ฉันได้เกิดใหม่เป็นน้องสาวนางเอกละค่ะ

ตอนที่ 20 : ความอยากรู้อยากเห็นชนะทุกอย่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 332 ครั้ง
    18 ส.ค. 62

ขอโทษที่หายไปนะค่ะ พอดีมันมีงานหลายอย่างเข้า ตารางทุกอย่างถูกปรับเปลี่ยนไปหมดเลย แล้วช่วงสงกรานต์เค้าไปเล่นน้ำวันนึงแล้วดันป่วยอดเล่นน้ำส่ะงั้น ขอโทษจริงๆนะค่ะ ช่วงที่มีงานเข้ามาเค้าไม่มีเวลามาแต่งนิยายเลย มีแค่ที่แต่งไว้ก่อนหน้านั่น หนึ่่งตอน เค้าจะลงให้ก่อนนะค่ะ และเค้าก็จะแต่งต่อแล้วมาลงให้อีก ขอโทษอีกครั้งนะค่ะ ตอนแรกคิดว่างานจะไม่เยอะขนาดนี้ คิดว่าซักกสองอาทิตก็เสร็จแต่นี้เป็นเดือน ขอโทษอีกครั้งค่ะ 
งั้นมาออ่านนิยายกันเลยนะค่่ะ



ความอยากรู้อยากเห็นชนะทุกอย่าง

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

เฮ้ยยย

 

เพอร์ซิโอ เฟรมเดอร์มัว

สวัสดีครับผม เพอร์ซิโอ เฟรมเดอร์มัว เป็นเจ้าชายอันดับที่ 2 วันนี้ผมต้องตื่นแต่เช้าเพื่อเข้าร่วมการประชุมกับท่านพ่อ วันนี้ผมรู้สึกเหนื่อยมาก มากกว่าครั้งก่อนๆที่เคยเข้าประชุม หรือเป็นเพราะผมไม่ได้เข้าร่วมการประชุมนานแล้วก็ไม่รู้

พอประชุมเสร็จผมเลยตัดสินใจไปแช่ตัวที่บ่อน้ำร้อน น้อยคนที่จะรู้ว่ามีบ่อน้ำร้อนอยู่ในปราสาท เพราะมันเป็นพื้นที่สำหรับเชื่อพระวงศ์หรือที่เชื่อพระวงศ์อนุญาตเท่านั้นถึงจะเข้ามาได้ ผมเลยไม่กลัวที่จะมีคนมาเห็นผมตอนที่ผมเปลือยอยู่ แต่คงไม่ใช่สำหรับวันนี้ เพราะเมื่อผมถอดเสื้อผ้าบนตัวชิ้นสุดท้ายเสร็จ

 

ก็มีคนเปิดประตูเข้ามาเป็นผู้หญิงสองคน คนนึ่งผมรู้จักดีเธอเป็นคู่หมั้นที่ผมไม่ได้ชอบกับน้องของคนที่ผมรักพวกเธอเข้ามาได้ไง พอพวกเธอเห็นผมก็ตกใจกรี๊ดลั่นห้องผมก็ตกใจจนหลุดมาดของเจ้าชาย(ยังมีอยู่หรอ : ไรต์)

ผมจึงรีบหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันท่อนล่างไว้ก่อนแล้วรีบบอกให้พวกเธอหยุดส่งเสียง แต่พวกเธอก็ไม่ยอมหยุดจนผมต้องรีบเดินไปแล้วใช้มืดปิดปากพวกเธอไว้

“นี่หยุดส่งเสียงและหยุดดิ้นด้วยไม่งั้นฉันจะไม่ปล่อย” พอผมพูดจบพวกเธอก็หยุดนิ่ง แต่ผมรู้สึกแปลกใจตรงที่คู่หมั้นผมยอมหยุดตามที่บอก ทั้งๆที่ไม่เคยยอมฟังใครเลย ผมค่อยๆปล่อยพวกเธอ

