คัดลอกลิงก์เเล้ว

รักแรกที่ต้องรอคอย (Kaitaem, Taekai)

รักแรกที่ต้องรอคอย.... เรื่องสั้นไอเดียจากภาพถ่ายสวยๆของทั้งสามคน

ยอดวิวรวม

485

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


485

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ก.พ. 59 / 14:04 น.
นิยาย ѡáͧͤ (Kaitaem, Taekai) รักแรกที่ต้องรอคอย (Kaitaem, Taekai) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ชาย x ชาย

ไคแทม


ไอเดียจากภาพถ่ายเซตนี้เลยค่ะ ^^

หวังว่าคงจะชอบกันนะคะ



#ฟิครักแรกที่ต้องรอคอย

@fanficwriterp








อยากเชิญชวนให้นักอ่านทุกท่านช่วยกด Rating ฟิคเรื่องนี้ให้ด้วยนะคะ


เรท 20% - 100%


เมื่อกดแล้ว นักอ่านท่านอื่นๆและไรท์เองจะได้รู้ว่าฟิคเรื่องนี้อยู่ในเกณท์ไหน


ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ







เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ก.พ. 59 / 14:04



"ทำไมทุกอย่างถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้"
"พวกเราแค่โตขึ้นน่ะแทมิน"
"โตขึ้น??"
"ใช่ นี่แค่เริ่มต้น นายควรที่จะเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้นะ"
"เตรียมตัวเตรียมใจอะไร... ซูจองเธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไร"

"..........."

ซูจองไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอเพียงแค่โอบกอดแทมินเอาไว้ ปล่อยให้เทมินคิดสับสนอยู่ในอ้อมกอดของเธออย่างนั้น





ย้อนกลับไปสองวันก่อน


"ฮ่าๆๆๆๆๆ นายสองคนนี่ไม่เอาไหนเลย" 
ซูจองหัวเราะร่าในขณะที่เธอกำลังวิ่งนำสองหนุ่มไปข้างหน้า

"ซูจอง หยุดเดี๋ยวนี้นะ ยัยคนขี้โกง"
"นายต่างหากที่ชักช้า เลิกโวยวายได้แล้วอีแทมิน"
จงอินตอบกลับแทมินด้วยรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า
จากนั้นเค้าจึงเร่งฝีเท้า และแซงหน้าซูจองไปในที่สุด

"ย๊า นายจะให้ชั้นชนะไม่ได้เลยใช่มั๊ยจงอิน
นายนี่มันไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย"
ซูจองต่อว่าจงอินด้วยอาการเหนื่อยหอบเมื่อเธอวิ่งเข้าเส้นชัยตามหลังจงอินแค่เสี้ยววินาที

"ฮ่าๆๆๆ เธอก็รู้ชั้นไม่ชอบความพ่ายแพ้ ถึงแม้ว่าจะเป็นเธอชั้นก็ยอมให้ไม่ได้"
"เชอะ วันนึงชั้นต้องชนะนายให้ได้"
"อย่านานนะ ชั้นไม่ชอบการรอคอย" 
ซูจองแลบลิ้นใส่จงอินทันทีที่เค้าพูดจบ

"ย๊า ทำไมชั้นต้องเป็นคนแพ้อีกแล้วเนี่ย"
แทมินที่วิ่งมาถึงเป็นคนสุดท้าย บ่นด้วยความเซ็ง

"ก็นายมันอ่อนไงแทมิน มาเป็นม้าให้ชั้นซะดีๆ"
จงอินพูดพร้อมกับคว้าตัวแทมินเข้ามาใกล้ แล้วกระโดดขึ้นขี่หลังแทมินทันที
"อ๊าๆๆๆๆๆ หนักๆๆ นายสูงขึ้นอีกแล้วใช่มั๊ยจงอิน นายตัวหนักขึ้นอีกแล้วนะ"
"พูดมาก วิ่งไปทางโน้นเร็ว"
จงอินสั่งแทมินโดยไม่สนใจอาการเหนื่อยหอบของคนตัวเล็กข้างล่างเลยสักนิด

"น่าเบื่อที่สุด ชั้นควรที่จะเป็นคนที่ได้ขี่แทมินแท้ๆ"
"นี่ก็บ่นอยู่ได้ เอากล้องมาเก็บภาพคนขี้แพ้เร็วเข้า" 
จงอินสั่งซูจองที่พึ่งบ่นจบไป
ซูจองทำท่าไม่พอใจ แต่ก็เดินไปหยิบกล้องขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
เธอเก็บภาพจงอินขี่หลังแทมินด้วยใบหน้าเบื้อนยิ้ม

เด็กหนุ่มทั้งสองเล่นกันอย่างสนุกสนาน
พวกเค้ามองมาที่กล้องและซูจองด้วยรอยยิ้มพร้อมเสียงหัวเราะอันสดใสตลอดเวลา

จงอินขี่หลังแทมินได้ไม่นาน แทมินก็ทำให้จงอินกลายเป็นม้าให้เค้าขี่บ้างจนได้

"อะไรกัน นายเป็นคนแพ้นะแทมิน ทำไมชั้นถึงต้องให้นายขี่ด้วยเนี่ย"
"ฮ่าๆๆๆๆๆ ไม่รู้ล่ะ พาชั้นวิ่งไปรอบๆเร็วเข้า"

