ดั่งรัตติกาล

ตอนที่ 11 : อย่าปล่อยมือกันก็พอ(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 ธ.ค. 59

                       Bring me to life


                     
                        Bring me to life

 

   เอเลนามองตัวเองในกระจกอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา 

เงาสะท้อนตรงหน้าช่างห่างไกลกับตัวเธอเองเหลือเกิน

เธอเป็นใครไปแล้วในตอนนี้

หญิงสาวที่กำลังหมุนดูตัวเองในกระจกนั่นใช่เธอใช่มั้ย

เกาะอกผ้าซาตินยาวกรอมเท้าออกแบบมาได้อย่างพอดีตัว

มือบางสองข้างยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย

ก่อนจะยกเท้าเล็กสอดเข้าไปในร้องเท้าส้นสูงสีเดียวกันกับชุด

ร่างบางยืนอยู่บนรองเท้าคู่สวยอย่างสง่างามนัก

เธอเงยหน้าขึ้นมองตัวเองอีกครั้ง

จึงเห็นบุรษรูปงามเดินเข้ามาซ้อนแผ่นหลัง

ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลทำให้คนมองอย่างเธอ

มองด้วยสายตาพล่าเลือน 

แม้จะเห็นความหล่อเหลาสมบูรณ์แบบของคนที่นอนกอดรัดอยู่ทุกวัน

แต่วันนี้เธอต้องยอมรับกับตัวเองและยอมพ่ายแพ้แบบไร้ข้อกังขา

สามีของเธอหล่อวัวตายควายล้มอย่างนี้

มันไม่แปลกหากมีใครอยากฆ่าเธอเพราะเขา

" มองแบบนี้เจ้าหญิงอยากจะลองฮาร์ดคอหน้ากระจกดูมั้ย "

ท่าทางหลงใหลชื่นชมพังทลายลงกับประโยคหื่นห่ามของเขา 

คนอย่างลุค...ดูเป็นพระเอกแค่นาทีเดียวก็หรูแล้ว


ชายหนุ่มยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ท่ามกลางความเงียบภายในห้องนอนกว้าง ปราศจากร่างบางของเจ้าหญิงตัวน้อยๆที่ตัวเองชวนฮาร์ดคอด้วย

เมื่อตะกี้นี้เอเลนาพูดถึงใครกัน...คำพูดเหล่านั้นยังก้องไปทั่วโสตประสาท เธอพูดจบแล้วเดินออกไปพร้อมรอยยิ้ม

ทิ้งเขาเอาไว้อย่างไม่สนใจใยดี แต่เรื่องนี้ยกไว้ก่อน

สำคัญตอนนี้คือประโยคคำพูดก่อนหน้าต่างหาก 

มันเหมือนโดนเมียด่าอย่างไงชอบกล



คนสนิทต่างมองนายสาวที่เยื้องย่างลงมาจากชั้นบนด้วยความชื่นชม ความงามของนายหญิงแห่งเทรเวเลเลียน 

เป็นที่ล่ำลือของทุกคนในแวดวงสังคม 

ทุกคนต่างอยากเห็นเอเลนาปรากฎตัวในงานสำคัญต่างๆ

แต่น้อยนักที่จะเป็นอย่างนั้น 

เพราะไม่ใช่แค่ความสวยของเธอเท่านั้นที่ใครต่อใครกล่าวถึง

แต่ความหึงหวงเมียจนไม่ยอมให้ใครได้เห็นบ่อยๆของเจ้าพ่อหนุ่ม

ก็เป็นที่ประจักษ์ต่อฝูงชนทั้งหลายเช่นกัน

หญิงสาวเดินช้าๆ ด้วยความรู้สึกขัดเขิน

เธอส่งยิ้มน้อยๆให้คนสนิทที่รอเปิดประตูอยู่อย่างขอบคุณ

ก่อนจะเห็นพวกเขาก้มศรีษะเล็กน้อยเป็นการให้เกียรติตัวเองกลับมา


เอเลนาขึ้นไปนั่งอยู่บนรถเรียบร้อยแล้ว 

พวกเขาจึงเห็นเจ้านายหนุ่มเดินตามมา 

สีหน้างุนงงสงสัยอย่างคนใช้ความคิด

ทำให้คนสนิทเกิดความสงสัยตามไปด้วย 

ใบหน้าคมเอียงไปมา ตาคมกลอกกลิ้งเหมือนกำลังคิดไม่ตก

ริมฝีปากหนาเม้มเข้าออกบิดเบี้ยวไปตามความคิด

มือหนาสองข้างกอดอกไว้ 

อะไรทำให้คนอย่างเจ้านายพวกเขาถึงกับไปไม่เป็นเพียงนี้

" นายใหญ่ครับ...มีอะไรหรือเปล่าครับ "

เรย์ถามอย่างไม่เข้าใจ คนโดนถามหันมามองแล้วถอนหายใจ

" ฉันกำลังสงสัยกับคำพูดของแอล..."

" อะไรหรอครับ "

" ตอนฉันเข้าไปตามแอลในห้อง...ฉันเห็นแอลมองมาแบบเซ็กซี่สุดๆ สงสัยความหล่อของฉันคงกระเด็นเข้าตาจนเมียมองอย่างนั้น " 

" เรื่องแค่นี้น่าสงสัยตรงไหนครับ เท่าที่ฟังไม่เห็นน่าสงสัย "

" ฉันกลายเป็นเพื่อนเล่นแกตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้าแค่นี้จะเดินสงสัยให้เมื่อยหน้าทำไม...เรื่องมันมีอยู่ว่า.......


" มองแบบนี้เจ้าหญิงอยากจะลองฮาร์ดคอหน้ากระจกดูมั้ย "

" แอลแค่มองให้แน่ใจ กลัวตัวเองตาฝาดเผลอมองปีศาจเป็นเจ้าชาย "

เอเลนาเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนกับเป็นเรื่องปกติ ท่าทางเมินเฉยของเธอทำเอาคนโดนเหน็บเป็นนัยน์ไปไม่เป็น

" ฮันนีด่าคุณสามีหรอคะ "

" เปล๊า!...ใครจะกล้าด่าล่ะ " 

เอเลนาตอบกลับเสียงสูง

" คุณสามีรู้สึกเหมือนตัวเองโดนด่ายังไงไม่รู้ " 

ลุคยังคงทบทวนคำพูดของเมียรัก 

จนคนหลอกด่าแทบกลั้นหัวเราะไม่ไหว

" เสร็จแล้ว...ไปกันเถอะค่ะ " 


กา...กา...กา....กา.... 

