คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย 『SF』 いただきハイジャンプ (Inoo x Arioka feat. YamaChine) 『SF』 いただきハイジャンプ (Inoo x Arioka feat. YamaChine) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ขอบคุณโค้ดแต่งหน้าบทความสวยๆจาก SHALUNLA THEME นะคะ

สวัสดีทุกคนที่หลงเข้ามาในฟิคสั้น(มากๆ)เรื่องนี้ค่ะ

@polyploy13_ ทวิตเตอร์พลอยเอง ตามาเม้าท์มอยกันได้





เพลงเพราะๆ♥








cr.shl

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 พ.ค. 59 / 23:08


Title: いただきハイジャンプ 

Inoo x Arioka feat. Yamada x Chinen

Note: เหตุเกิดจากรายการคิมูจิ ตอนคาเฟ่สาวY (https://youtu.be/YNvZg-k3SK8) หลังจากที่ดูแล้วฟินตัวแตกมาหลายรอบ อยู่ๆก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมากลายเป็นฟิค + กับชอบดูอิทาดาคิมากถึงมากที่สุด55555 (ใครที่เคยดูรายการก็น่าจะอินกับฟิคเรื่องนี้มากขึ้นเนอะ) แต่งฟิคครั้งแรก สั้นมากจริงๆ เค้นสุดพลังได้เท่านี้ เป็นยังไงช่วยคอมเม้นท์ติชมด้วยนะคะ อ่านให้สนุกนะ <3






จุ๊บ!

 

อื้มมมมม อะไรมันมาวนเวียนอยู่แถวหน้าผมแต่เช้านะ ยุงหรอ ผมได้แต่คิดในใจแล้วก็หันหน้าหนีไปอีกฝั่งจากนั้นก็... หลับต่อ z z Z


จุ๊บ!

                                      
ผมชักจะอารมณ์เสียแล้วนะ ผมลืมตาตื่นขึ้นมาหวังจะตบยุงตัวนั้นให้ตายคามือ แต่ปรากฏว่า


จุ๊บ...   "อรุณสวัสดิ์ ไดจัง
"

 

พูดเสร็จก็ขโมยจุ๊บแก้มผมไปอีกรอบ สรุปไอที่มาวนๆอยู่แถวหน้าผมเมื่อกี้คงจะเป็นปากสีสวยๆของอิโนะจังสินะ คิดแล้วก็เขินแฮะ


"ไดจังไม่น่ารีบตื่นเลยนะ อยากจะจุ๊บนายอีกหลายๆที"

 

เจ้าตัวพูดแล้วเดินวนไปวนมาจัดของอยู่ในห้องนอน ใช่ครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่ห้องนอนของอิโนะโอะ เคย์ หนุ่มหน้ามึนขวัญใจสาวๆ (และหนุ่มๆ) หลายๆคน ผมเพิ่งตกลงคบกับเขาได้ซักพัก ที่ผมมาอยู่ที่นี่ได้ก็เพราะว่าเมื่อคืนเจ้าหน้ามึนขับรถมารับผมถึงที่บ้าน ด้วยเหตึผลที่ว่านอนไม่หลับ เพราะไม่ได้นอนกอดผม อ่าาา... ผมว่าเขาเสพติดการกอดและการจุ๊บมากเลยล่ะ


"นายตื่นนานแล้วหรอ" ผมเอ่ยปากถาม

 

"อ่าห้ะ ฉันตื่นมานอนมองหน้าไดจังตั้งแต่ตี5แหนะ ง่วงชะมัดพูดเสร็จก็อ้าปากหาวหวอดใส่ หมดกันลุคไอดอลที่สาวๆพากันหลงใหล

 

แล้วใครใช้ให้ตื่นมานอนมองกันแต่เช้าล่ะฮะฮึ่ยยยย... เขินนะเฟ้ย ขออารมณ์เสียกลบเกลื่อน

 

ก็หน้าไดจังตอนหลับมันน่ารักหนิ ดูแก้มสิยุ้ยน่าบีบมากเลยล่ะ กินเยอะๆอีกนะเจ้าหมูน้อยเจ้าตัวพูดไปก็บิดแก้มผมไป แถมยังเอามือมายีหัวผมอีก

 