แทมินไม่สนใจจงอินที่กำลังโวยวายอยู่ข้างล่างตัวเค้าเลย
เพราะถึงแม้จงอินจะโวยวายแต่จงอินก็ยังคงพาแทมินวิ่งไปรอบๆตามคำสั่งอยู่ดี

หนุ่มสาวแรกรุ่นทั้งสามเล่นกันแบบนี้ตั้งแต่เลิกเรียนจนถึงเวลาอาหารเย็น

ด้วยความที่พวกเค้าโตมาด้วยกันในบ้านหลังนี้
เสียงหัวเราะอันสดใสแบบวันนี้จึงเกิดขึ้นเป็นประจำ


แทมิน จงอิน และซูจอง
เด็กสามคนที่ถูกนำมาฝากเลี้ยงไว้ด้วยกันตั้งแต่ชั้นประถม
พวกเค้าไม่ใช่เด็กกำพร้า
แต่เป็นเด็กที่ถูกพ่อแม่นำมาให้เจ้าของบ้านหลังนี้ช่วยเลี้ยง
เนื่องจากทางบ้านพวกเค้าไม่มีเวลาดูแล
บ้านหลังนี้จึงเป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของเด็กทั้งสามคน

พวกเค้ากินด้วยกัน เล่นด้วยกัน
และบางครั้งก็นอนด้วยกัน ในวันที่พ่อแม่ของพวกเค้าไม่กลับบ้าน

จริงๆแล้วบ้านหลังนี้รับเลี้ยงเด็กแบบชั่วครั้งคราว
แต่หลังจากที่รับเด็กสามคนนี้เข้ามา พวกเค้าก็ไม่เคยรับใครอีกเลย
เนื่องจากเด็กทั้งสามคน ขอร้องพ่อแม่พวกเค้าเอาไว้ว่าไม่อยากให้มีเด็กคนอื่นอีก
และพ่อแม่พวกเค้า ก็ได้ขอให้เจ้าของบ้านช่วยดูแลเด็กทั้งสามคนแบบประจำ
พ่อแม่พวกเค้ายอมจ่ายค่าเลี้ยงดูที่แพงกว่าปกติ เพราะพวกเค้าไม่ต้องการให้เด็กๆอยู่บ้านของตัวเองคนเดียวโดยไม่มีเพื่อน
และทั้งสามครอบครัวก็รู้จักกันดี พวกเค้าจึงจัดการตามที่เด็กๆขอร้อง


แต่อีกไม่นาน เด็กทั้งสามคนก็จะถึงวัยบรรลุนิติภาวะ
ตามกฎหมาย พวกเค้าไม่จำเป็นต้องมีพี่เลี้ยงอีกต่อไป
และนั่นก็หมายความว่า พวกเค้าจะไม่มีความจำเป็นต้องมาที่บ้านหลังนี้อีกแล้ว

หลังจากเล่นกันจนหมดแรง จงอินและแทมินก็ล้มตัวลงนอนหนุนตักซูจองด้วยความเคยชิน

"เห็นชั้นเป็นแม่พวกนายหรือยังไงกัน" 
ซูจองบ่นอุป
"เธอก็บ่นแบบนี้มาเป็นสิบปี" 
แทมินพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
"หนวกหู เงียบๆกันบ้างเป็นมั๊ย" 
จงอินโพร่งขึ้นบ้าง
ทั้งสามคนเงียบลงทันที
ความเงียบเข้าครอบงำพวกเค้าได้เพียงไม่นาน ทั้งสามก็ระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"

บนสนทนาเดิมๆ ที่เกิดขึ้นซ้ำๆอย่างนี้ ทำให้พวกเค้ากลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่ได้จริงๆ
ย้อนกลับไปนี่ก็เกือบสิบปีแล้วที่พวกเค้าอยู่กันมาแบบนี้
ความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าคำว่าเพื่อน มากกว่าคำว่าพี่น้อง
พวกเค้าไม่อยากให้ช่วงเวลาแบบนี้สิ้นสุดลงเลย


"พ่อแม่ชั้นจะไม่อยู่บ้านทั้งอาทิตย์ ชั้นจะมานอนที่นี่ พวกนายจะมาหรือเปล่า"
แทมินพูดขึ้น
"ต้องถามเหรอ" 
ซูจองตอบ

"........."
จงอินไม่ตอบ เค้าได้แต่นอนนิ่ง ทำให้แทมินและซูจองแปลกใจไม่น้อย

"จงอิน....."
แทมินลุกขึ้นนั่งมองหน้าจงอินพร้อมกับเรียกชื่อเค้าออกมา
"ชั้นมาอยู่แล้วน่า ชั้นแค่กำลังคิดว่านายกำลังจะสิบหกแล้วนะแทมิน ชั้นและซูจองก็จะสิบหกด้วยเหมือนกัน"

"........."

