ดั่งรัตติกาล

ตอนที่ 13 : ผมจะอยู่ยังไง(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 มี.ค. 61

          I've tried so hard to tell myself that you're gone
     
     But though you're still with me, I've been alone all along


                          
                         
                                Do not leave me

 

 ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก
ทุกคนจ้องมองบุรุษชุดกาวสีขาวอย่างมีความหวัง
สีหน้าของหมอทำให้เรย์กับรอนหันมามองหน้ากัน
โดยปราศจากคำพูด
      ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมซีดเผือด
ฝ่ามือหนาประสานเข้าหากัน
เขาอยากจะเดินเข้าไปถามอาการของเมียรัก
แต่ความกลัวที่มีอยู่ทำให้เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะยืน
        

ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยหวาดกลัวหรือตกอยู่ในสภาวะเช่นนี้มาก่อน

จนกระทั่งได้เจอกับหญิงสาวคนนึงเข้า

เธอทำให้ทุกอย่างในชีวิตของเขาเปลี่ยนไป

เธอทำให้เขาได้รู้ว่าผู้ชายอย่างเขามีหัวใจ

ทำให้ผู้ชายอย่าง ลุค เทรเวลเลียน รู้สึกถึงความหวาดกลัว

จากคนที่เคยเผชิญหน้ากับทุกปัญหาโดยไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด

แต่วันนี้....ตอนนี้...เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าสบตาใครด้วยซ้ำ

ลุค สูดลมหายใจเข้าออกจนไหล่หนาสะท้าน ก่อนจะลืมตาขึ้น

เขาทอดสายตามองไปยังลูกน้องที่คอยยืนอยู่ไม่ห่าง


ความรเขานั่งอยู่เป็นนานก่อนจะลืมตาเงยหน้าขึ้นสบตาหมอ  
พร้อมกับยืนขึ้นจะเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับคำตอบ 
" ภรรยาผม...ไม่เป็นไร....ชะ..ใช่มั้ยหมอ "
น้ำเสียงของชายหนุ่มสั่น

“ หมอเสียใจด้วยคุณเทรเวลเลียนภรรยาคุณเสียชีวิตแล้ว “ ดวงตาของลุคเบิกโพลงอย่างกับไม่อยากจะเชื่อ
 

“ ไม่ไม่จริงคุณโกหก คุณอย่ามาแช่งเมียผมกลับเข้าไป ไปทำยังไงก็ได้ให้เมียผมหายไปสิ “
ลุคตะวาดเสียงดังลั่น

    รอนกับเรย์เข้าไปรั้งตัวเจ้านายพวกเขาออกมาจากหมอ
ตอนนี้เจ้าพ่อหนุ่มไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
ทุกคนรู้ดีว่าเจ้านายหนุ่มรักและหวงเอเลนาแค่ไหน
หลายครัั้งที่หัวใจของชายหนุ่มถูกกระชากจนเป็นแผลเหวอะหวะ
   และครั้งนี้มันคงแหลกละเอียดจนไม่สามารถเอากลับมาได้อีก คนนอกคงมองเอเลนาเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงที่เจ้าพ่อหนุ่มทั้งรักทั้งหลง
สำหรับคนใกล้ชิดอย่างพวกเขามันไม่ใช่....
เอเลนาไม่ได้เป็นแค่คนรัก
เธอไม่ใช่ผู้หญิงไร้ค่าสำหรับเจ้าพ่อหนุ่มคนนี้
เธอเป็นดั่งลมหายใจ
เป็นเส้นเลือดใหญ่ที่คอยหล่อหลอมหัวใจ
เส้นใยบางๆระหว่างคนสองคนมันเหนียวแน่น แข็งแรง มั่นคง  
  เราทุกคนต่างเสียใจกับการสูญเสียครั้งนี้
คนติดตามทุกคนก้มหน้าลงหลบซ่อนน้ำตา
ต่อไปพวกเขาจะไม่เห็นรอยยิ้ม
ไม่ได้ยินเสียงออดอ้อนหัวเราะ
คงไม่มีใครทำให้คนทั้งบ้านแตกตื่นวุ่นวายและเป็นห่วงใครสักคนได้มากเท่าเอเลนาอีกแล้ว 

“ ปล่อยกู….กูบอกให้มึงปล่อยไง “ ลุคหันมามองหน้าคนของเขาด้วยสายตามุ่งร้ายแต่รอนกับเรย์ก็ยังคงจับเขาเอาไว้