หลังจากเล่าจบ...บรรยากาศตรงลานหน้าบ้านเงียบสงัด

เสียงอีการ้องบินผ่านหน้าไป คนสนิทหันมองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย

ความรู้สึกศรัทธาแทบหายไปแบบไม่มีวันหวนกลับมา

เพราะไม่อยากจะเชื่อว่าเหตุผล

ที่เจ้านายตัวเองสงสัยจนเมื่อยหน้าคือเรื่องนี้จริงๆ

" อ้าว! เพียงนายเงียบทำไม 

เล่าจบแล้วบอกมาหน่อยว่าตกลงเมียฉันด่าหรือชมห๊ะ! "

ลุคตะคอกถามเมื่อเห็นคนของตัวเองเงียบไปนาน

เรย์กระทุ้งข้อศอกไปยังสีข้างของน้องชาย 

รอนเองได้แต่หันมาขมุบขมิบปากใส่


" ถามรอนเถอะครับ เรื่องนี้มันคงรู้ดีกว่าผม " เผือกร้อนๆถูกโยนเข้าใส่โดยไม่ทันตั้งตัว เรย์ส่งสายตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือไปให้น้องชายที่เขารู้สึกรักมันมากสุดหัวใจแบบกะทันหัน

ไหนๆก็เกิดตามกันมาแล้ว....

ดู...ดูมันมองหน้าพี่ตัวเอง 


" กูพี่มึงนะโว้ย! พี่น้องกันต้องช่วยกันดิวะ.... "

" เมื่อวานมึงยังด่ากูอยู่เรื่องหัวม้าลาย ทีหยั่งงี้แล้วบอกว่ากูเป็นน้อง "

" มึงจะอกตัญญูกูหรอ...กูอุตส่าห์ให้มึงเกิดตามออกมานะไอ้น้องเวร "


“ ตกลงยังไง...นายรู้หรือเปล่ารอน! " 

ลุคถามอีกครั้งเมื่อคนสนิทยังคงเงียบ 

ไม่สนใจตัวเองเอาแต่จ้องหน้ากัน

" นายหญิงคงชมแบบฮาร์ดคอ...เข้าก๊านเข้ากันกับคำถามน่ะครับ "

" หรอ...ฉันก็ว่างั้นแหละ ช่วงนี้เมียฉันน่ารักแทบขาดใจ 

เห็นแล้วฟรุ้งฟริ้งซู่ซ่าชื่นฉ่ำไปถึงชาติหน้าจริงๆ " คนหลงเมียพูดตาลอยเหมือนคนโดนของ ท่าทางละเมอเพ้อฝัน เคลิบเคลิ้มจนคนมองรู้ว่าคนพูดจินตนาการไปไกลเสียแล้ว

" อยากด่าเจ้านายตัวเองให้หายคันปาก " รอนพูดเบาๆอย่างหมั่นไส้พลางยกมือข้างนึงขึ้นลูบริมฝีปากหยักหนาของตัวเอง

" ปล่อยไปเหอะ...เค้าวิจัยกันแล้วว่าคนมีความรักระดับไอคิวจะลดลงแบบไม่รู้ตัว เจ้านายเราคือผลของงานวิจัย "

" พวกนายพูดอะไรกัน ฉันได้ยิน! " คนโดนนินทาพูดเสียงดังทำให้คนสนิทสะดุ้ง จนต้องรีบหาข้ออ้างแบบเร่งด่วน

" ผมกำลังคิดว่าจะสั่งคอสเพลย์ให้นายใหญ่มาลองใช้ดู 

สนใจสักชุดมั้ยครับ " คำพูดแก้ต่างของรอนทำให้คนเป็นพี่ชายและเจ้านายมองตาแทบถลน 

ลุคดูเคร่งเครียดจนรอนชักหวั่นใจ เรย์ได้แต่มองลอบกลืนน้ำลาย

ดูจากสีหน้าจริงจังของนายหนุ่มแล้ว คงไม่นึกสนุกขำๆแบบน้องชายเขาแนะนำแน่ๆ ตาคมจ้องมองอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ เห็นทีวันนี้คงเป็นวันตายของเขาและน้องชายเสียแล้ว

ร่างสูงใหญ่เยื้องย่างเข้ามาใกล้ พวกเขาก้มหน้าลงอย่างไม่กล้าสู้หน้า มันยากเหลือเกินที่จะคาดเดาอารมณ์ของเจ้านายตัวเองในตอนนี้


" สั่งมาเลยฉันจ่ายไม่อั้นเอาชุดนักศึกษามาด้วยก็ดี "




     ความปลอดรู้สึกปลอดภัยเกิดขึ้นทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ๆกับเจ้าของร่างสูงใหญ่ การได้รับการทะนุถนอมเอาใจใส่และได้รับความรักจากเขาเป็นเรื่องที่เธอยังคงคิดว่ามันเป็นความฝันเสมอ 

เอเลนาหลับตาซึมซับความรู้สึกอิ่มเอิบจากวงแขนแข็งแกร่ง เธอรักเขารักทุกอย่างที่เป็นตัวเขา รักความห่วงใยเกินพอดีความจู้จี้ขี้บ่น ทุกอย่างที่เป็นตัวตนของ ลุค เทรเวลเลียน

“ พร้อมหรือเปล่า “

    ลุคถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อรถมาจอดตรงทางเข้างาน

ผู้คนมากมายรวมถึงนักข่าวต่างให้ความสนใจเป็นอย่างมาก

สีหน้ากังวลของคนตตรงหน้าคงทำให้เจ้าพ่อหนุ่มรู้สึกเป็นห่วง 

มือหนาวางลงบนหลังมือและบีบเบาๆอย่างให้กำลังใจ

รอยยิ้มของเขาที่ส่งมาทำให้เธอตกอยู่ในมนต์สะกดอย่างไม่ต้องสงสัย

    เอเลนาเดินเข้าไปพร้อมกับสามีด้วยความรู้สึกประหม่า 

พรมสีสวยปูทอดยาวเข้าไปถึงตัวโรงแรม 

บรรดานักข่าวต่างกระหน่ำกันถ่ายรูปจนเธอตาลายไปหมด

ลุคยิ้มขำกับท่าทีเมียรัก ชายหนุ่มยกมือบางขึ้นมาจูบเบาๆ

ต่อหน้านักข่าวกลุ่มใหญ่ 

ความสนใจที่มีอยู่เดิมเลยเพิ่มขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย  

    ทุกคนต่างให้ความสนใจการมาปรากฎตัวของเจ้าพ่อหนุ่ม

โดยเฉพาะสาวน้อยข้างกายที่ดูสวยสง่าตั้งแต่หัวจรดเท้า 

ภายใต้วงแขนแกร่งที่คอยโอบประคองเธอไว้ไม่ห่าง

อย่างกับกลัวเมียหาย

แววตาที่ทอดมองมาดูอ่อนโยนอบอุ่น ไม่เลยที่ใครจะเห็นเจ้าพ่อหนุ่มแสดงท่าทางกับหญิงงามคนไหน

แม้จะผ่านสนามรบอกตูมมามากมาย

แต่ทุกคนรู้สึกได้ถึงความสำคัญที่เจ้าพ่อหนุ่มหยิบยื่นให้เธอ



“ คุณเทรเวลเลียนครับ ไม่ทราบว่าสุภาพสตรีท่านนี้

ใช่คุณผู้หญิงเทรเวลเลียนหรือเปล่า “ 

นักข่าวคนนึงถามขึ้น

ลุคยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มของเขาทำให้สาวๆทั้งงาน

ถึงกับขาพับขาอ่อนไปเลยทีเดียว

“ ใช่ครับ สุภาพสตีท่านนี้คือ คุณผู้หญิงเทรเวลเลียน “

“ เท่าที่ผมทราบเธอเพิ่งเกิดอุบัติเหตุมาแล้วเรื่องการเสียชีวิตที่มีข่าวมาก่อนหน้านี้...ความจริงมันคืออะไรกันแน่ครับ “