"........."
คำพูดของจงอินทำให้แทมินและซูจองนิ่งไปทั้งคู่


สิบหกเหรอ... ต่อไปพวกเค้าจะไม่มีข้ออ้างในการมาอยู่ด้วยกันแบบนี้แล้วซินะ

"เด็กๆได้เวลาอาหารแล้ว รีบมาก่อนที่อาหารจะเย็นเร็วๆเข้า" 
มิเร หญิงวัยกลางคนเจ้าของบ้านเรียกเด็กทั้งสาม

"ครับ คร้าบ ค่าาา" 
พวกเค้าขานรับ ก่อนที่จะเดินไปที่ห้องอาหาร

"วันนี้พวกเธอต้องทำเวลาหน่อยนะ แม่ของเทมินโทรมาบอกว่า ให้ส่งเทมินกลับบ้านเร็วหน่อย"
มิเรพูดจบ ก็เริ่มเสริฟอาหารให้เด็กทั้งสามคน






วันถัดมา

"เร็วๆเข้าซูจอง ช้านักเดี๋ยวทิ้งไว้ที่นี่ซะเลย" 
แทมินแกล้งแหย่ซูจอง
"อยากให้เร็วก็มาช่วยฉันแบกของพวกนี้สิ" 
ซูจองตะโกนบอกแทมินที่เดินนำหน้าเธออยู่
"ไม่มีทาง คนแพ้ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น ฮ่าๆๆ"
แทมินพูดจบก็วิ่งนำซูจองไกลออกไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม


วันนี้แทมินกับซูจองเล่นเกมส์กันอีกตามเคย
คราวนี้คนแพ้ต้องแบกของทุกอย่างให้คนชนะ และซูจองก็แพ้

ซูจองเดินแบกของพะรุงพะรังมาถึงบ้านได้ในที่สุด
"อีแทมิน นายมันใจร้ายที่สุด!"
ซูจองตะโกนออกมาสุดเสียง เมื่อเห็นแทมินนั่งจิบน้ำชาสบายใจอยู่หน้าบ้าน

"ฮ่าๆๆๆ คราวหน้าเธอก็เอาชนะฉันให้ได้สิ"
"ฮึ คราวหน้าฉันชนะนายแน่ เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ได้เลย"

"เด็กๆจ๊ะ วันนี้อยากทานอะไรเป็นอาหารเย็นเอ่ย ป้าจะได้เตรียมไว้ให้"
มิเรเดินออกมาถามหนุ่มสาวด้วยท่าทียิ้มแย้ม
"ของผมเป็นอะไรก็ได้ครับ ป้ามิเรทำอร่อยอยู่แล้ว ผมชอบทานทุกอย่างที่ป้ามิเรทำเลย"
แทมินตอบพร้อมกับเดิมเข้าไปกอดมิเรอ้อนๆ

"เชอะ ทำเป็นปากหวาน นายเป็นคนเดียวที่ชอบกินข้าวไม่หมดไม่ใช่เหรอแทมิน"
ซูจองพูดออกมาอย่างหมั่นใส้
"กินไม่หมด ก็ไม่ได้แปลว่าไม่อร่อยนี่ ป้ามิเรเข้าใจผมใช่ไหมครับ กระเพาะของผมไม่ใหญ่เหมือนของซูจองนี่นา"
"อีแทมิน!!"
ซูจองยืนเท้าเอวจ้องหน้าแทมินอย่างเอาเรื่อง
"อ๊ะ ดูสิ นอกจากกระเพาะใหญ่แล้วยังขี้โมโหอีกด้วย"
แทมินล้อซูจองไม่หยุด

"พอๆๆ แทมินนี่ก็จริงๆเลย ชอบแกล้งซูจองอยู่เรื่อย"
"เห็นไหมคะป้ามิเร แทมินนี่นิสัยไม่ดีเอาซะเลย"
ซูจองดันตัวแทมินออกพร้อมกับสวมกอดมิเรแทน

"ตัวเองนิสัยดีตาย"
แทมินบ่นพึมพำ

"เฮ้อ จริงๆเลย แล้ววันนี้ซูจองอยากทานอะไรจ๊ะ"
มิเรถามซูจองอย่างเอ็นดู
"ขอเหมือนเดิมนะคะป้า อ้อ วันนี้ไม่ต้องเผื่อจงอินนะคะ วันนี้จงอินจะมาดึก เห็นว่าไปทานข้าวข้างนอกกับที่บ้าน กว่าจะมาถึงที่นี่คงดึกมากเลย"
ซูจองบอกออกไป



อาหารเย็นผ่านไปด้วยความครึกครื้น แทมินและซูจองเป็นเด็กที่สดใสจริงๆ
แทมินภายนอกอาจจะดูขี้อายและดูอ่อนแอ
แต่จริงๆแล้วเค้าเป็นคนขี้เล่นและซนมาก

กับคนภายนอกแทมินจะไม่ค่อยพูด แต่เวลาที่เค้าอยู่กับซูจองและจงอิน
แทมินจะพูดเยอะจนน่าแปลกใจเลยล่

ด้านซูจองสาวสวยร่วมสมัย คนทั่วไปอาจจะมองว่าเธอสวยและหยิ่ง
แต่จริงๆแล้วซูจองเป็นเพียงแค่เด็กที่ชอบเก็บความรู้สึกตัวเองเวลาอยู่ในที่สาธารณะเท่านั้
ซูจองไม่ชอบเผยด้านอ่อนแอให้ใครเห็น
แต่ถึงแม้ซูจองจะพยายามทำตัวเพอร์เฟคแค่ไหน
แต่เวลาที่อยู่กับแทมินและจงอิน
ซูจองก็จะกลายเป็นเพียงแค่เด็กเปิ่นๆคนหนึ่งเท่านั้น
เพราะไม่ว่าซูจองจะทำอะไร
แทมินและจงอินก็จะหาวิธีมาแกล้งให้เธอหลุดออกมาจากความเพอร์เฟคนั้นจนได้


