามาล้อเล่นน่า" ซิคนัสที่ฟังอยู่เงียบๆ อดแทรกมาไม่ได้

              ‎ทอมและอบราซัสขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด ไม่พบอะไรเลยอย่างนั้นหรอ...

              ‎"ฉันไม่ได้ล้อเล่น" เลสแตรงจ์ทำหน้าจริงจัง "ถามเอเวอร์รี่สิ เขาก็เป็นคนติดต่อทางตระกูลซาบินี่ที่เป็นตระกูลข่าวสาร"

              ‎ทุกคนหันไปขอคำตอบจากเอเวอรี่ทันที "ใช่.." เอเวอร์รี่กระซิบเสียงแผ่วลงเมื่อมีเด็กบ้านอื่นเดินผ่านมาอีกครั้ง "ไม่พบอะไรสักนิด ไม่พบที่ที่เขาไป ไม่พบที่เขาเคยอยู่ ไม่พบคนรู้จักของเขา เหมือนเขาไม่เคยมีตัวตนในโลกนี้เลย.."

              ‎ทันทีที่สิ้นประโยคนั้น ทั้งโต๊ะก็เงียบทันที ขนอ่อนของพวกเขาเหมือนมันลุกชูขึ้นอย่างไรชอบกล ความลึกลับในตัวของศาสตราจารย์กริฟฟินดอร์ให้ความรู้สึกที่ไม่อยากจะรับรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขา ศาสตราจารย์นามสกุลกริฟฟินดอร์ แต่ความรู้สึกและความลึกลับกลับทำให้พวกเขานึกถึงสลิธีรินเสียส่วนใหญ่

              ‎"กิลเดลเวลล์คงต้องการให้นายมาหาข่าวจากที่นี่อีกรอบใช่ไหมเอเวอร์รี่" ทอมถามขัดบรรยากาศ

              ‎เอเวอร์รี่รู้สึกตัวอีกครั้งกับเสียงของทอมรวมถึงคนอื่นๆ "ใช่ -- เราต้องหาคำตอบจากเขา"

              ‎ทอมดื่มน้ำอีกครั้งก่อนลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะออกไป แต่ซิคนัสกลับพูดขึ้นมากระทันหัน

              ‎"ทอม มาดามโรสมอร์ธ่าให้นายไปรับยาจากห้องพยาบาลนะ"

              ‎ทอมโคลงหัวรับเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเส้นทางจากห้องสมุดไปเป็นห้องพยาบาลแทน
     
            .

            .

            ทอมเดินมาจนสุดทางในที่สุดเขาก็มาถึงห้องพยาบาล เขาเปิดประตูเข้าไปก่อนจะเจอมาดามโรสยืนทำหน้าหนักใจ
                          
            ‎มาดามโรสเป็นหญิงวัยกลางคน เป็นอาจารย์ประจำห้องพยาบาล

            ‎"อ้าวคุณริดเดิ้ล" เธอเอ่ยออกมาก่อนจะยิ้มให้ทอม "ยาเธออยู่บนชั้น ชั้นที่สองนะ หยิบเอาได้เลย เธอคงจะกินอาหารมาแล้ว.."

            ‎"ครับ" 

            ‎"ดี งั้นเธอทานยาตามลงไปได้เลย"

            ‎ก่อนที่ทอมจะเดินออกไป เท้าของเขากลับชะงักเมื่อได้ยินเสียงของมาดามโรสเรียกใครสักคน

            ‎"ศาสตราจารย์ ลุกขึ้นมาทานยาก่อนเถอะคะ" เธอพยายามปลุกแฮร์รี่ที่นอนจมเตียงไปกว่าครึ่งไม่ยอมขยับไปไหน นอกจากใบหน้ายุ่งๆ ที่เริ่มขมวดคิ้ว

            ‎"ฮื่อ.." แฮร์รี่ครางรับอย่างรำคาญ เขาตะวัดมือหยิบผ้าห่มคลุมหัวทันที

            ‎"โธ่.." เธอทำหน้าหนักใจมองแฮร์รี่ สะกิดแล้วสะกิดอีกก็ไม่สนเธอ 

            ‎แฮร์รี่คลุมโปงไม่สนโลกภายนอกอีกแล้ว 

            ‎"เฮ้อ..." เธอถอนหายใจ จะยอมแพ้ก็ไม่ได้ เหมือนมันเป็นจรรยาบรรณของคนที่เป็นหมอ เป็นนางพยาบาลที่ต้องดูแลคนป่วย แต่เธอก็มีธุระของเธอที่ต้องไปเช่นกัน

