คู่หมั้น หัวใจ [Fic #MarkBam #bnior #jackjae ]

ตอนที่ 10 : EP.9 มีแต่คิดถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,091
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    13 มี.ค. 60






BAMBAM P.

          รู้แล้วว่าคิดถึงจนจวนเจียนจะขาดใจเป็นยังไง ไม่มีเสียง ไม่มีไออุ่น ไม่มีเสียงหัวใจที่ขับกล่อมให้นอน ผ่านมา 4 เดือนแล้ว 4 เดือนแห่งความทรมาน พอรู้ว่ารักก็ต้องจากมันคงเป็นผลกรรมที่ผมทำไว้กับลุงมาร์ค ทุกวันผมจะต้องพูดประโยคซ้ำๆ กลับมาได้ไหม โปรดกลับมาได้ไหมหมดหนทางแห่งการรับรู้ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาอยู่ไหน ผมจมอยู่กับความคิดที่อยากจะขอโทษที่ทำให้ผิดหวังในตัวผม หลังจากวันนั้นผมย้ายมาอยู่คอนโดกับวิว ผมเจ็บปวดที่ม๊ากับป๊าพี่มาร์คไม่ด่าหรือว่าผมสักคำที่ก่อเรื่องจนทำให้ลูกเขาเดินจากไป ไปในที่ที่ไม่สามารถติดต่อได้ ไม่รู้ถึงความเคลื่อนไหวใดๆเลย ส่วนคุณพ่อคุณแม่ของผมท่านก็บอกว่าผมทำถูกแล้วที่คิดจะรับผิดชอบ

            วิวจะไปแล้วเหรอ ให้เราไปเพื่อนหรือเปล่า

            “ไม่เป็นไรวิวไปได้ แบมไปติวหนังสือให้เพื่อนเถอะเพื่อนคงรอนานแล้วโรงพยาบาลอยู่ใกล้แค่นี้เอง

            “ครับ งั้นกลับมาจากโรงพยาบาลก็มานอนพักนะเราออกไปติวให้เพื่อนตอนสิบโมงเช้า คงเป็นช่วงเย็นๆกว่าจะกลับ

วิวส่งยิ้มให้ผมเหมือนเธอจะบอกว่าเข้าใจในสิ่งที่ผมพูดแล้ว ตั้งแต่วิวบอกผมว่าตั้งครรภ์ผมไม่เคยได้ไปห้องตรวจเวลาหมอนัดตรวจครรภ์เลยสักครั้ง วิวมักจะบอกผมว่า ให้ผมไปเรียน ให้ผมไปติวให้เพื่อนเถอะไม่ต้องห่วงเธอกับลูก ผมยอมทำตามที่เธอบอก เหมือนอยู่กันไปแบบให้รู้แค่ว่าผมเป็นพ่อของลูก ถ้านับอายุครรภ์แล้ววิวตั้งท้องได้ห้าเดือนครึ่ง หน้าท้องของเธอยังไม่นูนมากนัก เห็นคุณแม่บอกว่าท้องสาวจะไม่ค่อยโตมากวิวเลยไปเรียนตามปกติโดยใส่เสื้อคลุมปกปิดไว้ เรื่องคลอดคงไม่ใช่ปัญหาเพราะอีกไม่กี่สัปดาห์ก็ปิดภาคเรียนแล้ว

             “ไอ้แบมทางนี้

ผมเดินตามเสียงยูคยอมไปที่ต้นไม้ใหญ่ใต้ตึก ซึ่งเพื่อนๆก็นั่งรอกันอยู่แล้ว ผมกับไอ้ยูคผลัดกันติวให้เพื่อน ช่วงพักเบรกคือช่วงนั่งเหม่อลอยของผม

            ยังไม่ได้ข่าวลุงมาร์คของแกเหรอ

            ยังเลย เขาคงไม่คิดจะให้ฉันรับรู้อะไรเกี่ยวกับเขา

            เขาใจแข็งเหมือนกันนะที่ไม่ติดต่อมาเลย

            เขาเคยบอกว่าจะไปให้ไกล และไม่กลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก ฮึก ฮึๆๆ ฮือ ฉันกลัว ฮืออ กลัว ฉันกลัว ฮึก ตอนนี้แค่อยากเห็นหน้าเขา แค่เห็นจากที่ไกลๆก็ยังดี ฮืออ

            “เฮ้ยๆ ไม่ร้องไห้ดิวะ เดี๋ยวเพื่อนๆก็มาเห็นหรอกแกไม่อายแล้วเหรอ

            “ฮึก ฉะ ฉัน ห้ามไม่ มะ ไม่ได้ฮือออ

            “อย่าร้องๆ แกกำลังทำให้ฉันหนักใจนะเว้ย

            “ฉันนอนไม่หลับเลย ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายมันทนไม่ไหวแล้วหลับ ฮึก ไปเอง ฉะ ฉันก็ไม่หลับเลย

            “โธ่ไอ้แบมเอ๊ย หยุดร้องได้ไหมอยากระบายอะไรก็พูดออกมา

ผมพยายามกลั้นก้อนสะอื้นแล้วคุยกับเพื่อน สิ่งที่ผมอยากระบายให้ใครสักคนได้รับรู้

            “ฉันนอนไม่หลับจนต้องออกมากลางดึกทุกคืน

            “การมีวิวอยู่ไม่ช่วยให้ดีขึ้นเลยเหรอ

            “ไม่เลย เหมือนอยู่กันไปแค่คำว่ารับผิดชอบ หลังจากที่ฉันมีอะไรกับวิวตั้งแต่วันนั้นก็ไม่เคยแตะต้องวิวอีกเลย

             “ฉันแปลกใจว่าแกทำไมถึงพลาดมีอะไรกับวิวทั้งๆที่แกเซฟตัวเองมาตลอด

            “โดนยา

            “ฮะ! อะไรนะโดนยาหมายความว่าไง

            “โดนยาปลุกเซกส์

            “ไปทำอีท่าไหนถึงโดนยา ใครวางยาแก

            “วิวตะวัน

            “ฮะ! วิวเนี่ยนะ

            “อื่มใช่ แต่ฉันไม่รู้เหตุผลว่าเขาทำไปเพื่ออะไร

            “แล้วแกยอมเหรอ หรือแกเพิ่งรู้ทีหลังว่าโดนวางยาเลยปล่อยให้เลยตามเลยว่างั้น

            “รู้ตั้งแต่แรกแล้ว ตอนนั้นร่างกายฉันมันฟ้องว่าโดนยา วิวเองก็ทำตัวแปลกๆแต่พอเจอสัมผัสจากวิวเข้าฉันก็ปฏิเสธร่างกายตัวเองไม่ได้จนเผลอมีสัมพันกับวิว ความจริงที่ฉันหนีไม่พ้นคือฉันมีอะไรกับวิวโดยที่ไม่ได้ป้องกันใดๆ แต่ฉันคิดนะว่าจะใช้ข้ออ้างนี้เพื่อออกห่างจากวิว เพราะฉันโดนยาความคิดด้านเลว แว๊บแรกคือการสลัดทิ้งเพราะเธอกล้าวางยาฉัน ฉันถึงคิดจะสารภาพรักกับคู่หมั้นเพราะยังไงฉันก็หาข้ออ้างไปจากวิวได้ แต่ฉันไม่คิดถึงผลที่จะตามมา คือเด็กในท้องวิว หมดแล้วทางหนี ฉันเลยต้องรับกรรม

            “เคยอยากหาคำตอบไหมว่าทำไมวิวถึงวางยา

            “ไม่เคย เพราะหาไปตอนนี้มันก็ไม่มีผลอะไรแล้ว เพราะคนที่ฉันอยากให้อยู่เขาไม่อยู่แล้ว

            “แล้วเรื่องเด็กในท้องแกมั่นใจใช่ไหมว่าเขาเป็นลูกแก

            “ตอนแรกคิดว่าใช่ แต่หลังๆเหมือนฉันลังเล เพราะวิวไม่เคยให้ฉันไปห้องตรวจเลยซักครั้ง

            “แล้วแกจะเอายังไงต่อ จะอยู่กับความสงสัยเหรอ

            “เด็กคลอดเดี๋ยวก็รู้เอง สิ่งที่ฉันเชื่อตอนนี้คือวิวต้องมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้

            “จะทนทรมานใจไปจนวิวคลอดเลยเหรอ

            “ความทรมานของฉันไม่ได้อยู่ที่วิว แต่มันอยู่ที่ลุงมาร์คต่างหาก เวลาไม่มีเขาฉันก็มองทุกอย่างมืดบอดไปหมด ฉันเสียใจที่รู้ว่ารักเขาช้าไป เพราะเคยทะนงตัวว่ายังไงเขาก็ไม่ไป เขาต้องไม่ทิ้งฉัน เพราะเราผูกพันกันมาก แต่สุดท้ายมันไม่ใช่แค่ผูกพันเขารักฉันจนเจ็บ ฉันเข้าใจแล้วว่าเจ็บจนต้องหนีมันเป็นยังไง เพราะตอนนี้ฉันก็เจ็บจนต้องวิ่งไล่ตามเขา ความเจ็บมันไม่สามารถหยุดอยู่นิ่งๆได้ ไม่หนีก็ต้องวิ่งไล่ตาม

            “จะต้องวิ่งไล่ตามเขาไปอีกแค่ไหน

            “ตลอดชีวิต ฉันจะตามหาจนกว่าจะเจอ หรือไม่ก็จนกว่าเขาจะมาเจอฉันเอง

            “ทำไมก่อนหน้าแกต้องลังเลกับความรักวะไอ้แบม ทั้งๆที่จริงก็รักเขาขนาดนี้

            “เพราะไม่อยากดูแปลก เพราะไม่เคยรู้ว่ารักมันเป็นยังไง เพราะอยู่ใกล้ชิดเขามากเกินไป เพราะตื่นเต้นที่จะได้มีแฟนเป็นผู้หญิงที่ใครๆก็สนใจ เพราะต้องการข้อเปรียบเทียบ ว่าใช่รักหรือไม่รัก ถ้าฉันไม่ลองก็ไม่ได้คำตอบ เหตุผลเป็นพันๆข้อที่ฉันต้องการแย้งในตัวเอง แต่สุดท้ายคำตอบมีข้อเดียว คือ ฉันรักเขา ขาดไม่ได้ขาดไปเหมือนตายทั้งเป็น