หลังอาการค่ำ ซูจองและแทมินต่างนั่งดูทีวีด้วยกันจนดึก
พวกเค้าต่างรอจงอิน แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จงอินจะมาดึกเป็นพิเศษ
พวกเค้าทั้งคู่เลยคล้อยหลับไปบนโซฟา




กลางดึกคืนนั้น

แทมินสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะฝันร้าย

เค้ามองไปรอบๆก็พบว่าเหลือเค้าคนเดียวที่นอนอยู่บนโซฟา

ซูจอง... แทมินนึกถึงซูจองขึ้นมา

เค้าจำได้ว่าเธอได้เผลอหลับอยู่ตรงนี้ไปพร้อมกับเค้านี่นา

แทมินลุกขึ้นเพื่อจะเดินขึ้นไปชั้นบน แต่ก่อนที่เค้าจะก้าวขึ้นบันได
แทมินก็เหลือบเห็นแสงไฟสลัวฉายออกมาจากประตูที่เชื่อมต่อกับระเบียงบ้าน
แทมินขมวดคิ้วเข้าหากัน ใครเปิดประตูทิ้งไว้กันนะ....
เค้าเดินตามแสงไฟไปจนถึงประตูนั้


".........!!!"
แทมินเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ

ภาพที่เค้าเห็นตรงหน้าคือภาพของจงอินกำลังจูบขมับของซูจองอย่างอ่อนโยน
จากนั้นซูจองก็ซบลงไปที่ใหล่ของจงอิน

แทมินเดินถอยหลังออกไปเงียบๆ
ตอนนี้เค้าไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไง แทมินเดินเหมือนคนไม่ได้สติขึ้นไปบนห้อง

อ้าา... ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แทมินพึมพำขึ้นในใจ
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่สองคนนั่น...
แทมินหยุดความคิดตัวเองเอาไว้แค่นั้นแล้วกุมเข้าที่หัวใจตัวเองอย่างแรง


เจ็บ...


นายเป็นอะไรอีแทมิน ทำไมนายถึงได้รู้สึกแบบนี้ นั่นเพื่อนรักของนายนะ
แทมินคิดสับสนวุ่นวายในหัว
เค้าอธิบายความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ไม่ถูกจริงๆ แปลกใจ... ดีใจ... ผิดหวัง... หรือเสียใจ...

นายต้องดีใจสิแทมิน คนสองคนรักกัน
และที่สำคัญพวกเค้าต่างเป็นเพื่อนรักของนายด้วย
นายจะผิดหวังหรือเสียใจทำไมล่ะ
แทมินคิดได้แบบนั้นก็ล้มตัวลงนอนนิ่งอยู่บนเตียงตัวเองอย่างเลื่อนลอย 
ไม่นานนักแทมินก็รู้สึกถึงน้ำใสๆที่ไหลลงอาบแก้มขาวเนียน


".........!!"


น้ำตา... นี่มันอะไรกัน ซูจอง... จงอิน.... นี่ฉันเป็นอะไรไป....





เช้าวันถัดมา

แทมินลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก
ปวดหัวจัง... แทมินนึก
เมื่อคืนเค้านอนร้องให้อยู่อย่างนั้นจนถึงเมื่อไหร่เจ้าตัวเองก็ยังไม่รู้


"อ๊าาาาก" 
แทมินร้องออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นไปกุมขมับของตัวเองเอาไว้ทั้งสองข้าง
"ตื่นแล้วเหรอแทมิน" 
เสียงซูจองดังมาก่อนตัว
"วันนี้ฉันจะพาพวกนายไปที่ที่หนึ่ง ลุกขึ้นมาเตรียมตัวเร็วเข้า"
ซูจองดึงแขนแทมินให้ลุกขึ้น
"จงอินล่ะ"
แทมินถาม
"จงอินลงไปเตรียมของข้างล่าง ลุกเร็ว จะได้ลงไปกินข้าวเช้าแล้วรีบไปกัน"
ซูจองดึงแขนแทมินอีกรอบ
"โอเคๆ ลุกแล้วปล่อยสักที"
แทมินสบัดแขนตัวเองออกจากการจับกุมของซูจอง
"เร็วๆด้วยล่ะ"
ซูจองสบัดหน้าใส่แทมิน ก่อนที่จะเดินออกไปข้างนอก



ทั้งสามคนทานอาหารกันอย่างรวดเร็ว ก่อนที่พวกเค้าจะออกเดินทางไปยังที่หมาย

ตลอดทางแทมินดูเงียบผิดปกติ แต่ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นมากนัก
เพราะทุกคนต่างคิดว่าแทมินคงหงุดหงิดที่ถูกลากออกมาแต่เช้าแบบนี้

ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงพวกเค้าก็มาถึง

"ว้าววววว ยังสวยเหมือนเดิมเลย วู้วววววววววว"
ซูจองวิ่งออกไปเป็นคนแรก

ที่นี่คือเนินเขาลูกเล็กๆที่อยู่ริมทะเล
เขาลูกนี้เป็นจุดชมวิวที่สวยมากแห่งหนึ่ง
แต่ที่นี่คนไม่พรุกพร่านมากนักเนื่องจากอยู่ห่างไกลความเจริญ
และที่นี่ยังเป็นจุดที่อยู่ไกลจากแหล่งท่องเที่ยวจุดอื่นๆคนส่วนมากที่ตั้งใจมาเพื่อเที่ยวเลยไม่ค่อยมาจุดนี้กัน เนื่องจากเป็นการเสียเวลา