“ นายครับทำใจดีๆเถอะครับ “

“ แอลทำไม….กูจะฆ่ามันๆ “
ร่างกายของลุคหอบโยนด้วยอารมณ์ที่ประทุออกมา
หนำซ้ำชายหนุ่มเพิ่งสูญเสียผู้หญิงที่เป็นทุกอย่างในชีวิตไปอีก แม้จะแข็งแรงเก่งกล้าแค่ไหน
ก็ไม่มีใครแบกรับทุกปัญหาพร้อมกันได้
ลุคเองก็เช่นกัน...... 
   เหตุการณ์สะเทือนใจส่งผลให้ร่างแกร่งอ่อนแอลง 

ความรู้สึกสูญเสียและเจ็บปวดต่างถาโถมโหมกระหน่ำดังพายุฝน แรงกดดันทำให้เขาล้มลงและหมดสติไปทันที
 

     หากวันนี้ไม่มีคุณร่วมเดินไปกับผมแล้ว....
 คุณช่วยบอกผมหน่อยจะได้ไหม..
ผมต้องทำยังไง.....
ถึงจะกลับไปยืนอยู่ที่เดิมได้โดยไม่มีคุณอีกแล้ว......


   เพียงแค่ลืมตาตื่นขึ้นมา รอบกายมีแต่ความมืดและความเหน็บหนาว แค่ฝันไปใช่มั้ย.....มันก็แค่ความฝันเท่านั้น
เสียงจากก้นบึ้งของหัวใจพยายามบอกเขาแบบนั้น
แล้วน้ำตาไหลออกมาได้ยังไง
เขาจะร้องไห้เสียใจเพื่ออะไร ในเมื่อทุกอย่างไม่ใช่เรื่องจริง
    ลุคพยุงร่างกายหนักอึ้งของตัวเองขึ้นอย่างยากลำบาก สายตาของเขามองไปรอบๆ
ห้องสี่เหลี่ยมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ
หลังมือมีเข็มน้ำเกลือเจาะอยู่
ทุกอย่างตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มหลับตาลงจนน้ำตาหล่นร่วงลงมาตามแก้มสาก ความเจ็บปวดแทรกซึมไปทั่ว
เจ็บจนแทบทนไม่ไหว แม้แต่หายใจก็แทบไร้เรี่ยวแรง

   มือหนาดึงทึ้งสายน้ำเกลือออกอย่างไม่สนใจความเจ็บที่เกิดขึ้น มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่เขาจะต้องเผชิญ

  ลุคกระชากประตูอย่างแรงจนทำให้การ์ดพากันสะดุ้ง
สายตาที่มองมาอย่างคุกคามทำให้ไม่มีใครเข้าใกล้

“ แอลอยู่ไหน “ 

ลุคเอ่ยถามออกไปน้ำเสียงแผ่วเบา

เขาอยากจะให้เรื่องราวก่อนหน้านี้มันเป็นเพียงแค่ความฝัน

    ใบหน้าของลุคซีดลงเมื่อเห็นคนสนิทอย่างรอนแสดงท่าทางและสีหน้าไม่สู้ดีนัก
ไม่มีใครตอบคำถามนอกจากก้มหน้าหลบสายตา 
ปฏิกิริยาของทุกคนส่งผลให้ร่างแกร่งสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ

ก่อนจะกลั้นใจถามคำถามที่ทำให้รู้สึกเหมือนมีใครเอามีดนับพันเล่มมาปักลงกลางหัวใจตัวเอง  

" อะ..แอล...ทิ้งฉันไปแล้วจริงหรอรอน นายบอกฉันได้มั้ย บอกว่าฉันแค่ฝันไปเท่านั้น...ขอร้อง...ฮึก! "
เสียงทุ้มสะอื้นออกมามือหนายกขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้  

แอลจากเขาไปแล้วนั้นคือความจริง


" พวกเราเสียใจครับนาย ผมขอโทษ.... " 
" แอลจะต้องไม่ตายฟรีทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะต้องมีคนรับผิดชอบ "

สายตาของชายหนุ่มเปลี่ยนไปแทบจะทันทีเมื่อคิดถึงคนทำร้ายเมียรัก

“ แต่นายใหญ่ยัง…..

