ตอนที่ 15 : BAD ADDICT 14 130%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 789
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    30 พ.ค. 59

ตอนที่ 14

 

               ผมจ้องหน้าพี่บราวเขม็ง นี่พี่เขาเปลี่ยนแผนมาเสี้ยมจัสหรอว้อท!

               “จ้องหน้าคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง ไร้มารยาท!” จัสว่าผมเสียงแหลม ก่อนจะจูงมือพี่บราวไปที่รถ ผมยืนหายใจเข้าลึกๆให้เต็มปอด นี่คือฝึกความอดทน?

               “ยืนบื้ออะไรล่ะมาสิ” จัสตะโกนเรียก ผมพยักหน้าตอบแล้วเดินตามไป วันนี้พี่บราวเอาปอร์เช่สีเทามาแฮะ ที่จริงผมชอบรถปอร์เช่มาก...และคนนี้คือคันที่ผมเคยบอกพี่เขาว่าอยากได้...

               เชิญครับ...น้องบิล” พี่บราวพูดแล้วส่งยิ้มหวานให้ผม ผมแค่ยิ้มตามมารยาทกลับเท่านั้น ไม่อยากจะถูกจัสมองผมในแง่ร้ายไปมากกว่านี้แล้ว น้องแฟนอีกด้วย =__=

               พี่บราวพาไปกินร้านอาหารฝรั่งเศสที่ตกแต่งสไตล์ร้านโคตรจะหรู ข้าวเช้ากูก็ล่อของดีเลยหรอ กระเพาะคงดีใจน่าดู ผมก้มอ่านเมนู

               ตกใจจนอ่านหนังสือแทบไม่ออกเดี๋ยวนะ

               พาสต้า...จานละ 900บาทมึงใช้ส่วนผสมจากสวรรค์ชั้นเจ็ดมาทำให้กูกินเรอะ!

               แครมบรูว์เล 350 บาทร้านเค้กข้างๆมหาลัย70บาทเองโว้ยอร่อยเหาะเหินเดินอากาศด้วย!

               ผมกลืนน้ำลายอึกเล็กๆถี่ๆเลยทีเดียว ตาเล็กกระพริบปริบๆเลย ผมแอบได้ยินเสียงหัวเราะเยอะเย้ยของจัสที่นั่งฝั่งตรงข้ามผม

               คิกๆ ร้านอาหารระดับนี้ คนอย่างนายคงไม่เคยมาล่ะสินะ” จัสยังคงดูถูกดูแคลนผมไม่เลิก ร้านระดับนี้ผมเคยไปทานร่วมกับผู้บริหารโรงพยาบาลใหญ่ๆมาก่อน ไปเป็นครอบครัวน่ะ แต่ผมไม่เคยเห็นราคาหรอกครับ เพราะทางเจ้าของงานจะจัดการสั่งเมนูอาหารไว้อยู่แล้ว แต่ผมก็ไม่อยากอธิบายอะไรยืดยาว เดี๋ยวจะพาลหาว่าผมแก้ตัวเปล่าๆ

               ผมเอาตับห่านทอดและแอปเปิ้ลเชื่อมกับสลัดผักครับ” ผมหันไปสั่งกับพนักงานที่ยืนฟังสงครามทางคำพูดของจัสมาสักพัก

               ดิฉันขอเป็นนี่ค่ะ อกเป็ดอบเสิร์ฟพร้อมมันฝรั่งอบชีสและผักโขมค่ะ” จัสเลือกสั่งเมนูที่หรูและแพง จานก็ใหญ่ กะจะสั่งมาเล่นๆแล้วทานไม่หมดหรือไงนะ

               ผมเอา Beef Bourguignon” พี่บราวสั่งเสร็จ พนักงานก็ทวนรายการแล้วเดินหายลับไป ผมรู้สึกอึดอัดโคตรๆ ผมก็ไม่รู้ว่าเขาจะมาร้านหรูขนาดนี้ การแต่งตัวของผมจึงธรรมดาไป เมื่อเทียบกับลูกค้าท่านอื่นๆ บางท่านก็มาสูทจัดเต็ม ผมเซต แต่งตัวมีฐานะกันหมด

               เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ ผมก็ลงมือทานช้าๆ ก็แหม..คู่รักตรงหน้าแม่ง...สวีทไปไหม...