พอพวกเธอหลุดก็รีบถ้อยห่างออกจากผมทันทีไปยืนกอดกันอยู่ที่ประตู ผมพึ่งเคยเห็นมุมนี้ของเร็ตตี้ เธอดู  น่ารักมาก นี่ผมคิดอะไรเนี่ย ผมคิดว่าเร็ตตี้น่ารักเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว

สักพักพวกเธอก็หันมามองที่ผม พอเห็นผมก็ทำหน้าตกใจอย่างกับเห็นผี

“อ องค์ชาย”

“ใช่ฉันเองพวกเธอเข้ามาที่นี่ได้ไง”
เร็ตตี้นั่นใครนะ

องค์ชายเพอร์ซิโอ คู่หมั้นที่ฉันอยากถอนหมั้น

อ่อพวกเธอกระซิบคุยกัน แต่ผมก็ได้ยินเพราะมันเงียบ แต่ผมหงุดหงิดกับคำพูดที่ว่า อยากถอนหมั้น ของเร็ตตี้ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน

“แฮ่ม”

“เอ่อ องค์ชายช่วยไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนเถอะค่ะ” เร็ตตี้พูดพร้อมอาการหน้าแดงนิด น่ารักแฮะ พอเธอพูดอย่างนั้นผมเลยต้องรีบไปใส่เสื้อผ้า

...

......

“พวกเธอเข้ามาได้ยังไง”

“ไม่รู้ค่ะ พวกเราเดินชมปราสาท แล้วก็หลง เราก็เลยคิดว่าเดินกลับทางเดินหน้าจะหาทางไปพบกับพวกท่านพ่อได้ แต่พวกเราดันมาโผล่ที่ไหนไม่รู้มันมืดมาก เราเห็นแสงรอดผ่านมาทางประตู เราก็เลยเปิดประตูเข้ามา แล้วก็มาเจอกับเจ้าชายนี่ล่ะค่ะ” นี่ผมคงไม่หูฝาดใช่ไหม นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นน้องของโรลี่พูดยาวขนาดนี้ แต่เธอสูญเสียความทรงจำนี้น่าคงไม่แปลก แต่ที่แปลกคือทำไมเธอถึงรู้จักกับเร็ตตี้และทำไมถึงเรียกกันสนิทแบบนั้นเร็ตตี้ไม่ใช่ว่าจะยอมให้ใครเรียกชื่อนั่นได้ง่ายสักหน่อย แต่เธอเรียกได้แถมไม่โดนเร็ตตี้โมโหใส่ด้วย

“อย่างงั้นหรอ งั้นเดียวฉันจะพาไปส่ง แล้วท่านดยุกอยู่ที่ไหนล่ะ”

“อยู่ที่สวนดอกไม้ที่ท่านป้าชอบค่ะ” ท่านป้า คงจะเป็นท่านแม่สินะ”

“งั้นเราไปกันเถอะ”

“ฉันว่าไม่ต้องหรอกค่ะแค่บอกทางมาก็พอ”อะไรของเธอ หงุดหงิดชะมัดไอ้เราก็อุส่าจะช่วย

“ฉันจะไปส่ง”

“เร็ตตี้ให้องค์ชายไปส่งเถอะนะ ฉันเริ่มหิวข้าวแล้วด้วยนะ”

“ก็ได้” พอเธอพูดจบก็หันมามองผม ผมเลยยักคิ้วส่งไป เธอมีสีหน้าไม่ชอบใจเอามากๆ แต่ผมกลับรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งเธอขึ้นมาส่ะงั้น

“แล้วก็เรียกผมว่าซีเถอะครับคุณสเวน”เธอมีสีหน้าตกใจพร้อมหันไปมองเร็ตตี้ เร็ตตี้จึงพยักหน้าเธอจึงหันมาหาผม

“ค่ะเรียกฉันนิโครก็ได้ค่ะ”