แค่นี้ฉันก็อ้วนจะแย่แล้วผมเถียง ก็จะไม่ให้ผมอ้วนได้ยังไงล่ะ รายการโทรทัศน์ที่ผมไปถ่ายมีแต่พาไปกินของกินอร่อยๆทั้งนั้น จะให้ผมอดใจไหวได้ยังไง การเป็นไอดอลนี่มันลำบากจริงๆนะ

 

ไปอาบน้ำได้แล้วไป วันนี้มีถ่ายรายการไม่ใช่หรออิโนะจังหัวเราะเบาๆแล้วดึงให้ผมลุกขึ้นจากเตียงนอน

 

จริงสิ วันนี้มีถ่ายรายการอิทาดาคิ ไฮ จัมพ์ตอน11โมงนี่หน่า รายการนี้คือรายการที่ให้เมมเบอร์ในวงทั้ง9คน แบ่งกลุ่มกันออกไปแก้ไขปัญหาที่ส่งมาจากทางบ้าน (แต่ทำไมแต่ละปัญหาเหมือนพวกเราจะโดนสต๊าฟแกล้งซะมากกว่า) เฮ้ออ... ไม่รู้ว่าวันนี้จะโดนสต๊าฟซังแกล้งอะไรอีก ครั้งที่แล้วผมก็โดนแกล้งให้ไปแช่ในบ่ออาบน้ำที่น้ำร้อนจี๋ ยามะจังกับชิเนนก็เข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย ปล่อยให้ผมต้องรับกรรมอยู่คนเดียว แถมกลับมายังโดนสมาชิกในวงล้อว่าเป็นหมูตุ๋นพร้อมกับบีบขยำพุงผมไปอีกคนละทีสองที ฮึ่ยยยยอาริโอกะเสียใจ T_T

 

 

 

 

( เวลา 11.00 น. ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง )

 

ตอนนี้ผมอยู่ในสวนสาธารณะที่สต๊าฟซังนัดไว้ในชุดวอร์มกับเสื้อยืดสีส้ม สีประจำตัวของผม พร้อมกับอิโนะ เคย์(คนเดิม เพิ่มเติมคือ)ยามาดะ เรียวสุเกะและชิเนน ยูริ อิโนะโอะแกล้งมองผ่านหัวพวกเราสามคนไปมาแล้วก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

 

ข้างล่างอากาศดีไหม ไดจัง ยามะจัง ชิเนนพูดแล้วก็ยืดตัวทำท่าภูมิใจในความสูง พวกเราสามคนพร้อมใจกันส่งสายตาอาฆาตไปให้ทันทีที่จบประโยค

 

เฮ้! อย่ามองกันแบบนั้นสิ ฉันล้อเล่นหรอกแต่จริงๆชื่อแก๊งชิบิก็เข้ากับพวกนายดีนะ น่ารักดีพูดเสร็จก็หัวเราะ(แบบยักไหล่สองข้างตามสไตล์อิโนะจัง)ใส่ แต่คราวนี้เหมือนจะพ่วงสต๊าฟซังมาด้วย หัวเราะลั่นสวนสาธารณะกันเลยทีเดียว ไม่เกรงใจผมก็เกรงใจคนแถวนี้มั่งเถอะครับ อาริโอกะขอร้อง T_T

 

พอหัวเราะกันจนหนำใจก็ได้เวลาทำงานต่อ พวกเรามายืนรวมกันแล้วก็เริ่มถ่ายรายการ สต๊าฟซังยื่นป้ายปัญหาที่เราจะต้องไปแก้ในวันนี้มาให้ เห็นแล้วก็ใจสั่น ขอให้วันนี้ได้ภารกิจดีๆเกี่ยวกับอาหารอีกเถอะ จะกินให้หมดเลย ยามะจังรับป้ายเจ้าปัญหามา ทำการแกะแผ่นสติ๊กเกอร์ที่แปะข้อความอยู่ออกทีละแผ่น แล้วเริ่มอ่านข้อความ

 

ช่วยเป็นพนักงานในร้านคาเฟ่กำลังอยู่ในช่วงวิกฤต!” เอ๋~ เหมือนผมจะเห็นเครื่องหมายคำถามบนหน้าของทุกคน (รวมตัวผมด้วย) ยกเว้นพวกสต๊าฟซังที่ตอนนี้ยิ้มกรุ้มกริ่ม ดูมีเลศนัย เหมือนจะต้องเป็นเรื่องไม่ดีแน่ๆเลย

 

