ตอนที่ 4 : BAD ADDICT 03 130% nc+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    1 พ.ค. 59

ตอนที่ 03

               BILL PART

               พอเจอพี่บราวเข้าไปตอนเช้า ผมก็ไม่มีสติจะเล่าเรียนวิชาความรู้อะไรเลยครับ นี่ผมลืมพี่บราวไปได้ยังไง ผมทำได้ยังไงเนี่ย... ตกใจตัวเองไม่หาย

               นี่พี่เขายังรักผมอยู่หรอ...

               ผมส่ายหัวเนือยๆกับความโง่บัดซบของตัวเอง เย็นนี้ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ๆถ้าผมไม่หาทางสะบัดพี่บราวให้พ้น และถ้าถามว่าทำไมถึงไม่สลัดพี่โจ๊กเกอร์ออกน่ะหรอ? หึ! ใครถามวะ ผมจะกระโดดขาคู่ถีบหน้า!! นี่คุณคิดแล้วใช่ไหมถึงถาม!! นั่นพี่โจ๊กเกอร์นะครับ!! เดี๋ยวเขาไม่พอใจตบผมคอหลุดจะทำไง...

               ถึงผมจะยอมแต่ผมก็เจ็บก็ปวดนะครับเนี่ย ว่าแล้วก็สงสัยว่าตัวเองเป็นมาโซขั้นเทพ ไม่รู้ว่าพี่โจ๊กเกอร์เป็นS หรือเปล่าเนี่ย

               ฮะโหล เฮ้ย!” ไอ้ริทโยกหัวผมจนชนโต๊ะ ผมหันไปมองมันงงๆปนคาดโทษ คนกำลังคิดอะไรเพลินๆ มาขัดทำไมวะ ยิ่งหิวๆอยู่

               อะไรวะ คนยิ่งหิวๆอยู่

               “งั้นกูยิ่งช่วยมึงเลย เขาลุกไปพักเที่ยงหมดละ เหลือพวกกูรอมึงตื่นจากฝันเนี่ยชัดเจน ไอ้เฟย์ เวท ริท มาล้อมผมไว้เยี่ยงจะกระทืบผมให้แหลกคาโต๊ะ

               เออ! ขอบใจ ซึ้งมากผมโมโหแก้เขิน รีบเก็บหนังสือลงกระเป๋าลวกๆ แล้วเดินนำพวกมันออกจากห้องเลย

               ทำเป็นโมโห แถมเดินไม่รอ ไอ้ห่าไม่วายจะได้ยินเสียงไอ้เวทด่าตามหลัง เชิญครับ! เชิญเลย ผมเดินสะบัดตูดให้ไม่สนใจมัน

               กินอะไรวะมึง ร้านใต้ตึกคนเต็ม กูไม่เอาไอ้เฟย์บ่น ทำเป็นคุณหนู

               “กูกินส้มตำก็ได้ หน้ามอ ผมเสนอ

               ร้อนไอ้เฟย์ยังบ่นอีก

               เดี๋ยวกูกับไอ้บิลเดินไปซื้อ มึงนั่งรอเป็นคุณชายที่ม้าหินอ่อนแล้วกันไอ้ริทพูดตัดรำคาญก่อนจะลากผมไป

               เดี๋ยว! ถามกูยัง? ขอแค่ถาม!!

               ไม่ถาม กูรู้มึงไม่ปฏิเสธมันพูดออกมาเสมือนอ่านใจผมออก

               อืมไม่รู้จะแก้ตัวห่าอะไรกับมันแล้ว ผมเลยจำยอมเดินไปกับมัน ฝ่าแดดร้อนๆ40องศาอันน่าสยดสยอง ถ้ามีข่าวคนตายเพราะไปเผลอนอนในตู้เย็นผมก็ไม่แปลกใจเลยครับ อันที่จริงอาจจะเป็นศพผมก็เป็นได้

               ร้านส้มตำวันนี้ก็คนอัดอั้นจริงๆ แย่งอากาศกันหายใจ เผลอๆถ้ามีคนถุยน้ำลายใส่ส้มตำก็จับไม่ได้...โปรดระวังด้วยนะครับ

               มึงไปสั่งดิ้ไอ้บิลไอ้ริทดันผมเข้าไปในดงฝูงคนที่ต่อคิวอยู่ แล้วมันก็ยืนพัดเอาลมอยู่หน้าร้าน....ผมมองมันนิ่งๆ มันก็ทำเมิน...คือกูต้องเข้าไปสั่งใช่ไหม

               ผมก็จำใจต่อคิวโคตรยาว ป้าแกตำครกกันสองคน ลุงอีกคนเสิร์ฟ น้ำเปล่าบริการตนเอง อยากจะเดินไปหยิบดื่มอยู่หรอก แต่ไอ้คนข้างหลังมันต้องแซงคิวผมแน่ๆ ซึ่งกูจะไม่ยอม

               ลาบหมูน้ำตก2 คอหมูย่าง1 ตำไทย2ครับผมยื่นหน้าไปสั่งป้า ป้าแกก็พยักหน้ารัวๆ ตำรัวๆครกแทบแตก พริกเกือบกระเด็นใส่ลูกตาผม ผมหลบทัน

               ได้ละไอ้หนู 235บาท

               “ครับยื่นและรับตังทอนเรียบร้อย ผมก็รีบเดินออกไปจากร้าน แต่รีบไปหน่อยเลยเดินชนคนเข้า ที่จริงมันแน่นอนว่าต้องชนบ้าง เพราะคนมันแย่งกันเดินจะตายครับ

               ตุ๊บ!