            “ถ้าวันนึงเขากลับมาพร้อมกับคนอื่นล่ะ

            “ฉันคงจะสมน้ำหน้าตัวเอง แต่มันมีบางอย่างที่ทำให้ฉันรู้ว่าเขาจะไม่มีใครอีก

            “ทำไมมั่นใจขนาดนั้น

            “เพราะฉันเกิดมาเพื่อเป็นเจ้าหัวใจเขา ลักษณะพิเศษที่มีให้เฉพาะคู่ครองตอนแรกฉันไม่เชื่อ แต่พอรู้ตัวว่ารักเขา ฉันเจ็บมากจนเกินเยียวยาความเจ็บไม่เคยหายไปตั้งแต่เขาบอกว่าจะไปให้ไกลแล้วไม่กลับมาอีก ทุกวันนี้ประโยคนี้ทำให้ฉันผวาตื่นทุกครั้ง

 “มันมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ

ก็เพราะเรื่องแบบนี้แหละฉันถึงต้องหมั้นกับเขา ยังมีพวกพี่ชายฉันอีกนะที่มีคู่ครองแล้วแต่แค่ยังไม่ได้หมั้น”        

แปลกมากอ่ะ”  

อื่มแปลกสำหรับคนอื่น แต่คือเรื่องปกติของทายาทเฮอร์มาโฟรไดตัส

หมายถึงเทพที่มีสองเพศเหรอ

อืม เรียกง่ายๆว่าเทพกระเทย บรรพบุรุษฉันเอง

โคตรแปลกเลยว่ะ

แปลกใช่ไหมล่ะ ฉันถึงพยายามกลบเกลื่อนความแปลกนี้ไง เรื่องเหลือเชื่อที่ไปพูดให้ใครฟังเขาก็อาจจะหาว่าบ้า แต่ตอนนี้ฉันสำนึกผิดแล้ว เข้าใจแล้วว่าไม่ควรดูถูกบรรพบุรุษของตัวเอง ทั้งๆที่เป็นทายาทแห่งเทพแต่ฉันกับตีค่ามันต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ถึงได้รับการถูกลงโทษอยู่นี่ไงทรมานต่อไปจนกว่าเขาจะกลับมา”    

ถ้าแกเป็นแบบนี้สักวันแกได้ป่วยตายแน่”   

ไม่หรอก ฉันจะเปลี่ยนความเสียใจเป็นความพยายาม ฉันอยากสอบเข้ากรมทหารอยากเป็นนายแพทย์ทหารอย่างที่เคยบอกกับลุงมาร์คไว้ อะไรที่เคยบอกกับเขาไว้ฉันจะทำให้ได้

อื่ม ฉันจะเรียนเป็นเพื่อนแกทุกอย่างที่แกอยากเรียน

ไม่ทำตามความฝันของตัวเองหรือไง

ความฝันฉันก็อยากเป็นแบบแกนั่นแหละ อยากเป็นหมอและที่สำคัญหมอที่มีความสามารถทางด้านการปกครอง

งั้นก็ไปสอบด้วยกัน

ผมกับยูคยอมอยู่ติวให้เพื่อนจนเสร็จ กำลังจะกลับก็มีใครบางคนมาปรากฏตัว

            “พี่จองกุก!”

ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจ เขามาได้ไง พี่ชายผมจ้องหน้าไอ้ยูคนิ่งแถมเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ามันอีก

            “เขาคือคู่ครอง

ไอ้ยูคเหมือนถูกสาป ยืนนิ่งไม่กระดุกกระดิกเมื่อได้ยินคําประกาศสิทธิของพี่ชายผม

            “ไอ้ยูคเหรอครับ คู่ครองพี่

            “อืมใช่ ต่อไปนี้เพื่อนเราคงแย่หน่อยเพราะเขาจะเหมือนถูกสาป จมอยู่กับความรักและต้องรักได้แค่คนเดียว

             “แล้วพี่ล่ะครับ จะรักเพื่อนผมไหม

            “ตอนนี้ยังไม่อ่ะ ยังไม่ได้ทำความรู้จักกันเลย”          

            “มันชื่อยูคยอมครับ ไอ้ยูคนี่พี่ชายฉัน”        

            “ไอ้แบมฉันรู้แล้วเรื่องที่แกเล่า เขาคือเจ้าหัวใจ

ไอ้ยูคพูดกระซิบผมเหมือนเกรงๆพี่ชายผม พวกเรากลับมานั่งคุยกันที่โต๊ะใต้ร่มไม้ใหญ่ ไอ้ยูคเอาแต่มองพี่ชายผม สายตาแบบนี้มันเหมือนที่ลุงมาร์คใช้มองผมเลย สายตาคนที่เป็นทาสของหัวใจ

            “ทำไมพี่บินมาที่ไทยครับ

            “มาจัดการเรื่องแบม อาเบญบอกว่าแบบไม่ค่อยอยากพูดอยากคุยกับใครเลย อาเบญเป็นห่วงแต่ยังมาหาไม่ได้ พี่เลยบินมาหาแทน ส่วนพี่จินยองกับพี่ยองแจจะตามมาทีหลัง ช่วงนี้ไม่มีเรียนน่ะเลยชวนกันมาหาแบม”         

            “แล้วจะพักที่ไหนกันครับ ถ้ายังไม่มีที่พักไปพักที่คอนโดแบมกันไหม”  

            “ไม่เอา พี่เกรงใจภรรยาของแบม ส่วนพี่จินยองกับพี่ยองแจเห็นบอกว่าจะให้พี่เจบีจัดการที่พักให้

            “พี่ๆยอมญาติดี กับพี่เจบี และพี่แจ็คสันแล้วเหรอครับ

            “คงถึงเวลาแล้วแหละมั้ง พี่เจบีกับพี่แจ็คสันก็ตามพี่ๆเรามาสิบกว่าปีแล้ว

            “โห! สิบกว่าปีเลยเหรอครับ

อยู่ๆคนที่เอาแต่เงียบฟังมาตั้งแต่แรกอย่างไอ้ยูคก็อุทานเสียงหลง มันคงรู้สึกปวดใจคงตกอยู่ในห้วงความรักของพี่ชายผมซะแล้ว มันยังไม่หยุดมองหน้าพี่จองกุกเลย

            “ทำไม ถ้าเป็นนายจะตามขนาดนั้นไม่ไหวหรือไง

            “ปะ เปล่าครับผมแค่รู้ชะตากรรมของตัวเองเพิ่มก็แค่นั้นเอง ว่าต้องรอและทรมานไปอีกนาน”     

            “หึหึ ถ้าไม่นอกใจฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะทรมานนาย ฉันแตกต่างจากพี่ๆและแบมแบม เพราะฉันเจอกับนายช่วงอายุที่โตแล้ว แถมเกิดก่อนนายอีกถ้าไม่มีเรื่องให้ฉันต้องปวดหัวกับนายไม่นานที่ฉันจะหลงรักนาย”          

            “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงครับ เพราะผมไม่เคยรักใครมีแค่คุณคนแรกที่ผมรู้สึกว่าต้องรัก และรักมากๆ

ผมมองเพื่อนผมสลับกับพี่ชาย คนที่เป็นทาสหัวใจจะเหมือนกันหมดเลยเหรอพวกเขาคงทรมานน่าดูไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะรักหรือไม่รัก คำตอบของพวกเขาคือต้องรักเท่านั้น ผมทำอะไรลงไปผมทำให้คนที่รักทรมานมากเลย พี่มาร์คกลับมาให้น้องแบมรักบ้างได้ไหม     

            “ไอ้ยูค ที่โรงแรมพ่อแก…”

            “ถึงแกไม่ขอฉันก็ไม่ให้เขาไปพักที่ไหนหรอก ฉันหวงพี่ชายแกต้องพักโรงแรมพ่อฉัน”      

ยูคยอมหันมาตอบผมด้วยหน้าตาจริงจังที่สุดในชีวิตมัน ผมเคยเห็นเพื่อนควงผู้หญิงเป็นว่าเล่นก่อนหน้านี้แต่ไม่เห็นมันดูจริงจังกับอะไรหรือกับใคร ที่แท้มันเป็นคู่ครองของพี่ชายคนเล็กของผม       

            “ใครบอกว่าฉันจะไปพักที่โรงแรมพ่อนาย ฉันมีที่พักที่อยากจะไปอยู่แล้ว

            “ผมไม่ให้ไปได้ไหม ผมเป็นห่วงถ้าผมเป็นคู่ของคุณจริงเชื่อกันสักครั้งได้ไหม ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรแต่ผมรู้แค่ว่าเป็นห่วง อยากรู้จัก อยากดูแล

พี่ชายผมนิ่งมองหน้าที่เว้าวอนของเพื่อนผม ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆเหมือนตกลงว่าจะไปอยู่ที่โรงแรมพ่อของไอ้ยูค เขาคุยกันรู้เรื่องง่ายดีนะ คงเพราะพี่ผมโตพอเกินกว่าจะทำตัวงี่เง่าแบบผม เห็นเขาสองคนแล้วผมอิจฉา ต้องการอะไรเขาก็พูดกันออกไปตรงๆ ไม่เหมือนผมที่ปฏิเสธเสียงเรียกร้องในใจมาตลอด

            “เดี๋ยวแบมไปส่งพี่ที่โรงแรมพ่อไอ้ยูคนะครับ

             “พี่มีพี่เลี้ยงตามมาด้วย เขารออยู่ที่รถคงต้องจองสองห้อง

            “ไม่มีปัญหาครับ เพราะชั้นทั้งชั้นที่คุณพักมันจะว่างทั้งหมด

            “ทำไมต้องว่างทั้งหมด”   

            “ไม่อยากให้ใครรบกวน

            “ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก”       

            “ผมเป็นเด็ก ไม่คิดอะไรซับซ้อนครับหวงก็คือหวง

เล่นเอาพี่ชายผมหมดคำถามเลย มันจะหวงอะไรพี่ผมขนาดนั้นแต่ว่าไปก็น่ารักดี ผมรอคู่ของผมเหมือนกันรอเขากลับมาหวงผม รักผมอีกครั้ง  

            “มีอะไรโทรหาพี่นะ ถ้าพี่ๆมาถึงแล้วเราค่อยนัดเจอกันอีกที”  

            “ครับพี่จองกุก ขอบคุณที่มาในเวลาที่แบมกำลังมืดแปดด้านหาทางออกไม่เจอเลย”      

            “ค่อยๆคิด ค่อยๆหาทางยังไงเขาก็กลับมา เขาเป็นมากกว่าคู่หมั้นเป็นคนที่เราเลือกแล้วยังไงเขาก็ต้องกลับมา

ผมสวมกอดพี่ชายแน่น พี่ๆของผมอบอุ่นเสมอ การที่พวกเขากำลังมาที่นี่คงคิดจะหาทางช่วยผม ผมเป็นน้องเล็กที่อ่อนแอที่สุด ไม่เข้มแข็งเหมือนพี่ๆเลยสักนิด ผมต้องการคนดูแลและคนที่ต้องการให้ดูแลเขาหายไปจากชีวิตของผม ความหวังริบหรี่ที่จะได้พบเจอ ผมจะคอยมันถ้าได้เจอกันอีกผมจะบอกว่าผมรักเขา ลุงหมอมาร์คของน้องน้อย





JB P.

