ตอนที่ 12 : BAD ADDICT 11 120% NC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 941
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    23 พ.ค. 59

 

 

 

ตอนที่ 11

 

               บิลกลืนน้ำลายอึกใหญ่หลายอึกไปกับการไล่สายตามองเรือนร่างเปลือยกายของร่างสูงตรงหน้าที่มีหยุดน้ำเม็ดใหญ่เกาะอยู่ทั่วอนูผิว สายตาคมกริบที่มองมายังบิลเองก็ใช่ย่อย แม้กระนั้น บิลก็ยังรู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วทั้งกายเมื่อสายตานั่นจ้องมองเพียงเขาคนเดียว

               อย่างน้อยก็ในเวลานี้...

               คือ..ผมยังไม่ได้อาบน้ำ...” บิลใช้มือบางที่แทบจะไม่มีแรงนั่น ดันอกแกร่งออกจากกายเล็กน้อย เขารีบวิ่งออกไปตามโจ๊กเกอร์แถมยังถูกทิ้งไว้นอกห้องตั้งนานสองนาน เกรงว่าจะมีกลิ่นไม่พึงประสงค์ทำให้เสียอารมณ์เปล่าๆ

               ฮื่อ!” โจ๊กเกอร์สบถอย่างขัดใจ สายตาตวัดมองร่างข้างใต้อย่างไม่พอใจ เดี๋ยวมึงก็ต้องอาบทีเดียว จะอะไรนักหนา!”

               เฮือก!

               ร่างบางสะดุ้งเฮือกเพราะสัมผัสเย็นๆจากมือหยาบที่กำลังลูบไล้ต้นขาอ่อนของเขาอยู่ บิลใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดไว้แค่นั้น ง่ายดายต่อการถอดนักเชียว ก็ตอนแรกเขาคิดว่าจะนอนรอโจ๊กเกอร์กลับมานี่นา แต่สุดท้ายกลับลงเอยอย่างไม่คาดคิดทุกอย่าง...ยังดีที่ไม่ใส่เสื้อเชิตนอน ไม่อย่างนั้นคงต้องซื้อตัวใหม่อีกแน่

               พี่...อย่ารุนแรง...นะครับ” บิลที่เห็นว่าตนคงไม่มีทางเลือกแน่ๆ ตัดสินใจพูดออกไปเสียงอ่อย ตาเล็กช้อนตามองโจ๊กเกอร์อย่างอ้อนๆ บิลอาจจะไม่เคยอ่านนิยายก็ได้มั้ง ยิ่งทำแบบนี้..ใครที่ไหนจะใจอ่อนให้น่ะ...

               ถ้ารู้ก็ช่วยแจ้งมาด้วยนะ...จะติดต่อโจ๊กเกอร์ให้ไปเรียนรู้(ฮา)

               มึงคิดว่าทำหน้าแบบนี้แล้วจะได้ผล?” โจ๊กเกอร์กลั้นใจพูด ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ ถ้าไม่กลัวว่าจะเร็วเกินไป เขาอยากจะกระชากกางเกงขาสั้นของบิลออกแล้วเสียบเข้าไปให้รู้แล้วรู้รอดไป แม้ร่างบางจะโวยวายน้ำตาไหลแค่ไหน เขาก็จะไม่ยอมหยุดแน่

               แต่เพราะมันจะสร้างความเจ็บปวดรวดร้าวให้บิล และเป็นภาระให้เขาต้องดูแล(เป็นพิเศษ)ในภายหลังแน่ๆ โจ๊กเกอร์ตระหนักได้ดังนั้นจึงต้องยับยั้งชั่งใจตัวเองไว้ในระดับหนึ่ง

               ผมทำอะไรอ่ะครับ...โอ๊ย” บิลไม่มีโอกาสได้เถียง มือแกร่งของโจ๊กเกอร์บีบเข้าที่คางมนจนบิลพูดต่อไม่ได้ ดวงตาเล็กมองโจ๊กเกอร์อย่างสั่นๆ

               มึงจะเล่นตัวทำไมวะ มึงยั่วกูเอง!!” โจ๊กเกอร์พูดอย่างขัดใจ เมื่อปฏิกิริยาของบิลไม่เร่าร้อนดั่งใจ แต่กลับทำเหมือนถ่วงเวลาเสียงั้น

               ก็พี่หลอกผมนี่ครับ

               “มึงอย่าโยนความโง่ของมึงมาเป็นความผิดของกู

               แหม่ะ!