               ถุงส้มตำหลุดจากมือผมหล่นลงพื้น พอผมกำลังจะก้มเก็บก็เสือกมีไอ้ห่าที่ไหนมาเตะตูดก็ไม่รู้

               ป๊าบ!

               “โอ๊ย! ไอ้......อ้าวพี่เป็นอันว่าคำด่าต้องเงียบลงหลุมไป...แหม จะให้ด่าพี่โจ๊กเกอร์หรอครับ...

               เกะกะ

               “แหะๆไม่รู้จะตอบโต้ยังไงเลยครับท่าน..

               ลุกสักทีดิวะ หรืออยากไปห้องน้ำกับกู

               ไม่ฮะ! จะ..เจอกันตอนเย็นนะพี่ผมรีบเก็บรีบย้ายก้นออกไปนอกร้านทันที ไอ้ริทควักมือเรียกผมเมื่อเห็นว่าผมจะข้ามถนนกลบเข้ามอโดยไม่รอมัน

               ไอ้บิล กูอยู่นี่!” ผมจำใจเดินไปหาไอ้ริท ทั้งๆที่มันควรเดินมาหาผม จะได้ข้ามถนนเข้ามอเลย เสียเวลาเดินโคตร

               หลังจากเป็นทาสไอ้เฟย์กับไอ้เวท แบกส้มตำมาให้มันกิน คาบบ่ายพวกผมไม่มีเรียนกัน แต่เหมือนจะต้องเข้าไปช่วยงานพี่รหัส บังเอิญว่าพี่รหัสพวกผมก็อยู่แก๊งเดียวกันพอดี ถึงแม้ว่าจะย้ายไปอยู่หอนอกกันหมดแล้วก็เถอะ พวกผมจึงยกแก๊งไปป่วนรุ่นพี่กัน

               ไง น้องรหัสที่น่าถีบ มาช่วยพวกพี่ได้สักทีพี่ที พี่รหัสของผมเปิดประตูต้อนรับ ในขณะที่พี่ๆคนอื่นกำลังหมกมุ่นกับรายงานและชิ้นงานประดิษฐ์

               ฮ่ะๆ โย่วฮะพี่ ลากพวกไอ้ริทมาด้วยแล้วคร้าบ

               “เฮ้ย! ไอ้น้องริท ไอ้น้องเวร มึงไม่เคยมาช่วยกูเลยพี่พช พี่รหัสไอ้ริทชี้นิ้วโวยวายอยู่ในห้อง มือก็นั่งพิมพ์งาน ตาก็มองทีวี ปากก็ด่าไอ้ริท โคตรเทพ!

               “โหยเฮียคร้าบ! เข้าใจผมผิดแล้ว นี่ผมเป็นคนออกปากชวนเอง!”

               “ได้ข่าวว่าพี่เป็นคนชวนบิลนะพี่ทีว่า

               แล้วกูก็ชวนมึงต่อผมว่าต่อ ไอ้ริท เงียบ!

               “ให้น้องเข้ามาได้แล้วพี่เอกพูดตัดรำคาญ พี่เอกคือพี่รหัสไอ้เฟย์ นิสัยเนี๊ยบๆ ผิดกับไอ้เฟย์ที่ทำตัวลวกๆเสมอ ไม่เป็นระเบียบเลย ส่วนพี่รหัสไอ้เวทชื่อพี่เมฆ นี่โคตรสายย่อเลยครับ ไปผับอย่าลืมชวน!

               ผมเข้าไปช่วยในเรื่องงานประดิษฐ์ ช่วยพี่เมฆกับพี่ทีทำ ทำไปทำมาก็เกิดอาการอยากนอนกลิ้งเล่นบนเตียง ที่จริงหนังท้องตึงหนังตาหย่อนครับ ไอ้พี่ทีแม่งก็เกิดอยากนอนกับผมขึ้นมา

               เห้ย ไอ้น้องเวท ไปแท็กทีมกับไอ้เมฆดิ๊ พี่จะนอนกับน้องรหัสสุดเลิฟ จะนอนกอดกันตัวกลมพีทีว่า ก่อนจะกระโจนมาคลุกคลีกับผมบนเตียง

               แว๊กก! พี่ที หยุด!! ฮ่าๆๆ ฮ่ะๆๆ ยะ..หยุด! ฮ่าๆๆ พอๆทุกคนอาจจะคิดว่าผมบ้า ใช่ครับ ผมบ้าจี้!! ไอ้พี่ทีแม่งจี้ซะผมดิ้นไม่เป็นท่า พวกไอ้ริทก็ขำกันใหญ่ ไม่มีใครคิดจะช่วยผม

               ไอ้เด็กแสบต้องโดนแบบนี้แหล่ะโว้ย สะใจไม่พูดเปล่า จี้ผมต่อ

               ก๊อกๆๆ

               เสียงเฮฮาในห้องเงียบลง เหลือแต่เสียงโวยวายของผม เพราะไอ้พี่ทียังไม่หยุดจี้

               อ้อ! พี่จะให้เพื่อนมาช่วยดูรายงานให้หน่อยน่ะ ถึงจะคนละคณะกันแต่ไอ้นี่มันจบจากนอกด้านนี้มาทุกคนต่างงงกับคำพูดพี่ที แต่ก็ไม่มีใครคัดค้าน ได้คนมาช่วยปันกำลังทำรายงาน มันยอดเยี่ยมอยู่แล้ว!