               มาครับจัส เดี๋ยวพี่ป้อน

               “แหม...พี่บราวคะ จัสอาย

               “ไม่เป็นไรครับ” พี่บราวพูดพลางยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูของจัส พูดว่าอะไรผมก็ไม่รู้หรอก รู้แค่จัสหน้าแดงขึ้นมาแล้วก็ยอมอ้าปากรับอาหารเข้าไปอย่างเขินๆ พี่บราวเหล่มองผม มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์จนไม่น่าไว้วางใจ

               น่ารักจริงๆครับที่รักของพี่” พี่บราวพูดแล้วส่งยิ้มหล่อล่อลวงจิตใจให้จัส จัสก็ยิ้มตอบ และหันมาทำหน้าพราวในตัวพี่บราวสุดๆ ผมไม่รู้จะทำหน้ายังไงตอบ เลยยิ้มแหยๆตอบไป

               นายน่ะ มีฐานะคู่ควรกับพี่ชายหรือเปล่าเท่าที่ดูจากหน้าตาและการแต่งตัว...ไม่น่าสมองก็ไม่อยากหวัง” คำพูดจัสนี่เจ็บแสบจริงๆ ผมพยายามกัดฟันตอบไป

               ผมไม่ได้มาเกาะพี่โจ๊กเกอร์อย่างที่จัสเข้าใจหรอกนะ

               “การกระทำนายมันเป็นแบบนั้นไหนจะย้ายมาอยู่ด้วยกันอีก น่ารังเกียจ!” ชิบหาย...ผมควรบอกจัสดีไหม...ว่าพี่ชายเธอนั่นแหล่ะ บังคับขืนใจฝืนตัวกูให้มาอยู่ห้องเขาถึงใจผมจะไม่ต่อต้านก็เถอะ..

               จัสครับ พี่ว่าเรารอดูเขาต่อไปเถอะ...ถ้าเค้ารู้ตัวว่าไม่เหมาะ ก็คงจะถอยเอง...ถ้าเขารักพี่ชายจัสจริง ยังไงเขาก็จะถอย” ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองหรือเปล่า เสียงพี่บราวที่พูดออกมาดูเย็นชาและน่ากลัวแปลกๆ...นี่ไม่ใช่พี่บราวที่ผมรู้จัก!

               ใช่..คนๆนี้ไม่ใช่พี่บราวที่แสนดีคนนั้นอีกแล้ว!

               เวลาเปลี่ยน..คนก็เปลี่ยนจริงๆ

               ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะครับพี่บราว” ผมตอบกลับยิ้มๆ

               เมื่อทานอาหารเช้าที่เกือบจะเที่ยงเสร็จ ผมก็ขอจ่ายเงินในส่วนของตัวเอง แต่พี่บราวยื่นการ์ดทองส่งให้พนักงานทันที จัสก็กัดผมอีกว่าเกาะพี่ชายเขาไม่พอ ยังเกาะแฟนเขาอีก ทั้งๆที่พวกเขาเชิญผมมาทานด้วยแท้ๆ =_=

               “ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ ลากันตรงนี้เลยแล้วกันครับ เดี๋ยวผมกลับเอง” ผมบอกอย่างจำใจทำให้ดูเกรงใจ ที่จริงแค่ไม่อยากอยู่ด้วย และจริงกว่านั้นคือพี่โจ๊กเกอร์จะมารับแล้ว

               ก็ดีไม่อยากจะเห็นหน้านานๆเหมือนกัน เหม็นกลิ่นคนจน!” ผมไม่ได้ตอบกลับอะไรจัส เพราะนางเดินขึ้นรถไปแล้ว ส่วนพี่บราวยังไม่ขยับไปไหน