               ถุงยางถูกปล่อยลงบนอกบิล บิลมองตามงงๆ

               ใส่ให้กูเดี๋ยวนี้” โจ๊กเกอร์สั่งเสียงเรียบ ไม่ใช่ว่าโกรธหรืออะไรหรอก แค่หงุดหงิดเพราะต้องควบคุมอารมณ์ต่างหาก ไม่ให้มันหื่นกระหายไปกว่านี้ไง!

               “อะ..คะ..ครับ” มือบางค่อยๆหยิบถุงยางก่อนจะปลดผ้าที่ปกปิดความเป็นชายของโจ๊กเกอร์ไว้ออก เผยให้เห็นแก่นกายแท่งใหญ่ที่แสนคุ้นเคยกำลังตั้งตรงอยู่

               หยุด” มือเรียวชะงักพร้อมกับใบหน้าหวานที่หันขึ้นไปมองโจ๊กเกอร์อย่างงงๆ

               “?”

               “ใครบอกว่าใส่ให้ด้วยมือ

               “ครับ?”

               “ด้วยปาก

               “!!”

               บิลมองหน้าโจ๊กเกอร์นิ่ง...ที่จริงควรจะบอกว่ามองค้างไปหลายวินาทีมากกว่า

               ใส่ด้วยปาก..นี่ใส่ยังไงหรอ..

 ++++++++++++++++++++++++++++++++++++ nc +++++++++++++++++++++++++++

               ก็วันนี้พี่..น่ารักที่สุดเหมือนกัน...

 

               BILL PART

               9.35 น.

               เหมือนว่า...ผมจะสลบไปช่วงรอบที่4...ผมตื่นมายังงงอยู่เลยว่าที่นี่ที่ไหน...แต่พอมองไปข้างๆเห็นพี่โจ๊กเกอร์กำลังนั่งพิงหัวเตียงเล่นโน๊ตบุ๊คหน้าเกือบเครียดอยู่ ผมขยับตัวจนคนข้างๆต้องหันมามอง

               ตื่นแล้ว?”

               “ครับ..” ผมตอบเนือยๆ ร่างผมยังคงถูกปกคลุมด้วยผ้าห่มผืนหนา

               กูทำหนักไป?”

               “พี่ทำหนักทุกรอบอยู่แล้วนี่ครับ

 

               “อืม นอนเหอะ เดี๋ยวกูให้เขายกเบรคฟาสมาที่ห้อง” พี่โจ๊กเกอร์บอกเสียงเรียบ..ผมพยักหน้าหน่อยๆก่อนจะพลิกขวาซุกหน้าเข้ามาไออุ่นจากคนข้างๆ ก่อนจะหลับลึกลงไปอีกรอบ

 

 

(ต่อ)

 

รู้ไหมครับ..พี่รักเรามากนะครับ

            ‘ผมก็รักพี่...’ เสียงที่พูดตอบกลับไร้ซึ่งความรักจริงๆ

            จับมือพี่ไว้สิครับ’ คนถูกบอกให้จับ ก็เอื้อมมือไปจับมือหนานั่น

            จับแล้ว..ทำไมหรอครับ

            ‘พี่จะไม่ปล่อยเราไปเด็ดขาด...แม้ว่าเราจะถูกใครพรากไป พี่ก็จะตามกลับมาให้ได้...เชื่อพี่นะครับ

            ‘….ครับ

 

            เห้ย!”

               พรึ่บ!