“ มันเป็นแค่ข่าวลือเท่านั้น...ส่วนเรื่องอุบัติเหตุคือเรื่องจริงครับ

ตอนนี้อาการดีขึ้นตามลำดับ แต่ยังต้องอยู่ในการดูแลของหมอ “

   ลุคยังคงตอบคำถามได้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม 

ต่างจากคนในอ้อมแขน

ที่เริ่มกลัวกับคำถามพวกนี้ 

มันเหมือนพวกเขาเข้ามาสะกิดแผลเธออย่างจัง

“ แล้วเรื่องที่เธอเป็นแค่เด็กกำพร้าละครับจะว่ายังไง “

“ ไม่ว่าพวกคุณจะได้ข่าวนี้มายังไง ผมก็ไม่เห็นว่ามันจะสำคัญตรงไหนแม้ภรรยาของผมไม่ได้มีชาติกำเนิดที่ดีนัก

แต่ผมได้เลือกที่จะใช้ชีวิตกับเธอ ถ้าพาดหัวข่าวพรุ่งนี้เอาเรื่องห่าเหวพวกนี้ไปลงล่ะก็....ผมจะฟ้องให้หมด “

    น้ำเสีงเกรี้ยวกราดบวกกับสายตาดุดัน

ทำให้นักข่าวต่างพากันถอยห่างแทบจะทันที

เอเลนารู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่ม 

เธอหันหน้าไปมองคนข้างกายพลางใช้มือทั้งสองข้างประคองแก้มสาก

เธอส่งยิ้มบางๆออกไปอย่างรู้ดีว่ามันเป้นทางเดียว

ที่จะทำให้ยักษ์ตัวเขียวแปลงร่างกลับมาเป็นหนุ่มรูปงามเช่นเดิม

    ลุคถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นรอยยิ้มของเมียรัก 

บรรดานักข่าวต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก

ที่สาวน้อยคนนี้ทำให้คนอย่าง ลุค เทรเวลเลียน 

ใจเย็นลงได้เพียงแค่รอยยิ้มของเธอเท่านั้น

“ ผมชอบรอยยิ้มคุณ “ ลุคเอ่ยพร้อมกับจูบแก้มฉัน

“แอลก็ชอบรอยยิ้มคุณสามีนะคะ 

มันจะดีกว่านี้ถ้าคุณยิ้มคุณเทรเวลเลียน "

   ภายในงานเต็มไปด้วยผู้คนแสงไฟส่องแสงระยิบระยับอย่างสวยงามเอเลนาเดินข้ามผ่านทุกๆเรื่องราวไปพร้อมกับลุค

ริมฝีปากของเธอแย้มออกเป็นรอยยิ้มเมื่อคิดถึงคำพูดของเขา

  

 เราจะเดินไปด้วยกันแค่คุณอย่าปล่อยมือผมก็พอ

 

   ฉันเพิ่งจะสังเกตว่าในงานมีการ์ดรักษาความปลอดภัย

มากกว่าที่เคยมีอยู่ รอนกับเรย์เดินประกบฉันไม่ห่างพวกเขาสาดส่องสายตามองดูรอบๆตัวของฉันอย่างกังวล

“ เป็นอะไรหรือเปล่าทำไมเงียบไป “

“ แอลแค่สงสัยว่าทำไมเรย์กับรอนถึงดูกังวลนัก “

“ พวกเขาเป็นห่วงแอลไง 

อะไรจะสำคัญไปกว่าการดูแลคุณผู้หญิงเทรเวลเลียนให้ปลอดภัย “

“ แอลอยากกลับแล้ว แอลปวดหัว “

  ฉันไม่ได้ปวดหัวอย่างที่บอกไปเลยสักนิดฉันก็แค่สงสารเรย์กับรอนระยะหลังมาพวกเขาแทบไม่ได้พักผ่อนยิ่งได้รู้ว่าฉันกำลังถูกใครบางคนลอบทำร้ายพวกเขาก็แทบจะไม่เป็นอันทำอะไรการบอกไปแบบนี้มันเป็นวิธีเดียวที่ลุคจะยอมกลับบ้านเพราะเป็นห่วงฉัน

 

  “ เราไม่สามารถเข้าถึงตัวมันได้เลยครับ

มีการ์ดสองคนยืนประกบอยู่ไม่ห่าง “

“ พวกแกจับตามันเอาไว้ถ้าได้โอกาสเมื่อไหร่ก็จัดการมันซะและจำเอาไว้ว่ามันจะต้องตายเท่านั้น “

 


  การทำร้ายคนสำคัญของเทรเวลเลียนเป็นไปอย่างอยากลำบาก การ์ดถูกเพิ่มจำนวนจำยากแก่การเข้าถึง 

คำรายงานภารกิจผิดพลาดของนักฆ่า

ดังอยู่ใกล้ๆกับคนที่ใครต่อใครไม่เคยรู้จักร

หรือให้ความสนใจได้ยินชัดเจน

การทำงานของเขาเป็นไปอย่างลับๆ

น้อยคนจะรู้ว่าเขาคือคนสนิทอีกคนของเจ้าพ่อหนุ่ม

หลายปีที่ผ่านมา..จอร์จมีหน้าที่ล้วงความลับทุกอย่าง

อะไรที่ ลุค เทรเวลเลียน อยากรู้

เขาก็จะทำให้ได้รู้....โดยใช้เวลาแค่อึดใจเดียวเท่านั้น

และครั้งนี้จะไม่มีอะไรผิดพลาดอีกเด็ดขาด

หากการ์ดฝีมือระดับจอร์จลงมือทำด้วยตัวเอง


จอร์จหยิบมือถือราแพงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ 

มือหนาสองข้างจับเข้าหากัน 

เขากดลงบนหน้าจออยู่นาน

ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วยัดมันกลับไปไว้ในกระเป๋าดังเดิม

สายตาเหลือบมองชายชุดดำข้างๆ พร้อมกับยกแก้วไวน์จากถาดสีเงินที่มีบริกรเดินเสริฟไปทั่วขึ้นมาชูให้เป็นการทักทาย

ความเป็นกันเองและดูไร้พิษสงทำให้ศรัตรูทักทายกลับมา


  ลุคเบิกตาโพลงอย่างตกใจ

หลังจากเรย์เดินเข้ามากระซิบอะไรบางอย่าง แขนแกร่งรอบเอวบางออกแรงรั้งเข้าหาตัวเองโดยไม่รู้ตัว ทำให้ร่างบางสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างทำให้เขารู้สึกกลัวและมันต้องเกี่ยวกับเธอ 

“ เราจะพาแอลกลับบ้าน “

   เอเลนาได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้อย่างนั้น

หลังจากคำสั่งพาเธอกลับ ตั้งแต่ขึ้นรถจนกระทั่งรถเคลื่อนตัวออกมาทยังไม่มีใครเอ่ยพูดอะไรกัน 

ทุกคนนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาทำให้รู้สึกอึดอัด

ดวงตาของเขาดำมืดจนหน้ากลัว

เธอจำสายตาแบบนี้ได้ 

มันป็นแบบเดียวกันกับตอนที่แดเนียลบอกว่ามีคนพยายามจะฆ่าฉัน

“ ลุคแอลกลัว….