“ ไปลากตัวมันมาที่นี่ เดี๋ยวนี้ “ ลุคเอ่ยน้ำเสียงเฉียบขาด

  เสียงหมัดและเสียงร้องโอดครวญดังสนั่นไปทั่วดาดฟ้าโรงพยาบาล ทุกคนได้แต่ยืนล้อมมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกต่างกัน
   ลุคกำลังซัดหมัดที่เขาสวมสลับมือสีเงินเงาวับลงบนหน้าของจอจร์ครั้งแล้วครั้งเล่าจนนับครั้งไม่ถ้วน
สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนของลุคออกมา

“ ใครสั่งมึงมา มันยิ่งใหญ่มาจากไหนถึงทำให้คนอย่างมึงกล้าที่จะฆ่าเมียกูได้แบบนี้ เมียกูมีความผิดอะไรไหนมึงบอกมาสิ “

   ลุคเอ่ยเสียงรอดไรฟันทำให้จอร์จถึงกับกระเถิบหนีอย่างลนลาน

“ มึงไม่บอกใช่ไหมถ้าอย่างนั้นมึงก็สมควรตาย “
ลุคกระชากคอเสื้อของจอร์จขึ้นพร้อมกับออกแรงลากไปหยุดอยู่ตรงสุดทางดาดฟ้า

“ นายครับผมว่า “

“ ปล่อย….กูบอกให้ปล่อย “   ลุคตะคอกเรย์เสียงดังลั่น

“ผมยอมแล้วครับนายปล่อยผมเถอะ “ จอร์จร้องขอชีวิต

“ ตอนมึงทำร้ายเมียกูมึงเคยให้โอกาสเธอร้องขอชีวิตไหม “


“ ผมผิดไปแล้วปล่อยผมไปเถอะครับ
ผมแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น มีผู้หญิงคนนึงติดต่อผ่านญาติของผมมา แต่ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ผมได้ยินเพียงแค่ชื่อเล่นของเธอ 

ญาติของผมเรียกเธอว่าเอ็มมา “

จอร์จเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว

    ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ 

คำสารภาพของจอร์จยืนยันความสงสัยของทุกคนได้เป็นอย่างดี 

ป็นไปตามที่แอลบอกเอาไว้ 

เอมารีน ฟล๊อกซ์ ยังไม่ตาย

ทำไมเขาถึงไม่ยอมเชื่อในสิ่งที่เอเลนาพูด

หากวันนั้นเค้าเชื่อคำพูดของเธอสักนิด วันนี้เค้าคงไม่เสียเธอไปแบบนี้


“ นายครับ “ เรย์เข้าไปรับร่างของลุคเอาไว้ก่อนที่ลุคจะล้มลง

“ แอลอยู่ไหน….แอล “

 
 เรย์ประคองลุคเข้ามายังห้องพักซึ่งทางโรงพยาบาลเตรียมเอาไว้ ภายในห้องดูเงียบจนน่าใจหาย
สายลมพัดผ่านเข้ามาปะทะร่างแกร่งจนสะท้าน
ความเหน็บหนาวอ้างว้างช่างทรมานนัก
   ร่างใครคนนึงกับลังนอนหลับอยู่บนเตียง
ใบหน้าของเธอขาวซีดตามลำตัวมีสายห้อยระโยงระยางเต็มไปหมด เสียงชีพจรจากเครื่องช่วยหายใจดังขึ้นตามจังหวะ
เขามองเจ้าของใบหน้าผ่านม่านน้ำตา

ก่อนจะถลาเข้าไปช้อนตัวเธอขึ้นมากอดไว้  

เสียงร่ำไห้ดังออกมาจนสุด

น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมาเป็นทางไม่ขาด 


“ แอล….ฮึก! ไม่จริง....คุณทิ้งผมไปแบบนี้ไม่ได้นะฮันนี
คุณบอกเองว่าจะอยู่ดูแลผม  “  

แก้มสากแนบลงกับศรีษะเล็ก
แขนแกร่งกอดเอเลนาแน่นด้วยความรู้สึกกลัว
เสียงสะอื้นที่ออกจากปากของบุรุษรูปงามทำให้คนยืนมองอยู่ถึงกับน้ำตาซึม