          การกุมความลับที่ไม่สามารถบอกใครได้คือความยากใจของผมกับไอ้แจ็ค ไม่มีใครอยากให้เพื่อนตัวเองไปอยู่ในดงสงคราม ที่พร้อมตายได้ทุกเมื่อแต่ทั้งผมทั้งไอ้แจ็คไม่มีใครห้ามไอ้มาร์คได้เลย โคตรยากใจที่ต้องโกหกทุกคนไม่เว้นพ่อกับแม่ของเพื่อน พวกท่านเข้าใจว่ามันไปเป็นหมออยู่ที่ไหนสักที่ในต่างประเทศ แต่ความเป็นจริงมันกำลังอยู่ในดงสงคราม

            Rrrr…… สายตรงจากใครบางคน ทำให้วันที่หงุดหงิดมีความหมาย

            ครับจินยอง

            “ผมกำลังจะไปไทยพี่ช่วยหาที่พักให้หน่อย

             “พักที่บ้านพี่ได้ไหม

            “ไม่ได้

            “ครับๆไม่ได้ก็ไม่ได้ แค่จะมาพี่ก็ดีใจแล้ว

            “ผมกับน้องชายจะไปถึงที่ไทย พรุ่งนี้มารับด้วย

            “รับทราบครับ เดี๋ยวพี่กับไอ้แจ็คไปรับ

            “พี่ไม่ติดเรียนใช่ไหม

            “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงครับ พวกพี่เหลือแค่ทำเรื่องต่อปริญญาเอก

            “จะเรียนกันแบบไม่หยุดพักเลยหรือไงครับ

            “ไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวแพ้ไอ้มาร์ครายนั้นปริญญาโท 2 ใบ และปริญญาเอกอีกหนึ่งใบ ภายในอายุ 24 ปี

             “ระวังเป็นบ้านะครับ เรียนมากไป

            “ก็ไม่ใช่อัจฉริยะเหมือนจินยองกับน้องๆหนิครับ เลยต้องขยันหน่อยเดี๋ยวไม่สมศักดิ์ศรีกับว่าที่ภรรยา

            “เอาเถอะอย่าบ้าก่อนแล้วกัน จินยองไม่แต่งงานกับคนบ้าแน่นอน

            “ครับคุณแฟน

            “เรียนอย่างเดียวนะห้ามติดหญิง พรุ่งนี้เจอกันครับ

ผมเอาแต่ยิ้มกับโทรศัพท์ กำลังเห่อแฟนจินยองเพิ่งตกลงคบกับผม ยองแจก็เช่นกันกว่าจะตกลงคบกับไอ้แจ็คได้ก็เล่นเกือบตายกันไปข้างนึง  ขนาดโทรหากันเช้าเย็นจินยองกับยองแจก็ไม่ยอมใจอ่อนสักที กว่าจะได้เป็นแฟนรู้เลยว่าชีวิตนี้ทิ้งไม่ได้เพราะกว่าจะได้มาเกือบไม่รอด ผมกับไอ้แจ็คมารอรับแฟนแต่เช้า จินยองกับยองแจมาถึงช่วง 10:00 . ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ จีบกันโดยผ่านเสียง วันนี้จะได้พบหน้าแล้ว ตัวจริงๆที่ไม่ใช่แค่รูปถ่ายตื่นเต้นครับ

            ไอ้บีๆ ทางนั้นมาแล้วๆ

            โคตรน่ารักเลยว่ะ

            เออดิ มีแต่คนมอง

            จินยองทางนี้ครับ

พอมายืนระยะประชิดผมกับไอ้แจ็คแทบจะลืมหายใจ ยืนนิ่งก้าวไม่ออกเจอรอยยิ้มหวานๆเข้าไป

            สวัสดีครับ

            สะ สวัสดีครับ เหนื่อยไหมรีบกลับที่พักกันดีกว่าเน๊าะ

            “ครับ ไปยองแจ

            “ส่งกระเป๋ามาครับ เดี๋ยวพี่กับไอ้แจ็คจัดการให้

            “ยองแจอยากทานอะไรไหมครับเดี๋ยวพี่พาไปซื้อ

            “จะเลี้ยงเหรอ เขากินจุนะ

            “สบายมากครับ

เราแวะทานอาหารก่อนกลับเข้าที่พัก ผมให้จินยองกับยองแจมาพักที่คอนโดตัวเองที่นี่ผมไม่ค่อยมาพักแต่ก็มีคนมาดูแลตลอด

            ยองแจอยากไปเดินเล่นข้างล่างไหมพี่จะพาไป

            ได้เหรอไปครับ พี่จินยอง แจไปกับพี่แจ็คนะ

            อืม แต่ห้ามไปนานนะ

            ครับ

ตอนนี้มีแค่ผมกับจินยองที่นั่งอยู่ในห้อง ทำตัวไม่ถูกเลยแฮะเผลอนั่งมองหน้าหวานๆอยู่บ่อยๆ น้องดูเรียบร้อยมาก จนผมวางตัวไม่ถูก

            จะมองหน้าจินยองอีกนานไหมครับ

            ก็พี่ทำตัวไม่ถูก

            คุยกันทุกวัน ไม่ชินเลยเหรอ

            ก็เราคุยกันผ่านโทรศัพท์ ไม่ได้มาเห็นหน้าแบบนี้

            แล้วต้องให้จินยองทำยังไงดีครับ พี่ถึงจะทำตัวถูก

            ขอกอดได้ไหม

ใจผมเต้นรัวๆ ผมไม่ได้คิดไม่ดีกับน้องนะแต่แค่มันรู้สึกคิดถึง อยากกอดเขาไว้แน่นๆเหมือนรอคอยมาตลอด อยากเจออยากพูดคุย รักจนอยากสัมผัส

            แค่กอดนะ

            ได้เหรอครับ

            อือ

ผมโอบกอดน้องเข้าไว้เต็มแรง นุ่มนิ่มจังเลยกลิ่นตัวหอมมากๆ ว่าที่ภรรยาผมน่ารักที่สุดเลย ผมกอดน้องไม่ปล่อย คิดถึงมากๆ

            แน่นไป จินยองหายใจไม่ออก

            เราแต่งงานกันดีไหมครับ พี่ไม่อยากรอแล้วอยากให้คุณแม่ไปขอจะแย่แล้ว

            ขอจัดการเรื่องของน้องชายคนเล็กของจินยองก่อน

            แบมแบมเหรอครับ

            ใช่เลย ที่จินยองกับยองแจ และจองกุกมาที่นี่เพราะเป็นห่วงแบมแบมครับ

            จองกุกมาด้วยเหรอครับ แล้วน้องพักที่ไหน

            น้องได้ที่พักแล้ว เป็นโรงแรมของคู่ครองเขา น้องเพิ่งโทรบอกจินยองเมื่อวานเขามาที่ไทยตั้งแต่เมื่อวาน จินยองกับยองแจเพิ่งว่างเลยมาช้าหน่อย

            จองกุกเจอคู่ของเขาแล้วเหรอ

            ใช่ครับ เพื่อนแบมแบม

            มีคนร่วมชะตากรรมกับพวกพี่แล้วสินะ

            จริงๆพวกเราสงสารพวกพี่นะครับ ที่ไม่มีสิทธิ์เลือกเลยเหมือนถูกบังคับให้รักอย่างเดียวเลย

            แต่ก็สุขใจดีนะครับ พี่กับไอ้แจ็คยังโชคดีที่ไม่ต้องเจ็บหนักเพราะรัก

            พี่มาร์คคงเจ็บหนักเลยนะครับ ถ้ามีโอกาสติดต่อเขาได้ฝากบอกว่าจินยองขอโทษแทนน้องชายด้วย น้องแบมยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องพวกนี้ แล้วอีกอย่างเขาถูกประคบประหงมมาตั้งแต่เล็ก เด็กน้อยเลยไม่เข้าใจโลกแห่งมารยา และที่สำคัญความใกล้ชิดเกินไปจะมองไม่เห็นความต่างใดๆเขาเลยต้องพยายามหาความต่างเพื่อให้แน่ใจว่าใช่สิ่งที่เขาต้องการ

            พี่ว่าไอ้มาร์คมันเข้าใจ และรู้นิสัยแบมแบมดีครับแต่บางครั้งก็ทนกับความเจ็บไม่ได้ ให้เวลามันหน่อยมันคงไปไหนไม่รอดหรอกมันรักแบมแบมที่สุดในชีวิต หวงก็ที่หนึ่ง และไอ้เพราะความหวงมากของมันนี่แหละ เลยเหมือนกับถูกฆ่าทั้งเป็นถ้ามันดีขึ้นคงกลับมา

            หวังว่าเขาจะดีขึ้นเร็วๆนะครับ จินยองกลัวแบมแบมจะเสียใจจนป่วยไปเสียก่อน

เราสองคนคุยกันอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ น้องทำท่าจะหลับผมเลยให้เขานอนหนุนตัก คนตัวเล็กหลับเร็วมากเขาคงเพลีย ผมเลยลูบผมเขาเล่น นุ่มนิ่มไปหมดน่าจับฟัดเลยฉวยโอกาสจูบลงที่หน้าผากสวยไปหลายที คงทำได้แค่ตอนหลับนี่แหละ เลยจัดให้คุ้มเลยจูบนิ่งนานที่หน้าผากอีกครั้ง  หลับนานๆเลยนะครับพี่อยากนั่งมองหน้า

 

JACKSON P.