หลังจากนั้นสต๊าฟซังก็พาเราไปที่ร้านคาเฟ่แห่งนั้น อืมมมม... ผมไม่แปลกใจเลยทำไมร้านถึงอยู่ในขั้นวิกฤต ไม่มีลูกค้าเลยซักคน ก็เพราะว่าร้านหายากมาก แถมหน้าร้านยังตกแต่งได้เรียบสุดๆ จนผมมาถึงหน้าร้านยังไม่รู้เลยว่าที่นี่คือคาเฟ่อะไร แต่พอพวกผมเข้าไปเท่านั้นแหละ บรรยากาศข้างในต่างกับข้างนอกลิบลับ อย่างกับว่าผมอยู่ในโรงเรียนที่ค่าเทอมแพงระยับ แถมพนักงานยังใส่ชุดนักเรียนอีก เอ๋~ แต่ทำไมมีแต่พนักงานผู้ชายล่ะ แล้วไอกองมังงะวายข้างๆผมนี่มันคืออะไรกัน

 

สต๊าฟซังเริ่มอธิบายภารกิจในวันนี้ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น คือวันนี้พวกเราต้องมาเป็นพนักงานในคาเฟ่สาววายแห่งนี้!! ที่มีธีมเป็นโรงเรียนมัธยมปลาย โดยที่พนักงานในร้านทุกคนจะเป็นรุ่นพี่ ส่วนลูกค้าจะเป็นรุ่นน้องที่เข้าโรงเรียนมาใหม่ ทางร้านมีขนม และเครื่องดื่มบริการมากมาย แต่ที่พิเศษคือ ไอเมนูพวกนี้น่ะสิ! แค่เมนูซื้อข้าวปั้นให้พนักงานที่เลือกสองคนทำด้วยกันยังไม่เท่าไหร่หรอก แต่ไอที่ซื้อช็อคโกแลตหรือป็อกกี้แล้วให้ลูกค้าสร้างสตอรี่ให้พนักงานที่สองคนเล่นด้วยกันเนี่ยมันคืออะไรครับ อิทาดาคิเทปนี้มีไว้เซอร์วิสแฟนๆชัดๆ อาริโอกะขอเป็นลม

 

พอรู้รายละเอียดทั้งหมดชิเนนก็โวยวายว่าจะกลับบ้านลูกเดียว จนสุดท้ายยามะจังเข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างจนชิเนนยอมทำงานต่อแถมยังหน้าแดงอีกต่างหาก เอ๊ะ! คู่นี้นี่ยังไง มันต้องมีอะไรแน่ๆ ว่าแล้วก็นึกถึงคู่ตัวเอง ยังไม่มีใครรู้เลยแม้กระทั่งเมมเบอร์ในวง ว่าพวกเราคบกัน ผมหันไปมองหน้าอิโนะจังที่ตอนนี้เอาแต่ยิ้มไม่หยุด เอาของเค้านะ

 

นายยิ้มอะไร หน้าบานเป็นทานตะวันแล้วนะเนี่ยผมพูดล้อ

ก็ฉันดีใจนี่ วันนี้จะได้กอด หอม แถมจุ๊บไดจังต่อหน้ากล้องได้เต็มที่เลย ไม่ต้องแอบไป…” พูดไม่ทันจบประโยคดีผมก็รีบเอามือปิดปากอีกคนไว้ ใครใช้ให้มาพูดแบบนี้กันเล่า ดูสิคนเยอะแยะเต็มไปหมด

 

 

ตอนนี้พวกเราเปลี่ยนจากชุดวอร์มสีขาวเป็นชุดเครื่องแบบนักเรียนที่ทางร้านทำขึ้นมาแทน หลังจากนั้นก็มีพนักงานในร้านมาช่วยสอนงานต่างๆเล็กน้อย เมื่อถึงเวลาเปิดร้านจึงเริ่มถ่ายรายการต่อ สต๊าฟซังทำการซ่อนกล้องเอาไว้ในมุมต่างๆหลายจุดเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนลูกค้าในร้านแล้วออกไปดูพวกเราจากจอมอร์นิเตอร์ในรถตู้นอกร้านแทน

 

นั่งมาได้ซักพักเหมือนจะไม่มีลูกค้าจริงๆแฮะ หรือว่าวันนี้ผมจะรอด ดีใจเป็นที่สุ...