“ นายหญิงจะยังอยู่กับเราตราบใดที่เรายังคงใช้เครื่องช่วยหายใจ “ รอนเอ่ยเสียงสั่น

 
 เอเลนากลับมามีชีวิตอีกครั้งอย่างปฏิหาริย์

หลังจากลุคหมดสติไปหมอก็พยายามจะยื้อชีวิตของเธอ

และหมอก็ทำสำเร็จ
แค่ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่าเอเลนายังมีชีวิตอยู่นอกจากเขากับเรย์เท่านั้น
  ลุคเป็นอีกคนที่รับรู้ว่าเอเลนายังไม่ตาย
เขายังคงกอดเอเลนาเอาไว้ เสียงสะอื้นไห้ด้วยความเสียใจยังคงถูกเปล่งออกมาอย่างไม่นึกอาย


 “ อย่าทิ้งผมไปที่รัก เราจะมีลูกด้วยกันอย่างที่คุณต้องการไง
คุณเคยบอกผมว่าคุณจะอยู่กับผมไปตลอดชีวิต

คุณกำลังผิดสัญญาแอล……

ลุคกอดร่างเธอแล้วโยกตัวไปมาอย่างเสียขวัญ


“ นายครับวางนายหญิงลงเถอะครับ “


“ อย่ายุ่งกับฉัน “

“ ผมจะต้องทำยังไงคุณบอกผมสิที่รักคุณจะต้องให้ผมตายไปกับคุณด้วยใช่ไหม “

 
 เสียงร้องไห้อย่างเจ็บปวดของลุค

ทำให้คนสนิทของเขาถึงกับหลั่งน้ำตาไปด้วย
เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้สภาพจิตใจของลุคแย่ลง  
เขาเอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญสายตาของเขาเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
   น้ำตาที่ไหลลงมาหยดลงบนใบหน้างามหยดแล้วหยดเล่า
จมูกโด่งเป็นสันคลอเคลียไปตามใบหน้าอย่างโหยหา
มือหนาประคองศรีษะเล็กเอาไว้
ร่างบางขยับไปมาตามการเคลื่อนไหว จนเรย์ต้องสั่งให้คนของเขาพาลุคออกมาก่อนที่ลุคจะทำให้เอเลนาอาการแย่ไปกว่านี้


“ แอลกลับมาขอร้องล่ะ แอลจะทิ้งพี่ไปแบบนี้ไม่ได้ ปล่อยกู “

ลุคตะโกนออกไป เมื่อคนสนิทพยายามพยุงร่างแกร่งของตัวเองออกจากเมืียรัก


“ นายครับกลับเถอะครับ “


“ เรย์ แกต้องพาแอลกลับบ้าน

แอลกลัวการอยู่คนเดียว นายก็รู้ว่าแอลกลัว “

เรย์มองลุคอย่างเห็นใจเมื่อลุคจับไหล่ของเขาพลางเขย่าไปมาปากก็พร่ำบอกประโยคที่เอ่ยมาซ้ำแล้วซ้ำอีก

 
  ลุคยังคงดื้อดึงไม่ยอมออกไปจากห้องที่เอเลนานอนอยู่
ร่างหนานอนฟุบลงกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างเจ็บปวด บรรดาคนสนิทได้แต่ยืนมองอยู่อย่างนั้นไม่กล้าเข้าใกล้ปล่อยให้ผู้เป็นเจ้านายนอนร้องไห้โดยที่พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะปลอบใจยังไง

  
 ความรู้สึกในวันที่เอเลนายังคงหัวเราะและยิ้มไปกับเขามันยิ้งทำให้ร่างกำยำของเขาร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม
ต่อไปนี้เขาจะไม่มีวันได้ยินเสียงเหล่านั้นอีกแล้วเขาจะง้อเธออีกได้หรือเปล่าเขาจะยังคงได้รับสัมผัสจากการออดอ้อนที่เขาต้องการอีกไหมสัมผัสที่เคยทำให้หัวใจมันสุขจนล้นเขาจะมีโอกาสได้สัมผัสมันอีกไหม


“ อย่าเป็นอะไรอีกเลยแอลกลับมาหาพี่เถอะ
กลับมาอยู่กับพี่จะได้ไหม
ขอพี่ทำใจบ้างได้หรือเปล่ามันเร็วเกินไป
พี่ทนไม่ไหวหรอกได้โปรดเถอะ......
ขออีกครั้งขอโอกาสให้ผมอีกครั้งได้หรือเปล่า “