          การเดินกุมมือใครสักคนมันคือเรื่องดี แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แค่ดี มันดีมากๆเลยเพราะเราได้เดินกุมมือคนที่รักและโหยหามาตลอด ตอนเด็กว่าน่ารักแล้วพอโตขึ้นเหมือนจะทำให้ผมละลาย

            อร่อยไหมครับ

            เขาเรียกขนมอะไรครับ

            ขนมสายไหมครับ

            สีมันสวยจังเลย หวานๆด้วยเขาเอามันกลับบ้านด้วยได้ไหม อยากซื้ออีก

            ถ้าแจชอบพี่จะซื้อส่งไปให้อีกครับ

            จริงนะ เขาจะเอาไปฝากเพื่อนๆด้วย

 “จริงครับ

ยองแจฉีกยิ้มกว้างส่งมาให้ผม ถ้าจะยิ้มหวานขนาดนี้ผมจะซื้อให้เยอะๆเลย เอาให้อ้วนจะได้ไม่มีใครมาจีบ

            อยากทานอะไรอีกไหมครับ

            ไม่เอาอ่ะ เขาอิ่มแล้ว

            งั้นก็เดินเล่นกันดีกว่า ไม่เหนื่อยใช่ไหมถ้าเหนื่อยพี่จะพากลับห้อง

            ไม่เหนื่อยครับ พี่แจ็คสันตรงนั้นมีชิงช้าครับไปนั่งกัน

ดูคนซนจะตื่นเต้นน่าดู ช่างสังเกตชอบถามโน่นถามนี่ชอบเที่ยวเดินไม่หยุด ไม่มีทีท่าจะเพลียสักนิดผมเดินตามการชักจูงของมือนุ่มนิ่ม การมีแฟนอยู่ใกล้ๆมันดีแบบนี้นี่เอง แล้วถ้าเขากลับผมจะว้าเหว่แค่ไหน

            เดี๋ยวยองแจ! ข้างหน้ามีเศษแก้ว

ผมรีบดึงคนรักเข้ามาหาตัว เศษแก้วแตกเหมือนจะเป็นเศษขวดประเภทแอลกอฮอล์ ใจผมหายหัวใจเต้นแรงไปหมด ถ้าเขาเหยียบเข้าล่ะผมคงรู้สึกแย่

            เขาไม่เป็นอะไร แต่พี่!”

เป็นผมที่เหยียบเศษแก้วเข้าเต็มๆ แถวนี้ถ้ามองดีๆมีแต่เศษแก้วผมก็ดันใส่แค่รองเท้าลำลองบางๆ เอาแต่คิดว่าแค่เดินเล่นรองเท้าแบบนี้น่าจะสบายสุด แต่มันไม่ช่วยกันเศษแก้วเลย

            พี่ไม่เป็นไรครับ แค่นิดเดียว

            ไม่นิดนะเลือดออกเยอะเลย

น้องหน้าเสียเอาแต่มองที่เท้าผม เลือดเจ้ากรรมก็ไหลไม่หยุด บ้าเอ๊ย! ไม่ใช่ที่แผลหรอกที่เจ็บ แต่สายตาแบบนั้นของยองแจต่างหากที่ทำผมโคตรเจ็บเลย น้องพยุงผมมานั่งที่ใต้ต้นไม้แทน

            เจ็บมากไหม แจจะทำยังไงดี

            ไม่มากหรอกครับ

            เดี๋ยวเขาโทรบอกพี่จินยองก่อน พี่เจบีจะได้มารับ

            ไม่ต้องหรอกครับ

            ไม่ได้! แจเป็นห่วง

แจงั้นเหรอ แทนตัวเองว่าแจ เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าให้ทำงานได้ดีจริง

            “ยิ้มอะไรเล่า!”

            “แจครับ น้องแจ

            “ฮะอะไรนะ

            “แทนตัวเองด้วยชื่อได้ไหม

            “ดะ ได้ถ้าพี่ชอบให้เรียกแบบนั้น

ผมดึงคนตรงหน้าเข้ามากอด แค่อยากกอดแน่นๆ โชคดีที่น้องยอมอยู่นิ่งๆให้กอด

            เลือดจะไหลหมดตัวไหม เอาแต่กอดแบบนี้

            ช่างมันครับ

            ไม่ได้ปล่อยก่อน!”

ผมต้องยอมปล่อยออกอย่างเสียดาย ยังไม่หายคิดถึงเลย คนดีของพี่ก็ไม่ยอมให้กอดต่อ

            กลับกันเถอะ

            เดินไหวหรือไง

            ไหวครับ

            งั้นก็….”

            จะทำอะไรครับ!”

ผมตกใจที่มือนุ่มนิ่งของคนรักกำลังจะฉีกเสื้อยืดตัวสวยของตัวเอง

            ห้ามเลือดไง

            ไม่ต้องหรอกครับเดี๋ยวก็ถึงคอนโดเรามาไม่ไกล

            พี่อย่าดื้อได้ไหม!”

เฮ้อ เอาแล้วไงโดนดุซะงั้น สายตาของคนที่ดุผมดูกังวลไปหมด ผมเลยต้องปล่อยให้น้องทำในสิ่งที่เขาอยากทำ ยองแจน่ารักเขาแสดงความห่วงใย และดูแลผมตลอดการเดินกลับคอนโด พยุงคนตัวหนักอย่างผมกลับอย่างทุลักทุเล พอกลับมาถึงห้องก็เห็นเพื่อนกับแฟนเพื่อนหลับอยู่ ผมกับยองแจเลยเดินเข้ามาอีกห้องอย่างเงียบๆ ห้องนี้มีกล่องประถมพยาบาล

            ทนแสบหน่อยนะครับ

ก้มหน้าก้มตาทำแผลให้ผม เก่งไม่เบาแฟนใครนะภูมิใจจัง คุ้มนะที่เจ็บได้เห็นคนรักเป็นห่วงขนาดนี้

            อ่ะเสร็จแล้ว

            พี่ง่วงขอนอนกอดหน่อยได้ไหม สงสัยเลือดออกเยอะเลยเพลียๆครับ

ข้ออ้างนี้น่าจะใช้ได้นะ ผมลุ้นคำตอบของน้องจัง

            แค่กอดนะห้ามทำอย่างอื่น

            เจ็บอยู่ ไม่มีอารมณ์ทำอะไรแฟนตอนนี้หรอกครับ ถ้าหายเจ็บก็ไม่แน่

            คนบ้า

ผมดึงน้องให้ล้มตัวลงนอนในอ้อมกอด หลับกันจนถึงช่วงเย็น ไอ้บีออกไปหาอาหารมาทานด้วยกัน ทานอาหารเสร็จก็ถึงเวลากลับแล้วสิ ไม่อยากกลับเลยทั้งผมทั้งไอ้บีนั่นแหละ แต่ทำไงได้ถ้าคิดจะให้เกียรติคนรักก็ต้องกลับ

 

 

 

รุ่งเช้าของวันใหม่

          BAMBAM P.

เช้าวันนี้รู้สึกสบายใจที่สุด ผมกำลังจะไปพบกับพี่ชายสุดที่รัก น้อยครั้งที่จะได้พบหน้ากัน ผมรีบแต่งตัวและจะออกจากบ้านให้เร็วที่สุด อยากเจออยากเจอพี่ๆอยากให้เขาช่วยหาทางให้ลุงมาร์คกลับมาสักที ความหวังผมจะมีบ้างไหมที่จะได้เจอคนที่รัก ขอโอกาสสักครั้งก็ยังดี

            แบมจะรีบไปไหน ทานข้าวก่อนไหม

            ไปหาพี่ชายครับ พี่ๆเรามา

            ไปนานไหม อย่ากลับค่ำนะวิวเป็นห่วง

            ไม่ค่ำครับ

ผมเดินเข้าไปลูบท้องนูนๆ ของคนที่ได้ชื่อว่าภรรยาทางพฤตินัย วิวไม่ได้เรียกร้องให้ผมรีบแต่งงานกับเธอ ทั้งผมและวิวตั้งใจว่าจะแต่งหลังวิวคลอด ถ้าใช่ลูกน้อยของผมก็ไม่มีทางเลี่ยงอีกแล้ว ผมลูบท้องนูนๆก่อนจะบอกลาทารกในครรภ์

            คุณพ่อไปก่อนนะครับ

วิวส่งยิ้มให้ผม แต่ในแววตาดูเศร้าวูบนึงก่อนจะเปลี่ยนมาสดใสเหมือนเดิม ผมรู้ว่าวิวทุกข์ใจที่ผมไม่เคยคิดแตะต้องเธออีกเลย เคยมีคำถามที่ทำให้ผมรู้สึกผิด วิวถามว่าผมรังเกียจเขาเหรอ ผมตอบไปว่าไม่ใช่ก็มันไม่มีอะไรที่ผมต้องรังเกียจเธอ เธออุ้มท้องลูกอยู่ผมจะรังเกียจเธอได้ยังไง ไม่รู้วิวไปเอาเรื่องแบบนี้มาคิดได้ไง เธอไม่ได้ทำผิดอะไรมากมายผมจะรังเกียจไปเพื่ออะไร นอกจากวิวจะทำเรื่องอะไรไว้จนกลัวผมจะรังเกียจ ผมคิดเรื่องนี้ตลอดการเดินทางมาหาพี่ๆ

            แบมแบมทางนี้

            พี่จินยอง พี่ยองแจ พี่จองกุก สวัสดีครับ ขอแบมกอดหน่อย

ผมวิ่งเข้าใส่พี่ๆ ที่พึ่งทางใจของผม น้ำตาผมเริ่มไหลความทุกข์ใจ ความน้อยใจ ความเสียใจ ความคิดถึงมันประดังประเดเข้ามาจนจุกอก

            ทำไมคนเก่งของพี่จินยองร้องไห้ล่ะ อย่าร้องเลยนะ

            แบมอย่าร้องสิ พี่กับจองกุกจะร้องตามอยู่แล้ว

            ขะ ขอโทษ ฮึก ขอโทษครับ บะ แบม ฮึก ฮืออๆๆๆ เจ็บมากๆ มากเลย

            โอ๋ๆไม่ร้องนะ ไม่ร้องๆ

พี่ๆกอดผมไว้แน่น ผมร้องไห้อยู่นานมันห้ามไม่ได้ พอเห็นหน้าพี่ๆเหมือนมันอยากจะฟ้อง อยากจะอ้อนอยากให้เขาปลอบ ผมอึดอัด อยู่กับวิวผมแสดงด้านนี้ไม่ได้เลย ผมต้องทำตัวแข็งแกร่งกว่าเขา ผมไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้เขากังวล มันไม่เป็นผลดีกับลูกเลย