               หึ นี่แค่เริ่มต้น

               “นี่หรอแผนของพี่ถ้าพี่โจ๊กเกอร์รู้เข้า ยังไงพี่ก็ต้องเลิกกับจัสแน่

               “จัสติดพี่มาก...เขาอยู่กับพี่ตลอดเวลาเลยรู้ไหม...เรื่องที่โจ๊กเกอร์กลับมาจากต่างประเทศ พี่ก็เป็นคนบอกจัสเอง ไม่ใช่คุณอาหรอก เมื่อคืนจัสก็มานอนกับพี่ ไม่ได้นอนที่บ้านคุณอา” ผมขมวดคิ้วแน่นมองคนตรงหน้าอย่างหวาดกลัว

               พี่มันบ้าไปแล้ว!

               “พี่โจ๊กเกอร์ทำอะไรได้มากกว่าที่พี่คิด

               “พี่ก็ทำอะไรได้มากกว่าที่บิลคิดเหมือนกัน” ผมเงียบ...ผมกำลังคิดอยู่ว่าตัวเองควรทำอะไรดีตอนนี้ จัสก็อยู่กับพี่บราว และดูท่าว่าจะติดหนึบจริงๆนั่นแหล่ะ

               เชิญเถอะครับ ผมไม่หลงกลพี่หรอก

               “ครับ..แล้วบิลจะต้องเปลี่ยนใจ J” พี่บราวพูดทิ้งไว้แค่นั้น ก่อนจะขึ้นรถตามจัสไป รถปอร์เช่เคลื่อนตัวออกไปจากร้าน ไม่นานนัก รถพี่โจ๊กเกอร์ก็ขับเข้ามาพอดี

               ผมไม่ปล่อยให้เจ้าตัวรอนาน เมื่อรถจอดสนิทผมก็เปิดประตูรถเข้าไปทันที พี่โจ๊กเกอร์จ้องหน้าผมนิ่งๆ

               ครับ?”

               “ร้านหรูไปไหม” เสียงเรียบถามผมอย่างสงสัย ผมสะอึกไปเล็กน้อย...ผมควรจะบอกเรื่องพี่บราวดีไหมถ้าพี่โจ๊กเกอร์รู้แล้วไปเอาเรื่องพี่บราวล่ะ จัสก็จะเป็นอันตรายหรือเปล่า

               กระเป๋าตังเหงาน่ะครับ พาออกมาใช้บ้าง” ผมตอบติดตลก แต่หน้าพี่แกก็นิ่งเหมือนเดิม

               “….อืม” พี่โจ๊กเกอร์เหมือนจะติดใจ แต่สุดท้ายก็อือออแล้วเบือนหน้ามองถนนต่อ ผมเห็นว่าพี่โจ๊กเกอร์ไม่ถามอะไร ก็ไม่ได้ติดใจอะไร

               แล้วนี่พี่เรียนเสร็จแล้วหรอครับ ไหนว่าเลิกเที่ยง ตอนนี้ยังไม่เที่ยงเลย

               “กูขี้เกียจเรียนแล้ว” อ่าจ่ะ พ่อคุณไอ้ฉลาด

               อ่อ..ครับๆ” ผมตอบรับอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่ เมื่อสังเกตเส้นทางดีๆ นี่มันไปหอพี่โจ๊กเกอร์นี่ ตอนแรกผมนึกว่าพี่เขาจะพาผมไปส่งหน้าคณะเสียอีก

               กลับหอหรอครับ

               “อืม..วันนี้มึงไม่ต้องส่งรายงานใช่ไหม

               “ฮะ รายงานไว้ส่งนอกรอบได้ฮะ วันนี้เรียนเลคเชอร์

               “อืม โดด” พี่โจ๊กเกอร์สั่งหน้าตาเฉย เห้ยผมไม่ได้อัจฉริยะแบบนี้นะเห้ย โดดบ่อยเรียนไม่รู้เรื่องโว้ย!