วันนี้เขาทั้งลูกมีแค่พวกเค้าสามคน
ระหว่างที่ซูจองวิ่งสำรวจที่ต่างๆไปมา แทมินก็เดินออกไปนั่งตรงริมหน้าผา


"ย๊า!! มาช่วยกันขนของลงก่อนได้ไหม ตอนขนขึ้นฉันก็ขนคนเดียวแล้วนะ พวกนายนี่ไม่ไหวเลย"
จงอินตะโกนบอกแทมินและซูจอง
แทมินกับซูจองเดินกลับมาที่รถ พวกเค้ามองตากันครู่หนึ่งก่อนที่ซูจองจะพูดขึ้น


" 1 2 3!"
"อ๊ากกก"
"เย๊ๆๆๆๆ"
จงอินร้องด้วยความผิดหวัง ในขณะที่ทั้งแทมินและซูยองกลับร้องด้วยความดีใจ
ทั้งคู่วิ่งออกไปยังหน้าผา ทิ้งให้จงอินเดินกลับไปขนของต่อด้วยความหงุดหงิด

จงอินแพ้ซูจงและแทมินอีกแล้ว พวกเค้าเล่นเป่ายิ้งฉุบกันเป็นประจำ
และคราวนี้จงอินก็เป็นคนแพ้อีกตามเคย



ทั้งสามคนใช้เวลาปิกนิกท่ามกลางธรรมชาติที่สวยงามจนถึงเย็น

"ช่วงเวลาสำคัญใกล้มาถึงแล้ว"
ซูจองพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น
"เวลาอะไร" 
แทมินถาม
"พระอาทิตย์ตกไง นายนี่มันบื้อจริงๆเลย นี่นายคงไม่คิดว่าพวกเราอยู่ที่นี่จนถึงเย็นเพื่อกินอาหารค่ำเฉยๆแล้วก็กลับหรอกนะ"
ซูงจองว่าแทมินซะยืดยาว

"พูดมาก นี่แน่ะ"
"อ๊ากๆ"
แทมินกระตุกผมซูจองจนเธอร้องเสียงหลงและเสียหลักไปพิงจงอินที่นั่งอยู่ข้างๆ

"หนวกหูจริงๆเลย เงียบๆกันไม่เป็นหรือไง บรรยากาศเสียหมด"
จงอินบ่นพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปนอนราบกับพื้น ในพื้นที่ที่เค้าคิดว่าจะเห็นวิวพระอาทิตย์ตกได้ดีที่สุด
แทมมินและซูจองมองตามจงอิน ก่อนที่จะลุกตามจงอินไปติดๆ


แทมินล้มตัวลงนอนด้านซ้ายของจงอิน ในขณะที่ซูจองล้มตัวลงนอนติดกับแทมินอีกที

แทมินหันไปมองหน้าซูจองด้วยความแปลกใจ
เค้าคิดว่าซูจองจะนอนลงข้างๆจงอินซะอีก แต่แทมินก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนั


"แทมินน่า..."
จงอินเรียกแทมิน
"หื้อ"
"ฉันจะไปเรียนต่ออังกฤษ"

"............!!!
แทมินหันควับไปมองจงอินอึ้งๆ

"เมื่อไหร่..."

"ทันทีที่หมดเทอมนี้"
"ฉันหมายถึงนายรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
แทมินพยายามระงับอารมณ์โกรธที่เริ่มก่อตัวขึ้นเอาไว้ให้ได้มากที่สุด


จงอินจะไปเรียนต่อทันทีที่จบเทอมนี้งั้นเหรอ
นี่มันอีกแค่ไม่ถึงเดือนเองนะ
การไปเรียนต่อเมืองนอกไม่ใช่นึกอยากไปก็ไปได้
จะเข้าโรงเรียนที่โน่นได้ต้องทำเรื่องมากมาย
นี่แสดงว่าจงอินรู้เรื่องนี้มานานมากแล้วแต่ไม่ยอมปริปากบอกแทมินเลยแม้แต่สักคำเดียวจนถึงวันนี้


แทมินนึกขึ้นมาแล้วก็โมโห ทั้งเรื่องเรียนต่อและเรื่องซูจอง

จงอินเก็บเรื่องพวกนี้เอาไว้โดยไม่บอกแทมินสักคำได้ยังไงกัน


"แทมินน่า...จงอินไม่ได้เป็นคนจัดการเรื่องพวกนี้เองหรอกนะ"
ซูจองบอกแทมิน
"เธอรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอซูจอง!"
แทมินเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับหันไปมองทั้งคู่ด้วยความโกรธที่เพิ่มมากขึ้น

คนคู่นี้มันยังไง 
พวกนายยังเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่หรือเปล่า แทมินคิดในหัว


"ซูจองเพิ่งรู้เมื่อคืน"
จงอินบอกเรียบๆพร้อมกับดึงแทมินให้นอนลงข้างเค้าเหมือนเดิม

"มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้เกี่ยวกับพวกนายอีกไหม"
แทมินพยายามถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นปรกติที่สุด