 

ยินดีต้อนรับครับพนักงานที่หน้าประตูร้านพูดพร้อมกัน ลูกค้ากลุ่มแรกของวันนี้เป็นเด็กผู้หญิงวัยรุ่นสามคน พวกเธอจะตกใจเล็กน้อยที่เห็นพวกผมสี่คนยืนอยู่ด้านใน

 

ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียน…” ยามะจังพูดแนะนำมุมต่างๆภายในร้าน เมนูขนม เครื่องดื่มและเซอร์วิสต่างๆให้พวกเธอฟังด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ส่วนพวกเราอีกสามคนยืนขนาบข้าง หลังจากนั้นพวกเธอก็สั่งขนม เครื่องดื่มแล้วนั่งกระซิบกระซาบ หัวเราคิกคักกันยกใหญ่ หลังจากนั้นไม่นานพวกเธอก็เรียกสั่งเซอร์วิสข้าวปั้นโดยที่เลือกยามะจังกับชิเนน ผมกับอิโนะจังจึงถอยออกมายืนดูอยู่ห่างๆ

 

พนักงานอีกคนในร้านนำข้าวกับสาหร่ายมาวางให้ทั้งสองคน สองคนนั่งลงตรงโซฟาฝั่งตรงข้ามกับสามสาว ชิเนนดูจะลนลานทำอะไรไม่ถูกต่างกับยามะจังที่ยิ้มไม่หุบ

 

ยามะจังเริ่มหยิบข้าวขึ้นมาปั้น ชิเนนเห็นดังนั้นจึงทำตามบ้างแต่ข้าวปั้นดันเละไม่เป็นท่า ชิเนนเบะปากทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ (อ๊ากกก! ชี่น้อยน่ารักเกินไปแล้ว) ยามะจังเห็นอย่างนั้นจึงอ้อมมือไปด้านหลังชิเนนแล้วจับมือชิเนนช่วยกันทำข้าวปั้น กลายเป็นว่าตอนนี้ยามะจังโอบชิเนนอยู่น่ะสิ แล้วดู มีการหันหน้าไปสบตากัน ชิเนนหน้าแดงไปหมดแล้วนั่น แล้วไอการที่ยามะจังเอาข้าวไปป้ายปลายจมูกชิเนนแล้วงับเบาๆนี่คืออะไร ผมนี่ชูป้ายไฟยามะชิเนะเลย! ดูสามสาวสิ จิกหมอนกันเป็นการใหญ่ (ผมล่ะกลัวหมอนขาดแทนเจ้าของร้าน)

 

ระหว่างที่ผมกำลังมองยามาดะกับชิเนนเพลินๆ ลูกค้ากลุ่มที่สองก็เข้ามาในร้าน ผมกับอิโนะจังจึงพาลูกค้ารายที่สอง ซึ่งเป็นสาววัยรุ่นสองคนไปนั่งที่โต๊ะด้านในสุดของร้าน ผมไม่ต้องอธิบายอะไรมากมายเพราะดูเหมือนสองสาวจะเคยมาที่ร้านนี้แล้ว

 

อิโนะโอะซัง เราขอสั่งเซอร์วิสป็อกกี้หน่อยค่าา พวกเธอเรียก

ครับผมอิโนะจังตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

เราอยากให้อิโนะโอะซังเป็นฝ่ายรุก ส่วนอาริโอกะซังเป็นฝ่ายรับห๊ะ! ไม่สิ อิโนะจังหน้าหวานซะขนาดนี้ (ถึงจะสูงกว่าผมมากก็เถอะ) จะให้เป็นคนรุกได้ยังไง ต้องเป็นผมสิ! ผมได้แต่คิดในใจแล้วก็ฟังสองสาวเล่าสตอรี่ที่ต้องการเงียบๆ

ฉันอยากให้อิโนะโอะซังเป็นรุ่นน้องที่กำลังตามจีบรุ่นพี่อาริโอกะได้มั้ยคะอิโนะจังพยักหน้าสองสามทีแทนคำตอบ

ดะ... ได้ครับส่วนผมได้แต่ยิ้มเจื่อนๆตอบไป

 

หลังจากที่ป็อกกี้จัดใส่แก้วมาเสิร์ฟเรียบร้อย อิโนะจังก็เริ่มเข้าบททันที

อาริโอกะเซมไป~ ไปกินข้าวกลางวันด้วยกันนะครับพูดเสร็จก็ทำหน้าอ้อนใส่ผม ทำเอาสาวๆหน้าแดงกับความน่ารักกันยกใหญ่

ไม่! นายก็ไปกินกับเพื่อนนายสิ แล้วก็เลิกตามตื๊อฉันได้แล้วผมทำท่าจะเดินหนีอีกคนแต่ก็โดนดึงแขนเอาไว้แล้วกอดจากทางด้านหลังแน่น เดี๋ยวเซ่! อิโนะโอะ เคย์!