               “พี่ผมกลัวตามเขาไม่ทัน

               “เดี๋ยวกูติวให้เอง มึงยืมเลคเชอร์ไอ้ริทพอ” พี่โจ๊กเกอร์ชี้ทางสว่างให้ สายตาดุๆที่แม้ไม่ได้มอบให้ผมตรงๆ แต่เหล่นิดเดียวก็ทำให้ผมปฏิเสธไม่ออกจริงๆ โถ่ะ!

               ครับ...ติวให้ผมสอบผ่านด้วยนะครับ” ผมตอบเสียงอ่อย แอบทำหน้างอนๆด้วย

               หึ...พี่รหัสมึงยังให้กูช่วยเลย

               “ครับๆ รู้แล้วครับว่าเก่ง” ผมมองไปยังคนข้างๆ เห็นแขนแกร่งได้รูปภายใต้เนื้อผ้าสีขาวนั่น น่าซบ...

               น่าจับ...

               หลงใหล...

               มีเสน่ห์...

               ยังจะมีลำคอที่เห็นไหปาร้าได้ชัด มองเลื่อนขึ้นไปก็เห็นริมฝีปากหนาเผยออยู่เล็กน้อย...

               อยากจูบอ่ะ...

               เห้ย!” เสียงพี่โจ๊กเกอร์ทำให้ผมสะดุ้งนิดๆ

               เอ้ะ..

               เอ้ะ....ทำหน้า...หน้าพี่โจ๊กเกอร์มันอยู่ใกล้จังวะ....

               มึงจะข้ามฝั่งมาหากูรึไง กูขับรถอยู่เนี่ย” ผมก้มลงมองขาตัวเองช้าๆ...

               เห้ยผมอยู่ท่านี้ได้ไงเนี่ย” ปรากฏว่าขาผมข้างนึงอยู่ฝั่งพี่โจ๊กเกอร์แล้ว และอีกข้างกำลังจะตามไป นี่กูจะไปคร่อมพี่โจ๊กเกอร์เรอะ!

               “กูต้องถามสิ” พี่โจ๊กเกอร์เหมือนจะลนลานไม่น้อย เห็นแล้วก็อดจะขำไม่ได้ ท่าทางแบบนี้ไม่ได้เห็นบ่อยๆหรอกนะ ฮ่าๆ

               ขอโทษครับ...ผมเผลอ

               “...

               “ก็แบบ..พี่อย่าเซ็กซี่มากสิครับ..

               “ห๊ะ..

               “ก็...ปากพี่น่าจูบมากเลยอ่ะ

               เอี๊ยดดดดดดดดด!

               ตุ๊บ!

               พี่โจ๊กเกอร์เบรกรถกะทันหัน โชคดีที่ไม่ได้อยู่ถนนใหญ่ แต่หัวผมนี่พุ่งทะลวงชนข้างหน้าอย่างจัง

               มึงบ้าปะวะ” พี่โจ๊กเกอร์หันหน้ามาถามผม สีหน้าเรียบนิ่งนั่นแปรเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วแน่นเป็นปม

               ผมแค่กล้าพูดขึ้น

               “หึ เด็กมันเหลิง กูต้องปราบ!” พูดไม่ทันขาดคำ พี่แกก็เหยียบคันเร่งเกือบทะลุร้อย ถึงหออย่างรวดเร็ว

               ร่างสูงตรงหน้าลงจากรถทันทีและเดินอ้อมมาเปิดประตูกระชากผมลงจากรถ ลิฟต์เหมือนจะขึ้นเร็วกว่าปกติยังไงไม่รู้ เพราะรู้สึกว่าถึงห้องเร็วเหลือเกิน

               กูคงดูแลมึงดีไป

               “เอ๋ พี่โมโหเรื่องอะไรเนี่ย ผมยังงงอยู่เลย..คนอุตส่าห์อยากจูบแท้ๆ

               “หึ อยากจูบ?”

               “….ก็..ใช่ครับ” ผมยืนก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบตากับร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า มือแกร่งวางลงที่ก้นผมพร้อมขยำอย่างมันส์มือ ทำให้ผมต้องเงยหน้าสบตากับพี่โจ๊กเกอร์

               แววตาลุกวาวนั่นทำให้ผมรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ...รู้สึกอยากถอนคำพูดแล้ว กูไม่จูบแล้ว!