"..........."
ไม่มีคำตอบกลับมาจากทั้งจงอินและซูจอง



ทั้งสามคนต่างมองดูพระอาทิตย์ที่เลื่อนลับขอบฟ้าไปด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน


"จิงอิน.. ถ้ายังเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่ ก็บอกสิ่งที่นายปิดบังเอาไว้ออกมาให้หมด ไม่อย่างนั้นฉันจะถือว่านายคือเพื่อนทรยศ"
แทมินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจั
"แทมิน!"
ซูจองเรียกแทมินด้วยความตกใจ

จงอินหันมามองแทมิน สายตาของแทมินที่มองมายังเค้าตอนนี้เต็มไปด้วยความผิดหวัง


อย่าทำหน้าแบบนั้นได้ไหมแทมิน ถ้านายยังมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นอยู่
ฉันอาจจะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วก็ได้

"ว่าไงจงอิน ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะว่านายจะเป็นคนขี้ขลาด"
แทมินยังคงพูดจาเชือดเฉือนจงอิน
"ไม่เอาน่าแทมิน"
ซูจองพยายามปราม
"เธอเป็นผู้หญิงอยู่เฉยๆไปเลยซูจอง"

เทมินคิดว่าเรื่องนี้จงอินควรจะเป็นคนบอกเค้า แค่คบกันทำไมต้องปิดบัง
แทมินถือว่าการทำแบบนี้ของจงอินเป็นการไม่ให้เกียรติผู้หญิง
ถ้าคิดจะคบกันทำไมต้องหลบๆซ่อนๆ



"ฉันไม่มีอะไรจะบอก"
จงอินตอบออกมาในที่สุด
"ได้ นายจะเอาแบบนี้ใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นนายจะไปอังกฤษหรือที่ไหนก็เชิญเลย
ฉันจะไม่สนใจเรื่องของนายอีกต่อไปแล้ว ต่อไปนี้เราขาดกัน"
แทมินทำท่าจะลุกขึ้น แต่เค้าต้องตกใจเมื่อจงอินดึงเค้าลงมาอย่างแรง
"ตึ๊ก!"
แทมินเสียงหลักล้มทับจงอินไปทั้งตัว



ตึ๊ก ตึ๊ก ตึ๊ก...
หัวใจแทมินเต้นแรงไม่เป็นจังหวะขึ้นมา

ตอนนี้หน้าของเค้าและจงอินอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ
จงอินพยายามมองไปที่ตาแทมิน แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่แทมินสบตากับเค้า แทมินก็เบือนหน้าหนี
จงอินเห็นแบบนั้นก็คว้าหน้าแทมินให้หันกลับมาสบตากับเค้าอีกรอบ




ตึ๊ก ตึ๊ก ตึ๊ก...
หัวใจแทมินเต้นแรงกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า

จงอินมองแทมินที่ทำหน้าเหมือนจะร้องให้ออกมาด้วยความทรมานใจ



แทมินน่า... ทำไมนายถึงทำแบบนี้ 
ตาของนายพยายามจะสื่ออะไรกันแน่
ฉันไม่อยากที่จะเข้าใจผิดคิดเข้าข้างตัวเองคนเดียวเลย 
นายรู้ไหมตอนนี้ตาของนาย มันเหมือนกำลังจะบอกกับฉันว่านายตกหลุมรักฉันอยู่




ฉันไม่ได้คิดบ้าไปเองคนเดียวใช่ไหม


น้ำใสๆหยดลงบนหน้าของจงอิน


"...........!!!"
จงอินเบิกตาโพรง


แทมินทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เค้าห้ามน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหลออกมาไม่ได้

แทมินมองจงอินผ่านม่านน้ำตา ตอนนี้เค้าเห็นหน้าจงอินไม่ชัดนัก
แต่แทมินกลับรู้สึกว่าหน้าของจงอินเลื่อนเข้ามาใกล้เค้าเรื่อยๆ


"..........!!!"
แทมินตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสาป
ตอนนี้ริมฝีปากของเค้าถูกสัมผัสโดยริมฝีปากของจงอิน...


ดูเหมือนว่าสติของแทมินจะล่องลอยไปไกลแสนไกล
แต่แล้วเค้าก็ต้องดึงสติกลับมา เมื่อมีแสงไฟสาดส่องมาที่พวกเค้าทั้งสามคน


"แสงอะไรน่ะ!"
ซูจองเป็นคนแรกที่ลุกขึ้น จากนั้นจงอินและแทมินก็ผละออกจากกันและลุกตามซูจองไป

"พวกเธอทำอะไรกันอยู่ ไม่รู้เหรอว่าที่นี่ปิดตอนหกโมงเย็นน่ะ"
ตำรวจสองนายเดินเข้ามาหาทั้งสามคน
"ยังเด็กกันอยู่เลยนี่"


ไม่นาน ทั้งสามคนก็ถูกตำรวจพาตัวกลับบ้าน หลังจากที่ตำรวจตรวจสอบแล้วไม่พบอะไรผิดปกติ 


แต่จงอินไม่มีใบขับขี่
ตำรวจจึงจำเป็นต้องแจ้งกับทางผู้ปกครองและยึดรถเอาไว้ก่อน


เด็กทั้งสามคนถูกส่งกลับไปที่บ้านของมิเร



เหตุการณ์ในวันนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไร พวกเค้าทั้งสามคงคิดไม่ถึงว่า เรื่องในวันนี้ จะเปลี่ยนแปลงชีวิตพวกเค้าไปตลอดกาล