    เอเลนาน้ำเสียงสั่นพร่าความหวาดกลัวที่เธอลืมไปแล้ว

กำลังจะกลับมา

ลุคหันมองเมียรักด้วยความรู้สึกขอโทษ

ร่างบางกระเถิบหนีตัวสั่น ก่อนจะเบียดตัวเองเข้ากับประตู

แววตาดูหวาดกลัว เหลือบมองรอบๆ

แขนบางยกขึ้นกอดตัวเองเอาไว้

ร่างบางสั่นเทิ้ม ริมฝีปากเล็กบวมแดงจากการออกแรงกัดของเจ้าตัว

ภาพตรงหน้าเป็นดั่งมีดนับแสนเล่มทิ่มแทงเขา

“ ผมขอโทษ...ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณกลัวเลยฮันนี 

มาเถอะ...มาให้ผมกอดคุณ... “

คำขอโทษและคำอ้อนวอนจากชายหนุ่มฟังดูอ่อนล้านัก


เอเลนายังคงนั่งอยู่อย่างนั้น

เธอมองคนตรงหน้าอย่างใช้ความคิด มือบางยื่นออกไปก่อนจะพากลับเข้ามากอดตัวเองอีกครั้งอย่างลังเล

“ แอล….ได้โปรด “

ลุคอ้อนวอนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่รอให้เธอตั้งตัวหรือได้คิด 

เขาตัดสินใจกระเถิบเข้าไปใกล้

ก่อนจะยกตัวเมียรักขึ้นมานั่งบนตักกว้างอย่างง่ายดาย

หน้าแกร่งแนบลงบนหน้าผากเล็ก 

นิ้วเรียวยาวสัมผัสลูบไล้ริมฝีปากบางอ่อนโยน

คนตัวเล็กยังคงแน่นิ่งสายตากวาดมองไปทั่ว

แม้ความอบอุ่นจากแผงอกกว้างทำให้ผ่อนคลายลง

แต่เธอลืมความเลวร้ายหลังจากเห็นแววตาคู่นี้ไม่ได้จริงๆ


“ ผมแค่ห่วงคุณมากไปเท่านั้นฮันนี หลายครั้งที่ผมต้องเผชิญกับความรู้สึกสูญเสีย ทุกอย่างโหดร้ายจนผมไม่อยากเผชิญหน้ากับมันอีก “

“ แววตาของพี่ทำให้แอลกลัว

หลังจากเห็นมันแอลก็ถูกโยนลงกลางทะเล " 

   ความทรงจำจากปากเมียรัก 

ทำให้ทุกคนบนรถคิดถึงเหตุการณ์นั้นอีกครั้ง

ภายใจอกด้านซ้ายของชายหนุ่มเจ็บแน่น

แม้จะผ่านไปนานแค่ไหนมันยังคงเป็นฝันร้ายสำหรับหัวใจของเขา

แค่คิดไม่ถึงว่าไม่ใช่เขาเท่านั้นที่ไม่ลืม...

หญิงสาวผู้เป็นที่รักก็ไม่เคยลืมมันได้เช่นกัน



“ ลืมมันซะ....มันก็แค่ฝันร้ายที่สุดของเราเท่านั้น

ความจริงในวันนี้คือพี่รักแอล

และแอลก็ยังอยู่กับพี่ตรงนี้

เราจะอยู่ร่วมเดินไปบนทางเส้นเดียวกันเสมอ

มือของเราผสานกันไว้

ทุกก้าวเดินของเรา จะมั่นคงแข็งแรง

เราจะยิ้มและร้องไห้ไปพร้อมกันจนสุดทาง

ผมจะจับมือคุณเอาไว้แม้วันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายของชีวิต

เราไม่รู้ว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง

แต่เราจะใช้หัวใจดวงเดียวกันไปตลอดทาง “

“ อย่าปล่อยมือแอลนะ “

ไม่มีทาง....
 

    ลูกน้องคนสนิทยืนก้มหน้าหลบสายตาเจ้านายหนุ่มด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง

คำพูดสบถไม่ยั้งไม่ซ้ำคำดังก้อง

ไปทั่วทั้งห้องทำงานที่สามารถเก็บเสียงได้อย่างยอดเยี่ยม

อารมณ์เดือดจัดถูกกักเก็บเอาไว้ตลอดทางกลับ

ความดำมืดภายในจิตใจทะลักออกมาทันทีที่เข้ามา

เรื่องราววันนี้จากการรายงานของคนสนิท

ทำให้เขาเสียการควบคุมตัวเองอย่างง่ายดาย

แม้พยายามเก็บงำไว้แค่ไหนก็ไร้ประโยชน์

ภาพเมียรักหวาดกลัว มองเขาอย่างกับเป็นคนแปลกหน้า

ทำให้แรงโทสะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว


“ บ้าชิบ! เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ....

เมื่อไหร่ไอ้พวกเหลือขอมันจะตายๆไปซะ

จะตามจองล้างจอผลาญไปถึงไหน เมียกูเกือบช็อคไปแล้ววันนี้ 

โธ่โว้ย!

“ จอร์จกำลังเช๊คอยู่ครับ ตอนนี้คนของมันถูกจับไว้ได้ทั้งสองคน

ไม่นานคงรู้ว่าเป็นฝีมือใคร “

“ ดีนะ...ที่แอลยังไม่คิดมาก เกิดแอลกลับไปเป็นเหมือนเดิม เห็นทีคราวนี้ต้องประหารตัวเองแหงๆ  “

“ ทำไมหรอครับ “ รอนหยั่งเชิง

“ ไอ้ที่ถามนี่แกคิดแล้วหรอ เกิดเมียฟุ้งซ่านฉันก็อดฟรุ้งฟริ้ง สายฮาร์ดคอได้แต่นั่งหงอเป็นหมาแหงนก็งานนี้แหละ 

มันไม่ตลกรอน แกอย่าได้หัวเราะเป็นอันขาด “

    รอนระเบิดหัวเราะออกมา

กับท่าทางขนลุกขนพองของเจ้านายตัวเอง

ลุคน่าสงสารมากในตอนนั้น แทบไม่กินไม่นอน

ไปกลับบ้านกับบริษัทอย่างกับมันใกล้

ช่วงนั้นไม่ว่าจะเป็นสายฟรุ้งฟริ้ง สายฮาร์ดคอ

งดเดินสายจนคนสายหื่นถึงกับห่อเหี่ยว

คิดถึงภาพวันนั้นเรย์ก็ระเบิดหัวเราะออกมาอีกคน

จนคนโดนเยาะเย้ยยืนมองตาขวาง บดกรามแกร่งเข้าหากันอย่างโมโห


“ ไอ้…..