            ‎"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ" เหมือนเป็นเสียงจากสวรรค์ฉุดเธอขึ้นมาทันที เธอหันไปมองทอมที่กำลังเดินตรงกลับเข้ามา

            ‎"คุณริดเดิ้ล" เธอพูด "เธอไม่มีเรียนใช่ไหม"

            ‎"ครับ" ทอมพยักหน้า "ผมไม่มีเรียนคาบเช้า"

            ‎"อ่า.. งั้นดีเลย ฉันคงทำธุระเสร็จช่วงบายพอดี รวบกวนเธอด้วย" เธอทำหน้าโล่งใจ

            ‎"ไม่เป็นไรครับ"

            ‎"ฉันอยากให้เธอปลุกศาสตราจารย์แฮร์รี่ขึ้นมากินยาสักหน่อย" แล้วเธอก็ทำหน้าขึงขัง "ต้องให้เขากินให้ได้นะ ไม่งั้นเขาคงต้องไม่สบายอย่างนี้ไปเป็นเดือน ตอนที่นักเรียนบังคับและหามเขาเข้ามาสภาพเขาแทบดูไม่ได้ ไข้ก็ขึ้นสูงมาก" เธอถอนหายใจอีกครั้ง "แต่ฉันพยายามปลุก เขาก็ไม่ยอมตื่นหลังจากดื่มยาครั้งแรกไป แต่ตอนนี้ฉันมีธุระที่เซนต์มังโก -- ฉันฝากเธอด้วย"

            ‎"ได้ครับ" ทอมรับปากและแก้วยาที่มีสีเขียวเข้มจนเกือบดำ 

            ‎"อ่า --- ขอบคุณอีกครั้งคุณริดเดิ้ล" เธอบอกก่อนจะผละออกไปเก็บข้าวของในห้องแล้วมองดูเหตุการณ์เล็กน้อยว่าเธอจะสามารถวางใจเขาได้ เพราะขนาดเธอยังปลุกไม่ตื่น...

            ‎.

            ‎.


            ‎ทอมเขากำลังมองแฮร์รี่ที่นอนซมอยู่กับเตียงห้องพยาบาล คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างรำคาญเมื่อเขาสะกิด...

            ‎"อย่างยุ่งน่า!" แฮร์รี่พลิกตัวหันหลังหนีอย่างรำคาญ โดยไม่สนใจใครอีกคน

            ‎ทอมถือถ้วยยาค้างอยู่บนอากาศ ใบหน้าของเขากระตุกทีหนึ่ง ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม 

            ‎แอ๊ด---

            ‎ทอมหันมองต้นเสียง

            ‎"ขอให้เธอโชคดี" เธอยิ้มแห้งมองไปทางแฮร์รี่ "ฉันคงต้องขอตัวก่อน"

            ‎เป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง ทอมก็ยังไม่สามารถปลุกแฮร์รี่ขึ้นมาได้

            ‎ทอมสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างหงุดหงิด ตอนนี้ใกล้จะเข้าเวลาสิบโมงเช้าแล้ว และเขาจะไม่ทนอีกต่อไปเมื่อแฮร์รี่ไม่ยอมลุก เขาก็จะไม่รออยู่

            ‎ ทอมหันหลังเดินออกจากห้องพยาบาลไป โดยไม่สนใจแฮร์รี่ที่ยังนอนซมอยู่กับเตียง

            ‎ แฮร์รี่เป็นใคร เขาเป็นใคร 

             ‎แฮร์รี่ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเขาขนาดนั้น เขาแค่สนใจแฮร์รี่กับความสามารถ และความลึกลับอันเป็นเสน่ห์ 

             ‎...แต่จิตใจส่วนลึกของเขากลับกำลังสั่นไหว 

            ‎เขาเลือกที่จะไม่สนใจและโยนมันทิ้ง มันไม่มีอะไรที่จะมาอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแฮร์รี่ผู้ลึกลับคนนั้น มันก้ำกึ่งกับความเป็นมิตรและศัตรู  และยังมีอีกอย่างหนึ่งคือ แฮร์รี่จะกลายเป็นที่ปรึกษาของเขาในบางเวลา              ‎             ‎ 