คืนนั้นพ่อแม่ของจงอินมารับจงอินกลับบ้านด่วนโดยไม่ได้บอกเหตผล
ทำให้แทมินและซูจองต้องนอนอยู่ที่บ้านมิเรกันสองคน


คืนนี้แทมินได้รู้ความจริงว่าจงอินและซูจองไม่ได้คบกันจากปากของซูจองเอง
และซูจองยังบอกกับแทมินอีกว่า เธอรู้มาตลอดว่าจงอินแอบชอบแทมินอยู่


แทมินรู้สึกสับสนไปหมด เค้าจึงขอให้ซูจองนอนเป็นเพื่อนเค้าที่ห้องคืนนี้ 


จงอินชอบเค้าอย่างนั้นเหรอ 
ทำไมแทมินไม่เคยเอะใจมาก่อนเลย
แล้วทำไมตอนนี้หัวใจแทมินถึงได้เต้นแรงไม่หยุด 

เค้าอยากคุยกับจงอินมากจริงๆ
แทมินอยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจั
เค้าแทบจะรอที่จะเจอกับจงอินพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้ว...


แทมินตื่นแต่เช้าเนื่องจากเมื่อคืนเค้านอนไม่ค่อยหลับ
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เช้าไปกว่าซูจองอยู่ดี

"ตื่นแล้วเหรอ"
ซูจองถามเสียงเศร้า พร้อมกับเดินมาที่เตียง
"อื้อ เป็นอะไรหรือเปล่าซูจองทำไมหน้าซีดๆ"
แทมินถามเมื่อเค้าเห็นหน้าตาและท่าทางของซูจองที่ดูไม่ค่อยปกตินัก


"แทมิน... จงอินไปแล้ว.... จงอินไปอังกฤษแล้วนะแทมิน ฮืออออออ..."
ซูจองก้มหน้าร้องให้บนใหล่ของแทมิน
"เธอว่าอะไรนะ!"
แทมินถามกลับอย่างไม่อยากเชื่อ
"จงอินบินไฟลท์เช้าสุดของวันนี้ จงอินไปแล้ว ฮือ.. ฮึก.. "
"ทำไมล่ะ ไหนว่าหลังจากเทอมนี้ไง"
"เพราะเรื่องเมื่อวาน ตำรวจบอกที่บ้านของจงอินเรื่องที่พวกนาย... เอ่อ.. ที่พวกนายจูบกัน แล้วจงอินก็ทะเลาะกับที่บ้านใหญ่โต เค้าเลยถูกส่งไปอังกฤษด่วนเลยน่ะสิ"
"จงอิน!"
เป็นไปได้ยังไง นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน.... แทมินคิดในหัวด้วยความสับสน






ซูจองถูกที่บ้านมารับกลับในเช้าวันนั้น
ในขณะที่เทมินต้องรออยู่ที่นี่ จนกว่าพ่อแม่ของเค้าจะกลับมาจากทำงาน


เวลาผ่านไปทั้งแทมินและซูจองต่างก็ติดต่อจงอินไม่ได้
ไม่ว่าพวกเค้าจะพยายามแค่ไหน
ทางบ้านของจงอินก็ไม่ยอมให้ช่องทางติดต่อเลย


แทมินนั่งคิดถึงจงอินทุกวันจนไม่เป็นอันทำอะไร
ในขณะที่ซูจองเองก็กำลังจะถูกที่บ้านส่งไปอเมริกา



"ทำไมทุกอย่างถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้"
แทมินพูดออกมาด้วยความเศร้าใจ
"พวกเราแค่โตขึ้นน่ะแทมิน"
"โตขึ้น??"
"ใช่ นี่แค่เริ่มต้น.. นายควรที่จะเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้นะ"
"เตรียมตัวเตรียมใจอะไร... ซูจองเธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไร"


"..........."

ซูจองไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอเพียงแค่โอบกอดแทมินเอาไว้
ปล่อยให้เทมินคิดสับสนอยู่ในอ้อมแขนที่คุ้นเคยของเธออย่างนั้น



หนึ่งปีผ่านไป

แทมินกลับมาเยี่ยมมิเรที่บ้าน

"แทมินนี่... ป้าคิดถึงเธอมากเลย คิดว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว"
มิเรกอดแทมินแน่นด้วยความคิดถึง
"ผมก็คิดถึงป้าเหมือนกันครับ ขอโทษด้วยนะครับที่เงียบหายไปเลย พอดีที่บ้านส่งผมไปอยู่ทางใต้
ที่นั่นการคมนาคมไม่ค่อยสะดวกผมเลยพึ่งได้กลับมาเป็นครั้งแรก"
"โอ้ะ ไปอยู่ในที่แบบไหนกันถึงการคมนาคมไม่สะดวก แล้วแทมินสบายดีไหมลูก อยู่ที่โน่นลำบากหรือเปล่า"
"ไม่ลำบากเลยสักนิดครับ ผมสบายดี แล้วป้าล่ะครับ สบายดีหรือเปล่า"
"ป้าสบายดี สบายมากเลย แทมินตามมานี่ ป้ามีอะไรจะให้"
มิเรดึงแขนแทมินให้เดินตามเธอเข้าไปในบ้าน