               แล้วทำไมไม่หยุดจี้ผมสักทีวะไอ้พี่ที

               โอ้ย หยุดพี่ ฮ่าๆๆๆ

               พี่เมฆลุกขึ้นไปเปิดประตู ก่อนจะยืนคุยกับคนหน้าห้องเล็กน้อยเสมือนรู้จักกันเป็นอย่างดี

               เข้ามาๆเว้ย มีน้องๆกูอยู่ด้วย แต่มันไร้ประโยชน์มากไอ้พี่ทีตะโกนไปหน้าห้อง พี่เมฆคุยต่อเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูกว้างเชิญคนหน้าห้องเข้ามา

               หึ่ย เพื่อนมาไปหาเพื่อนดิพี่! ฮ่าๆๆๆ โอ้ย ไม่ไหวแล้วพี่ ฮ่าๆๆๆ แอ่ก!” ผมร้องขอชีวิต พี่ทีก็หยุดจี้ แต่กลายเป็นนอนทับผมแทน ผมก็ดิ้นเหนื่อยไม่มีแรงขัดขืนครับ

               ไงมึง! น้องๆนี่ไอ้โจ๊กเกอร์ ถึงหน้าจะโหดแต่สมองทองมาก มีอะไรสงสัยก็ไปถามมันได้ ถ้าไม่กลัวมันฆ่าตาย

               ห๊ะ...

               ผมตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อได้ยินชื่อ...เดี๋ยวนะ โจ๊กเกอร์เรอะ!

               “ดีครับพี่เสียงพวกเพื่อนๆผมผลัดกันไหว้ ผมซึ่งหันตูดให้หน้าห้องอยู่ เกรงใจเหลือเกินที่จะหันไปเผชิญหน้ากับคนมาเยือนใหม่

               เพี๊ยะ!

               เอ้า ไอ้แสบ หันมาไหว้เพื่อนพี่หน่อยสิผมสะดุ้งกับแรงสั่นสะเทือนที่ก้น ฮือ! ไอ้พี่ทีมันตีก้นผม ท่าทางก็ล่อแหลมเหมือนเราใกล้ชิดกันมากอยู่แล้ว นี่ถ้าเป็นไอ้พี่โจ๊กเกอร์คนนั้นจริงๆผมน่าจะตาย

               ผมค่อยๆหันหน้าไปทางที่ร่างสูงคนใหม่ยืนอยู่ หันช้าๆ...และแล้วก็...

               ผ่าง!!!

               เชี่ย!!! พี่โจ๊กเกอร์คนนั้นจริงด้วย! หน้าโหดสัดๆ...ผมไหว้ไม่ออกเลยครับ มองตาค้าง ปากสั่นระรัว...

               มารยาท ไม่มี?”

               “อ่ะ..เอ่อ...สะ สวัสดีครับผมยกมือไว้เก้ๆกังๆก่อนจะหลุบตาต่ำไม่กล้าสบตา เหมือนทำความผิดใหญ่หลวงมาเลยแหะ..

               เห้ย น้องรหัสกูเองมึง โทษทีว่ะพี่ทีออกรับแทนผม ผมได้แต่มุดหน้าเข้ากับเตียง รู้สึกผิดชิบหาย..

               อืม สนิทกันดีนี่

               “ฮ่าๆๆ เออ ก็มันน่าแกล้งพูดเฉยๆได้ไหมพี่ที! มืออ่ะ ทำไมต้องมาลูบก้นผม!!

               ผมเหล่มองพี่โจ๊กเกอร์เล็กน้อย หน้าพี่แกนิ่ง ตานี่จ้องเขม็งที่มือพี่ทีสุดๆ ผมจะขัดขืนก็ขืนไม่ไหว พี่ทีมันทับผมอยู่

               หึ กูอยากจะแกล้งบ้างเลยว่ะพี่โจ๊กเกอร์พูดยิ้มๆ...แต่ตามึงไม่ยิ้มเลยพี่

               เห้ย อย่าเว้ย น้องกูกูแกล้งได้คนเดียวเว้ย ฮ่าๆๆ

               “หรอพี่โจ๊กเกอร์ตอบรับนิ่งๆ สายตากดดันมาที่ผม ไอ้ทีแกล้งได้คนเดียวหรอ?” ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กระพริบตาถี่ๆ กระพริบหาอะไรก็ไม่รู้แหล่ะ

               เอ่อ..คือผมอ้ำอึ้งไม่ตอบอยู่นาน จนเห็นรอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้าพี่โจ๊กเกอร์เท่านั้นแหล่ะ กูยิ่งกลืนน้ำลาย..