เสียงทุ้มที่ยังคงสะอื้นอยู่เอ่ยออกมาจนทำให้คนที่มองภาพตรงหน้าอยู่ถึงกับน้ำตาซึมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันรวดเร็วเกินนกว่าจะรับไหวอย่างที่ลุคบอกจริงๆขนาดพวกเขาเป็นเพียงแค่คนสนิทยังเสียใจขนาดนี้

 
  หมอตรวจร่างกายให้ลุคด้วยความหนักใจหลายวันมาแล้วที่ลุคไม่ยอมกินยอมนอนเอาแต่นั่งมองเอเลนาที่ยังคงนอนหลับอยู่
เขาไม่ยอมให้ใครแตะต้องตัวเลยแม้แต่น้อยแม้กระทั่งหมอ
เขาจะออกมาจากเอเลนา
ก็ต่อเมื่อหมอจะทำการตรวจร่างกายเอเลนาเท่านั้น


“ เจ้านายพวกคุณกำลังแย่ “


“ ผมรู้พวกเราจะคอยดูแลเจ้านายของพวกเราอย่างดี หากมีอะไรร้ายแรงเราจะแจ้งให้ทราบ “

 
 อาการของลุคหน้าเป็นห่วงอย่างที่หมอบอกไว้จริงๆสายตาที่เขามองเอเลนาตอนนี้ดูเลื่อนลอยน้ำตาของเขาก็ยังคงไหลลงมา
เขามักจะพูดคุยกับเอเลนาไปเรื่อยๆสลับกับร้องไห้สภาพจิตใจของลุคตอนนี้ย่ำแย่หากใครมาเห็นคงจะตกใจ


“ คุณกำลังทำให้ผมกลัวที่รัก คุณกำลังแกล้งผมอยู่ใช่ไหมต้องใช่แน่ๆเลย “

มือหนาลูบไล้ไปตามใบหน้าพร้อมกับฉีกยิ้มเศร้า
  ลุคก้มลงใช้หน้าผากตะลงบนหน้าผากของเอเลนาอย่างแผ่วเบาพรางหลับตาลงอย่างเจ็บปวดเขาจูบเธอผ่านฝาครอบเครื่องช่วยหายใจพร้อมกับส่งเสียงสะอื้นออกมาแผ่วเบา

   น้ำตาของลูกผู้ชายไหลลงมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่
ความจริงที่เขาจะต้องอยู่กับมันคือเอเลนาได้จากเขาไปแล้วถึงเธอจะอยู่ได้เพราะเครื่องช่วยหายใจแต่หากจะพูดกันจริงๆคือ


เธอจากเขาไปแล้ว....จากไปแล้วจริงๆ.......
   
ตอนนี้เขาทำได้เพียงอย่างเดียวคือรั้งเธอเอาไว้
รั้งไว้ให้เขายังสามารถหายใจอยู่ได้
ทั้งๆที่เขาเองก็เหมือนตายไปแล้วพร้อมๆกับเธอ
    การสูญเสียในครั้งนี้ทำให้เขาได้รู้อะไรมากมายช่วงเวลาที่เคยมีเธออยู่เคียงข้างมันช่างมีความหมายกับเขาเหลือเกิน


“เราจะไม่ปล่อยมือกันที่รัก
นั่นเป็นสัญญาและผมรักษาสัญญาเสมอ
ผมจะมีลมหายใจอยู่เพื่อคุณ
เหมือนอย่างที่คุณพยายามที่จะกลับมาเพื่อผม

ลุค….” 

    เสียงแหบพร่าจากใครคนหนึ่งเอ่ยเรียก ปลุกให้เจ้าของร่างแกร่งเงยหน้าขึ้นมอง แต่ทุกอย่างยังคงนิ่งเงียบจนทำให้เขาแทบสิ้นสติ

  ร่างแกร่งคลานเข้าไปหยุดใกล้ๆกับเตียงที่มีร่างหญิงสาวผู้เป็นดังลมหายใจนอนหลับใหลอีกครั้งมือหนาเอื้อมจับมือบางแนบลงกับแก้มโดยที่เขายังคงเอาแต่ร้องไห้

ลุค  ….. 

  ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง เมื่อได้ยินคำเอ่ยอันแสนโหยหา สายตาคลอเคล้าด้วยหยาดน้ำตามองเห็นคนเจ็บที่เอาแต่นอนนอนแน่นิ่งอยู่ก่อนหน้านี้เริ่มขยับตัว เสียงลมหายใจเข้าออกของเธอแรงขึ้น หน้าอกของคนตัวเล็กเริ่มเคลื่อนไหวไปตามจังหวะการหายใจ

   ร่างสูงใหญ่กำยำพาตัวเองนั่งลงตรงของเตียงพลางรั้งร่างบางขึ้นมาริมฝีปากหนาพรมจูบไปทั่วใบหน้าแรงสะอื้นและเสียงร้องไห้ของเขายังคงดังไปทั่วทั้งห้อง

  เรย์วิ่งออกไปตามหมอทันทีที่รู้ว่าเอเลนาเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง หมอและพยาบาลต่างกรูกันเข้ามาตรวจเช็คอาการ ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความชลมุนวุ่นวายอีกครั้ง

  ลุคยืนมองทุกอย่างๆมีความหวัง น้ำตาแห่งความเสียใจยังคงรินไหล แม้จะมองเห็นเมียรักลืมตาขึ้นมา แต่ความหวาดกลัวมากมายเกาะกินหัวใจของเขาเสียแล้ว

คนไข้มีปฏิกิริยาดีมาก เธอเริ่มหายใจได้ด้วยตัวเองเป็นสัญญาณที่ดีคุณเทรเวลเลียน ผมดีใจด้วย เธอใจสู้มาก “ หมอหนุ่มเดินเข้ามาจับมือพร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เขาตบบ่าชายหนุ่มอย่างให้กำลังใจ

ขอบคุณๆ

  สิ้นคำขอบคุณที่เปล่งออกไปอย่างจริงใจ ร่างแกร่งของลุคก็ทรุดฮวบลงทันที แรงกดดันทำให้เจ้าพ่อหนุ่มรับไม่ไหว ตั้งแต่เกิดเรื่องเขาไม่ได้กินได้นอนมาหลายวัน เป็นเหตุให้ผู้ชายอกสามศอกอย่างเขามีสภาพแบบนี้

 

   ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย สัมผัสจากฝ่ามือเล็กอันแสนคุ้นเคยลูบไล้ใบไปทั่วใบหน้า สัมผัสอ่อนโยนแบบนี้ เป็นความรู้สึกที่เขาโหยหามาตลอด เป็นสัมผัสจากหญิงสาวผู้เป็นดั่งชีวิตและลมหายใจของเขา

 แสงสว่างสาดส่องเข้ามาทำให้เขาต้องหลับตาลงอีกครั้งเพื่อปรับสายตา เพียงแค่ลืมตาขึ้นภาพแรกที่เห็นคือใบหน้างามอันแสนคิดถึง  ริมฝีปากบางแตกเป็นริ้วทำให้คนมองอย่างเขาหัวใจแทบสลาย เขาอุตส่าห์ปกป้องดูแลเธอแต่แล้วก็ยังมีช่องโหว่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจนได้

หลับไปหลายวันเลยนะคุณเทรเวลเลียน คุณทำให้คนเป็นเมียอย่างฉันเป็นห่วงอีกแล้ว เสียงแหบแห้งเปล่งออกมา

ผมเสียใจคุณผู้หญิง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนผมรับไม่ไหว

คิดถึงแอลมั้ย “ คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าเล็กดูซีดเซียวจนชายหนุ่มอยากจะฆ่าใครสักคนเป็นการชดใช้ แต่มันจะมีประโยชน์อะไร เพราะความรู้สึกของเขาตอนนี้อะไรก็ไม่สามารถชดใช้ได้

คิดถึงสิ…. “  ลุครั้งร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น ร่างของเธออุ่นขึ้นแล้วเขาไม่ได้ฝันไปเอเลนายังอยู่กับเขาตรงนี้ในอ้อมกอดของเขา

  ในชีวิตนี้เขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว ขอให้เมียรักยังคงมีลมหายใจและเดินเคียงข้างกับเขาไปแบบนี้นานๆก็พอ ไม่ว่าต้องแลกด้วยเงินทองหรืออะไรก็ตามเขาก็พร้อมที่จะแลก

  แค่คิดว่าต่อจากนี้จะไม่มีคนตัวเล็กเคียงข้าง ไม่มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธออีก ความรู้สึกเจ็บเหือนถูกย่ำอกมันทรมานแทบขาดใจ เขารู้ซึ้งแล้วกับความรู้สึกรักใครสักคน ความรู้สึกหวงแหนแล่นมาจับอกด้านซ้ายทำให้แขนแกร่งกระชับอ้อมกอดของตัวเองแน่นขึ้น