               แรงเขย่าที่มือผม แรงจนทำให้ผมลืมตาตื่นขึ้นมาทันที...ฝันฝันอะไรเหมือนจริงแท้

               เป็นไรเหงื่อเต็ม” พี่โจ๊กเกอร์ถามผมด้วยใบหน้าสงสัย..เพิ่งเคยเห็นทำหน้าแบบนี้เหมือนกันแหะ ผมจะยกมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อแต่ก็ต้องตกใจ

               เห้ย พี่จับมือผมทำไมอ่ะ” ปรากฏว่าพี่โจ๊กเกอร์จับมือผมเสียแน่นเลย

               กูจับ หรือมึงจับ” พอมองดีๆ..ผมจับต่างหาก... =_=

               “อ่า..แหะๆ” ผมยิ้มหน้าเจื่อนพร้อมเก็บเศษหน้าละเอียดๆของตัวเองไปทิ้งด้วย ผมปล่อยมือจากมือแกร่งที่หวังจะให้เขาจับตอบบ้าง จากนั้นยกขึ้นมาปาดเหงื่อที่ใบหน้าตัวเอง...เหงื่อออกเยอะจริงๆด้วย อากาศก็ไม่ร้อนนะ เพราะอยู่ห้องแอร์แถมตรงนี้แอร์ตกใส่อีก

               แล้วสรุปเป็นอะไร” พี่โจ๊กเกอร์ถามเสียงนิ่ง ตาคมยังคงจ้องไปที่หน้าจอโน๊ตบุ๊คของตนอยู่

               ผม..ทำอะไรไปหรอครับ” ผมถามเพราะไม่รู้จริงๆ อาจจะเผลอละเมอทำอะไรประหลาดๆหรือเปล่า

               มึงบีบมือกูแน่นมาก” ผมนิ่งคิดไปนิดหน่อย..ผมจำฝันได้ลางๆ อะไรจับมือๆสักอย่างเนี่ยแหล่ะ ผมเหมือนรู้จักคนในฝัน แต่ผมก็นึกไม่ออกว่าเขาคือใคร

               ผมก็จำไม่ค่อยได้ครับ

               “มึงจำไม่ได้หรือไม่อยากบอก

               “จำไม่ได้จริงๆครับ

               “มึงฝันว่าไปเอากับใครมา!” พี่โจ๊กเกอร์พับโน้ตบุ๊คลงมาอย่างรวดเร็วแล้วหันมาหาผม คิ้วทั้งสองขมวดเป็นปมแน่น ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นทันตา น้ำเสียงก็เหวี่ยงใช่ย่อย

               มะ..ไม่ใช่ครับ!! ไม่ใช่จริงๆ!!” ผมปฏิเสธสุดใจขาดดิ้น แต่แววตาที่จ้องมาทางผมเหมือนกำลังวิเคราะห์การใหญ่

               ก็ตอนแรกมึงจับเป้ากู” พี่โจ๊กเกอร์เฉลยในที่สุด ผมถึงกับอ้าปากค้างเถียงไม่ออกจริงๆ จะเอาอะไรกับคนนอนล่ะครับ!!!

               “ผมไม่รู้เรื่องนี่

               “มึงฝันว่าไปทำให้ใคร?” สายตาคาดคั้นนั่นทำให้ผมต้องหลบตาจริงๆ

               ผมฝันว่าจับมือใครก็ไม่รู้ครับ เหมือนจะจำหน้าได้แต่ก็จำไม่ได้ เหมือนจะคุยอะไรกับเขาก็ไม่รู้ แล้วผมก็ยื่นมือไปจับมือเขาไว้ แล้วก็พูดอะไรไม่รู้” ผมอธิบายความฝันลางๆ ลางมากจริงๆ แต่ถ้าไม่อธิบายได้มีเรื่องกับคนในโลกความจริงยาวแน่ๆ

               อืม” พี่โจ๊กเกอร์ตอบรับในลำคอสั้นๆ บทจะจบก็จบแบบนี้หรอ...ยังงี้ก็ได้หรอครับ

               พี่โจ๊กเกอร์หยิบโน้ตบุ๊ควางไว้โต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็เดินลงเตียงไปยังโต๊ะหน้าวางทีวีซึ่งมาเซ็ตอาหารเช้าพร้อมน้ำส้มมาเสิร์ฟ ข้างๆแอบมีเบียร์สิงอยู่ขวดนึง

               จะกินก็ลุกมา เย็นจนเป็นน้ำแข็ง” คงหมายถึงอาหารมันเย็นหมดแล้วสินะ ผมพยักหน้าแล้วยันตัวเองขึ้นนั่งก่อน...