ปล่อยฉัน!” ผมพยายามแกะมืออีกคนออกแต่ก็ไม่สำเร็จ

ทำไมรุ่นพี่ใจร้ายกับผมจังเลยล่ะครับอิโนะจังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม พร้อมกับผมจะหันกลับไปมองเขาทำให้หน้าของเราห่างกันนิดเดียว อิโนะจังหยิบป็อกกี้มาคาบไว้หนึ่งแท่ง ผมพยายามตั้งสติว่านี่คือบท นี่คือบท! ผมคาบป็อกกี้อีกด้าน เราค่อยๆกินจนปากเราสองคนแตะกันเบาๆ ผมทำท่าจะผละออก แต่อิโนะจังกลับรั้งเอวผมเข้าไปใกล้ทำประกบปากจูบผมต่อหน้าสองสาว

ตู้ม! ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนมีใครมาปามะเขือเทศใส่หน้าเลย ให้ตายสิ ผมเขินจะแย่แล้ว แล้วนี่มาจูบผมต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง ดีหน่อยที่โต๊ะอยู่ในมุมอับ แต่กล้องที่สต๊าฟซังซ่อนไว้ล่ะ นี่เราถ่ายรายการอยู่นะ พนักงานในร้านบอกแค่จุ๊บปากกันเบาๆก็พอไม่ใช่หรอไง! ฉวยโอกาสกันชัดๆ

 

ผมตีไหล่อิโนะจังแรงๆ เขาจึงค่อยๆผละออก สองสาวตอนนี้หน้าแดงแจ๋ ปรบมือให้ผมกับอิโนะจังยกใหญ่

 

เมื่อกี้ถือว่าเป็นเซอร์วิสพิเศษจากพวกผมนะครับอิโนะจังพูดแล้วโค้งขอบคุณ ส่วนผมก็โค้งตามด้วยอาการงงๆ

 

พอกลับมายืนประจำที่ของตัวเองก็เจอกับยามาดะและชิเนนที่ดูเหมือนจะเสร็จจากลูกค้ากลุ่มแรกไปแล้วก็ล้อผมกับอิโนะจังยกใหญ่

 

เซอร์วิสพิเศษหรอ ดีจังเลยน้าาายามาดะพูด

ไดจังหน้าแดงใหญ่แล้วชิเนนเสริม

 

ฮึ่ยยย! เพราะเจ้าอิโนโอะคนเดียวเลย

 

หลังจากนั้นก็มีลูกค้าเข้ามาไม่ขาดสาย ไหนว่าร้านวิกฤต ไม่มีลูกค้าไงเล่า ผมกินป็อกกี้คู่กับอิโนะจังจะสิบแท่งอยู่แล้วนะ (ดีนะที่อิโนะจังแค่จุ๊บปากผมเฉยๆ) นี่ยังไม่นับทำข้าวปั้นกับชิเนนแล้วก็กินช็อคโกแลตกับยามะจัง ตอนกินช็อคโกแลตแท่งเดียวกันกับยามะจังนี่ผมรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตจากตาของอิโนะจังเลยแฮะ น่ากลัวชะมัด

 

 

 

 

 

 

 

Inoo Kei’s Part

 

หลังจากเสร็จงานสต๊าฟซังก็ปล่อยให้พวกเรามีเวลาพักและเปลี่ยนชุดจากชุดนักเรียนเป็นชุดวอร์มของทางรายการ และระหว่างที่ผมกำลังจะไปเปลี่ยนชุดสต๊าฟคนนึงก็ดึงแขนผมไว้แล้วลากออกไปในมุมที่ไม่ค่อยมีคน

 

          อิโนะโอะซัง อย่าคิดว่าพวกผมไม่เห็นนะ แอบฉวยโอกาสกับอาริโอกะซัง ร้ายเหมือนกันนะครับเนี่ยสต๊าฟซังพูดล้อ ผมยิ้มแล้วยักไหล่ตอบ

