ฉันได้เกิดใหม่เป็นน้องสาวนางเอกละค่ะ

ตอนที่ 22 : การฆ่าครั้งแรกบนโลกใบใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 295 ครั้ง
    18 ส.ค. 62


การฆ่าครั้งแรกบนโลกใบใหม่


“นั่นใคร” ซวยแล้วไงโดนพวกมันเห็นจนได้

“ ตินหนีเร็ว” ฉันบอกตินเสดก็ใส่เกียร์หมาสิค่ะ

“เห้ย!!! จับมันไว้อย่าให้มันหนีไปได้ ไม่งั้นพวกเราเองที่จะโดนนายท่านลงโทษ”

เสียงที่มันตะโกนดังมาก แสดงว่าคนที่วงการไม่อยู่ที่สินะ คงมีอำนาจน่าดู หรือไม่ก็พวกต่างอาณาจักรที่ต้องการทำลายประเทศนี้ แต่สิ่งที่แปลกคือทำไมต้องเลือกที่ ที่ภูตอาศัยอยู่ ในเกมมันไม่ได้สร้างที่นี้นิ รู้สึกเหมือนจะเป็นที่ที่มีต้นไม้ใหญ่(ในป่าก็มีแต่ต้นไม่ใหญ่:ไรต์)(ฟังให้จบก่อนสิยะ:นิโคร) ต้นไม้ใหญ่ที่ไม่เหมือนต้นไม้ธรรมดาทั่วไป ต้นของมันใหญ่และสูงมาก มีใบสีชมพูไล่ระดับจนเป็นสีม่วง(ต้นอะไรนะ:ไรต์)(จะไปรู้หรอก็แกแต่งให้ฉันเล่าแบบนี้:นิโคร/ยกเท้าพร้อมถีบ)พอเข้าเรื่องกันดีกว่า

ตู้มมมมมมม

ฉันมัวแต่เหม่อจนเกือบโดนพลังเวทที่คนพวกนั่นปล่อยมา เกือบไปแล้ว เอาไงดีละ ถ้าเอาแต่วิ่งแบบนี้ไม่รอดแน่

ให้ผมแปลงร่างไหมครับเสียงตินถามฉันผ่านทางจิต

ไม่ได้มันอันตรายเกินไป ฉันว่าหาที่หลบก่อนดีกว่า

งั้นตามผมมาให้ทันนะครับ

พอเขาพูดจบ เขาก็กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ ฉันจึงต้องรีบตามเขาให้ทัน ถามว่าทำไมต้องตามเขาทำไมไม่นำเอง ถ้าให้คนที่ไม่รู้ทางไม่รู้จักป่านำไม่รอดแง้มๆ จึงต้องให้เขานำเพราะเขาน่าจะเคยมาหรือรู้จักเส้นทางในป่านี้บ้างแหละมั้ง แต่คิดไปคิดมาทำไมฉันไม่วาปกลับไปที่ทะเลสาบเลยละ โง่จริงตัวฉัน

อ่ะ

เพราะมัวแต่คิดทำให้ฉันกระโดดเหยียบกิ่งไม้พลาดตกลงมาข้างล้าง

ตู้มมมม

“เห้ย เจอแล้วรีบจัดการมันก่อนที่มันจะหนีไปได้” ไอ้พวกนี้มันเรวจริงๆ ฉันคิดว่าทิ้งห่างมากแล้วนะ

เอาไงดีครับติน

นายกลับไปซ่ะ

แต่

ไม่มีแต่’ ‘ครับ

พอพูดจบเขาก็หายไปทันที ที่ให้เขากลับไม่ใช่อะไรหรอก ฉันคิดว่าจะดูฝีมือนิดหน่อยว่าตกลงไปเยอะแค่ไหน ถ้าให้เขาอยู่มีหวังเขาเก็บเรียบชัว

“หึหึ หนีไม่พ้นแล้วสินะ ตกลงมาคงเจ็บขาหน้าดูนะคุณหนู” ไอ้นี่มันใช่อะไรมองว่าฉันเจ็บว่ะ

“งั้นหรอค่ะ คิดว่าจะจับฉันได้หรอคะ”