               อ๊ะ...สุด..ยอด” ผมบ่นพึมพำกับตัวเอง คือมันจี๊ดสุดยอด

               เป็นไรอีก

               “ก็ที่พี่ทำไงครับ =_=” ผมตอบหน้านิ่ง พี่โจ๊กเกอร์ก็นิ่งกลับ...โอเค ผมยอม

               เจ็บขนาดนี้...พี่ทำต่ออีกกี่รอบเนี่ยรอยพวกนี้มาจากไหนเนี่ย!” ผมเลิ่กผ้าห่มลงจากนั้นก็สอดส่องร่องรอยตามตัว ปรากฏว่าที่แขนด้านใน เอว ต้นขา มือมีรอยกัดของพี่โจ๊กเกอร์หมดเลย

               มาจากกู” พี่โจ๊กเกอร์ตอบนิ่งๆ มือที่ว่างคว้าขวดเบียร์กระดกขึ้นดื่มอีกอึก

               บางทีผมก็สงสัยว่าคุยกับคนหรือหมาอยู่!” ผมแอบเหน็บพี่เขาไป แต่เหมือนจะคิดผิดอย่างมหันต์

               กูหมามึงก็ควาย ควายที่เสือกโดนหมาเอา เสือกลุกไม่ขึ้น เสือกสำออย เสือกโวยวาย!” มาเป็นชุดเลยครับ ไม่น่าเลยกู...ล่าสุดขวดเบียร์ถูกยกขึ้นดื่มจนหมดและมีแนวโน้มจะลอยมาประทับบนหัวผมพร้อมของเหลวสีแดงและก้อนเนื้อที่เรียกว่าสมองที่จะไหลออกมาจากหัวผม

               ผมผิดไปแล้วครับพี่....ผมหมาเองครับ ผมควายเองครับ วางขวดลงเถอะครับ

               “วางไว้ที่หัวมึง

               “เห้ยผมหลบไม่ทัน แว๊กโอ๊ย!” ผมไม่ได้โดนขวดปาใส่หรอกครับ ผมโง่ตกเตียงเอง หมดกันกู เจ็บหนักร้าวจี๊ดขึ้นหลังเลยครับ ไม่ต้องถามสีหน้าของพี่โจ๊กเกอร์เลยว่าสะใจมากแค่ไหน

               เหมือนไม่เคยสะใจอะไรเท่านี้มาก่อนเลยล่ะครับ

               ไม่คิดจะช่วยผมบ้างเลยหรอครับ

               “ไม่” สั้นๆได้ใจความ และเหมือนจะไม่คิดจะช่วยจริงๆ เพราะพี่แกพูดแค่นั้นแล้วเดินออกไปสูบบุหรี่ตรงระเบียงทันที ผมต้องพยายามยันตัวขึ้นจากพื้นแล้วเดินทุลักทุเลไปยกถาดอาหารมากิน...กินบนเตียงน่ะครับ เป็นความชอบส่วนตัว

               ครืดดดด

               พี่โจ๊กเกอร์เปิดประตูเลื่อนนิดหน่อยก่อนจะโผล่หน้าเข้ามา

               วันนี้กูจะว่ายน้ำ” เขาไม่ได้มาบอกความต้องการตัวเองอย่างเดียวนะครับ มันแปลว่า กูจะว่ายน้ำ มึงก็ต้องว่ายด้วย

               ปัง!