               “อ่ะ

               “ครับ?”

               “กูยืนนิ่งๆแล้วไง จูบสิ” บะ..บ้าจริง...จู่ๆผมก็...เขินอ่ะ เอ้า นิ่งทำไม” ผมเม้มปากแน่นก่อนจะช้อนตามองร่างสูงนิดๆ มุมปากที่ยกยิ้มนั่น...

               แกล้งกูนี่...

               พี่แกล้งผมนี่!”

               “กูรอให้มึงจูบอยู่นะจูบสิ” มือแกร่งขยำก้นผมมากขึ้น อีกมือนึงก็โอบรัดเอวผมมากขึ้น ลมหายใจผมกำลังชนเข้ากับแผงอกแกร่ง...

               เร็วสิ” เสียงเข้มเร่งผมอยู่ได้ ผมใช้สองมือขยำเสื้อร่างสูงเอาไว้ ก่อนจะเขย่งเท้าเพื่อเพิ่มส่วนสูงให้ตัวเอง เนื่องจากว่าพี่โจ๊กเกอร์ไม่ยอมย่อตัวลงมาให้ผมสักนิด

               จุ๊บ..

               ริมฝีปากผมแตะลงเบาๆที่ริมฝีปากพี่โจ๊กเกอร์ ผมเริ่มขบเม้มริมฝีปากหนาอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนที่ริมฝีปากหนานั่นจะเริ่มเคลื่อนไหวกลับกลายเป็นฝ่ายรุกเสียงบ้าง คงเพราะสัมผัสผมมันไม่เร้าใจพอล่ะมั้ง

               อื้ออ!” ผมครางตกใจในลำคอ เมื่อจู่ๆขาผมก็ลอยหวือขึ้นจากพื้นด้วยน้ำมือคนตรงหน้า พี่โจ๊กเกอร์อุ้มผมด้วยแขนข้างเดียว กลายเป็นตอนนี้ผมต้องเป็นฝ่ายก้มจูบพี่เขาแทน แขนผมโอบล้อมรอบคอแกร่งโดยอัตโนมัติ นิ้วเรียวเล็กสอดแทรกเข้าที่เส้นผมของพี่โจ๊กเกอร์

               จูบที่โดนรุกโดยพี่โจ๊กเกอร์มันช่างละมุนละไม ลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากของผมครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อควานหาความหวาน เมื่อผละออกจากกันกลับมีน้ำลายหยาดเยิ้มไหลออกมาตาม

               หึ” พี่โจ๊กเกอร์ขำเล็กน้อยกับท่าทางของผม ผมรู้สึกปากบวมเจ่อและตาปรือเอามากๆ หายใจก็ถี่ระรัวแปลกๆ แต่ทว่าริมฝีปากหนาตรงหน้ามันช่างยั่วยวนให้ลิ้มรสอีกครั้ง อีกครั้ง...และอีกครั้ง

               ไลน๊!

               แต่เมื่อผมกำลังจะก้มลงจูบอีกครั้ง ไลน์กลับเด้งขึ้นมาอย่างไม่รู้หน้าที่ ไอ้ไลน์เนรคุณเนรคุณจริงโว้ย!!

               “สัส แอพเปรต” พี่โจ๊กเกอร์สบถอย่างหัวเสีย

               ขัดจังหวะจัง...” ผมพูดเสียงอ่อย พี่โจ๊กเกอร์เหมือนจะหัวเสียไปแล้ว จึงวางผมลงกับพื้นแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ

               ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูอย่างหงุดหงิด บทจะฟินก็เสือกโดนขัดอีก!

               BR : คืนนี้มาที่ผับA

               พี่บราว...?