          อ้อ อย่าตัดตอนที่ผมจูบไดจังไปออกอากาศนะครับ ไม่งั้นไดจังต้องโกรธผมแน่ๆ ผมขอนะ

          “ได้ครับ ไม่มีปัญหา แล้วจะจัดการให้นะสต๊าฟซังยิ้มให้ผมแล้ววิ่งจากไป

          ฮัดชิ่ว!” หืมมม... ผมหันไปตามเสียงจาม เห็นชิเนนกำลังตีแขนยามะจังยกใหญ่

          อะไร แอบฟังฉันคุยกับสต๊าฟซังหรอออผมถาม

          “ป่าวนะ พวกเราแค่เดินผ่านมา... เฮ้อ! จริงๆก็ใช่นั่นแหละ ชิเนนถอนหายใจ มือก็ยังหยิกแขนยามะจังไม่ปล่อย ตลกชะมัด ดูยามะจังสิ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่แล้ว ดูๆไปคู่นี้อย่างกับสามีภรรยากันแหนะ

          ไปๆ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันได้แล้ว จะได้รีบถ่ายปิดรายการ รีบกลับบ้านกันผมดันหลังทั้งสองคนไปทางห้องแต่งตัว

          ดีจังเลยน้าาา การมีแฟนเนี่ยชิเนนบ่นออกมาลอยๆ ผมลืมบอกไป เมมเบอร์ทุกคนรู้กันหมดแล้วว่าผมคบกับไดจัง (ก็ผมแสดงออกซะขนาดนั้น) จะมีก็แต่เจ้าตัวนั่นแหละที่คิดว่าคนอื่นยังไม่รู้ เจ้าหมู บื้อชะมัด

          นายก็ลองมองคนใกล้ๆตัวนายดูสิผมพูดทิ้งท้ายไว้แล้วเดินเข้ามาในห้องแต่งตัว

 

          พอเปิดประตูเข้ามาในห้องแต่งตัว ผมก็เห็นไดจังกำลังพยายามถอดเสื้อออกแต่มันดันติดหัวของเขา เจ้าบ้าเอ๊ย! ทำไมไม่แกะกระดุมแล้วค่อยถอดออกล่ะ ผมล่ะไม่เข้าใจ แต่ก็ดีแฮะ ผมนั่งเท้าคางมองอีกคนที่กำลังพยายามถอดเสื้ออย่างสุดความสามารถ ดูพุงขาวๆน่าฟัดสุดๆ ตัวก็เล็ก ดูแล้วเหมือนแฮมสเตอร์เลยแฮะ น่ารักชะมัด ระหว่างที่ผมกำลังนั่งมองเพลินๆ ยามาดะกับชิเนนก็เข้ามาในห้องแต่งตัว ยามาดะผลักหัวผมทีนึงพร้อมกับพูดแบบไม่มีเสียงว่า โรคจิต!’ พอผมหันกลับมาที่ไดจังอีกที ปรากฏว่าเขาถอดเสื้อแล้วใส่ชุดวอร์มเสร็จแล้วเรียบร้อย น่าเสียดายชะมัด พุงขาวๆของผม T_T

 

 

Arioka Daiki’s Part

 

หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จพวกเราก็ถ่ายปิดรายการ พอเลิกเสร็จสิ้นภารกิจทุกอย่างแล้วพวกผมก็โดนสต๊าฟซังแซวเรื่องเซอร์วิสทั้งหลายกันยกใหญ่

 

นี่อาริโอกะซัง ตอนลูกค้ากลุ่มที่สองที่เข้ามา เซอร์วิสอะไรกันหรอ เห็นสาวๆเดินออกมาหน้าแดงใหญ่ เหมือนกล้องจะถ่ายไปไม่ถึงด้วยสิ น่าเสียดาย ฉันว่าต้องมีอะไรดีแน่ๆ

 

ฟู่ววว... โล่งอก แสดงว่าไม่มีใครเห็นผมกับอิโนะจังจูบกันสินะ นอกจากสองคนนั้น

 

ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็เซอร์วิสเหมือนกันลูกค้าคนอื่นๆนั่นแหละผมรีบตอบ สต๊าฟซังส่งยิ้มล้อเลียนมาให้ผม อะไรกัน นี่ผมพูดความจริงนะ (เหรอ?)