               ไม่รอให้ผมพยักหน้าหรือแม้แต่อ้าปาก ประตูเลื่อนก็ปิดเร็วๆทันที ผมมองผ่านกระจกใสไปยังร่างสูงข้างนอกอย่างเอือมๆ

               กูควรเอือมตัวเองไหม ที่ทนได้

               แต่ก็นะ...ผมรู้ว่านี่น่ะ ดีสุดของเขาแล้วล่ะ ^^

              

               ผมนั่งกินอาหารเช้าไปเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยมาเกือบเที่ยง ผมคงกินข้าวเที่ยงไม่ไหว แต่ท่าทางพี่โจ๊กเกอร์จะเริ่มโมโหหิวแล้วล่ะครับ ไม่รู้ว่าพี่แกตื่นเช้าแค่ไหนแหะ เห็นนั่งจิ้มโน๊ตบุ๊คตลอดเลย พาผมมาพักผ่อน(มั้ง)แต่ตัวเองดันทำงานตลอดเนี่ยนะ

               พี่โจ๊กเกอร์...ทำงานหรอครับ เห็นทำตลอดเลย

               “….อืม” พี่โจ๊กเกอร์ตอบเหมือนไม่ใส่ใจ...แต่ก็ดีนะที่ยังตอบ ฮ่ะๆ

               มาเที่ยวมาพักผ่อนทั้งที เอาโน๊ตบุ๊คเควี้ยงทิ้งไม่ได้หรอครับ

               “เควี้ยงมึงทิ้งทะเลก่อนดีไหมวะ” พี่โจ๊กเกอร์ยังคงพูดโดยไม่หันมามองผมเหมือนเดิม แต่น้ำเสียงโหดๆนั่นทำเอาผมมองเห็นภาพตัวเองลอยอืดอยู่กลางแปซิฟิกเลย

               แหะๆ ก็พี่จ้องแต่โน้ตบุ๊คนี่ครับ

               “ช่วยงานพี่รหัสมึงไง โง่เหมือนน้องรหัสแม่งเลย” นี่หลอกด่ากูชัดๆ ดูจากท่าทางไอ้พี่ทีแล้ว ผมว่าผมเก่งกว่านา

               ผมจะฟ้องพี่ที

               “มันรักกูมากกว่ามึง

               “แต่ผมรักพี่มากกว่าเขานะ

               “….ไร้สาระ” พี่โจ๊กเกอร์พูดเบาๆ..แต่ผมก็ได้ยิน ใบหน้าหล่อเบือนหน้าหนีไปอีกทางอย่างเนียนๆ ทำให้ผมยิ้มตาม

               ผมกับพี่โจ๊กเกอร์ใช้เวลาบนเตียงกันอยู่นานพอสมควร...หมายถึงนั่งและนอนอยู่แต่บนเตียงครับ! ผมก็นอนกลิ้งเล่น เปิดทีวีดูบ้างไรบ้าง ไม่ก็ขอยืมไอแพดพี่โจ๊กเกอร์มาดูหนังฟังเพลงหน่อย พี่แกออกจะเทคโนโลยีมากๆครับ มีครบครันจริงๆ ส่วนพี่โจ๊กเกอร์ก็ช่วยแก้งานให้พี่ทีทางเมลล์น่ะครับ ดูท่าไอ้พี่ทีจะเขียนรายงานภาษาอังกฤษผิดเต็ม พี่โจ๊กเกอร์เลยต้องนั่งแก้ให้

               ที่จริงจะไม่ใช่ก็ได้..แต่พี่โจ๊กเกอร์เขาชอบช่วยงานเพื่อนมาแต่ไหนแต่ไรแล้วครับ กับเพื่อนเขาก็ใจดีนะครับ เพื่อนๆก็รักพี่แกเยอะอยู่ คงเพราะฉลาดด้วย ทั้งๆที่ไม่ค่อยพูดมากแต่เพื่อนเยอะกว่าผมอีกครับ =_=

               4โมงแล้ว กูจะลงน้ำ” พี่โจ๊กเกอร์พูดขึ้นพลางลุกขึ้นไปหยิบกางเกงว่ายน้ำขึ้นมา ก่อนจะถอดเสื้อผ้าหมดเลย รู้ว่าไม่อาย..แต่กูอายนะครับ

               ครับๆ” ที่บอกนั่นก็หมายความว่าให้ผมเปลี่ยนชุดนั่นแหล่ะครับ ผมก็เข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนใส่กางเกงว่ายน้ำ ก่อนจะออกมาข้างนอก ก็เห็นพี่โจ๊กเกอร์ค้นเสื้อในกระเป๋าอยู่

               พี่จะใส่เสื้อลงหรอครับ

               แหม่ะ!