               เดี๋ยวก็รู้พี่โจ๊กเกอร์พูดเสียงเย็น ก่อนจะนั่งข้างๆพี่พช ช่วยดูรายงาน พี่พชก็แลจะปรับตัวเข้ากับพี่โจ๊กเกอร์ดี ส่วนผมก็นึกรอเลยว่าเย็นวันนี้จะโดนอะไร

พี่ทีบอกว่าอันที่จริงทุกคนรู้จักพี่โจ๊กเกอร์ดี เพราะพี่แกดังใช่ย่อย ไม่ดังเรื่องเรียนเก่งก็ดังเรื่องใช้กำลัง แถมหน้าตาก็หล่ออีกต่างหาก มาดก็นิ่งโหด สาวๆกรี๊ดกันใหญ่ เวลาผมเดินกับพี่โจ๊กเกอร์ชอบถูกมองว่าเป็นเบ๊รับใช้....ซึ่งท่าทางผมมันก็เกือบใช่...

               ช่วยไม่ได้ล่ะว้า!! ขัดใจก็โดนฟาดดิวะ

               5 โมงเย็น ผมหลับๆตื่นๆ เพราะตื่นไปก็ไม่ช่วยอะไรอยู่ดี งานประดิษฐ์ก็ไม่ค่อยเก่ง รายงานพี่โจ๊กเกอร์ก็คุม แถมนอนนิ่งๆพี่ๆก็ไม่ว่าอะไร

               อ๊า เสร็จแล้วว่ะพี่ทีลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย ตามด้วยพี่พช ส่วนพี่เมฆนี่นานก่ายพื้น

               เยี่ยมมาก แปะๆๆผมปรบมือให้ทุกคน แต่โดนสายตาจิกกัดแทน ทุกคนก็เก็บของเตรียมออกจากคอนโดพี่ที พวกเพื่อนผมเห็นว่าจะไปเดินซื้อของกินเข้าหอกัน มันก็ชวนผม

               ไอ้บิลมันบอกมีธุระนี่หว่า ปล่อยแม่งไปไอ้ริทตอบแทน

               แล้วจะกินดินเนอร์กับพวกกูมั้ยวะ ทำเผื่อไอ้เวทถาม ผมกัดริมฝีปากอย่างครุ่นคิด คิดแล้วคิดอีก แต่ก็คิดออกทันทีเมื่อเผลอสบตากับพี่โจ๊กเกอร์

               ไม่ว่ะ..คงกินข้างนอกผมตอบเสียงอ่อย แล้วสูดหายใจลึกๆ

               เออๆ จะมาหอเมื่อไหร่ก็ไขกุญแจแล้วกัน ไม่เปิดให้นะเว้ย ไม่เคยอยู่กับหอเลยมึงน่ะไอ้ริทบ่น ก่อนละจะลากผองเพื่อนออกไปจากห้อง ไม่ลืมที่จะบอกลาพี่รหัสสุดรักทุกคน

               ไอ้แสบ ไปได้แล้วพี่ทีออกมาส่งผมที่หน้าห้องแถมลูบหัวอย่างเอ็นทีพร้อมโปรยยิ้มหล่อให้อีก...เดี๋ยว..กูไม่กล้ายิ้มรับ ผมเลยหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนจะบอกลาพี่ทีและพี่คนอื่นๆ แล้วเดินออกมาช้าๆแล้วหยุดอยู่ที่หน้าลิฟต์..

               หึเสียงพ่นลมหายใจแรงๆของใครคนนึงดังอยู่ข้างหลังทำผมขนลุกซู่

               เอ่อ..โอ๊ย!” พี่โจ๊กเกอร์ดันไหล่ผมติดผนังก่อนจะใช้มือแกร่งบีบคางผมไว้จนผมพูดไม่ออก ได้แต่ส่งเสียงประท้วงในลำคอ

               อึ่ก เอ็บ..ผมหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่คนตรงหน้ายังคงรักษาสีหน้าโหดๆไว้อยู่

               ไปอ่อยมันท่าไหนล่ะ หืม?” พี่โจ๊กเกอร์กดเสียงต่ำพร้อมกับสายตาแข็งกร้าวที่ส่งมาหาผม ผมยกมือจับมือพี่โจ๊กเกอร์ที่บีบคางผมไว้เป็นเชิงให้ผ่อนแรงหน่อย

               ผมแค่..นอนอึ่ก..พี่ทีมาแกล้งผมเองพูดไปก็เหมือนแก้ตัว

               หึพี่โจ๊กเกอร์ยอมปล่อยแต่โดยดี แล้วเดินไปกดลิฟต์ ผมรูปคางตัวเองป้อยๆ พลางบ่นด่าพี่โจ๊กเกอร์ในใจ ชิส์ ลงไม้ลงมือตลอด

               กูเบื่อของสาธารณะมาอีกแล้ว..คำพูดทำร้ายจิตใจของพี่โจ๊กเกอร์ ถามว่าผมฟังแล้วรู้สึกอะไรมั้ย? แน่นอนว่าน้ำตาจะไหล..แต่ถ้าน้ำตาไหลก็จะยิ่งโดนด่าเนี่ยสิ..