ปัง! ปัง!.....

     เสียงปืนดังขึ้นหยุดทุกอย่าง คำด่าทอชะงักค้าง 

ทุกคนในห้องออกตัววิ่งไปยังที่มาของเสียง 

แค่รู้ว่ามาจากฝั่งซ้ายของตึกหัวใจของแต่ละคนแทบหยุดเต้น

ฝั่งซ้ายของบ้านมีแค่ห้องนอนของเจ้านายพวกเขาเท่านั้น

ห้องสามห้องถูกออกแบบขึ้นใหม่ให้มันกลายเป็นห้องเดียวกัน

ในเมื่อตอนนี้เจ้าพ่อหนุ่มอยู่กับพวกเขาที่นี่

แล้ว......

บรรยากาศด้านนอกเย็นยะเยือก แค่คิดถึงคนภายในห้องกับเสียงปืน

ทุกคนในบ้านต่างพากันมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้อง

บรรดาการ์ดยกอาวุธทรงประสทธิภาพขึ้นมาเล็งยังเป้าหมาย

ลูกบิดประตูเริ่มขยับจากการจับของคนในห้อง

ประตูห้องเปิดแย้มออกอย่างช้าๆ

มือหนาของการ์ดกำเข้าหาอาวุธตัวแน่นขึ้นอยางลุ้นระทึก

“ ลุค….” 

ชื่อที่เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงหวานคุ้นหูแม้มันจะสั่นพร่า

ดังขึ้นก่อนประตูจะเปิดกว้าง

  ลุคมองใบหน้าซีดเผือดของเมียรัก

ละลงมาตามร่างบางที่ปิดบังความงามด้วยชุดคลุมอาบน้ำ

ทุกส่วนเปราะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสด

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนทุกคนใจเสีย

ไหล่เล็กสะท้านขึ้นลงร่างบางสั่นเทาไปทั่วทั้งร่าง

ดวงตาคู่สวยไหวระริกอย่างตื่นกลัว

มือบางถือบางอย่างออกมาพร้อมกับยกมันขึ้นช้าๆ 

รอยแดงตรงหว่างนิ้วเรียวเล็ก แดงช้ำจนห้อเลือด

คงเป็นเพราะเธอจับมันแน่นเกินไป 

แรงสะบัดของอาวุธร้ายจึงสร้างรอยแผลไว้บนมือบางของเธอ

    ลุคปราดเข้าไปจับไหล่บาง สายตาคมกวาดมองหาที่มาของเลือดจำนวนมาก ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เมื่อไม่มีบาดแผลจนเป็นเหตุให้เมียรักเจ็บหนักอย่างนึกกลัว

“ เกิดอะไรขึ้น “ 

เขาถามขณะปลดอาวุธออกจากมือเล็ก

“ แดเนียล “ 

รอนและเรย์ปราดเข้าไปในห้องนอนทันทีที่ได้ยิน

เวลาไม่นานพวกเขาก็สามารถแบกร่างของแดเนียลออกมา

    ความเจ็บปวดบนใบหน้าของแดเนียล

ทำให้เอเลนาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง 

ประสาทส่วนหนึ่งของเธอเสียการควบคุม

ภาพตอนแดเนียลข้ามากระชากชุดคลุมของเธอออก

สายตาเล้าโลมของเขาน่าขยะแขยงมือของเค้าจับลงตรงแขนเล็ก

และออกแรงเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงกว้าง

    ร่างเธอกระเด็นไปสุดเตียง เธอกระเถิบถอยหนีตามสัญชาตญาณมือบางพยายามควานหาไปทั่ว ก่อนจะหยุดลงใต้หมอน

ของบางอย่างถูกซ่อนเอาไว้ 

ลักษณะของมันทำให้เธอรู้ได้ในทันที

ว่ามันคืออะไร

   เธอตัดสินใจกระชากมันออกมา และยิงออกไปทันทีอย่างไม่ลังเลเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปืนยิงยังไง

แต่ในเวลาแบบนี้....ไม่มีเวลาให้คนอย่างเธอคิดนัก

“ แอล….เอเลนา “ ลุคพยายามส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นว่าเธอเงียบไป

“ ไม่เป็นไรค่ะ...แอลไม่เป็นไร “ 

ดูเหมือนว่าเธอพยายามพูดปลอบใจตัวเองมากกว่า

“ แล้วเลือดนี่มัน “

“ เป็นเลือดของไอ้แดเนียลครับนาย “ 

เรย์ตอบไป

   เรย์จับตัวแดเนียลพยุงขึ้นเผชิญหน้ากับเจ้าพ่อหนุ่ม

แดเนียลชุ่มไปด้วยเลือด รอยแผลตรงหน้าท้องของเขา

ทำให้เอเลนามองอย่างรู้สึกหวาดกลัว 

แดเนียลเงยหน้าขึ้นตวัดสายตามองร่างบาง

“ มึงมันบ้า...อีนางผู้หญิงงี่เง่า “

“ มึงอย่ามาปากดี ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่มึงจะมาพูดจาแบบนี้ “ 

รอนตะคอกออกไป

“ พามันออกไป....เราต้องให้การต้อนรับมันสักหน่อย “

“ ครับนาย “

    ร่างแกร่งโอบกอดเมียรักเอาไว้อย่างหวงแหน

เขาพาเธอออกมาจากตรงนั้น

เพราะไม่อยากให้เมียรักตกใจกลัวไปมากกว่านี้

“ แอลไม่ได้ตั้งใจ เค้าจะตายมั้ย แอลแค่ป้องกันตัว 

เค้าจะทำร้ายแอลก่อน “ 

เอเลนาพยายามอธิบาย

ทำให้ลุคยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่าเธอกำลังตื่นกลัวอยู่

“ มันไม่ถึงตายหรอกแอล “

     เอเลนาหันหน้ากลับไปมองแดเนียลอีกครั้ง

ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความแตกตื่นอีกครั้ง

เมื่อแดเนียลสะบัดตัวออกจาการจับกุมของเรย์และรอน

แดเนียลวิ่งมาโดยมีจุดหมายเป็นร่างแกร่งเจ้าพ่อหนุ่ม 

คนตัวเล็กแต่ใจใหญ่เห็นดังนั้น...