            เขารู้... เขารู้ว่าแฮร์รี่มีความสำคัญกับเขา แต่เขาไม่รู้ว่ามันเป็นในเชิงไหน แค่ความสนใจชั่วคราวหรืออย่างอื่น

            ‎เพียงเพราะแค่แฮร์รี่ใส่ใจเขา

            ‎เขาก็ยังเป็นเขา ทอม มาโวโล่ ริดเดิ้ล เขาไม่แคร์ความรู้สึกตัวเองในด้านนี้ เขาไม่คิดที่จะรักใครนอกจากตัวเขาเอง ใครจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรไงก็ช่าง แต่คนๆนั้นจะต้องไม่ใช่เขา

            ‎.

            ‎.

            ‎.


            ‎"ฮื่อ.."

            ‎ แฮร์รี่รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกายเปลือกตาหนักอึ้ง แทบจะขยับตัวไปไหนไม่ได้ ขยับทีเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ความรู้สึกมึนหัวและตาลายยังคงอยู่

            ‎"อ่า.." น้ำเสียงแหบแห้งขาดน้ำ 

            ‎แสบคอ .. ปวดหัว

            ‎เขาได้สติไม่นานก็อ่อนเพลียหลับไปเช่นเดิม 

            ‎.

            ‎.

            ‎ตอนเย็นในห้องโถง

            ‎"ริดเดิ้ลอยู่ไหม"

            ‎เสียงของเด็กหนุ่มบ้านฮัฟเฟิลพัฟถามหาเจ้าของชื่อกับเหล่ากลุ่มเพื่อน ที่นั่งทานอาหารอยู่ตรงหน้า

            ‎"เขายังไม่มา" อบราซัสตอบเสียงเรียบแล้วมองหน้าเด็กหนุ่มคนนั้น "มีอะไร"

            ‎เด็กหนุ่มอึกอักเล็กน้อย เขาไม่ค่อยชอบเด็กบ้านสลิธีรินก็เพราะแบบนี้ ชอบหยิ่งทระนงตน แตกต่างต่างจากฮัฟเฟิลพัฟที่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ "มาดามโรสไม่ได้กลับมาจากเซนต์มังโก เลยติดต่อมาทางนกฮูกว่า ให้ริดเดิ้ลไปเอายาเองที่ห้องพยาบาลชั้นสองที่เคยเอา"

            ‎อบราซัสพยักหน้าก่อนจะกลับไปทานอาหารตามเดิม ส่วนเด็กหนุ่มบ้านฮัพเฟิลพัฟรีบเดินออกจากที่ตรงนั้นทันที มันไม่น่าพิศมัยสักเท่าไหร่ที่จะอยู่ในดงงู

            ‎เวลาผ่านไปสักพักอบราซัสก็เห็นทอมเดินถือหนังสือมานั่งรวมกลุ่มอย่างเคย

            ‎"ทอม เด็กบ้านฮัพเฟิลพัฟให้นายไปเอายาเลยนะ พอดีมาดามโรสไม่ได้กลับมา"

            ‎ทอมพยักหน้ารับ เขาทานซุปฟักทองตรงหน้าจนพร่องลงไปครึ่งหนึ่ง

            ‎กึก

            ‎"ฉันไปก่อนนะ" ทอมกินน้ำแล้วลาทุกคนก่อนจะลุกออกไป

            ‎"เขาเป็นอะไรนะ" เอ็ดม่อน

            ‎"ไม่รู้สิ" ซิคนัส

            ‎โดโลฮอฟกลอกตาเล็กน้อย "ช่างเขาเถอะ พวกนายรีบกินแล้วไปจัดการงานที่เหลือของพวกนายซะ"

            ‎.

            ‎.


            ‎ทอมเร่งรีบไปยังห้องพยาบาล จิตใจของเขาว้าวุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขานึกถึงอีกคนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงตอนเช้า

            ‎อาจเพราะรู้สึกผิด? .... ไม่มีทาง เขาไม่ใช่คนแบบนั้น

            ‎หรืออาจเพราะแฮร์รี่ไม่เหมือนใคร

            ‎อาจเพราะเข้าใจเขามากกว่าคนอื่น ใส่ใจเขา พูดกับเขาอย่างเป็นกันเอง ไม่ได้หวังผลประโยชน์จากเขา 

            ‎แฮร์รี่ ...พิเศษกว่าใครอื่นหรอ?