               B : ไม่ครับ พี่โจ๊กเกอร์คงไม่อนุญาต

               BR : ก็พามันมาด้วยไงครับ

               ผมอ่านไม่ตอบแม่งเลยเรื่องอะไรจะไปทำตามที่พี่เขาบอกล่ะ มีแผนอะไรอีกก็ไม่รู้

               บิล คืนนี้ไปผับAกับกู” =__= สงสัยงานนี้ต้องทำตาม พี่โจ๊กเกอร์เดินออกจากห้องน้ำมาบอกเฉย

               ทะ..ทำไมอ่ะครับ

               “...จัสอยากไป กูเป็นห่วงจัส

               “แล้ว...เอาผมไปด้วยทำไมครับ” ผมก็งงว่าเกี่ยวอะไรกับผม

               กูไม่อยากเอามึงไว้ห่างตัว” ….งื้ออออ ยอมก็ได้..กูไปก็ได้ไอ้ผับAเนี่ย เออกูไปแล้วไอ้พี่บราว!!

 

               @ผับA

               ที่นี่คือผับหรูที่สุดในย่านผับนี้นะครับ ผับพี่ทีน่ะ คนเข้าเยอะเพราะดีเจหล่อด้วยแหล่ะ =__= แต่ที่นี่เหล้าแพง ไม่จำเป็นก็ไม่มากันหรอกครับ

               อ่ะ” พี่โจ๊กเกอร์ยื่นมือมาให้ผม ผมก็มองอย่างงงๆ

               อะไรครับ

               “จับไว้ จะได้ไม่หลง” พี่โจ๊กเกอร์พูดนิ่งๆ ขัดกับหน้าผมนัก ถ้าให้เดาก็คงแดงไปจนถึงสมองแล้วมั้งครับ คนอะไรพูดได้ไม่อายไม่เขิน แต่กูเขินนี่!!

               “คะ..ครับ” ผมยื่นมือไปจับตอบ มือใหญ่ที่โอบล้อมรอบมือเล็กของผมนั้น ช่างอบอุ่นเหลือเกินในยามนี้

               แม้ว่าคนจะเยอะแค่ไหน แต่ผมก็ยังมองเห็นแผ่นหลังกว้างของร่างสูงที่ผมรักเสมอ

               ผมยิ้มรับความสุขในเวลานี้ เวลาที่เราประสานมือเข้าด้วยกัน มันคือช่วงเวลาแห่งความสุขของผมท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม

               แล้วถ้าหาก...เราต้องปล่อยมือกันล่ะ...มันคงไม่เกิดเรื่องเลวร้ายตามมาหรอกใช่ไหม..

               ผมกับพี่โจ๊กเกอร์มานั่งอยู่ตรงบาร์ พี่โจ๊กเกอร์ไม่ได้สั่งอะไรให้ตัวเอง ส่วนผมรู้สึกอยากกินอะไรซ่าๆ สั่งโค้กแดกแม่ง

               รอจัสหรอครับ

               อืม” พี่แกตอบมาแค่นั้น ก่อนจะหันซ้ายหันขวาเหมือนหาใครสักคน ก็คงหาจัสอ่ะแหล่ะ

               พี่ครับ...พี่รักจัสมากๆเลยใช่ไหม” ผมตัดสินใจถามออกไป

               อืม...เป็นหนึ่งในคนที่กูแคร์และรักมากที่สุดในชีวิต ถ้าจัสเป็นอะไรไป กูคงไม่ยอมให้อภัยตัวเอง” พี่โจ๊กเกอร์พูดด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่ทว่ากลับเศร้าอยู่ลึกๆ ผมไม่ได้พูดอะไรมาก ได้แต่พยักหน้าตอบ

               ครับ

               “อืม...กูออกไปสูบบุหรี่แปป” พี่โจ๊กเกอร์พูดพลางปล่อยมือจากผมแล้วเดินไปหลังร้าน

               มือ...ปล่อยจากกันแล้วสินะ

               หมั่บ!!

               ไหล่ผมถูกจับโดยใครสักคน ผมหันควับในทันที ปรากฏว่า...

               พี่บราว...หาผมเจอได้ไง...

               “พี่เห็นเราตั้งแต่เดินเข้าร้านมาแล้ว หึ

               “พี่คงให้จัสบอกพี่โจ๊กเกอร์สินะ!” มองตากูเหมือนรู้แผนทำไมพี่บราวถึงพลิกนิสัยได้ขนาดนี้

               ความแค้น?....นั่นสินะ...นี่ไม่ใช่ความรัก

               มันคือความแค้น!!!