จึงออกแรงผลักร่างแกร่งข้างกายอย่างแรง


เสียงหวีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้นพร้อมกับการปะทะเข้าหากันสุดแรง

ร่างสูงใหญ่ของแดเนียลพุ่งเข้าชนร่างเล็กของเอเลนาอย่างหยุดไม่อยู่

เพราะเธอเข้ามายืนแทนที่สามีตัวเอง 

เหตุการณ์ทุกอย่างเลยวุ่นวายไปหมด


    ร่างทั้งสองร่างปะทะกัน เป็นเหตุให้กลิ้งตกลงไป

ตามทางบันไดครั้งแล้วครั้งเล่า

ทุกคนต่างทำอะไรไม่ถูกโดยเฉพาะลุคที่ดูเหมือนกับว่าเขายังอึ้งอยู่ 

คนงานต่างพากันส่งเสียงเรียกกันเอะอะโวยวาย

บันไดหินอ่อนหลายสิบขั้นตรงหน้า

ทำให้ทุกคนไม่อยากจินตนาการ

อาการบาดเจ็บของนายหญิงตนเองเลย

    ลุควิ่งลงมาเมื่อเริ่มได้สติ

เขาแทบไม่รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันคือเรื่องจริงหรือฝัน

ทุกอย่างเร็วจนเขาแทบจะรับไม่ไหว

มารู้ตัวอีกทีก็ตอนเมียรักพลัดตกบันไดลงมา

 “ ตามหมอสิวะ “ 

ลุคตะโกนออกไป แขนแกร่งสอดเข้าใต้ร่างบางที่นอนทับอยู่บนร่างสูงใหญ่ของแดเนียล เขาพยายามเบามือที่สุด

ด้วยกลัวเมียรักอาจเจ็บหนักกว่าเดิม 

ร่างบางถูกรั้งและจับให้หันมา ตาคู่สวยปิดสนิท 

เจ้าพ่อหนุ่มสวมกอดคนตรงหน้าทันที 

เขากอดเธอเป้นการบอกตัวเองว่าเธอยังคงอยู่

 แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของคนในอ้อมแขน

“ โอ๊ย! เจ็บเป็นบ้าเลย “

“ แอล….. “ ลุคเอ่ยเรียกเอเลนาน้ำเสียงแหบพร่า

“ สงสัยต้องเปลี่ยนเป็นใช้ลิฟแล้วล่ะ

ตกลงมาแบบนี้ซึ้งเลยว่าเจ็บสุดๆ “ 

เอเลนาพยายามทำให้ลุคหัวเราะแต่เปล่าเลยลุคกลับมีสีหน้าเข้มขึ้น

“ ทำบ้าอะไรของเธอเอเลนา....เธอทำให้พี่เกือบตายไปแล้ว “

“ ลุคปลอดภัยใช่ไหม.... “ เอเลนาถามลุคน้ำเสียงอ่อนโยน

“ ขอร้องเถอะ...หยุดทำเรื่องแบบนี้สักที

ถ้าคิดจะทำแบบนี้อีก....ขอให้ฆ่ากันจะดีกว่า “

“ ลุคแอลเจ็บไปทั้งตัวแล้วอย่าบ่นนักเลย “

    ลุคพรมจูบเอเลนาอยู่เป็นนาน ดูเหมือนว่าเขาพยายามจะทำให้ตัวเองรู้สึกได้ว่าเมียรักยังอยู่ตรงนี้....อยู่ในอ้อ้มแขนของเขา 

หลังจากเรียกสิตตัวเองกลับมาจนครบ 

เขาจึงช้อนตัวคนตัวเล็กขึ้นอย่างเบามือ

ใบหน้าแสดงความตื่นตระหนกหายไป

แปลเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม สายตาของเขาดำมืด

จนทำให้ทุกคนต่างรู้กันดีว่าด้านมืดของลุคที่พยายามเก็บซ่อนเอาไว้มันกำลังคืบคลานเข้ามา

“ นายครับผมว่าพานายหญิงไปโรงพยาบาลดีกว่าครับ “

“ ไปตามหมอมา เรื่องบ้านี่ยังเกิดขึ้นในบ้านได้

ข้างนอกมันคงไม่เหลือความปลอดภัยสำหรับเมียฉันแล้วล่ะ “

     ลุคตวัดสายตาไปมองหน้าการ์ดของเขาอย่างคาดโทษ

ที่ปล่อยให้มีคนร้ายเข้ามาทำร้ายเมียบังเกิดเกล้าถึงในบ้าน

เขาอยากจะกระทืบใครสักคนให้มันสาสมกับไม่รอบคอบ

แต่ติดอยู่ที่คุณเมียยังคงอยู่ตรงนี้...ในอ้อมแขนของเขา

“ โอ๊ย! “ 

เสียงเอเลนาที่ร้องออกมาทำให้ลุคผลักประตูเข้าไปอย่างหัวเสีย

“ รีบๆทำแผลเข้าสิวะ....เมียกูเจ็บจะตายอยู่แล้วโว้ย “

“ ใจเย็นคุณเทรเวลเลียน....ภรรยาคุณแขนหักเราจะต้องพาเธอไปโรงพยาบาล “ หมอบอกอย่างใจเย็น

“ โรงพยาบาลอีกแล้ว...เมื่อไหร่จะได้ไปที่อื่นกับเขาบ้าง “ 

เอเลนาโอดครวญ

“ อดทนหน่อยเถอะแอลมันจะเจ็บแค่นิดเดียว “

“ ไม่เอาหรอกมันเจ็บมากแอลรู้ “

      เอเลนาร้องไห้ออกมาราวกับเด็กน้อยลุคได้แต่เข้าไปกอดปลอบอย่างสงสารเอเลนาซุกซบใบหน้าเข้ากับลำคอแกร่งแล้วร้องไห้ออกมาอย่างสะอื้นลุคส่ายหน้าอย่างระอาเขาพอจะเข้าใจว่าทำไมเอเลนาถึงกลัวโรงพยาบาลนักหลายวันมานี้เอเลนามีแต่เรื่องให้ต้องเจ็บตัวไม่ได้หยุดหย่อนมันก็ไม่แปลกที่เธอจะหวาดกลัวแล้วร้องไห้ออกมาอย่างขวัญเสียขนาดนี้

“ ผมต้องการให้พวกคุณจัดการกับแขนของเธอที่นี่

อุปกรณ์ทุกอย่างคนของผมจะหามาให้ “

     ลุคยื่นคำขาดจนทำให้หมอแย้งอะไรไม่ออก

ยิ่งมองเห็นมาเฟียอย่างลุคนั่งปลอบโยนสาวน้อย

ที่สำคัญคนนี้จนหลับไป

ยิ่งทำให้หมอได้รู้ว่าเธอมีความสำคัญกับลุคมากแค่ไหน 

ลุคนั่งปลอบเธอด้วยถ้อยคำปลอบโยนอยู่เป็นเวลาหลายชั่วโมง

กว่าเอเลนาจะหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

แต่ยังคงมีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินแผ่วเบา

“ ไปลากตัวมันมา “

      ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปจนคนรับคำสั่งแทบตั้งตัวไม่ติดเมื่อลุคออกมาจากห้องแล้วปล่อยให้หมอดูแลเอเลนา จากสายตาอ่อนโยนกลายเป็นสายตาหิวกระหายเปรียบได้กับสัตว์ร้ายที่กำลังจะออกล่าเหยื่อ