            ‎เขาไม่รู้ ..แต่ที่เขารู้คือ เขาเป็นห่วงแฮร์รี่ อาการของเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน หรือนี้จะเป็นอาการฮอร์โมนของวัยรุ่น ช่วงควบคุมตัวเองได้ยาก

            ‎ทอมคิดโทษทุกอย่างที่เขาหาเหตุผลมาได้ เขาไม่เคยรู้จักและสัมผัสความรู้สึกนี้มาก่อน เขาแค่กลัว...

            ‎แอ๊ด ---

            ‎ตึก ตึก ตึก...

            ‎"แฮร์รี่..."

            ‎ทอมเดินมาหยุดข้างเตียงที่คนผมดำนอนอยู่ น้ำเสียงแห้งผากในยามเรียก

            ‎สภาพของแฮร์รี่อาจให้คำว่า 'ย่ำแย่' ก็คงไม่ผิด เหงื่อไหลชุ่มจนเขาเห็นได้ชัดตามกรอบหน้าและไรผม แก้มของแฮร์รี่แดง ริมฝีปากแห้งแตกเพราะขาดน้ำ แถมยังเสียเหงื่อ ทอมมองแฮร์รี่ที่ครางออกมาอย่างแผ่วเบาเพราะพิษไข้เริ่มรุมเร้ามากกว่าเดิม

            ‎เขาเผลอเม้มริมฝีปากอย่างไม่รู้ตัว

            ‎เพราะเขาหรอ...แฮร์รี่ถึงเป็นแบบนี้

            ‎ไม่ ..ไม่ใช่ แฮร์รี่ทำตัวเองต่างหาก ถ้าแฮร์รี่ลุกขึ้นมาทานยาก็คงไม่เป็นแบบนี้...

            ‎แต่อีกหนึ่งความคิดของเขาคือ ช่างมัน! จะอะไรก็ช่าง ตอนนี้แฮร์รี่สำคัญกว่าสิ่งใด ตอนนี้เขารู้แค่ว่า แฮร์รี่สำคัญกับเขามาก

            ‎เขารู้จักกับแฮร์รี่เพียงแค่ห้าเดือนเท่านั้น แต่เขาไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกผูกพันธ์มากกว่าที่คิด เหมือนรู้จักกับอีกฝ่ายมาเนิ่นนาน

            ‎"ฮื่ออ.. อึก -- "

            ‎"แฮร์รี่..." ทอมรีบหายาที่เขาวางทิ้งใว้เมื่อเช้า ก่อนจะร่ายคาถาตรวจสอบ ว่ายังใช้ได้อยู่หรือเปล่า

            ‎ เขาค่อยๆประคองแฮร์รี่ขึ้นเพื่อป้อนยา ถ้วยยาอยู่ที่ริมฝีปาก แต่แฮร์รี่กลืนเข้าไปแค่นิดเดียวเขาก็สำลักออกมา เช่นเคย..ความเป็นห่วงของทอมมันมีมากกว่าความรังเกียจ ที่ยาเปอะเปื้อนเสื้อคลุมของเขา แล้วค่อยประคองแฮร์รี่ ให้กินยาต่อไปจนหมดถ้วย

            ‎"อ่าห์ --- แฮ่กๆ -- แค่ก!"

            ‎"ดื่มน้ำก่อน"

            ‎ทอมป้อนน้ำเข้าไปอีก หลังจากที่แฮร์รี่กินยาหมด เขาร่ายคาถาทำความสะอาดร่างกายให้ ถึงแม้ทอมจะเป็นห่วงอีกคนมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังคงเว้นระยะห่างอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัดเจน 

            ‎เขาแค่ไม่มั่นใจ...