            แบมแบม

            ครับพี่จินยอง

            ไหวไหมเรา กลับไปหาคุณแม่บ้างดีไหมพาภรรยาเราไปด้วย อยู่แบบนี้พวกพี่เป็นห่วง

            แบมไม่อยากเอาความทุกข์ไปลงที่คุณพ่อกับคุณแม่ครับ

            การมีเจ้าตัวเล็ก ไม่ช่วยให้แบมรู้สึกดีเลยเหรอ

            ไม่เลยครับพี่ยองแจ

            แบมรู้ไหมว่าแบมโชคดีมากเลยนะที่สามารถให้กำเนิดทารกได้โดยการมีภรรยา พวกพี่ไม่สามารถมีลูกกับผู้หญิงได้ เพราะจำนวนตัวอสุจิน้อยกว่าปกติ  รูปร่างตัวอสุจิผิดปกติ

            หมายความว่าไงครับพี่จองกุก

ผมตกใจกับเรื่องใหม่ที่ได้รับรู้ มันหมายความว่าไงที่ผมสามารถมีลูกได้คนเดียว ทำไมผมสามารถทำให้ผู้หญิงท้องได้แค่คนเดียวในสี่พี่น้อง

            ก่อนหน้านี้พวกพี่ไปตรวจมา เพราะข่าวของแบมเรื่องมีลูกพวกพี่เลยอยากรู้ว่าจะสามารถมีลูกกับผู้หญิงได้บ้างไหม และผลตรวจออกมาว่าพี่สามคนจำนวนตัวอสุจิน้อยกว่าปกติ  รูปร่างตัวอสุจิผิดปกติ หรือเรียกง่ายๆว่าเป็นหมัน แต่กลับมีฮอร์โมนเพศหญิงสูงลิบลิ่ว

ผมช็อกกับคำพูดของพี่จองกุก นั่งมองหน้าพี่ๆทุกคนสลับกัน สีหน้าพี่ๆไม่ได้ล้อเล่นมันดูจริงจัง ผมคนเดียวเหรอที่ไม่เป็นหมันในชาย

            ใช้เวลานานไหมครับ ถ้าจะตรวจ

            ช้าหรือเร็วขึ้นอยู่กับเวลาที่แบมใช้ในห้องเก็บน้ำเชื้อ ถ้าน้ำเชื้อออกมาเร็วก็รอฟังผลประมาณสองชั่วโมง

            พี่ๆไปเพื่อนแบมได้ไหม แบมอยากตรวจ

สุดท้ายผมก็มานั่งกดดันตัวเองอยู่ในห้องเก็บน้ำเชื้อ ผมไม่ประสากับเรื่องอย่างว่านักดูหนังติดเรทไปสองเรื่องยังไม่ยอมเสร็จ ทรมานชิป! ผมตัดสินใจนึกถึงคนที่รัก เรื่องน่าอายที่สุดในชีวิตแต่พอนึกถึงมันกับทำให้ผมได้น้ำอสุจิ ผมคิดถึงเขาจนบ้าไปแล้วแน่ๆแค่อยากสัมผัสอยากกอดอยากจูบเพียงแค่นึกมันทำให้ผมไวต่อความรู้สึกขนาดนี้เลยเหรอ เพราะรักมากเลยใช่ไหม ผมร้องไห้อีกแล้วน้ำตามันไหลไม่หยุด ผมร้องไห้อยู่พักใหญ่ก่อนเดินออกมาจากห้อง

            เป็นไงสำเร็จไหมแบม

            ครับพี่ยองแจ

            ยองแจกับจองกุกพาน้องไปนั่งก่อนนะ เดี๋ยวพี่โทรไปหาพี่เจบีมาพาพวกเราไปทานข้าวก่อน

เราออกไปทานข้าว พี่ๆดูมีความสุขกับแฟนมากเลย ไม่เว้นแม้แต่ไอ้ยูคที่ขอตามมาด้วยผมอิจฉาจังเลย เก้าอี้ตรงข้ามกับผมมันว่าง ผมนั่งก้มหน้าทานข้าว น้ำตาใสๆมันมาจากไหนไม่รู้ ผมกำลังนั่งกินข้าวทั้งน้ำตามันทรมานมากเลย ผมเอาแต่คิดถึงลุงหมอ

            แบมแบม ร้องไห้อีกแล้ว

พี่ยองแจที่นั่งอยู่ข้างๆผมดึงผมเข้าไปกอด ทั้งโต๊ะกำลังหน้าเสียและทานอาหารไม่อร่อยเพราะผม ก็มันคิดถึง น้อยใจเขาไม่คิดถึงผมบ้างหรือไง ทำไมไม่ส่งข่าวมาบ้างเขาอยู่ที่ไหนนะ ผมคิดถึงเขาจะตายอยู่แล้ว

            ฮึกๆๆ ฮือออ แบมคิดถึง คิดถึงลุงมาร์คจังเลย ฮืออ

            แบมอย่าร้องเลยนะ ถ้าพี่กับไอ้บีติดต่อไอ้มาร์คได้จะบอกมันว่าแบมเสียใจมากแล้ว

            ฮึก คะ ครับ

            ไอ้แบมแกกินข้าวหน่อยนะ แกผอมมากเลย

            อืม

ทุกคนทานข้าวไปแบบเงียบๆ ผมทำให้พวกเขาอึดอัด พวกเรากลับมาฟังผลตรวจอีกครั้ง ผมอยู่ในห้องตรวจกับพวกพี่ๆ ส่วนพี่แจ็คสัน พี่เจบี และไอ้ยูคอยู่ด้านนอก

            มะ มะหมอ ว่าอะไรนะครับ!”

            หมอต้องแสดงความเสียใจด้วยนะครับ ผลมันออกมาในทางที่ไม่ดีนักจำนวนตัวอสุจิน้อยกว่าปกติ  ครับ ผลออกมาว่าเป็นหมัน แต่คุณมีออร์โมนเพศหญิงเท่ากับผู้หญิงปกติเลย เป็นเรื่องหน้าแปลกมากๆ

เราอยู่พูดคุยกับคุณหมออยู่พักใหญ่ ผมเข่าอ่อนสับสนไปหมดผมเป็นหมันในชาย แต่มีความสามารถตั้งครรภ์เทียบเท่ากับหญิง ผมมันโง่! ที่ไม่รู้อะไรเลยตอนนี้ผมต้องการเหตุผลจากวิวตะวันว่าเธอโกหกผมเพื่ออะไร วางยาผมเพื่ออะไร นี่ใช่ไหมสิ่งที่เธอกลัวผมจะรังเกียจเธอ

            แบมมีเรื่องให้พวกพี่ช่วยอีกหน่อยได้ไหมครับ

            เรื่องอะไรเหรอ

            แบมอยากให้ช่วยตรวจประวัติการฝาก และตรวจครรภ์ของวิวตะวัน และอีกเรื่องที่อยากขอ ขอให้เรื่องนี้เป็นความลับระหว่างเราสี่คนพี่น้องนะครับ แบมไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าแบมไม่ได้ทำวิวท้อง

ผมอยากหาคำตอบผมอยากจัดการเรื่องนี้ ผมอยากรู้ความจริง ผมเชื่อว่าวิวตะวันต้องมีเหตุผล และผมกลัวเหลือเกิดว่าสาเหตุของเรื่องนี้มันคือผม!

             “ได้สิ พี่อาจจะต้องติดต่อรุ่นพี่ที่เป็นแพทย์ให้ช่วย

            “ขอบคุณครับพี่จินยอง

เรานั่งรอกันได้ไม่นานก็ได้ประวัติของวิวทั้งหมด ผมยืนไม่อยู่ยิ่งกว่าเก่าสิ่งนี้ทำให้วิวไม่ยอมให้ผมตามมาที่ห้องตรวจเลยสักครั้ง วิวตั้งครรถ์ได้ 7 เดือนเศษ ไม่ใช่ 5 เดือนครึ่ง อย่างที่ผมเข้าใจ 100% แล้วที่ไม่ใช่ลูกผมแน่ๆทุกอย่างมันครบไปหมด เราสี่คนพี่น้องออกมาหาคนอื่นๆที่รออยู่ที่ด้านนอก ผมขอตัวกลับคอนโดเลยผมมีเรื่องต้องคุยกับวิว

            แบมมีอะไรโทรหาพวกพี่นะ

            ครับไม่ต้องห่วงแบมนะ

ผมเดินเหมือนคนหมดแรงเข้ามาที่ห้อง วิวกำลังทำอาหารให้ผมทานเขาดูแลคนที่ได้ชื่อว่าสามีอย่างผม ดีมาตลอด ดีจนบางครั้งผมสงสารที่ไม่เคยให้ความรักกับเขาเลย

             “วิว ทำอาหารใกล้เสร็จหรือยัง

            อ้าวกลับมาแล้วเหรอ ใกล้จะเสร็จแล้ว เอ่อแบมวันนี้ลูกดิ้นแรงมากเลยนะ

ร้อยยิ้มเต็มดวงหน้าของวิวตะวันที่ส่งมาให้ผม มันยิ่งบาดลึกให้เป็นแผลข้างในหัวใจ ผมเจ็บปวดมาหลายเดือน แต่ตอนนี้มันเจ็บเหมือนจะตายผลจากการถูกหลอก ทำให้ผมสูญเสียทุกอย่าง ผมมานั่งเงียบๆอยู่ที่โซฟารอวิวทำอาหารเสร็จ

            แบมมาทานข้าวกัน วิวทำของโปรดให้แบมด้วยนะ

            วิว แบมอยากได้คำตอบเรื่องนี้ วิวช่วยตอบแบบหน่อยจะได้ไหม ตอนนี้เหมือนแบมตายทั้งเป็น

วิวก้าวเข้ามาหยิบซองเอกสารไปจากผม สายตาสวยตอนนี้กำลังคลอหน่วยเมื่ออ่านผลตรวจทั้งหมด

            บะ แบม!”

            ตอบเรามาว่ามันเกิดอะไรขึ้น บอกแบมมาว่าโกหกทำไม!”

            ฮึก แบม! ละลูก ลูกแบม ฮึก ฮือๆๆ ลูกแบม

            ไม่ใช่! เขาไม่ใช่ลูกแบม วิว!”