               “ครับ..พี่จะขอถามบิล

               “…”

               “พี่จองโรงแรมไว้แล้ว...จะมากับพี่ได้หรือยังครับ” พี่บราวถามหน้ายิ้มๆ แววตาส่อถึงความพิรุธ

               ผมบอกแล้วไงว่าไม่!”

               “ไม่เป็นไรครับ บิลไม่ไป พี่ก็มีคนพาไปแทน” พี่บราวว่าพลางชี้ไปยังโต๊ะใกล้ๆกัน มีผู้หญิงร่างเล็กใส่ชุดรัดสัดส่วนและเผยให้เห็นเกือบครึ่งหน้าอก เธอกำลังฟุบลงกับโต๊ะอยู่ อาจจะหลับหรือเมาสลบไป

               เชิญเถอะครับ ผมไม่สนใจว่าพี่จะพาใครไปด้วย

               “แม้ว่าคนๆนั้นคือน้องจัส..น้องสุดที่รักของโจ๊กเกอร์น่ะหรอ?”

               “ผม..ไม่เชื่อ

               “เดินไปดูเองเลยสิ” ผมเดินไปดูเองตามที่พี่บราวบอก กลิ่นแอลกอฮอล์ไม่แรงนักเท่าไหร่ การแต่งตัวเองเธอช่างน้อยชิ้นเหลือเกิน ที่จริงก็แค่เดรสสั้นสีดำตัวเดียว ผมยกตัวเธอขึ้นมาพิงกับเก้าอี้

               ใช่..จัสจริงๆด้วย ผมเขย่าร่างบางแรงๆแล้วเรียกเธอ

               จัส จัสจัส!”

               “หึ ไม่ตื่นง่ายๆหรอกครับ พี่ใส่ยานอนหลับไปตั้งเยอะ กว่าจะตื่นก็เช้านู่น” ผมตวัดสายตาแข็งกร้าวไปมองพี่บราวอย่างคาดโทษ นี่มันบ้าไปแล้ว!!! บ้าไปแล้วหรือไง!

               “พี่เสียสติไปแล้วหรอครับวางยาแฟนตัวเองเนี่ยนะ!”

               “มันก็แค่เป็นหนึ่งในคนที่ไอ้โจ๊กเกอร์รัก และมันก็มาหลงพี่เอง” พี่บราวพูดด้วยหน้าตายิ้มๆ น่าขยะแขยง!

               พี่จะทำอะไรเธอ

               “สนใจแล้วหรอครับ หึหึ ทีตอนแรกยังไม่สนใจอยู่เลย

               “…” ผมไม่ตอบ แต่รอฟังสิ่งที่พี่บราวจะพูดต่อ

               ทำอะไรน่ะหรอแล้วบิลกับแฟนบิลทำอะไรกันล่ะครับ...ทำอะไรคนบนเตียงนุ่มๆล่ะครับ...พี่ก็จะทำแบบนั้น...

               “ชิท!!! พี่จะบ้าหรอ!”

               “ไม่บ้าหรอกครับ...ถุงยางพี่ก็หมดพอดีเลย สดก็น่าจะดี

               “Fu*k!! ทุเรศ!!!!”

               “เพราะฉะนั้นเลือกสิครับคนดี...” พี่บราวเอื้อมมือหยาบมาโอบเอวผมแล้วดึงเข้าหาตัวเอง ผมใช้มือดันอกเขาออก แต่ก็สู้แรงพี่บราวไม่ได้ จึงต้องยอมอยู่ท่านี้

               เดี๋ยวพี่โจ๊กเกอร์ก็จะมาแล้ว พี่หนีเขาไม่รอด!” ผมพูดเสียงสั่น ภาวนาในใจให้พี่โจ๊กเกอร์กลับมาสักที...แต่ก็ยังไม่มา!