               ผมทำได้แค่สูดหายใจลึกๆแล้วกลืนน้ำลายลงคอ

               ผมขอโทษที่ไม่ระวังตัว..

               “อืมพี่โจ๊กเกอร์ตอบในลำคอก่อนจะก้าวขาเดินเข้าลิฟต์ไป ผมต้องรีบวิ่งเข้าตาม เดี๋ยวโดนทิ้งอีก..

               พี่จะไปไหน

               “ไปเอากระเป๋าที่คณะ

               “ผมไปด้วยนะพี่โจ๊กเกอร์ไม่ตอบอะไร แต่ก็ไม่ได้ด่ากราดที่ผมเดินตาม แสดงว่าไปได้เว้ย!

 

               ผมยืนรอพี่โจ๊กเกอร์ที่หน้าคณะ พี่แกต้องขึ้นไปเอาที่ห้องเรียนรวม เห็นว่าขึ้นไปจองที่เฉยๆเลยลงมาเลย ขี้เกียจเรียน...ผมก็อเมซิ่งในความคิดพี่เขาอยู่ คิดะไรเพลินๆก็มักมีอะไรมาขัดตลอด

               บิลครับ!” ผมหันตามเสียงเรียก แต่ก็ต้องสะดุ้งยิ่งกว่าเจอG-Dragon เสียอีก

               พี่บราว!!!”

               “มารอพี่หรอครับ ดีเลย งั้นเราไปกินอะไรกันดีผมเพิ่งตะงิดใจว่าพี่บราวเป็นคนไม่ชอบฟังใครพูดเลยก็วันนี้

               คือ ไม่ใช่ครับ..ผม

               “เห้ยไม่ทันแล้วกู...เสียงหาเรื่องงี้..พี่โจ๊กเกอร์ชัวร์!

               ผมหันหลังช้าๆ นั่นไง พี่โจ๊กเกอร์จริงๆด้วย

               มึง...มึง!! ไอ้เหี้ย!!!” พี่บราวเดินผ่านผมไป แทบจะพุ่งตัวไปต่อยหน้าพี่โจ๊กเกอร์ แต่อีกฝ่ายเด็กน้อยสะที่ไหน รับหมัดพี่บราวอย่างง่ายดาย ก่อนจะบิดแขนพี่บราวแล้วถีบลงกับพื้น

               อ๊ากกกก!!! บิล หนีไปครับ!!”

               “คือ..พี่ พอ..พอก่อนผมเดินเข้าไปหวังจะห้ามพี่โจ๊กเกอร์

               อยากมาเพื่อเจอมัน?” เวร! ไปกันใหญ่แล้ว คือกูลืม!!

               เปล่าพี่ ผม..

               “บิล! ไม่ต้องไปยุ่งกับมัน หนีไปก่อนพอผมจะอธิบายไอ้พี่บราวก็พูดแทรกตลอด

               หึพี่โจ๊กเกอร์ปล่อยพี่บราวไว้กับพื้น มา!” มือแกร่งคว้าข้อมือผมแล้วกระชากตาม พี่โจ๊กเกอร์กำข้อมือผมแน่นขนผมปวดกระดูก

               โอ๊ย..พี่...ผมเจ็บ

               “เดี๋ยวนี้มึงแรดขนาดนี้เลยหรอวะ

               “ผมเปล่า พี่เข้าใจผิดแล้ว

               “หึ กูรู้ว่าไอ้นั่นมันคือใคร มันเคยมาหาเรื่องกูแล้วพร้อมไอ้คิส นี่มึงต้องติดต่อหามันเพื่อมาช่วยเลย?” พี่โจ๊กเกอร์เริ่มเป็นนักเขียนนิยายแล้วครับ พูดเองเออเอง ไอ้เราก็ขัดไม่ทันอีก

               พี่! ผมลืมเขาไปแล...อื้อ!!” ผมว่าจะอธิบาย แต่ก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว เมื่อสิ่งที่มาแทนคำอธิบายคือรสจูบที่สั่นสะเทือนทุกอนูความคิดของผม ส่งผลให้สมองผมว่างเปล่าจนคิดะไรไม่ออก ผมเปิดปากให้ลิ้นร้อนเข้ามาควานหาความหวานในโพรงปากได้อย่างอิสระ แต่เหมือนจังหวะรุกจะเร็วเกินจนผมรับไม่ทัน ผมทุบไหล่พี่โจ๊กเกอร์เป็นการประท้วง แต่เหมือนเจ้าตัวจะแกล้งผมต่ออีกหน่อย เมื่อผละออกจากกันผมจึงหมดแรงทรุดลงไปกับพื้นทันที โชคดีที่ตรงนี้เป็นที่ลับตา..

               แฮ่ก...อ่า..ผมพิงหัวกับขาพี่โจ๊กเกอร์ มือเล็กขยำกางเกงร่างสูงไว้แน่น ผมหลับตาสูดอากาสเข้าปอดให้ได้มากที่สุด พี่โจ๊กเกอร์ดึงแขนผมขึ้นแรงๆจนก้นผมแทบลอยจากพื้น

               โอ้ย!”