มิเรยื่นซองจดหมายหลายฉบับให้กับแทมิน เค้ารับมันมาพร้อมกับตรวจดู
จดหมายเหล่านั้นจ่าหน้าถึงเค้า
และทุกฉบับได้ถูกเขียนกำกับไว้ว่า ให้ส่งให้แทมินกับมือเท่านั้นและห้ามส่งต่อไปที่บ้านเด็ดขาด


"ป้าอยากให้จดหมายพวกนี้กับเธอเร็วกว่านี้ แต่ป้าก็ไม่รู้จะเจอเธอได้ที่ไหน"
มิเรพูดเศร้าๆ
"ผมเข้าใจครับ ขอบคุณมากเลยนะครับที่เก็บมันเอาไว้ให้ผม"
แทมินยิ้มบางๆออกมา



แทมินนั่งอ่านจดหมายที่โต๊ะหน้าบ้านที่เค้าเคยนั่งเล่นกับจงอินและซูจองเป็นประจำ


'แทมินนา... ฉันหวังว่านายจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ฉันขอโทษที่ไปโดยไม่ลา
หวังว่านายกับซูจองคงไม่ได้ร้องไห้หรอกนะ

อีกเรื่องที่ฉันอยากขอโทษก็คือ 
เรื่องที่ฉันปิดบังนาย....

ฉันจะไม่บอกนายตรงนี้หรอกนะ...​ ความรู้สึกของฉัน..
ฉันจะเก็บเอาไว้จนกว่าจะได้บอกกับนายด้วยตัวของฉันเอง

นายคือจูบแรกของฉัน นายรู้ใช่ไหมว่ามันหมายความว่ายังไง
ตอนนี้ฉันยังเด็ก ฉันไม่สามารถปกป้องนายหรือแม้กระทั่งตัวเองได้
ฉันจะไม่ขอให้นายรอฉันหรอกนะแทมิน
ฉันไม่รู้ว่านายรู้สึกเหมือนกันกับฉันหรือเปล่า
แต่ฉันขอบอกนายไว้ตรงนี้เลยว่า 

เมื่อถึงวันที่ฉันเป็นผู้ใหญ่
ฉันจะกลับมาหานาย ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน ฉันจะตามหานายจนเจอ

ขอโทษนะที่ต้องทำแบบนี้ ฉันถูกจับตาทุกฝีก้าวจนฉันคิดว่วิธีนี้ คือวิธีที่ดีที่สุดที่จะติดต่อนายได้

วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะแทมิน แล้วฉันจะหาโอกาสส่งมาอีก... '





หึ ถึงนายไม่บอกให้รอ ฉันก็คงไม่ไปไหนแล้วล่ะจงอิน

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ฉันก็เฝ้าแต่คิดถึงจูบแรกของฉันเหมือนกัน

นายมันบ้าที่สุด!


แทมินวางจดหมายลงด้วยใจที่สงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เค้าไล่อ่านจดหมายจนครบทุกฉบับ

จงอินเขียนบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองทุกอย่างลงบนจดหมาย...

นายนี่มันบ้าจริงๆเลยจงอิน เขียนมาโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันจะได้อ่านมันหรือเปล่า
แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ความตั้งใจของนายจะไม่มีวันสูญเปล่าแน่

เพราะฉันก็จะโตเป็นผู้ใหญ่ และฉันก็จะออกตามหานายในสักวันเหมือนกัน... 





End

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ 2015pongpun2015 จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 ขนตาของแทมิน
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 23:13
    สนุกมากค่ะ แต่ว่าอยากให้แต่งต่ออีกนิดนึง อยากให้ไคแทมเค้ากลับมาเจอกันอ่ะ จะรอนะค้าา
    #6
    0
  2. วันที่ 7 เมษายน 2559 / 00:14
    แอบหน่วงแต่ชอบนะ
    #5
    0
  3. #4 Chalida Kongpila (@chalidaaaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:03
    อยากอ่านต่อแต่จบซะแล้วววว แงงง ชอบมากเลย
    #4
    0
  4. วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:50
    ขอสเปเชียลพาร์ทต่ออีกสักนิดได้มั้ยคะ แต่งออกมาได้ดีค่ะ อ่านได้ลื่นไหล อินกับสำนวนที่ไรเตอร์ใช้ค่ะ เราชอบฟิคเรื่องนี้ค่ะ แต่จบหน่วงเราก็ปวดใจ ฮือออออ ขอตอนพิเศษเถอะค่าาา
    #3
    0
  5. วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:45
    จบแบบหน่วงนิดๆนะเนี่ยฮืออ;(ไรท์จะแต่งต่อไหม ถ้าแต่งต่อมันจะน่าติดตามสุดๆเลยยยย
    #2
    1
  6. วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:58
    น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกก ชอบฟิคแนวนี้อ่ะอบอุ่นแต่แอบเศร้า
    ซูจอง หนูสตรองสุดในสามคนล่ะลูก
    ส่วนจงอินแทมินเจอกันเร็วๆนะ
    ///ขอบคุณไรท์เตอร์มากๆข่าาา

    #1
    1
    • 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:08
      ดีใจจัง มีคนชอบด้วย ขอบคุณที่เข้ามาอ่านแล้วทิ้งคอมเม้นไว้นะคะ T T
      #1-1