“ปากดีจังน่าคุณหนู แต่คงจะพูดแบบนี้ได้อีกไม่นอนหรอก จับมัน”

พอไอ้คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าพูดจบ ก็มีพวกมันสองคนพุ่งเข้ามาหาฉัน พุ่งเข้ามาไม่คิดแบบนั่น คิดว่าฉันอ่อนแอขนาดนั่นเลยหรอ ฉันเบี่ยงหลบคนทางขวาแล้วให้มือผลักแขนของคนทางซ้ายที่ปล่อยหมัดออกมาหาฉัน แล้วจัดการแตะเข้าที่ท้องของคนทางขวา แล้วกระโดดถอยออกมาตั้งหลักคนทางซ้ายพุ่งตามมาติดๆ ฉันย่อตัวลงแล้วตวัดเข้าที่ของเขา ยังไม่ทันได้ทำอะไรต่อคนที่โดนฉันต่อยเข้าที่ท้องก็ปล่อยลูกไฟมาทางฉัน ฉันจึงรีบฉุดคนที่ฉันตวัดขาขึ้นมาแล้วก็กระโดดขึ้นไปหลบบนต้นไม้

อ้ากกกกกกกกก

พอฉันขึ้นมาได้ฉันก็ใช้ธาตุลมบีบอัดให้กลายเป็นใบมีดปล่อยใส่คนที่อยู่ข้างล้าง

ฉึก ฉึก ฉึกๆๆๆๆๆๆ

อยู่ไม่ทันไรก็ฆ่าคนแล้วสิฉัน แต่ถ้าฉันไม่ฆ่าพวกเขาก็ฆ่าฉัน นี่ละชีวิต ไม่ฆ่าก็ต้องถูกฆ่า เป็นเรื่องธรรมดา

“ยืนบ้าทำไม! ไปฆ่ามันสิ”

ว่าแล้วพวกที่เหลืออีกสี่คนก็วิ่งเข้ามา ฉันสร้างปืนขึ้นมาแล้วเร็งไปที่หัวของพวกมัน

ปัง ปัง ปัง ปัง

“เหลือคนเดียวแล้วนร้าาาาาา” ฉันพูดด้วยความสนุกนิดหน่อย

“แก ฉันจะฆ่าแกนังเด็กบ้า” ว่าแล้วเขาก็ปล่อยธาตุน้ำแข็งมาใส่ฉัน ว้าวมีธาตุหายากด้วยสิแต่น่าเสียดายที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อประเทศ ฉันวาปมาอยู่ข้างหลังแล้วกระซิบที่หูเขา

“แกสิต้องตาย” ว่าแล้วก็จุดไฟเผาเขา

อ้ากกกกกกกกกกกกกก

“แก แกมัน น นาง ป อ้ากกกกกกกกกกกก” พึบ

“หมดแล้วสินะกลับไปที่ทะเลสาบดีกว่า”

แล้วฉันก็วาปมาที่ทะเลสาบ

“กลับมาแล้วรึ”

“ค่ะ” พอมาถึงก็มีภูตที่มีอายุพอสมควรเข้ามาถามฉัน ฉันตอบพรางเดินไปนั่งใต้ต้นไม้ต้นเดิม

“ว่าแต่พวกท่านชื่ออะไร แล้วตอนนี้พวกท่านอยู่ที่ไหน แล้-”

“หยุดก่อนแม่หนูให้พวกข้าแนะนำตัวก่อนแล้วอยากถามอะไรค่อยถาม”คนที่ดูเหมือนจะเป็นผู้นำพูดขึ้น

“ค่ะ”

“ข้าชื่อ มาเวล เป็นหัวหน้าของพวกเขา นี่ภรรยาข้า ซีเรีย ส่วนนี้ลูกข้า ซีเวล” แล้วพวกภูตที่เหลือก็เข้ามาแนะนำตัวกับฉันจนครบ

“ส่วนข้าชื่อ นิโคร  สเวน ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ แล้วพวกท่านอยู่ที่ไหนหรอคะ”

“พวกข้าย้ายมาพักแถวน้ำตกนะ”

“อ่อ แล้วพวกท่านมีกันออยู่ประมาณเท่าไรหรอ”