สายตาคมจ้องมองคนตัวเล็กอย่างเป็นห่วง เธอยังไม่แข็งแรงแม้จะมีรอยยิ้มเปื้อนใบหน้างามให้เห็นทุกวัน แม้จะรอดตายได้อย่างปฏิหาริย์แต่ทุกวันหมอจะยังคงตรวจเลือดของเธอเพื่อหาสารตกค้างที่อาจเป็นอันตราย

 “ นายครับ

ฉันรู้เรย์ฉันพร้อมแล้ว ลุคกระชับเสื้อสูทให้เข้าที่ก่อนจะหันไปมองคนสนิทด้วยสายตาแน่นิ่ง

ไปพามันออกมาทั้งสองตัว น้ำเสียงเยือกเย็นของลุค ทำให้เรย์รู้ได้ในทันทีว่าตอนนี้ลุคได้กลับมาแล้ว ดวงตาดำมืดความกระหายที่จะออกล่าราวกับสัตว์ร้ายฟื้นจากอาการบาดเจ็บส่งผ่านดวงตาเขาออกมา

  ลานกว้างหน้าบ้านมีร่างชายชุดดำนับสิบยืนล้อมชายหนุ่มสองคนที่ตามใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผล เจ้าพ่อหนุ่มเดินฝ่าวงล้อมเข้ามาหยุดลงตรงหน้า ทำให้ทั้งสองคนถึงกับหน้าถอดสี

ไงมึงจะบอกกูได้ไหมแดนว่าตกลงใครส่งมึงมา

มึงจะถามทำไมในเมื่อมึงรู้อยู่แล้ว

ถ้าอย่างนั้นมึงก็ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ที่นี่ กูจะทำให้พวกมึงได้ลิ้มรสความทรมานที่พวกมึงยัดเยียดให้กับเมียของกูโดยที่เธอไม่มีความผิดอะไรเลยแม้แต่น้อย และหลังจากนี้ไม่ว่าใครที่คิดจะแตะเมียกูจุดจบของมันก็จะไม่ต่างกับพวกมึง

มึงคิดจะทำอะไรกันแน่ไอ้ลุค มึงจะเก็บเมียมึงไว้ทำไมในเมื่อมันสร้างแต่ปัญหา

กูจะเชือดไก่ให้ลิงดูและอย่าได้มาว่าเมียกูอีก

 

  คำสั่งของเจ้าพ่อหนุ่มดังก้องไปทั้งสนาม ความเงียบที่ปกคลุมทุกอย่างยังไม่มืดมิดเท่าดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองมา อาวุธทรงอานุภาพสีดำเงาวับในมือของเขาเล็งไปยังเป้าหมายอย่างไม่ลังเล ก่อนจะดังขึ้นติดๆกัน บรรดาการ์ดคนสนิทยืนมองการกระทำของเขาถึงกับลอบกลืนน้ำลาย ไม่บ่อยที่พวกเขาจะเห็นด้านมือของเจ้านายหนุ่ม

  เสียงหัวเราะโหยหวนดังขึ้น ทำให้ทุกคนที่ได้ยินต่างพากันยกมือปิดหูกั้นเสียงเอาไว้ เพราะเจสซิกาเอาแต่หัวเราด้วยความสะใจตั้งแต่รู้ว่าเอเลนาถูกจอร์จฆ่าตาย

ในที่สุด….ในที่สุด

แต่ตอนนี้คุณเทรเวลเลียนเริ่มจะสงสัยแล้วว่านายหญิงเป็นคนสั่งฆ่าภรรยาของเค้า เคนโด้เอ่ยออกไปอย่างกังวล

ฉันไม่สนหรอก ต่อให้ลุคจะรู้เค้าก็ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่ดี ทุกคนรับรู้แต่ว่าตัวเองเจ็บแล้วใครจะรับรู้บ้างว่าคนอย่างเธอเจ็บมากขนาดไหนทุกคนที่อยู่รอบๆตัวเธอก็ดีแต่รังเกียจและทำร้ายทั้งๆที่เธอรักพวกเขา