               เสื้อยืดสีเขียวอ่อนลอยละลิ่วมาอยู่บนหัวผม

               มึงใส่ ไม่ใช่กู” โหย..อยากอวดซิกแพกล่ะสิ ผมอวดครวญในใจแล้วเอาเสื้อมาใส่ตามที่สั่ง ที่นี่สระน้ำอนุญาตให้ใส่เสื้อลงได้ แต่พวกกางเกงนอกจากกางเกงว่ายน้ำไม่ได้

               กูจะว่ายไกลๆหน่อย มึงเล่นโง่ๆอยู่แถวนี้” พี่โจ๊กเกอร์สั่งเรียบร้อยก็ใส่แว่นแล้วว่ายเสมือนมาฝึกว่ายน้ำเพื่อแข่งขันทันที พอพี่แกหยุดแล้วยืนขึ้น ทำให้เห็นซิกแพกงามๆ ทั้งชายและหญิงแถวนั้นก็มองตาพราวกันหมด

               ระดับน้ำแค่ประมาณเอวเองครับ เพราะต้องรับรองแขกทั้งเด็กและผู้ใหญ่ แต่จะมีสระลึกอยู่ไกลๆ ซึ่งผมได้รับคำสั่งให้ว่ายแค่ตรงนี้

               ผมเดินโง่ๆ(ตามที่พี่แกบอก)ไปเรื่อยๆจนไปเจอซอยตรงนึง เป็นน้ำพุ แบบรูปปั้นนางเงือกถือเหยือกแล้วมีน้ำพุพุ่งออกมาน่ะครับ เป็นทางยาวไปเชื่อมกับทางหลักอีกเส้น

               ผมเห็นมันสวยดีจึงเดินเข้าไปชมความงามเสียหน่อย ตอนแรกก็เพลินดีเพราะไม่มีใคร แต่พอเดินไปเรื่อยๆกลับได้ยินเสียงครางหวานของใครบางคนเนี่ยสิ

               อ๊ะ..เดี๋ยวสิ..ถึงจะไม่มีใคร แต่..อ๊าสะ..เสียว

               ผมยืนนิ่งทันทีครับ กลัวขยับแล้วเสียงมันดัง จากนั้นคนที่ครางก็จะหันมาฆ่าผมทางสายตา

               ไม่มีใครก็ไม่มีปัญหาไม่ใช่หรอ

               ชิบหาย..มีกูไง

               ซ่า!

               ผมโง่เดินสะดุดขาตัวเองเลยล้มเข้าให้ สองคนที่นัวเนียกันอยู่หันมามองผมเป็นตาเดียว ผมแกล้งว่ายน้ำต่อเนียนๆ

               เห้ย ไอ้เวร!” เสียงเข้มเอ่ยทักผมอย่างก้าวร้าวและโหดเหี้ยม ผมลุกขึ้นยืนช้าๆอย่างรู้ชะตากรรม กูมาขัดจังหวะเขาเอากัน กูมันเลวTOT

               “ผะ..ผมขอโทษครับ” ผมหันไปก้มหัวให้เขาหน่อยๆ

               นาย...คนรู้จัก!” ไม่ใช่ชื่อกู!!!

               “คุณเรย์...เอ่อ...แฟนหรอครับ” ผมเหล่ตาไปมองคนข้างๆ เรย์พยักหน้าช้าๆ

               แล้ว..น้องล่ะครับ

               “ลูกติดน่ะ” เรย์ตอบ ผมก็พยักหน้ารับรู้ คือสถานการณ์แบบนี้เราควรทำตัวยังไงดีครับ คือผมควรจะ ขอตัวก่อนนะ หรือบอกว่า เชิญตามสบายเลย คงไม่มีใครมาแล้ว อะไรแบบนี้