“ตอนแรกพวกข้ามีอยู่กันประมาณ 200 กว่าตน แต่ตอนนี้พวกข้าเหลือกันอยู่ไม่ถึง 100

“เพราะอะไรหรอ”

“เพราะพวกข้าถูกจับตัวไป”

“แล้วพวกท่านต้องเก็บอีกเยอะไหม ให้ฉันช่วยนะ”

“ก็ได้ เก็บอีกสามสี่ตระกล้า”

“งั้นเรามาเริ่มเก็บกันเถอะ”

พูดจบฉันก็เดินไปเอาตระกล้ามาสองใบ แล้วก็เริ่มปีนขึ้นต้นไม้ ถ้าถามว่าทำไมถึงไม่ใช่พลังละ เพราะถ้าเกิดว่ามีคนมาเห็นก็เป็นเรื่องสิ อย่างที่รู้ว่าฉันแกล้งความจำเสื่อมและไม่มีใครรู้ว่าฉันแกล้ง แล้วถ้าฉันที่ทุกคนรู้ว่าความจำเสื่อมสามารถใช้พลังได้จะเป็นยังไง ก็คงจะถามจนไม่รู้จบ

“นี่แล้วเจ้ามาที่นี่ทำไมหรอ” อยู่ๆ ซีเวล ก็ถามฉันขึ้นมา

“ทำไมฉันถึงมาที่นี่นะหรอ เพราะฉันหลงทาง ฉันแยกกับท่านพ่อ ออกมาเดินเล่นกับเพื่อนฉันแล้วเราก็หลง เราพยายามหาทางกลับแต่หาไม่เจอ จนไปเจอกับเจ้าชาย เจ้าชายบอกจะช่วยพวกเรา พวกฉันเดินหาท่านพ่อมาเรื่อยๆ จนมาถึงทางเชื่อมกับเขาวงกต ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างดึงดูดให้ฉันมาที่นี่ ฉันเลยเดินเข้ามาโดยไม่ได้บอกเพื่อนของฉัน แล้วก็ดันมาหลงอยู่ในเขาวงกตนี่ และมาเจอกับพวกนาย”

“อ่อ อย่างนี้นี่เอง” หลังจสกนั่นเราก็เก็บผลไม้กันต่อ

....
.......

ตอนนี้เราเก็บผลไม้เสร็จแล้ว

“พวกท่านจะกลับกันเลยไหม”

“ใช่พวกข้าจะกลับกันเลย เพราะพวกข้ามานานกว่าปกติแล้ว”

“งั้นไว้พบกันใหม่นะ” ฉันยื่นโบกมือลาพวกเขา จนพวกเขาหายไปฉันจึงกลับไปนั่งใต้ต้นไม่ต้นเดิม

เฮ้อออออ

เหนื่อยจัง แล้วฉันหายมาแบบนี้ทุกคนจะเป็นยังไงกันมั่งนะแต่ถ้าจะให้ฉันหาทางกลับเองก็ไม่เอาด้วยหรอก วันนี้ฉันใช้พลังงานเยอะเกินความจำเป็นไปแล้ว  ถ้าคิดว่าทำไมฉันไม่ให้พวกตินออกมาช่วย ก็เพราะพวกเขาก็คงไม่รู้เหมือนฉันนั่นแหละ ฉันว่าฉันควรนอนพักสักหน่อยนะว่าแล้วฉันก็ล้มตัวลงนอนทันที

“นิโคร”

แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะหลับดีก็มีเสียงเรียกชื่อของฉัน

 

 

 

แอะแอ่ใครหว่า แล้วเจอกันวันจันทร์นะค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 295 ครั้ง

264 ความคิดเห็น

  1. #149 อาริน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 21:51
    <p>ค้างค่า.....แง้</p><p>แต่ดีใจที่ในที่สุดไรต์ก็กลับมา</p>
    #149
    0
  2. #148 Karika-chan (@Rinka3645) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 20:21
    <p>ค้างงงงงง รออยู่น้าาาา~</p>
    #148
    0
  3. #147 Bon2077 (@Bon2077) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 20:05
    รอน้าาาา
    #147
    0