“ มึงกล้ามากที่เข้ามาทำร้ายเมียกูถึงในบ้าน “

“ เมียมึงมันตายยากขนาดโดนรถอัดเข้าไปขนาดนั้นมันยังไม่ตาย

      แดเนียลหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งทำให้ลุคก้าวเท้าเข้าไปพร้อมกับกระทืบแดเนียลจนสุดแรงบรรดาบอดี้การ์ดต่างพากันขยาดนานแค่ไหนแล้วที่ไม่เห็นผู้เป็นนายเดือดจัดถึงขนาดนี้

“ อย่างที่กูเคยบอกมึงไว้

ถึงกูตายเมียมึงก็ต้องตายอยู่ดี มึงปกป้องมันไม่ได้หรอก อึก! “ 

แดเนียลกระอักเลือดออกมาเมื่อลุคเข้าไปกระทืบตรงหน้าอกจนสุดแรง

      ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของแดเนียลแต่เขาก็ทนและกลั้นเสียงร้องเอาไว้หัวใจเต้ารัวเหงื่อชุ่มไปทั้งตัวเมื่อเห็นสายตาของลุค เขาเคยได้ยินถึงเรื่องความน่ากลัวของลุคมาบ้างแต่ไม่นึกว่ามันจะน่ากลัวกว่าที่คิดเอาไว้

“ ถึงกูจะบังคับให้มึงบอกมึงก็คงจะไม่บอกสิน

ะถ้าอย่างนั้นคนอย่างมึงก็อย่าอยู่ให้มันรกโลกก็แล้วกัน

ในเมื่อมึงสงสัยว่าคนอย่างกูมาอยู่ถึงจุดนี้ได้ยังไง

และมึงจงรู้เอาไว้ว่าคนอย่างกูถ้าคิดจะฆ่ามันง่าย

แต่ที่มึงยังยืนอยู่ได้เพราะกูไม่คิดจะไล่บี้หมาอย่างมึง 

ครั้งนี้มึงกำลังเล่นกับของรักที่ใครต่างก็รู้ “

   ลุคหยุดพูดแค่เพียงเท่านั้นเขาส่งมือไปให้เรย์ เรย์เองก็รู้ดีว่าลุคต้องการอะไรเขาวางปืนกระบอกงามลงบนฝ่ามือของลุคอย่างรู้หน้าที่ตั้งแต่มีเอเลนาเข้ามาลุคแทบไม่แตะต้องของพวกนี้อีกเลย

“ นังผู้หญิงคนนั้นมันก็แค่เด็กที่แกเลี้ยงเอาไว้ทำไมใครๆถึงอยากจะฆ่ามันนักถึงมันตายไปฉันก็ไม่เห็นว่ามันจะมีประโยนช์กับใครสักคน “

    แดเนียลยังคงปากดีถึงตอนนี้เขาจะรู้ตัวว่าลุคจะต้องฆ่าเขาอย่างแน่นอน

“ ผู้หญิงที่แกว่าเธอเป็นเมียฉัน

เธอสำคัญกับทุกคนที่นี่สำคัญกว่าสวะอย่างแก “

“ มึงระวังของสำคัญมึงไว้ให้ดีก็แล้วกัน

     เสียงปืนดังขึ้นเพียงแค่ลุคแตะนิ้วลงเขายังคงยิงออกไปอีกสองนัดแดเนียลส่งเสียงร้องครวญครางอย่างเจ็บปวดลุคยิงเข้าไปยังขาทั้งสองข้างของเขาและยิงไปอีกนัดตรงแขนข้างหนึ่ง

“ กูจะให้มึงทรมานมากว่านี้อีก

กูจะเก็บมึงไว้ดูเล่นและกูจะรอดูว่าคนที่สั่งมึงมามันจำทำยังไง 

และหากเมียกูเจ็บอีก

กูจะยิงมึงอีกไม่ว่ากี่ครั้งที่เมียกูเจ็บ

กูก็จะยิงมึงเท่ากับความเจ็บที่เมียกูได้รับ

จนกว่ามึงจะยอมบอกว่าใครเป็นคนสั่งมึงมา “

    คนของลุคพากันเข้ามาพยุงร่างของแดเนียลขึ้นอีกครั้งลุคหันหลังเดินออกไปแต่อยู่ๆเขาก็หยุดเดินและหันมาพร้อมกับเตะเข้าไปที่แผลของแดเนียลอีกครั้ง

“ โถ่โว้ย “ ลุคทิ้งปืนลงอย่างโมโหเมื่อเรื่องที่เขาคิดว่ามันจะหยุดได้ง่ายๆมันกลับไม่ง่ายอย่างที่คิดเขาจะมาฆ่าใครในบ้านไม่ได้หากเอเลนารู้เข้ามีหวังเธอคงจะทิ้งเขาไปแน่ๆ

    รอนได้แต่ยืนมองลุคเดินออกไปอย่างหัวเสียเมื่อทำอะไรไม่ได้มากนักปกติลุคจะจัดเรื่องทุกอย่างให้จบในคราวเดียวแต่ตอนนี้ลุคกับต้องใช้ความรอบคอบและอะไรอีกหลายอย่างที่คนอย่างเขาก็ไม่สามารถจะรู้ได้ด้านมืดของลุคในวันนี้มันแค่เศษเสี้ยวหนึ่งที่มีเท่านั้น

 

   ประตูห้องนอนสีขาวถูกเปิดเข้ามาอีกครั้งภายในห้องมีร่างบางของเอเลนานอนหลับอยู่แขนของเธอใส่เฝือกเอาไอย่างน่าสงสารคราบน้ำตายังคงเปรอะเปื้อนใบหน้างามลุคนั่งลงข้างๆเธออย่างแผ่วเบาเหตุการณ์ในวันนี้มันเกือบจะพรากชีวิตของเธอไปจากเขาแค่คิดเขาก็แทบจะทนไม่ไหวยังดีที่เขาได้จัดการกับมันไปแล้วไม่อย่างนั้นเขาคงอกแตกตายแน่ๆ

  

   เอเลนายังคงมีไข้จนทำให้ลุคถึงกับอาละวาดลั่นบ้านหัวใจของเขาร้อนรุ่มไม่ต่างจากอุณหภูมิร่างกายของคนตัวเล็ก เธอยังคงเพ้อออกมาด้วยความกลัวและผลพวงจากพิษไข้เสียงอ้อนวอนขอให้ช่วยทำให้หัวใจของลุคปวดหนึบ

“ โธ่โว้ย! “ ลุคสบถออกมาทำให้ลูกน้องของเขาพากันสะดุ้ง

“ ลุค….