“ฉันว่าเรารีบไปกันเถอะเราหายมานานแล้วเดี่ยวท่านพ่อจะเป็นห่วง”

“งั้นตามฉันมา” แล้วผมก็พาไปส่วนที่คิดว่าท่านแม่จะไปซึ่งก็คือที่ที่นิโครพูดถึง

ในความคิดของเร็ตตี้

นี้ฉันอุส่าหลบมาเดินกับนิโครหวังว่าจะไม่เจออีตานั่นแต่กับมาเจอเขาในสภาพที่ไม่มีเสื้อผ้าอยู่บนตัวเขาเลย น่าอายเป็นบ้า แล้วนิโครยังเล่าว่าเราหลงยิ่งอายไปใหญ่ นี้มันวันซวยชัดๆ

นิโคร

โอ้ยยย  ฉันอยากจะบ้าตายทำไมไม่เป็นคนอื่นทำไม่ต้องเป็นเจ้าชายลำดับที่ 2 ด้วย แต่ชั่งเรื่องนั่นก่อนเถอะ ตอนนี้ฉันหิวจนจะกินช้างได้แล้วนะ

แล้วนี้จะเดินช้าไปถึงไหนเข้าใจหัวอกคนหิวหน่อยเซ้  ฉันทำได้แค่บ่นเขาในใจเท่านั้น

“นี่ซีใกล้ถึงรึยัง เอ่อ คือฉันหิวช่วยรีบๆพาไปหน่อยได้ไหม หิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้วเนี่ย”

“หึๆ เธอก็ว่าไป” เร็ตตี้พูดออกมาพร้อมกับขำนิดๆ

“โถ่ ก็ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้านิ แถมยังต้องมาเสียพลังงานเพราะหลงทางอีก”

“งั้นก็รีบๆเดินตามผมมานะครับ”

พอพูดจบเขาก็เพิ่มความเร็วในการเดิน ฉันที่ขาสั้นก็ต้องรีบเดินแถบจะวิ่งด้วยซ้ำ แต่ไม่เป็นไรเพื่อกลับไปหาท่านพ่อและอาหารที่รออยู่

......

.........

“ไหนบอกว่าอยู่ที่สวนไงครับไม่เห็นมีใครอยู่สักคน” เป็นอย่างที่ซีพูด ตอนนี้พวกฉันอยู่ที่สวนกันแล้วแต่พวกเราไม่เห็นใครเลยสักคน

“พวกท่านอาจจะไปที่ห้องอาหารกันแล้วก็ได้นะคะ” ก็มีความเป็นไปได้นะ

“งั้นเราไปที่ห้องอาหารกันเถอะ”

“งั้นตามมาเลยครับเราคงต้องไปดูที่ห้องอาหารที่ใกล้ที่สุด เพราะที่ปราสาทมีห้องทานอาหารสามห้อง ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าพวกท่านไปห้องไหน” สร้างเอาโล่หรอค่ะ สร้างมาทำไมตั้งสามห้อง ใช้เงินสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ

.....

.......

ตอนนี้ก็มาถึงห้องอาหารห้องแรกแล้วละค่ะ แต่ก็ไม่เจอพวกท่านเลย

“นี่ซีช่วยเดาให้ถูกหน่อยได้ไหม ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ”ฉันบอกออกไปด้วยความเหนื่อยล้า ข้าวเช้าก็ไม่ได้กิน นี่ก็จะเที่ยงแล้ว หิว หิว หิว หิววววว

“นั่นสิฉันก็ไม่ไหวเหมือนกัน”เร็ตตี้ก็ดูเหนื่อยไม่น้อย

“เร้ตตี้ห้องที่ท่านแม่ชอบพาเธอไปทานด้วยเป็นห้องแบบไหน”

“อืม เป็นห้องที่มีประตูสีน้ำตาล”

“ขอละเอียดกว่านั่นได้ไหม”

“ผนังในห้องเป็นสีน้ำตาล”