               ใครวะเรย์ มาแอบดูคนเอากันเนี่ยนะประสาท” แฟนเรย์ว่าผมโดยไม่ฟังเหตุผลอะไรเล้ยสายตานั่นทิ่มแทงใจผมจริงๆ เหมือนผมมาถ้ำมองพวกเขาจริงๆ

               ผมแค่ผ่านมาครับ อีกอย่าง จะเอากัน จะทำอะไรกันก็ไปทำที่ห้องสิครับ ถุงยาที่ห้องเขาก็มีให้2กล่อง เตียงก็นิ่ม หรือคุณอยากจะเปลี่ยนบรรยากาศรับสายน้ำเย็นๆให้ไหลรินทั่วตัวหรอครับ” ผมตอบหน้านิ่ง เริ่มจะเลียนแบบพี่โจ๊กเกอร์ได้แล้วครับ

               พล่ามอะไรอยู่ได้ ขี้อิจฉารึไง เมียทิ้งหรอวะ หรือผัวตาย

               “ผัวมันน่ะไม่ตาย แต่เมียมึงอ่ะไม่แน่” เสียงเข้มดังมาจากข้างหลังผม ทำให้ผมหันไปมองอย่างตกใจ

               พี่!...มาได้ไงเนี่ย... พี่โจ๊กเกอร์ไม่ตอบผมแต่เดินมาใก้ลผมเรื่อยๆ จากนั้นแขนแกร่งสองข้างพยุงตัวผมขึ้นบ่าจากนั้นก็เดินไปวางตัวผมลงที่ริมสระแถวนั้น กลายเป็นผมกำลังนั่งอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่าพี่โจ๊กเกอร์ หัวพี่เขาอยู่ในระดับไหล่ผมพอดี

               ผมโน้มตัวลงตามแรงดึงของพี่โจ๊กเกอร์ จากนั้นสัมผัสอุ่นร้อนที่ริมฝีปากก็ทำให้ผมเบิกตากว้างจนเผลออ้าปากนิดหน่อย ลิ้นร้อนแทรกแทรงเข้ามาในโพรงปากผมได้อย่างง่ายดาย เราแลกลิ้นกันโชว์เรย์กับแฟนอยู่นานสองนาน จนพี่โจ๊กเกอร์ถอนริมฝีปากออกไปเอง

               สรุปใครเมียทิ้งวะ” พี่โจ๊กเกอร์หันไปถามแฟนเรย์เสียงเข้ม แขนแกร่งออกแรงดึงให้ผมลงมานั่งบนอ้อมแขนตนเองแทน ผมใช้แขนโอบล้อมรอบคอพี่โจ๊กเกอร์ไว้ ส่วนหน้าไม่รู้จะเอาไปไว้ไหนดี กูไม่ได้ด้านเท่าพี่โจ๊กเกอร์นะ!

ซุกคอพี่แม่งเลย

ทำเหี้ยไรอายฟ้าดินบ้าง!!” แฟนเรย์โวยวายครับ

กูหน้าด้าน อีกอย่าง มึงควรบอกตัวเองด้วย ถ้าไอ้โง่นี่ไม่มาเห็น มึงคงเสร็จไปหลายน้ำแล้ว” ทำไมผมต้องเป็นไอ้โง่ =_= โถ่!!!

แต่ก็ดีนะครับ ที่พี่แกรู้ว่าตัวเองหน้าด้าน ฮ่ะๆ

หึ่ย...สัส!” เถียงไม่ออกจงสบถด่าออกมาครับ

แพ้ว่ะ...จะเถียงชนะพี่โจ๊กเกอร์มึงต้องด้านกว่าครับ...