               “งั้น..พี่ก็ขอตัว ไปขึ้นสวรรค์กับคนของพี่ก่อนนะครับ” พี่บราวก้มลงมากระซิบ จากนั้นก็ผละออกจากตัวเองแล้วเดินไปอุ้มจัส ผมจะวิ่งตามไปห้าม แต่ก็ติดฝูงคนเสียได้ บ้าจริง!

               ผมยืนรอแล้วรอเล่า พี่โจ๊กเกอร์ก็ไม่กลับเข้ามาสักที

               ทำไม!! บ้าจริง!!!

               ไลน๊!

               เมื่อผมเห็นชื่อพี่บราวส่งรูปมา ผมรีบกดเข้าไปดูทันที รูปที่พี่เขาส่งมามันคือรูปที่จัสแทบจะเปลือยอยู่แล้ว แต่ถูกถ่ายอยู่บนรถ

               BR : รถจอดอยู่ข้างหน้า

               ชิท!!!

               เวร!!!!

               ผม...จะทำยังไงดี

               END BILL

 

               ร่างสูงที่นั่งรอบิลในรถอย่างสบายอารมณ์ ข้างๆกายมีหญิงสาวที่แสนโง่.เขลาในสายตาของเขา นอนกึ่งเปลือยอยู่ข้างๆ เขารู้ว่ายังไงบิลก็ต้องมา...เพราะเด็กหญิงคนนี้สำคัญต่อโจ๊กเกอร์มากขนาดไหน และบิลต้องยอมปกป้องเด็กคนนี้แน่ๆ

               และแล้ว..การคาดการณ์ของเขาก็ไม่ผิด

               บิลเดินออกมาจากผับ ตรงมายังที่จอดรถของเขา

               ก๊อกๆ

               มือเรียวเคาะกระจกสองที บราวก็ปลดล็อก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองใบหน้าที่ยุ่งเหยิงของร่างบางอย่างพอใจ มุมปากยกยิ้มไม่หยุด เขากำลังจะได้สิ่งที่ต้องการแล้ว

               ของๆเขา..จะกลับมาหาเขาแล้ว!

               “….ผม...จะไปกับพี่


+

+


มาทีเดียว จบตอนแล้วฮัฟฟฟ ไว้ต่อคราวหน้าเนอะ ^^ คิคิ

รักทุกคนเหมือนเดิม จุ้บๆ (น้องจัสที่รักน่าสงสารจุง)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

236 ความคิดเห็น

  1. #142 Puth Tetsuya Rakwittaya (@0899128089) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 18:33
    โจ๊กเกอร์หายไปไหน บิวจะไปกับบราวแล้วนะ
    #142
    0
  2. #141 chami (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 06:31
    โจ๊กเกอร์ไปสูบบุหรี่ที่ไหนเนี่ยนานจังเลย
    #141
    0
  3. #140 Sophita Sinpomart I'mso (@sopitass) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 23:35
    โจ๊กเกอร์เมาควันบุหรี่หาทางกับไม่เจอใช่ไหม?
    #140
    0
  4. #139 yel chang (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 21:00
    โถๆๆน้องจัส
    #139
    0
  5. #138 ออนซ์ซัง (@Onz_Jarinya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 22:27
    โจ๊กเกอร์ไปสูบบุหรี่จนโดนงูฉกีึไง นานนน
    #138
    0
  6. #137 LYNIN (@kaam_tui) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 22:17
    คุณโจ๊กเกอร์ไปสูบบุหรี่หรือว่าผลิตบุหรี่อ่ะคะ นานจังเลย น้องบิลของพี่จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ รีบไปช่วยเลยยยยยย
    #137
    0
  7. #135 super__p (@sunonwater) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 12:36
    อ่านแล้วหมั่นไส้พระเอกดี ต่อนะทรออยู่ๆ
    #135
    0
  8. #134 Tangmoksw (@Tangmoksw) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 05:31
    เกลียดดดดดดดดดดดดดบราวน์ !!! โจ๊กเกอร์ไปสูบบุหรี่ที่ไหนหรอ ? นานไปนะอิบ้าาา
    #134
    0