            ทอมเขาควรจะเลิกหนีความจริงสักที.. เขารู้ว่าแฮร์รี่พิเศษและสำคัญกับเขามาก ความรู้สึกเขามันย้ำอยู่กับที่อยู่แล้วกับคำว่าพิเศษ เขาแค่ไม่อยากยอมรับความจริง
  
            ถึงสุดท้ายเขาจะไม่มั่นใจกับความรู้สึกที่มากกว่าคำว่าพิเศษก็ตาม

            ‎แฮร์รี่เป็นคนแรกและคนเดียวที่อยู่เหนือเหตุผลทั้งหมดของเขา และเป็นคนเดียวที่เขารู้สึกพิเศษด้วย
            
            ‎เขาต้องดูต่อไป.. ตอนนี้แฮร์รี่ถือเป็นจุดอ่อนของเขา

            ‎ถ้าเขาปกป้องไม่ได้ ...ก็ต้องทำลาย

            ‎แต่สำหรับแฮร์รี่ทอมคิดว่า คงไม่จำเป็น แฮร์รี่แข็งแกร่ง.. เขารู้ แต่แฮร์รี่ก็อันตรายสำหรับเขาเหมือนกัน 

            ‎เราอยู่กันคนละฝั่ง คนละเส้นทาง

            ‎แฮร์รี่เหมือนแสงสว่าง และเขาคือความมืด

            ‎ทอมหลับตาลงเพื่อทวบทวนความคิด ถ้ามันจำเป็นจริงๆ เขาก็ต้องทำลายแฮร์รี่....
            ‎
            ‎
            ‎
            ‎
            ‎
            ‎
            ‎

            ‎

              ‎
              ‎





.

.

.

.

100%
             ‎












             Talk 
              เขาใจความรู้สึกของทอมไหม ทอมเขาไม่รู้จักคำว่ารัก เขาเลยไม่มั่นใจกับแฮร์รี่ จึงให้ได้แค่คำว่าพิเศษและคนที่สำคัญ ทุกคนมีปมในใจกันอยู่แล้ว อย่างแฮร์รี่กลัวที่จะรักใคร เพราะคนที่เขารักทุกคนมักจะจากไป ทอมไม่รู้จักคำว่ารัก รู้จักแต่ผลประโยชน์และอำนาจ เพราะสภาพแวดล้อมหล่อหลอมเขาให้เป็นแบบนั้น เป็นพวกขี้ระแวง
             เฮ้อ... ยังมองไม่เห็นถึงความสัมพันธ์ว่าทั้งสองจะรักกันยังไง แต่ไรท์ไม่อยากให้ความรู้สึกของทั้งสองก้าวกระโดดมากเกินไป พื้นฐานของความรักส่วนมากมาจากความสัมพันธ์ที่ดีในแต่ละวันและก่อให้เกิดความรัก ไรท์อยากจะให้ความรักของทั้งสองคนแนบแน่น จึงค่อยๆ สานต่อไปทีละน้อยดีกว่า 
             แต่... ตอนนี้รู้สึกว่าทอมจะเริ่มร้ายขึ้น ต้องเข้าใจทอมนะ ถ้าปกป้องไม่ได้ ก็ต้องทำลาย มันเป็นอะไรที่เหมือนทอมมากในความรู้สึกของไรท์ 
              ปล. ยังไม่ตรวจคำผิด





              ไรท์ไปเจอคนที่มีอิมเมจหรือคล้ายๆ กับซิคนัสมา ซึ่งอยากจะบอกว่า หล่อโฮกกกกกก ตาดำผมดำเข้าตระกูลแบล็กพอดี แถมบ้านสลิธีรินด้วย ไรท์ไปเจออยู่ในเพจ เผื่อใครไม่รู้ไม่เห็นเลยอยากเอามาแบ่งปันกันด้วย 555 ไม่รู้คนที่เป็นนายแบบชื่ออะไร แต่ที่รู้ๆ นี่คืองานดี!









ซิคนัส แบล็ก










เป็นไง หล่อโฮกไหมล่ะ =,.=


























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 621 ครั้ง

112 ความคิดเห็น

  1. #2337 ploycom12345 (@ploycom12345) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 12:39
    ทำลายโดยการข่ม---แค่กๆ!!
    #2337
    0
  2. #2207 manodcha (@manodcha) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 23:07
    จะลงเอยไง ดูไม่ออกเลย
    #2207
    0
  3. #2048 Vivee1230 (@c4uCFWLwpv6gdwi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 23:01
    ทำลายไม่ด้ายย นายจะเป็นหม้ายนะ ทอม5555
    #2048
    0
  4. #2009 EngEnglish (@EngEnglish) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 00:56