 

 

 

 

หลังจากเทปที่พวกผมไปทำงานที่ร้านคาเฟ่สาววายออกอากาศไป เหมือนพวกผมจะได้ไปออกอากศตามรายการโทรทัศน์ต่างๆคู่กันบ่อยขึ้น แถมเวลาเจอแฟนคลับที่ไหนทุกคนจะต้องถามหาอิโนะจังกับผมตลอด แล้วไอพวกป้ายแบนเนอร์อิโนะอาริพวกนั้นอีก (จริงๆผมก็ชอบนะ) กลายเป็นว่าตอนนี้พวกผมตัวติดกันตลอดเวลาเลย

 

อิโนะจัง นายทำอะไรอยู่อ่ะผมถามอีกคนที่นอนขวางซะเต็มเตียง (วันนี้อิโนะจังมาค้างที่บ้านผมล่ะ) ขอฉันนอนมั่งสิ!

หืออออเขาหันมามองผมด้วยใบหน้ามึนๆตามสไตล์

อ่านอะไรอยู่น่ะผมถาม

นายอยากรู้จริงๆหรออิโนะจังตอบ ทำเอาผมขมวดคิ้วมุ่น

อยากรู้สิผมตอบ อิโนะจังยื่นแท็บแล็ตที่เปิดหน้าที่เขาอ่านค้างไว้มาให้ผม ผมรีบรับมาอ่านต่อ

 

อ๊ะ...อื้มมม...อิโนะโอะซัง~ ร่างเล็กของอาริโอกะพยายามกัดปากกลั้นเสียงครา...

 

ผมรีบส่งแท็บแล็ตคืนให้อิโนะจังทันที

 

อ่านอะไรเนี่ยยยย!” ผมตวาดเขาเสียงดัง อิโนะจังขำใหญ่เลย

อะไรกัน ไดจังไม่ชอบหรออ แล้วทำไมหน้าแดงอย่างนั้นหล่ะอิโนะจังดันผมลงกับที่นอน แล้วคร่อมผมเอาไว้ ม่ายยยย! ท่านี้มันจะล่อแหลมเกินไปแล้ววววว

เรามาลองทำแบบในฟิคดีไหม ไหนดูสิถึงไหนแล้วอิโนะจังหยิบแท็บแล็ตขึ้นมาอ่านฟิคต่อ

ม่ายอาววววววว!” ผมดิ้นไปมาในอ้อมกอดอีกคน

ร่างสูงกดร่างบางลงกับเตียง รวบข้อมือตรึงไว้เหนือหัวอีกคนแทนฉันว่าร่างสูงยังพอได้อยู่หรอก แต่แทนไดจังว่าร่างบางนี่...เขาเลื่อนหน้ามาแถวหน้าท้องผม (ไม่อยากจะเรียกว่าพุง) แล้วเอาจมูกเขี่ยไปมาหยอกล้อ กลมขนาดนี้ ไม่น่าเรียกร่างบางแล้วมั้ง อิโนะจังหัวเราะ ผมเลยตีแขนเขาไปแรงๆหนึ่งที

แต่ไดจังอ้วนๆแบบนี้ก็ดี น่ารัก แถมยังกอดอุ่นอีก เขากอดผมแน่นแล้วมองตาผม ผมยิ้มตอบ

อิโนะจังลุกก่อน ฉันจะไปอาบน...

ในฟิคว่ายังไงต่อนะอิโนะจังรีบพูดตัดหน้าผมแล้วจุ๊บผมไปทั่วหน้า แถมจุ๊บปากผมไปอีกตั้งหลายที

พอแล้วผมร้องห้าม

ร่างสูงก้มลงจูบร่างบางอย่างดูดดื่มแล้วเปลี่ยนมาไซร้ซอกคอขาว...พอเขาอ่านจบประโยคเล่นทำเอาผมตาโตเพราะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป อิโนะจังก้มลงประกบปากจูบผมอย่างนิ่มนวล อื้มมม... รู้สึกดีชะมัด แค่จูบเฉยๆก็คงจะไม่เป็นอะไรล่ะมั้ง

 

(ฉั่บ! กล้องตัดเข้าโคมไฟข้างเตียงค่ะ)

 

 

 

 

 











แต่ไอมือที่ล้วงเข้ามาในเสื้อผมนี่มันอะไร ไม่นะ ม่ายยยยยย
! อาริโอกะขอลา


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ puroisan จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น