ผมฟิวส์ขาดด้วยความโมโห วิวล้มลงไปนั่งที่โซฟาตัวตรงข้ามกับผม

            ฮือๆ เขาเป็นลูกแบม ฮือๆต้องลูกแบมสิ เขาเป็นลูกเรานะแบมนะ ฮึก

            ไม่ใช่วิว เขาไม่ใช่! วิวตั้งท้องได้ 7 เดือน ไม่ใช่ 5 เดือน และที่สำคัญแบมเป็นหมัน! ได้ยินไหมวิว! แบมไม่สามารถทำให้วิวตั้งท้องได้ ได้ยินไหม! ฮึก!”

ผมเริ่มร้องไห้แข่งกับวิว ร้องจนเหนื่อยผมพยายามควบคุมอารมณ์และคุยกับวิวอย่างอ่อนโยน ผมต้องการเหตุผล ว่ามันเป็นยังไง ถ้าผมไม่ฟังใครเลยผมก็จะตัดสินใจพลาดอีก เหมือนเรื่องของลุงมาร์คที่ผมไม่ชัดเจนอะไรสักอย่างเดียว

            วิว บอกแบมได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นถึงต้องมาทำแบบนี้กับแบม และพ่อของเด็กเป็นใครเขาควรรับรู้มันนะ ลูกควรมีพ่อที่แท้จริง

            “ลูกวิวเกิดจากการถูกข่มขืน! ฮือออ

ผมนิ่งค้าง ขนลุกไปทั้งตัว ความเสียใจที่ได้ยิน เรื่องเลวร้ายที่เกิดกับผู้หญิงที่รักและเอาใจใส่ผมตลอด รอยยิ้มแสนดี มันปนไปด้วยความเศร้าตลอดที่เราอยู่ด้วยกันมาคือเรื่องนี้เองเหรอ วิวตะวันเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้เหรอ

            วะ วิว…”

            วิวรักแบมจริงๆนะ ฮึก แต่วิวก็ไม่กล้าฆ่าลูก วิวกลัวแบมจะรังเกียจและไม่รักลูกวิว ฮึก วันนั้นที่วิวหายไปอยู่ช่วงนึงวิวไม่กล้ามาเจอแบม เพราะวิวถูกว่างยาจนต้องมีอะไรกับคนอื่น ลูก ฮืออ ลูกมีพ่อแท้ๆเป็นไอ้เลวนั่น

             “วิวถูกว่ายา ใครทำเรื่องแบบนี้กับวิว

            พี่ไอรีน เธอบอกว่าจะพาวิวไปซื้อของโปรดให้แบม วิวอยากให้แบมทานของที่ชอบ อยากเอาใจแบม เลยตามเธอไป เธอรวมหัวกับพี่ชายวางยาวิว วิวเลยนอนกับพี่ชายของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ แบมอย่าเกลียดวิวนะ ฮึก ฮือๆ

            ไอรีนเหรอ

            ใช่ ไอรีน เธอกำจัดผู้หญิงทุกคนที่เข้ามายุ่งกับแบม วิวทนไม่ไหวที่รู้ว่าเธอทำแบบนี้กับผู้หญิงมาหลายคน วิวเลยแอบปล่อยข่าวเรื่องที่เธอเรียนไม่จบ เธอทนไม่ไหวเลยลาออกไปจากโรงเรียน

แบบนี้เองสินะถึงไม่มีเงาของไอรีนอยู่ในโรงเรียนอีกเลย ผมปวดหัวใจจังเลยที่เรื่องทุกอย่างมันเริ่มมาจากผม เพราะวิวรักและหวังดีกับผมมากเกินไป เพียงเพราะแค่อยากให้ผมได้ของที่ชอบ เพียงเพราะอยากให้ผมถูกใจเธอเลยต้องพบเจอกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้

            อย่าเกลียดวิวนะ ฮึก วิวขอร้องอย่าโกรธหรือเกลียดวิวเลย วิวรักแบมเลยทนเห็นแบมไปจากวิวไม่ได้

             เรารักวิวไม่ได้ ไม่ใช่เพราะรังเกียจหรือโกรธ แต่ในใจแบมมีคนอีกคนอยู่แล้ว แบมขอโทษ ขอโทษที่รักวิวไม่ได้

             “ฮือ ฮึกๆๆ

ผมเดินเข้ามากอดวิว ลูบหัวปลอบโยนเธอ

            เรายอมแล้ว ยอมแล้วเป็นแค่เพื่อนหรืออะไรก็ได้ แต่แบมอย่าทิ้ง วิวกับลูกเลยนะ ฮือออ วิวขอโทษที่โกหก วิวขอโทษ…..ฮือออ

            แบมจะดูแลวิวในฐานะเพื่อน ส่วนลูกถ้าวิวไม่อยากให้คนคนนั้นเป็นพ่อ แบมยินดีที่จะให้เขาเรียกแบมว่าพ่อ แบมจะเป็นพ่อให้เขา แบมขอโทษ ขอโทษที่ทำให้ชีวิตวิวพัง ขอบคุณที่รักเรา ฮึก ขนาดนี้ ขอโทษที่ความหวังดีที่มีให้กับแบม มันทำให้ชีวิตวิวพัง

            ฮือๆๆ เรารักแบมขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆแบม ไม่ว่าจะในฐานะไหน เราๆขอ ฮึก เห็นแบมอยู่ใกล้ๆก็พอ ฮือออ

ผมกอดคนที่ร้องไห้ตัวสั่นตัวโยนไว้ เพราะผม เธอเลยต้องรับกรรมเพราะรักมากเกินไป เลยทำชีวิตเธอพังผู้หญิงวัย 15 ปี ที่มีรักเดียวรักแรกทำให้เธอเจ็บช้ำมาตลอด ผมฆ่าคนทั้งเป็นมากี่คนแล้วยังไม่รวมผู้หญิงอีกหลายๆคน ที่ถูกทำร้ายเพราะความหึงหวงของไอรีน บทเรียนครั้งใหญ่ที่ทำให้ผมจดจำไปตลอดชีวิต ผมอยากได้คนที่คอยดูแลและจัดการความผิดพลาดของผม ลุงมาร์คน้องแบมไม่มีปัญญาจัดการกับชีวิตตัวเองกลับมาได้ไหม กลับมาหาน้องน้อยที……

           



2 ปีผ่านไป

MARK P.

          มาไกลอีกฟากหนึ่งของโลก อยู่ในดงสงครามมาร่วมสองปีบางครั้งมาเพื่อรักษา แต่บางครั้งก็มาเพื่อฆ่า หมดหนทางที่จะยื้อชีวิต คนที่เขาไม่พร้อมจะมีชีวิตต่อ หมอทหารถูกฝึกให้ชินกับเสียงปืนในสนามรบ และพร้อมจับอาวุธพอๆกับมีดผ่าตัด หรือเข็มฉีดยา ทุกอย่างไม่ใช่อุปสรรคกับผมเลย มีอยู่อย่างเดียวที่สองปีที่ผ่านมาไม่ทำให้ผมชินได้เลย น้องน้อยพี่คิดถึงครับ แต่คำว่าสงครามไม่ใช่นึกอยากหยุดก็จะหยุด นึกอยากกลับก็จะกลับ ผมอาศัยการรับรู้เรื่องน้องแบมผ่านทางเพื่อน ตอนนี้น้องสอบเข้าโรงเรียนหมอทหาร เขาคงจะตั้งใจทำในสิ่งที่เขาเคยบอกผมไว้ เขาทำหน้าที่พ่อได้ดีมากด้วย ทำได้ดีมากจนผมเศร้า เรื่องราวทั้งหมดที่ได้ยินเกี่ยวกับเขาในบางครั้งทำให้ผมดีใจ แต่ก็เศร้าเสียใจในเวลาเดียวกัน ผมกำลังจะกลับไปในอีกไม่ช้า เพื่อทวงเขาคืน แต่ผมอยากได้ทั้งตัวและหัวใจของเขา ผมจะทำยังไงดี?

            มานั่งเศร้าอีกแล้วนะหมอ

            ครับหมอเซนต์ ก็ใจมันเศร้าผมก็ไม่รู้จะรักษามันยังไง

            แผลที่ท้องหายดีหรือยัง ผมจะได้พาไปออกกำลังกายในร่มจะได้หายเศร้า

            ดีขึ้นแล้วครับ

            ผมยังเสียวไม่หาย ถ้าเป็นผมกับหมอไบร์ทที่เป็นคนโดนแทงคงได้ไปเยี่ยมยมโลกไปแล้ว หมอเยี่ยมสุดๆเลย ที่หลบทันพวกผมและนายทหารท่านอื่นๆโคตรอึ้งหมอรู้ตัวได้ไงว่ามันอยู่ด้านหลัง

            เสียงครับ ได้ยินบางอย่าง ผมได้ยินแม้กระทั่งเสียงผ้าปลิว หรือผ้ากระทบกับวัตถุบางอย่าง ความสามารถเฉพาะตัวมั้งครับ ผมไม่รู้เหมือนกัน

            หมอนี่มีความแปลกหลายอย่างนะครับ เรื่องเหลือเชื่อที่ไม่น่าอยู่คู่กับหมอที่อยู่ฝั่งวิทยาศาสตร์

            ส่วนตัวผมเองไม่ได้เชื่อในสิ่งที่มองเห็นเสมอไปครับ เพราะอยู่กับสิ่งเหลือเชื่อมาตลอดเรียนเป็นหมอเพื่อเอาความรู้ไปช่วยชีวิตคนก็แค่นั้น

            หึหึ ผมล่ะเชื่อหมอเลยขวางโลกสุดๆ อยู่เป็นนายแพทย์กินเงินเดือนดีๆไม่ชอบ ดันอยากเป็นทหาร เป็นไงเนื้อตัวมีแต่แผล

            มันตื่นเต้นดีนะครับ

            “5555 เอาเถอะเอาที่หมอสบายใจ ไปเที่ยวกันครับได้พักทั้งที ไปหาสุราและนารีที่หมอชอบกันดีกว่า แต่หมอจะใช้ผู้หญิงเปลืองไม่ได้นะครับ หมอนะหมอทำไมต้องมีอะไรกับผู้หญิงได้แค่คนละครั้ง แล้วมีซ้ำอีกไม่ได้ผมขอเหตุผลหน่อยสิหมอมาร์ค ผมอยากรู้จริงๆนี่ก็พยายามถามหมอมาเกือบสองปีเต็มแล้วนะบอกผมหน่อย