               “จะจบแค่นี้ หรือจะต่อพี่โจ๊กเกอร์กดเสียงต่ำถามผมอย่างกดดัน

               เอ้ะ..ให้เวลาผมคิดบ้างเถอะพี่..

               บิล!! อยู่ไหนครับ!!” แต่เหมือนพี่บราวจะไม่ให้เวลาผมคิด

               หึ..คงจบ

               ผลั่ก!!

               พี่โจ๊กเกอร์ผลักผมออกไปจากมุมอับ ผมทรงตัวไม่ทันจึงล้มลงกับพื้น เป็นจังหวะเดียวกับที่พี่บราวเดินมาเจอพอดี ผมหนักลับไปหวังจะโวยวายใส่พี่โจ๊กเกอร์บ้าง แต่เจ้าตัวก็เดินออกไปเฉย

               เดี๋ยว..ทิ้งผมแบบนี้หรอ...

               บิล! โดนมันทำอะไรหรือเปล่า!!!” พี่บราววิ่งมาลูบตัวผม ควานหาบาดแผลจากตัวผมใหญ่ ผมยิ้มแห้งให้พี่แกหน่อยๆ

               ผมไม่เป็นไรครับพี่บราว

               “อ่าโล่งใจ ไอ้หมอนั่นมันเถื่อนจริงๆ!!”

               “ครับ เถื่อนมาก..

               “พี่จะมารับบิลทุกวันเอง! บิลจะได้ไม่ต้องเจอไอ้ห่านั่น

               “พี่ครับ..คือ..ผมดูแลตัวเองได้ครับ

               “บิล พี่จะปกป้องเราเองผมกับพี่บราวจ้องตากันหวานซึ้ง กับบรรยากาศกึ่งมืดกึ่งสว่าง พี่บราวค่อยๆโอบเอวผม ก่อนจะพยุงผมให้ลุกขึ้น แต่...ใจผมกลับคิดถึงคนที่หันหลังให้

               คนที่เดินหันหลังให้ผม..แล้วจากไป...นี่พี่จะทิ้งผมไว้ยังงี้หรอ..

               ปรี๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!

               ผมกับพี่บราวสะดุ้งเฮือกทั้งคู่ หันไปเจอรถสีขาวของพี่โจ๊กเกอร์จ่อไฟรถมาที่พวกผม แถมยังบีบแตรเสียงดังลั่น

               ไอ้ห่าเอ้ย!!!!” พี่บราวสบถอย่างหัวเสีย เป็นจังหวะเดียวกับที่ไลน์ผมเด้งพอดี

               ‘J : กูให้3 วิ จะขึ้นรถ หรือจะลงนรก

               เร็วเท่าความคิด ผมหยิบกระเป๋าแล้วเดินผ่านพี่บราวไปเปิดประตูรถทันที

               บิล!!”

               “เอ่อ ผมต้องไปแล้วล่ะครับผมบอกลาพี่บราวลวกๆ ก่อนจะขึ้นรถทันที พี่โจ๊กเกอร์เลิกบีบแตร ก่อนจะขับรถออกไปทันที ไม่รู้ว่าปลายทางเป็นที่ไหน..แต่บรรยากาศในรถมันวังแวงกว่าป่าช้าเสียอีก..

               ผม...ผมเริ่มเปิดประเด็นก่อน นึกว่าพี่จะทิ้งผมแล้ว..สะอีกพี่โจ๊กเกอร์เงียบสักพัก ก่อนจะเค่นยิ้มออกมา

               หึ ถ้ากูทิ้ง มึงคงมีความสุขมากสินะ?”

               “ผมรักพี่...ถ้าผมถูกทิ้ง..ผมจะมีความสุขได้ไงผมพูดเสียงอ่อย..ตาผมก็ได้แต่มองขาตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่จะเหล่ไปมองคนขับข้างๆ

               ถ้าพังกูก็ทิ้งพี่โจ๊กเกอร์พูดสั้นๆ ผมก็พยักหน้ารับ..จะว่ายังไงดีล่ะ.. ชิน? เสียใจ? ดีใจที่ยังไม่โดนทิ้ง?

               มันรู้สึกอยากร้องไห้มากกว่า...จนขนาดนี้แล้ว กูก็ยังเป็นของเล่นอีกหรอ..

               ผมพยักหน้ารับกับสถานะของตัวเอง หวงว่าสักวันมันจะดีขึ้นกว่านี้...ก็แค่หวังว่าสักวันน่ะนะ..ผมเริ่มเอะใจกับจุดหมายปลายทาง ซึ่งเป็นทางไม่คุ้นเคย ผมจึงตัดสินใจถามออกไป

               พี่..เราจะไปไหน

               “โรงแรม

(ต่อ)

ห๊า!! โรงแรม โรงแรมนี่ โรงแรม!!” ผมตกใจจนนึกคำไม่ออก เดี๋ยวนะ!! ไปโรงแรม! ไปทำม้ายยยยยย

               อืมพี่โจ๊กเกอร์ตอบแค่อืม หน้ายังนิ่งเหมือนเดิม ตาคมยังคงมองไปยังเส้นทางข้างหน้าโดยไม่หันมามองผมสักนิด

               โรงแรมอะไรอ่ะพี่...