หึ เจอกันอีกแล้วนะครับ..เรย์” พี่โจ๊กเกอร์ไม่วายจะส่งสายตาไปหาเรย์ ยิ้มร้ายถูกยกขึ้นมาประดับใบหน้าตอนนี้ เรย์มองพี่โจ๊กเกอร์อย่างแค้นๆ

ไปเถอะเรียว พวกคู่บ้า

พวกกูบ้า พวกมึงก็เหี้ยแล้ว” พี่โจ๊กเกอร์ยังคงเหน็บต่อ แม้ว่าสองคนนั้นจะเป็นฝ่ายเดินออกไปจากเส้นทางนี้เองก็เถอะ พี่โจ๊กเกอร์ยังคงชูนิ้วกลางส่งท้ายตามหลังไปด้วย

พอเถอะครับ

มึงต่างหาก พอเถอะเรื่องสร้างปัญหาด้วยความโง่น่ะ

พี่แหล่ะ โผล่มาได้ไงเนี่ย

มึงสิมาโง่แถวนี้ได้ไง ห่างจากห้องเราเป็นกิโล ไอ้ห่า” เถียงไปเถียงมาผมก็ผิดตลอดแหล่ะครับ ทางที่ดีงดเถียง!

“…..”

เงียบหาผัวมึงหรอ!”

พี่ก็อยู่ตรงหน้าแล้วไง จะหาทำไมอ่ะ” ผมตอบหน้าโง่ๆออกไป พี่โจ๊กเกอร์เหมือนจะชะงักนิดหน่อย

“….” พี่เขาเงียบ...หึ ได้ทีผมบ้างล่ะ!

เงียบหาเมียหรอพี่” ผมย้อนเขายิ้มๆ หน้าพี่แกบึ้งตึงทันที มือแกร่งเอื้อมมาดีดหน้าผ้าผมแรงๆทีนึง

โป๊ก!

โคตรของโคตรเจ็บอ่ะครับ!!

โอ๊ยดีดหาอะไรเนี่ย” ผมโวยวาย แต่หน้าหงายเลยครับเมื่อเจอพี่แกตอบกลับ

ดีดหาไอ้ควาย!” พูดแค่นั้นแล้วก็เดินกลับไม่รอผมเลยครับ ผมนี่วิ่งตามไม่ทันเลย เพราะต้องวิ่งในน้ำเนี่ยแหล่ะ

พี่แกก็ไม่เคยรอผมเลย.....

.....

 

แต่ไม่ใช่วันนี้...เพราะพี่เขายืนรอผมด้วยแหล่ะ

+

+

 

ว่าจะncต่ออีก แต่ ขอเปลี่ยนแผนดีฟ่า555 ตักตวงความฟินไว้ก่อนเนอะ ^^/ยิ้มร้าย

รักรักรักรักรักรักรักรัก รักทุกคนน้าาา <3

 

**เรื่องเรย์คือเป็นสีสันของการมาเที่ยวครั้งนี้เฉยๆเนอะ ปล่อยนางไปได้!

 

ปล.ตอบเม้นน้า ที่เค้าอัพช้าเพราะไปตจว.มา ทำธุระเสร็จก็เหนื่อยน่ะค่ะ แต่ตอนนี้กลับบ้านแล้ว อัพได้เหมือนเดิม^O^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

236 ความคิดเห็น

  1. #98 MMPSRYK (@miccyoo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 00:36
    ไม่คิดเลยว่าคนเราจะโง่เพราะเรื่องความรักได้ขนาดนี้ / เป็นฉันคงไม่ทนมาถึงจุดนี้ คงปล่อยไปนานแล้วค้าา / บิลนางก็รักของนาง อี่โจ๊กเกอร์นี้ก็เลวเหลือเกิน
    #98
    0
  2. #97 abcabcasd976 (@abcabcasd976) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 11:51
    น่ารักกกกกก ทำไมไม่รู้ขาดนิยายเรื่องนี้ไม่ได้
    #97
    0
  3. #96 Tangmoksw (@Tangmoksw) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 09:11
    อ่อนโยนได้ไม่นานจริงๆ 55555
    #96
    0
  4. #95 SirieLux (@mostrocandy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 08:29
    แรกๆเดินเรื่องเร็วไปนะ แต่หลังๆมาเราฟินมากกกกกก 5555
    #95
    0
  5. #94 Helena Kadian (@mint-fah) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 08:18
    ฮาร์ดคอตัลลอด แต่ก้ชอบ555
    #94
    0
  6. #92 Sophita Sinpomart I'mso (@sopitass) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 03:01
    หนักตลอดอ่ะ
    #92
    0