            อยากรู้จริงๆเหรอครับ

            ใช่ผมอยากรู้ เพราะผมเริ่มจะหาผู้หญิงให้หมอไม่ไหวแล่ว

            “55555”

ผมขำท่าทางจริงจังของหมอเซนต์ เขาจะอยากรู้อะไรขนาดนั้น เขากับหมอไบร์ทพยายามถามผมมาเป็นสิบๆครั้งแล้วด้วยสิ สงสารเห็นทีต้องบอก

            หมอบอกเถอะผมอยากรู้ นั่นๆหมอไบร์ทมาพอดีเลย หมอไบร์ทมาช่วยเอาคำตอบจากหมอมาร์คหน่อย

            เรื่องอะไรกันเหรอครับ

            ก็เรื่องที่หมอมาร์คใช้ผู้หญิงเปลืองไงหมอไบร์ท

            “อ้อ! นั่นสิครับไหนบอกเหตุผลสิผมก็อยากรู้

เขาสองคนคาดคั้นผมเต็มที่ หมดทางเลี่ยงแล้วสิงานนี้

            เพราะไม่รักผู้หญิงพวกนั้นครับ

            แค่นี้อ่ะนะเหตุผล ผมว่าไม่ใช่จริงไหมหมอไบร์ท

            ขอเหตุผลจริงๆสิหมอมาร์ค แค่นี้พวกผมไม่เชื่อเด็ดขาด

            หึหึ ก็ได้ครับผมยอมบอกแล้วก็ได้ เพราะเวลาผมมีเซ็กส์แต่ละครั้งผมจะนึกถึงคู่หมั้นครับ ผมเลยโมโหที่ไม่หยุดนึกถึงเขาได้สักที สุดท้ายมันเลยไม่มีอารมณ์มีเซ็กส์เป็นรอบที่สอง ยิ่งกับคนเดิมยิ่งแล้วเข้าไปใหญ่ ผมไม่มีอารมณ์ร่วมจริงๆ กลายเป็นทุกข์มากกว่าสุข ถึงแม้ร่างกายมันจะอยากปลดปล่อยแต่กับผู้หญิงคนเดิมไม่ได้จริงๆครับ

            โห ชีวิตน่าสงสารจังครับ เอางี้ผมจะให้หมอเซนต์ช่วยหาผู้หญิงให้ใหม่

            ทำไมต้องเป็นผมล่ะหมอไบร์ท

            เพราะหมอเซนต์อยากรู้เหตุผลของหมอมาร์คมากกว่าผมไง ไปเลยติดต่อเพื่อนไว้ให้หาสุราและนารีคนงามไว้ให้เลย

            โด่วว ก็ได้ๆ

พวกเราใช้เวลาเดินทางข้ามรัฐไม่กี่ชั่วโมงครับ เดินทางโดยเฮลิคอปเตอร์ทหาร ทันทีที่เครื่องลงจอดที่กองบัญชาการทหาร พวกเราก็สลัดคราบทหารออกเที่ยวกิน และหิ้วผู้หญิงขึ้นห้องคือเรื่องที่ทำประจำระหว่างพัก

            ผมขอนำเสนอสาวสวยสามท่านให้รู้จักครับ น้องเขาชื่อ มิลา คาร่า และเจมิลี่ครับ

            ขอบคุณมากนะวิมที่นายคอยหาสาวๆให้พวกฉันตลอดเลย

            ยินดีให้บริการครับ

            คนไหนดีหมอมาร์ค

            ถามน้องเขาสิครับว่าใครอยากนั่งกับผมบ้าง

            ถ้าให้หมอไบร์ทถามสาวๆมีหวังพวกผมคงได้นั่งห่อเหี่ยวตายแน่ๆ สาวๆคงอยากนั่งกับหมอมาร์คหมดแน่ๆ

หมอเซนต์กระซิบกระซาบ คะยั้นคะยอให้ผมเลือกเอาใครดีล่ะก็ไม่รู้สึกมีอารมณ์ร่วมด้วยสักคน แต่ผมต้องตัดสินใจเลือก

            โอเคๆ งั้นผมเลือกคาร่าแล้วกันครับ

คาร่าเดินมานั่งข้างๆผม สาวสวยในตาคมมองหน้าผมอย่างพินิจ ผมกระดกวิสกี้เข้าปากก่อนจะมองจ้องตาเธอกลับ สาวสวยดูไม่เกรงกลัวสายตาผมเลย

            มีอะไรติดหน้าผมเหรอครับ

            ฉันไม่เคยพบใครที่น่าค้นหาเท่าคุณเลยค่ะ คุณดูเศร้าแต่ดวงตาเศร้าๆกลับยิ่งน่าหลงใหล

            ไม่ใช่หรอกครับ คนอย่างผมถ้าได้พบแล้วจะไม่อยากพบเจออีก

            งั้นฉันขอลองได้ไหมคะ

สาวเจ้าขึ้นมานั่งคร่อมตักผม สองลำแขนเรียวคล้องอยู่ที่คอผมเสียงเพลงและแสงมืดสลัวทำให้ไม่มีใครสนใจใคร ปล่อยตัวปล่อยใจกับอารมณ์ที่เริ่มก่อเกิด สาวสวยกำลังจะโน้มใบหน้าเข้าหาผม

            ผมไม่ชอบจูบปากครับคาร่า คุณสามารถทำให้ผมอย่างอุ้มคุณขึ้นเตียงโดยไม่จูบปากได้ไหม ถ้าคุณทำได้คืนนี้เราก็ต่อกัน

            ได้สิคะ คาร่ามั่นใจว่าคาร่ามีความสามารถมากพอ

น้ำเสียงเธออ่อนหวานและช่างเอาใจ มือสาวลูบสัมผัสผมไปทั้งตัวไม่เว้นแม้กระทั่งจุดอ่อนไหว ซุกไซร้ซอกคอและแผงอกผมแบบเน้นๆ เล้าโลมคลอเคลียปลุกอารมณ์ความเป็นชายให้ลุกฮือ ในที่สุดผมก็ไม่อยากจะทนต่อความต้องการในส่วนลึก เรามาต่อกันที่ห้องนัวเนียกันเพื่อต้องการสนองอารมณ์ ภาพของคนรักเข้ามาอีกแล้วชัดเจนจนผมอยากจะฉีกกายสาว ที่รองรับอารมณ์ผมอยู่ตอนนี้ โหยหามากเหลือเกินในขณะที่กกกอดคนอื่นในใจผมยังเรียกหาแต่เขา แม้แต่จูบเหมือนผมอยากใช้กับเขาแค่คนเดียว น้องน้อยพี่ต้องการรักแค่เรา มันฝังอยู่ในใจพี่ตลอดเลยพี่รักน้องน้อย!

            “อื้ออ แบม แบมแบม พี่รักน้องแบม

            “อ๊ะ! คะ คุณ สุดยอดเลยค่ะ เยี่ยมเลยที่รัก อ๊ะๆ

เสียงครางกระเส่าลั่นห้อง หญิงสาวสุขสมแต่ผมไม่ยอมปลดปล่อยเริ่มอึดอัดกระแทกกระทั้น โหมกระหน่ำสู่กายสาวอยู่นานกว่าจะปลดปล่อย ผมถอดถุงยางทิ้งหลังเสร็จกิจแต่งตัวเตรียมจะเดินออกไปหาเพื่อนๆแต่ก็คงต้องนั่งรอจนเกือบสว่าง สองคนนั้นถ้าไม่สว่างคาตาคงไม่เลิกแน่ยิ่งสาวๆน่าฟัดขนาดนั้น

            ต่ออีกรอบไหมคะ เพราะฉันรู้สึกดีจังเลยที่ได้กอดคุณ คนแบบคุณได้เจอถือว่าเป็นบุญมากกว่า แล้วทำไมต้องบอกว่าถ้าได้เจอ แล้วจะไม่อยากเจอล่ะคะ

            ผมไม่ชอบทำอะไรซ้ำๆกับคนที่ไม่ได้รักน่ะครับ

            เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้หญิงไม่อยากเจอคุณอีก ก็คุณพูดตรงขนาดนี้ เจ็บนะคะคำพูดคุณ พูดซะพวกฉันไม่มีค่าอะไรเลย

            หึหึ ผมไม่สนหรอกครับว่าใครจะเจ็บ

            ก่อนคุณจะกลับ ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม

            อะไรครับ

            คุณเป็นหมอใช่ไหม

            ทำไมถึงรู้ล่ะครับ

            อะไรหลายๆอย่างมันใช่ คุณรู้จุดสัมผัสบนร่างกาย คุณรู้ว่าทำอย่างไรให้คู่นอนมีความสุข คุณรู้จักการกลั้นอสุจิ ถ้าไม่ใช่เซียนเรื่องเซ็กส์ก็ต้องเป็นคนที่รู้การตอบสนองของร่างกายดี แต่คุณไม่น่าใช่คนที่ชอบเรื่องเซ็กซ์แน่ๆ เหมือนแค่เบื่อๆเซ็งๆแล้วมาปลดปล่อยก็แค่นั้น

            ใช่ครับผมเป็นหมอ คุณเก่งจังนะวิเคราะห์ได้ถูกเลย

            “ฉันเองก็เคยเป็นแพทย์ค่ะ

            “แล้วทำไมถึง….”