               โรงแรม

               ขอบคุณครับ!! ผมก็แค่อยากจะรู้ว่ามันคือเลิฟโฮเทลมั้ย อะไรทำนองนี้ ผมได้แต่กระพริบตาปริบๆมองเส้นทางที่ผ่านไปแล้วผ่านไปอีก จนผล่อยหลับไป..

 

               เอ๊ะ...อืม...แสบตา...

               O_O!! ที่นี่ที่ไหนวะ

               ผมตื่นขึ้นมาบนเตียงคิงไซส์ของ..น่าจะโรงแรมสักที่ ที่แน่ๆมันไม่ใช่เลิฟโฮเทล แต่ให้อารมณ์โรงแรมหรูห้องสวีทมากกว่า..ผมได้ยินเสียงสายน้ำหลั่งจากฝักบัวมาจากห้องน้ำ ประกอบกับที่ในห้องไม่เห็นพี่โจ๊กเกอร์อยู่ แปลว่าเขาอาบน้ำอยู่สินะ

               จะว่าไปเราหลับในรถ....แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ไงวะ งง...กูโดนวางยาปะวะ

               แอ๊ดด

               เสียงเปิดประตูห้องน้ำพร้อมกับร่างสูงที่มีผ้าขนหนูผืนบางพันส่วนล่างไว้ เส้นผมที่มีหยดน้ำเม็ดใหญ่เกาะอยู่กับซิกแพกสุดเซ็กซี่..ที่ไหล่ก็มีผ้าขนหนูไว้ผมอีกผืน มือแกร่งยกมือขึ้นเช็ดผมตนเอง...โดยไม่สนสายตาที่กูมองเลย

               “….” ผมเผลอมองตาค้าง...อาจจะปากค้างด้วย และเหมือนพี่โจ๊กเกอร์จะเริ่มรู้ตัวแล้ว ว่ามีสายตาคู่นึงจ้องมองตนเองอยู่

               “….โรคจิตพี่โจ๊กเกอร์พูดหน้านิ่ง...เจ็บสุดคือพี่โจ๊กเกอร์ว่าผมเนี่ยแหล่ะ!! คนโรคจิตกว่ามาว่าผมว่าโรคจิตเนี่ยนะ ผมเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่รู้ว่าหันหนีเพื่อด่าหรือเขินกันแน่

               ที่นี่..ที่ไหนอ่ะพี่ผมถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

               โรงแรมยังคงตอบเหมือนเดิม

               พี่ อย่ากวนดิ

               “หึ ทำไม? อยากรู้ไปทำไม

               “เปล่า..ก็ผมแค่อยากรู้เฉยๆ จะได้รู้ไงผมเถียงเสียงอ่อย

               จะโทรไปบอกไอ้บราวนั่นหรือไงพี่โจ๊กเกอร์ตอบกลับสั่นเหมือนระงับความโกรธไว้ ผมกัดริมฝีปากแน่น ไม่น่าถามอะไรหาเรื่องเลยกู

               เปล่าครับ ช่างพี่บราวเถอะพี่

               “หึ เป็นแฟนกันอยู่ หรือแฟนเก่า?” พี่โจ๊กเกอร์เริ่มหันหน้ามามองหน้าผม คาดคั้นคำตอบได้กดดันที่สุด ผมสบตากับดวงตาแข็งกร้าวที่จ้องมองผมเสมือนจะเขมือบหัวใจผมไปทั้งดวง ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก

               ผมเองยังงงๆอยู่เลยว่าสรุปเลิกกันหรือยัง แต่ที่แน่ๆคือยังไม่มีใครบอกเลิก พี่บราวก็แค่เข้าใจไปว่าพี่โจ๊กเกอร์เอาผมไป...นั่นแหล่ะ แล้วก็ยึดผมไปอยู่กับตนเอง มันก็จริงอยู่ว่าเป็นแบบนั้น

               แต่ผมรักพี่เขานี่..

               ก็..ยังไม่มีใครบอกเลิกน...

               เคร้ง!!

               ผมสะดุ้งกับเสียงไม้แขวนเสื้อมานอนแอ้งแม้งที่พื้น พี่โจ๊กเกอร์หยิบเสื้อคลุมมาใส่ จากนั้นจึงค่อยๆเดินมาหาผมที่เตียง พร้อมกับคำถามเสียงเข้ม

               จะเลิกกับมันไหม?” ดวงตายังคงจ้องผมเขม็งราวกับผมไปฆ่าพ่อเขา

               ..ผมยังคิดไม่จบ พี่โจ๊กเกอร์ก็พูดต่อ

               เลิกกับมันซะมาเป็นประโยคคำสั่ง...ผมไม่ได้พยักหน้าหรือตอบตกลงไปเพราะกำลังงุนงงตามไม่ทันสมองช้าอยู่ แต่เหมือนเจ้าตัวจะคิดคนละอย่างกับผม มือแกร่งกำหมัดจนเห็นเส้นเลือดปูด ดวงตาที่สบผมแทบจะลุกโชนเป็นไฟแผดเผาทั้งโรงแรม

               ผมรีบพยักหน้ารัวๆอย่างกลัวตาย ตัวเริ่มเขยิบชิดกับขอบเตียงเมื่อไหร่ไม่รู้ พี่โจ๊กเกอร์ก็ก้าวขึ้นเตียงหาผมช้าๆ

               ผะ..ผมไปอาบน้ำนะผมตัดสินใจหนีไปอาบน้ำ แต่ในขณะที่ขาผมกำลังก้าวลงจากเตียง แขนอีกข้างก็ถูกมือแกร่งคว้าแล้วออกแรงดึงให้ลงไปหมอบกับเตียงอีกครั้งจนได้

               อ๊ะ!”