“มีละเอียดกว่านี้ไหม เพราะอีกสองห้องที่เหลือประตูและผนังเป็นสีน้ำตาลเหมือนกัน จะไม่เหมือนแค่เก้าอี้ พอจะจำได้ไหมว่าสีอะไร” แล้วทำไมไม่รู้จักท่าห้องละสีห๊าาาา ถ้าจะท่าสีเดียวกันแล้วจะทำไปทำไม โอ้ยอยากจะบ้าตาย

“ใครจะไปจำได้เล่า”

“งั้นก็ไปห้องต่อไปเถอะ ถ้าโชคดีอาจจะเจอพวกท่าน”

“แสดงว่าถ้าโชคไม่ดีก็ไม่เจอ” แล้วจะเจอไหมเนี่ย วันนี้ฉันยิ่งดวงไม่ดีแต่เช้าด้วย ขอให้เจอทีเถอะ ถ้าไปห้องนั้นแล้วไม่เจอฉันคงไปไหนต่อไม่ได้แล้วละ

เดินไปได้สักพัก ฉันก็สังเกตเห็นสวนที่ออกแบบให้ออกมาเป็นเขาวงกต ฉันรู้สึกมีอะไรบางอย่างมันดึงดูดฉัน เหมือนอยากให้ฉันเดินเข้าไปในนั้น และความอยากรู้อยากเห็นของฉันมันก็ชนะทุกอย่าง ฉันจึงตัดสินใจเดินย้อนกลับไปหาทางออกที่มีทางเชื่อมไปที่เขาวงกต เอาไงดีจะเข้าไปดีไหม ถ้าเข้าไปแล้วไปเจออะไรแปลกๆแล้วฉันจะรอดไหม เอาว่ะ เรื่องหิวเอาไว้ที่หลังความอยากรู้อยากเห็นฉันมีมากกว่า ตกลงกับตัวเองเรียบแล้วก็เดินเขาไปในเขาวงกต

 

ทางด้านเร็ตตี้กับซี

 

“นี่ใกล้ถึงรึยังฉันกลัวว่านิโครจะไม่ไหว” ว่าแล้วก็หันกลับไปข้างหลัง แต่ไม่เห็นคนที่เธอพูดถึง

“นิโครหายไปไหน” เร็ตตี้

“อ้าวฉันก็คิดว่าเธอเดินตามมาส่ะอีก” ซี

“แย่แล้วนิโครหายไป ทำไงดีนิโครยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้า ถ้าเธอเกิดเป็นลมล้มลงไปจะทำไง รีบไปหาพวกท่านพ่อแล้วช่วยกันตามหาเถอะ” ว่าแล้วก็เดินนำไป

“เดี้ยว เธอรู้ทางหรอ”

“ ๐///๐”

“หึ ตามฉันมา”

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 332 ครั้ง

264 ความคิดเห็น

  1. #142 Bon2077 (@Bon2077) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 11:08
    รอน้าาาาาา
    #142
    0
  2. #141 MijiYoki (@MijiYoki) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 10:01
    ไรท์กลับมาเเล้ว เอาเค้กมาฉลองหน่อยเร็ว วู้ฮู้
    #141
    9
    • #141-6 10034344 (@10034344) (จากตอนที่ 20)
      4 พฤษภาคม 2561 / 10:28
      พร้อมแล้วไปด้ายยยยยยย
      #141-6
    • #141-8 10034344 (@10034344) (จากตอนที่ 20)
      4 พฤษภาคม 2561 / 10:33
      555 ขอตัวไปแต่งต่อนะค่ะ
      #141-8
  3. #140 ThanakornTohkaUs (@ThanakornTohkaUs) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 09:46
    มาแล้วๆๆๆๆๆๆ
    #140
    1
    • #140-1 10034344 (@10034344) (จากตอนที่ 20)
      4 พฤษภาคม 2561 / 10:01
      ขอโทษที่หายไปนานนะค่ะ
      #140-1