“ ว่าไงคนสวยป่วยอีกแล้วยังเจ็บอยู่ไหม “

   น้ำเสียงหยาบกระด้างอารมณ์ที่ระเบิดเหมือนกับภูเขาไฟก่อนหน้านี้หายไปหมดเพียงแค่เอเลนาเอ่ยเรียกเท่านั้นสีหน้าของลุคอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดคนที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับส่ายหัวอย่างนึกไม่ถึงเอเลนาแทบไม่ได้ทำอะไรเลยแต่ลุคกับยอมตามใจทุกอย่างหากสิ่งนั้นมันจะทำให้เอเลนาพอใจถึงมันจะหายากเพียงไหนคนอย่างลุคก็จะทำ

“ เจ็บแขนเจ็บร้าวไปหมดเลย “

   เอเลนาออดอ้อนความจริงแล้วเธอไม่ได้เจ็บอะไรมากมายนักแต่เมื่อเห็นความเคร่งเครียดที่ลุคพยายามปกปิดเธอก็เลยอยากทำให้ขาผ่อนคลายลงบ้างลุคมักจะแพ้ทางช่างอ้อนของเธอเสมอ

    แขนแกร่งยกร่างบางขึ้นอย่างเบามือลุคพาร่างบางขึ้นมานั่งบนตักพลางโอบกอดเอาไว้เอเลนาซุกซบกับซอกคอของเขาอย่างออดอ้อน สายตาของเธอส่งไปให้เรย์กับรอนและคนอื่นๆอย่างเจ้าเล่ห์ ริมฝีปากบางแย้มออกเป็นรอยยิ้มสดใสมือข้างที่ว่างของเธอส่งเป็นสัญาณบ่งบอกพวกเขาเป็นนัยน์ว่าเรื่องนี้เธอเอาอยู่

 

    เมื่อบรรดาการ์ดและแม่บ้านเห็นว่าเอเลนาพยายามจะทำอะไรทุกคนต่างพากันอมยิ้มกับความน่ารักและเจ้าเลห์ที่ได้รับมากจากลุคของเอเลนาสาวเจ้ามักจะมีนิสัยขี้เล่นแต่ก็เอาจริงอยู่ในทีแบบนี้เสมอ 

                                                           
                    







    

บอกแล้วว่าเค้าโรคจิต....อิอิ ถ้านางเอกไม่โดนแบบนี้จะเห็นมุมมืดของเฮียลุคได้ยังไง

เฮียโหดได้ประทับจิตประทับใจอิชั้นนัก นู๋แอลก็เริ่มเจ้าเล่ห์กับเค้าบ้างแล้ว

แต่เฮียเค้าหวงเมียมากจริงๆเนอะอิจฉา 

ฝากติดตามเหมือนเดิมค่า ทุกตัวหนังสือที่เค้าถ่ายทอดออกมาออกมาจากความรู้สึกทุกตัวอักษร

ฉากร้องไห้เค้าก็ร้องไห้เพราะเค้าอยากให้คนอ่านรู้สึกไปกับเค้า

ฉากเศร้าเค้าก็เศร้าจนนอนไม่หลับ หวังว่าทุกคนจะรับรู้ความรู้สึกของเค้าผ่านตัวหนังสือน่ะ

www.facebook.com/LadyGrey2626 ฝากติตามเพจเค้าด้วย

เค้าอาจจะดูโรคจิตเพราะเค้าชอบให้นางเอกเจ็บตัว....อิอิ

เรื่องนี้พล๊อตมันมาแบบนี้แล้วและเค้าก็กำลังจะปิดเรื่องนี้เพื่อส่งไปสำนักพิมพ์

ถึงนู๋แอลจะเจ็บตัวแต่รับรองว่าครั้งนี้ไม่เจ็บฟรีแน่ค่ะ

ฝากติดตามด้วยใครที่ไม่ค่อยชอบแนวนี้ยังมีอีกสองเรื่องให้ติดตาม

ส่วนคนที่ชอบเรื่องนี้เค้าก็ดีใจ อย่าลืมส่งคอมเม้นให้กำลังใจเค้าด้วยเค้ารออ่านอยู่นร้า

www.facebook.com/LadyGrey2626 ฝากติตามเพจเค้าด้วย


มันไม่ง่ายแล้วรู้ไหมที่จะมาทำร้ายนู๋แอลน่ะ

เฮียลุคเค้าหวงยิ่งกว่าอะไรหวงจนเค้าอิจฉา

จะเปลี่ยนตัวเองไปเป็นนางเอกแทน.....อิอิ

แต่ว่ามันจะหวานแบบนี้ไปตลอดไหมมันจะมีอะไรหักมุมไหม

ต้องคอยติดตามค่ะ

ความสุขของคนเขียนคือทำให้คนอ่านมีความสุขค่า

ร๊ากกกกกทู้กกกกกคน Lady Grey


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

214 ความคิดเห็น

  1. #212 junewin (@junewin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 12:16
    สนุกค่า เป็นนางเอกไรท์ อึด ถึก ทน die hard 5555
    #212
    1
    • #212-1 @เลดี้ เกรย์ (@2052395332ice) (จากตอนที่ 11)
      22 ธันวาคม 2559 / 12:43
      รอตอนที่สิบสี่แปปนึง กำลังปั่นอยู่เลย อัพไปแล้วแต่เว็บเด็กดีรวนเลยต้องอัพใหม่ยกตอน แบบว่าลืมเซฟลงเครื่อง อิอิ
      #212-1
  2. #210 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 05:09
    นางเอกนี่สายฮาดคอร์จริงๆ โดนตลอด เจ็บแล้วเจ็บอีก
    ขำเฮียลุคแก จะเอาอะไรนักหนากับลูกน้อง ลูกน้องก็ช่างนารักจังเลย
    #210
    1
    • #210-1 @เลดี้ เกรย์ (@2052395332ice) (จากตอนที่ 11)
      17 ธันวาคม 2559 / 15:46
      เค้าเป็นคนซาดิสม์ไปหน่อย อิอิ ดีใจที่ทุกคนชอบค่า อย่าลืมเม้นเข้ามาอีกนะ เค้ารอตอบอยู่
      #210-1
  3. #22 0944125414 (@0944125414) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 14:31
    ชอบค่าาา อยากอ่านๆๆๆมาอีกเร็วๆน้าา
    #22
    0
  4. #21 0944125414 (@0944125414) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 14:31
    งื่ออออ ชอบจังงงง มาอีกๆน้าา
    #21
    0
  5. #20 0944125414 (@0944125414) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 16:32
    ดีใจ เราเป็นพวกเดียวกันอยากให้นางเจ็บตัว55555
    #20
    1
    • #20-1 Lady Grey (@2052395332ice) (จากตอนที่ 11)
      1 ตุลาคม 2558 / 16:59
      ร๊ากกกกกกเลย
      #20-1
  6. วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 10:45
    ถ้ามีหักมุมไรต์เตอร์เตรียมโดนหักคอแน่5555
    ขำๆนะคะไรต์อย่าเครียด
    #19
    1
    • #19-1 Lady Grey (@2052395332ice) (จากตอนที่ 11)
      1 ตุลาคม 2558 / 11:42
      ค่าพยายามจะไม่หักมุมน่ะ
      #19-1
  7. #17 นุ่น (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 23:18
    ชอบมากติดตามมมมม อย่าหักมุมนะ
    #17
    0
  8. #16 0944125414 (@0944125414) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 16:11
    ชอบมากกกก. อัพเร็วๆน้า
    #16
    1
    • #16-1 Lady Grey (@2052395332ice) (จากตอนที่ 11)
      30 กันยายน 2558 / 16:45
      จะอัพทุกวันเลยค่า ดีใจที่ทำให้คนอ่านมีความสุขน่ะค่า
      #16-1