    เข้าใจความรู้สึกทอมนะ ยิ่งมีเบื้องหลังแย่ ๆ ลุ้นจังว่าทั้งคู่จะลงเอยยังไง
    #2009
    0
  5. #1831 dalinthip (@dalinthip) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 23:20
    ของดีพรีเมี่ยมเลยไรท์
    #1831
    0
  6. #1815 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 00:17
    ภาพมันใช!่ มันใช่!! แหล่มมากไรท์!
    #1815
    0
  7. #1796 DeltaD (@DeltaD) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 13:36

    ไม่มีเรื่องทอมแร้ว ซิคนัสเต็มไปหมดแล้วววว

    #1796
    0
  8. #1683 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 10:45
    <p>ขอภาพอซัสได้มั้ยอ่า ภาพอบราซัสอยากเห็น</p>
    #1683
    0
  9. #1369 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 17:17
    ตอนแรกก็นึกเรื่องทอมดีๆ ไปๆมาๆในหัวมีแต่ซิกนัส อรั๊ยยย 55555555
    #1369
    0
  10. #1355 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 07:46
    จะทำลายรี่ลงจิงเหรอทอม หืออออ
    #1355
    0
  11. #1354 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 19:10
    ไม่เอาสิ่
    #1354
    0
  12. #1353 Ying0934 (@Ying0934) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 14:27
    ทำลายเลยหรอออ
    #1353
    0
  13. #1352 tiPpy_c (@tiPpy_c) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 04:33
    รู้สึกอยากอ่านมาม่า5555555
    #fightingggggg
    #1352
    0
  14. #1351 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 01:01
    ทำลาย.. มันมีกี่ความหมาย? 55555
    #1351
    0
  15. #1350 myself1507aya (@myself1507aya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 00:34
    ทำลาย ทางไหนคะ ยังคิดไปไกลได้อีก ทางกาย หรือ ทางใจ หรือทั้งสองอย่าง
    #1350
    0
  16. #1349 ttonnam2 (@Ttonnam) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 00:23
    แจกวาร์ปนายแบบ หรือ ซิกนัสของไรท์ค่าา&#128525;&#128525;
    ig: @cartycaruso
    #1349
    1
  17. #1348 PraewP13 (@PraewP13) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 00:17
    ปกป้องไม่ได้ ก็ต้องทำลาย....เจ็บจึกกับคำนี้ แง้ แต่เมื่อถึงเวลานั้นแล้วจะทำลายลงรึเปล่าคะคุณทอม ริดเดิ้ล
    #1348
    0
  18. วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 00:13
    ทำ ลาย ......อะเฮือก!!!! อย่างงั้นสินะ!!!
    #1347
    0
  19. #1346 S.P Halo (@Kittenx) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 00:03
    ทำลาย?! จะคอยดูนะ คิคิ~
    #1346
    0
  20. #1345 Hebi_black (@Salazar_) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 23:25
    อารมณ์คงจะประมาณว่า ฆ่า​ให้ตายยังดีเสียกว่าปล่อยให้อีกฝ่ายเจ็บปวดละมั้ง
    #1345
    0
  21. #1344 aonkiki (@aonkiki) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 22:27
    ทำลายแบบใหนอะ แบบที่เราคิดปะ -///////-
    #1344
    1
    • #1344-1 donejaija (@donejaija) (จากตอนที่ 18)
      19 มีนาคม 2561 / 23:37
      55555 เม้นนี้ช่างอีโรติก!!!
      #1344-1
  22. วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 22:09
    ทำลายงั้นหรอ? ทำยังไงอ่ะ ใช่แบบที่เราคิดป่ะ???!? 5555+ (เมินเมนต์นี้ไป~)
    #1343
    0
  23. #1342 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 22:02
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1342
    0
  24. #1341 Dlasriddle (@Delphi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 21:59
    อย่าทำร้ายแฮร์รี่นะทอม แฮร์รี่ไม่ได้อยู่ฝ่ายไหนทั้งนั้นแหละ//ค่อยเป็นค่อยไปกันดีกว่า
    #1341
    0
  25. #1340 Bornfreeonekiss (@ployjea) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 21:41
    แฮร์รี่ไม่ได้อยู่ไหนทั้งนั้นแหละ อย่าเพิ่งทำลาย555555555 // รักร้ายๆแบบนี้ฉันชอบ
    #1340
    0