               “จะเลิกใช่ไหม!” คราวนี้พี่โจ๊กเกอร์กลับตะคอกผมแทน มือแกร่งสองข้างกดไหล่ผมไว้กับเตียง ผมสบตาพี่โจ๊กเกอร์หวังจะเห็นแววตาแห่งความโกรธแค้นเสียมากกว่าแววตานี้...แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดเหมือนจะร้องไห้เสียมากกว่า

               ใช่ไหม!!” เมื่อผมไม่ตอบ พี่โจ๊กเกอร์ก็ตะคอกเสียงดังกว่าเดิม แต่ทำไมตอนนี้..ผมกลับไม่กลัวเลยนะ

               ครับ..เลิกฮะผมตอบยิ้มๆ พี่โจ๊กเกอร์ผ่อนแรงที่ตรึงไหล่ผมไว้แน่น ร่างสูงลุกออกจากตัวผมแล้วเดินไปหาอะไรดื่มที่ตู้เย็น ผมลุกขึ้นเกาหัวงงๆแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

               อา..เพิ่งเคยเห็นพี่โจ๊กเกอร์ทำแววตาแบบนั้นก็ครั้งแรก..ขนาดตอนทำร้ายปังยังมีแววตาที่น่ารังเกียจเลยแท้ๆ

               ผมถอดเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าตู้กระจกใสที่มีฝักบัวแบบโชวเวอร์ เปิดน้ำอุ่นนิดๆแล้วยืนให้น้ำสาดตัวลงมา สมองก็พลางคิดเรื่องต่างๆไปด้วย และแน่นอนว่ามีแต่เรื่องพี่โจ๊กเกอร์ทั้งนั้น

               ท่าจะบ้าหนักแล้วเรา ฮ่ะๆ

               ขณะที่ผมกำลังถอดจิตไปยังโลกแห่งความคิด แต่สัมผัสอุ่นๆที่มาลูบเอวผมทำให้ผมต้องสะดุ้งหันหลังไปมองทันที

               พะ พะ พะ พี่! อื้อออพี๋โจ๊กเกอร์เข้ามายืนซ้อนหลังผมโดยที่ผมไม่รู้ตัว ซิกแพกแกร่งๆนั่นชนหลังผมนิดหน่อย ทำให้ผมใจเต้นไม่น้อย ใบหน้าหล่อกำลังซุกไซร้อยู่ที่ซอกคอผม ทำให้ผมหดคอหนี

               อืม..กูมีอารมณ์กูไม่รู้เลยมั้งพี่!! มึงมาขนาดนี้แล้ว!!

              ++++++++++++++++++++++++++ nc ++++++++++++++++++++++++++++++++++++


มึงเป็นของกู...อืมมม อ่า

ก็แค่นั้น...


+

+


รักทุกคนเช่นเดิม!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

236 ความคิดเห็น

  1. #230 EveWanwisa (@Yeolbaek) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:55
    ชอบเรื่องนี้มาก ไม่เข้าใจทำไมถึงไม่ค่อยมีคนเม้นเป็นเรื่องที่ดีมากเล้ย
    #230
    0
  2. #227 0857885186 (@0857885186) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:08

    โจ๊กเกอร์นางมาแรงอ่ะ
    #227
    0
  3. #15 ออนซ์ซัง (@Onz_Jarinya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 23:21
    โอ๊ยยยย ชอบอ่ะ ชอบที่โจ๊กเกอร์หวง งืออออออ มาต่อนะไรท์
    #15
    0
  4. #14 หมูหัน ฉึกๆ (@efon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 21:21
    เข้ามาขนาดนี้ละ 5555
    #14
    0
  5. #13 Sophita Sinpomart I'mso (@sopitass) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 20:55
    พี่ไม่ต้องบอกก็ได้นะว่ามีอารมณ์อ่ะ5555
    #13
    0
  6. #12 today (@tody_girl) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 19:05
    ฟังคนอื่นบ้างสิ โจ๊กเกอร์!!!
    #12
    0
  7. #11 Fah_parichat (@Fah_parichat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 16:34
    เฮียโจ๊กนี่แกอยู่ในโหมดใหน ซึนหรอ
    #11
    0
  8. #10 ออนซ์ซัง (@Onz_Jarinya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 13:16
    โอ๊ยยยย ชอบคร้าาาาา งืออออ ชอบโจ๊กเกอร์ (?) มีแนวร่วมมั้ยเนี่ยยย
    #10
    0