            “เพราะฉันหลงใหลในเซ็กส์ค่ะ อีกเหตุผลนึงไม่อยากเป็นหมอไม่ชอบเลยลาออกมาขายของเล็กๆน้อยๆ และขายบริการอย่างที่เห็น ชีวิตฉันไม่ชอบอยู่กับที่ชอบความสนุกและหาความสุขใส่ตัว ไม่ชอบผูกมัดกับใคร จะเปลืองเนื้อเปลืองตัวทั้งทีเลยต้องได้เงินนี่แหละที่ฉันมาขายบริการ

            “คุณใช้ชีวิตดูมีความสุขดีนะครับ

            “แน่นอน ฉันไม่มีเหตุผลที่ต้องไม่มีความสุขหนิ่ ว่าแต่คุณเถอะ คนที่ชื่อแบมแบม คงสำคัญกับคุณมาก ขนาดมีอะไรอยู่กับคนอื่น คุณยังเรียกหาแต่เขา ถามจริงๆทุกข์ใจมากไหม

            “สาหัสสากรรจ์เลยล่ะครับ แต่ก็ไม่มีทางหนีเพราะรักเขา

            “เขาไม่รักก็ปล้ำซะก็จบ

            “หึหึ ไม่ง่ายหรอกครับ

            “ถ้ามีโอกาสได้มาที่นี่อีกครั้ง พาเขามาด้วยนะคะ ฉันจะบอกกับเขาว่าคุณแซ่บมากๆ รับรองเขาต้องอิจฉา และหวงคุณ

            “ถ้ามีโอกาสนะครับ

คาร่ามานั่งคุยเป็นเพื่อนผมข้างล่างบาร์ ไม่น่าเชื่อแค่คู่นอนทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลย ได้หัวเราะได้ยิ้ม แต่เงาใครบางคนกำลังซ้อนทับเธออยู่ เงาที่หลอกหลอนผมมาตลอดสองปี ยิ่งคุยกับเธอผมก็ยิ่งคิดถึงน้องน้อย

            รอนานไหมครับ

            ไม่นานครับหมอไบร์ท แล้วหมอเซนต์ล่ะ

            กำลังลงมา

            เราจะกลับฐานเลยไหมครับ

            ครับ เราต้องเข้าพบผู้บัญชาการ

            หมอเซนต์มาแล้วเรากลับกันเถอะครับ ผมกลับก่อนนะคาร่า

            ถ้ามีโอกาสก็กลับมาอีกนะคะ

            ครับ ถ้าได้มาอีกผมจะพาเขาคนนั้นมาด้วย

คาร่ายิ้มให้ผมก่อนที่เธอจะเดินจากไป เรากลับมาที่ฐานอีกครั้งเพื่อติดยศเนื่องจากเราเป็นทหารหน่วยพิเศษ และทำงานอยู่ในสงครามเลยมียศตำแหน่งที่ค่อนข้างขึ้นตามผลงาน

            เดี๋ยวพวกผมออกไปรอข้างนอกนะ เหมือนท่านต้องการคุยกับหมอมาร์คเพียงลำพัง

            ครับ

            ยินดีด้วยอีกครั้งนะ นาวาอากาศเอก นพ. ต้วน อี้เอิน

            ขอบคุณครับท่าน

            ก่อนจะกลับผมมีคำถามอยากจะถามคุณ มันเป็นคำถามง่ายๆแต่ผมหวังว่าคุณจะไม่ตอบเหมือนคนอื่นๆ

            ครับ

            หมอทำไมคุณถึงอยากจะเป็นแพทย์ทหาร ทั้งๆที่เป็นแพทย์อย่างเดียวคุณน่าจะสบายกว่า

            เพราะมันเป็นความฝันของคนคนหนึ่ง ผมอยากจะทำมันให้ได้ก่อนเขา แพทย์ทหารที่เขาอยากเป็นคือสิ่งที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้ครับท่าน

            คำตอบของคุณไม่ทำให้ผมผิดหวังจริงๆ ผมนึกว่าคุณจะตอบว่า อยากรับใช้ชาติ อยากช่วยเหลือคนอื่น หรืออะไรก็ตามที่ทำเพื่อสังคมสะอีก คุณนี่ไม่เหมือนใครจริงๆเอาล่ะ ขอแสดงความยินดีด้วยที่จะได้กลับไทยอีกครั้ง คุณเยี่ยมมากที่เอาความฝันของคนอื่นที่ไม่ใช่ของตัวเองกลับไปด้วย

            ขอบคุณครับท่าน

ผมออกมาหาเอวาเพื่อที่จะมารับเขากลับไปด้วย เพราะเอวาไม่เหลือใครอีกแล้ว เด็กน้อยน่าสงสารพ่อแม่ของเขาตายด้วยโรคระบาดผลจากสงครามพรากทุกอย่างไปจากชีวิตของเด็กคนนึง

            ผมดีใจจัง ที่จะได้พบคนที่พี่รัก

            ใครบอกว่าพี่จะพานายไปพบเขา

            ไม่ได้พบเหรอ เสียใจจัง

            ไม่ต้องมาทำคอตกเลย ถึงที่ไทยต้องหัดพูดภาษาอังกฤษนะรู้ไหมจะได้เอาตัวรอดได้ พี่จะส่งนายเรียนถ้าอยากเป็นหมอก็ต้องตั้งใจ

            ครับคุณทหาร

กลับแล้วนะ กลับไปหาคนที่คิดถึงสุดชีวิต ผมอยากเห็นหน้าเขาใกล้ๆอยากได้ยินเขาบอกว่าคิดถึง และความหวังอีกอย่าง อยากได้ยินคำว่ารักไม่รู้ผมหวังมากไปหรือเปล่า ยินดีที่ได้กลับมาอีกครั้งประเทศไทย




           

...............................................



ขอโทษด้วยนะคะที่มีการอัพซ้ำเพราะมีสิ่งที่ต้องแก้ไข

ฝากเม้นท์ ฝากโหวด ฝากติดแท็กนะคะ กำลังใจอยู่ตรงนี้แหละ

ส่วนอันนี้ทวิตเหนือนะคะ @neua12345678
ติดต่อสอบถ้ามคุยเล่นกันได้ที่ กลุ่มปิดเฟสชื่อ ทาสของฟิค



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

1,478 ความคิดเห็น

  1. #1467 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 11:28
    หมอแซ่บขนาดนี้ น้องน้อยไม่ยอมห่างแล้วแหละ
    #1467
    0
  2. #1425 junekimsa93 (@junekimsa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 13:14
    พี่มาร์คหล่อมาร์คตำแหน่งใหม่ยินดีด่วยคะ
    #1425
    0
  3. #1087 Patsakorn2541 (@Patsakorn2541) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:58
    มาร์คก็นะ แซบค่ะ
    #1087
    0
  4. #1054 ม้ากกกบวมมม (@Ssm1997) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 23:34
    ไรท์แต่งได้ดีมากบทจะเศร้าเรางี้ร้องห้ายเลย
    #1054
    0
  5. #821 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 17:33
    หล่อมาก แต่ไม่รู้ว่าแบมจะได้บทเรียนไหม ในเมื่อมีความสงสารผู้หญิงคนนั้นเหลือเกินเหอะๆ ลูกก็ไม่ใช่แต่จะให้เรียกพ่อ แล้ววันหนึ่งถ้ามีตัวเองมีลูกขึ้นมาเขาจะไม่สับสนแย่หรอ มีลูกคนอื่นมาเรียกแม่เราว่าพ่อ แบมเด็กจริงๆ เอาแต่ใจ ไม่คิด และไม่เกียรติคู่หมั้นตัวเองเลย เหอะ มาร์คก็ได้แต่รัก ช่วยเห็นใจมาร์คบ้างสิ
    #821
    0
  6. #747 GoffVonglakhon (@GoffVonglakhon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 18:58
    ชอบมากกกเรึ่องนี้ แต่ละตอนยาวมาก
    #747
    0
  7. #730 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 10:47
    ทรมานทั้งคู่เลย ฮือออ แต่จะได้เจอกันแล้วว
    #730
    0
  8. #716 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 18:12
    พี่มาร์คจะกลับมาแล้วนะแบม
    #716
    0
  9. #683 Lamita_Moo (@Lamita_Moo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 22:33
    รูปพี่มัคกร๊าวใจรีดเหลื้ออออเกินน อ๋อยยย ไม่ไหวๆ
    #683
    0
  10. #672 minminii (@minminii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 00:52
    สงสารวินะ แบมด้วย แต่มันก็เป็นบทเรียนราคาแพงให้กับแบม แม่ไม่เข้าข้างหนูเพราะเรื่องนี้น้องแบมผิด แม่สงสารพี่มาร์ค!! ฮื้ออออออ ผ้าเช็ดหน้าเปียกหมดแล้ววว
    #672
    0
  11. #437 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 11:16
    เอาเอวามาด้วย  น้องจะคิดมากไหมนิ
    #437
    0
  12. #366 takkie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 10:49
    ใจจดใจจ่อรอสิค่ะ ลุงหมอจะกลับมาเจอน้องน้อยแล้วมาต่อเร้วๆๆๆๆน้าาาาาาาาาา

    #366
    0
  13. #365 MomayMB (@apinya_momay) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 02:15
    ฮือออ กลับมาหาน้องน้อยได้แล้ว
    #365
    0
  14. #364 janch (@janch) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 01:49
    ค้างค่ะ บอกเลย
    #364
    0
  15. #363 พี่ตูน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 01:11
    เอาเอวากลับมาด้วย หวังว่าจะไม่ม่านะค่ะ รึน้องน้อยจะเสียใจ นึกว่าพี่มัคมีแฟนใหม่
    #363
    0
  16. #362 katty (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 23:56
    ในที่สุดก้อกลับมาซะทีที่ร๊ากกก...อุ่ย!!. ไม่ใช่...คุณลุงหมอของน้องน้อยตะหาก. 55...รอตอนต่อไปอย่างมีความหวัง..55
    #362
    0
  17. #361 Natty (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 23:25
    เย้ๆลุงหมอกลับมาแล้ววววจะรอทุกวันเลยติดหนักมากกกก
    #361
    0
  18. #360 Mindyy232534 (@Mindyy232534) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 22:55
    หล่ออออ อุ้ยเผลอออ55
    #360
    0
  19. #359 JK♥MB (@pape_jk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 22:54
    ลุงหมอจะกลับไปหาน้องน้อยแล้ววว. ตอนหน้าขอแบบมดขึ้นเลยนะไรต์
    #359
    0
  20. #358 Amigo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 22:48
    เค้าจะเจอกันแล้วเว้ย จะหวานกันแล้วใช่ไหม สู้สู้ค่ะไรท์
    #358
    0
  21. #357 BeeNareerat (@BeeNareerat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 22:45
    หล่ออ้ะ
    ลุงหมอจะกลับไปหาน้องแล้ววววว
    #357
    0
  22. #356 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 22:19
    จะกลับมาหาน้องแล้วใช่มั้ยลุงมาร์ค
    #356
    0
  23. #355 pastaraporn2543 (@pastaraporn2543) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 21:55
    ลุงหมอทหารกลับมาหาน้องน้อยแล้ว
    #355
    0
  24. #354 Nest Wongvijidsin (@wongvijidsin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 21:55
    กลับบ้านแล้วนะต้วนนน รีบไปเอาน้องคืนมาจากอิผู้หญิงนั่นเร็วๆนะ
    #354
    0
  25. #353 ploy_TMTC (@ploy-tmtc) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 21:24
    กลับแล้ว น้องจะได้เจอลุงแล้ว
    #353
    0