  สิ่งที่เอเลนาได้รับมันยังไม่ได้ครึ่งนึงที่เธอได้รับ ความรู้สึกเจ็บปวดมันเกาะกินหัวใจจนทำให้เป็นความแค้น ทุกชีวิตที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ถึงพวกมันจะตายไปแล้ว แต่พวกมันก็ยังทิ้งภาพความเจ็บปวดและความอัปยศเอาไว้ในใจของเธอ เธอเกือบจะลืมมันไปได้แล้วจนกระทั่งเธอรู้ว่าลุคกำลังจะพาเอเลนากลับเข้ามาในชีวิต

  ความสุขของเอเลนามันมำให้บาดแผลของเธอที่กำลังจะหายไปกลับย้อนมา มันชัดเจนจนทำให้เธอแทบจะฆ่าเอเลนาตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอได้เจอ

  ก่อนหน้าเธอก็แค่จะจัดการให้เอเลนาไปให้พ้นทางเท่านั้น แต่ในเมื่อมันทำไม่ได้และการที่จะให้คนอย่างลุคหยุดปกป้องมัน วิธีเดียวที่เธอรู้คือ ฆ่ามันซะ!

คนของเราบอกว่ายังมีคนที่ชื่อ เอมารีน ฟล็อกซ์ อีกคนต้องการจะฆ่า มิสซิสเทรเวลเลียน  

ใช่! และฉันก็รู้จักหล่อนเป็นอย่างดี

รู้จักหรอครับ

ฉันรู้จักเอมารีนมานานนานจนใครๆคิดไม่ถึงเลยทีเดียว และอีกไม่นานทุกคนก็จะได้รู้ว่าคนตายที่ยังไม่ตายมันมีอยู่จริง

  ภายในห้องพักฟื้นของเอเลนาตอนนี้ ทุกคนกำลังนั่งมองหน้ากันด้วยความกังวลเมื่อเจ้าของห้องอย่างเอเลนามีร่างกายซูบผอมลงอย่างน่าตกใจ มันเป็นผลพวงจากการได้รับยาเกิดขนาดแม้หมอจะยืนยันว่าร่างกายเธอจะดีขึ้น แต่มันกลับทำให้คนเป็นห่วงเมียอย่างลุคนั่งแทบไม่ติด

ลุคหยุดเดินซะที แอลปวดหัวนะ

ปวดหัวหรอตามหมอไหม ลุคปราดเข้าไปถามอย่างตื่นตัว

แค่พี่หยุดเดินเท่านั้นลุค

ก็พี่เป็นห่วง ใบหน้าของลุคบึ้งตึง

รู้แล้ว….พี่พูดประโยคนี้วันละหลายๆรอบจนแอลจำได้ขึ้นใจ

พี่รักแอลมากรู้ไหมแอลไม่รู้หรอกว่าพี่รู้สึกยังไง

แอลรู้…. เอเลนากอดลุคเอาไว้แน่น เธอยังจำความรู้สึกก่อนที่เธอจะหมดสติไปได้เป็นอย่างดี มันทรมานแทบขาดใจ ความเจ็บปวดที่เริ่มกัดกินไปตามร่างกายที่ละนิดๆ สิ่งเดียวที่เธอคิดถึงตอนนั้นคือผู้ชายคนนี้คนที่กำลังกอดเธออยู่ ความรู้สึกตอนที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะตายมันทำให้ความกลัวเข้าครอบงำเธอพยายามที่จะร้องของชีวิต

คุณสำคัญกับผมมากกว่าที่คุณรู้ที่รัก และผมจะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้นอีกผมสาบาน! 

   รอนกับเรย์ยืนมองเจ้านายของพวกเขาอย่างเห็นใจ วินาทีที่หมอออกมาบอกถึงการเสียชีวิตเอเลนาทำให้ลุคเสียการควบคุมจนต้องให้หมอฉีดยานอนหลับไม่อย่างนั้นทางโรงพยาบาลคงได้อพยพคนไข้คนอื่นๆออกไปแน่

   เพียงแค่ลุคหมดสติเสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังขึ้นพยาบาลคนนึงวิ่งหน้าตื่นออกมาจากห้องฉุกเฉินสิ่งที่เธอพูดนั้นทำให้พวกเค้าทุกคนรู้สึกมีความหวัง

 หมอค่ะชีพจรของคนไข้ตอบสนองแล้วค่ะ

   วันที่เกิดเรื่องทั้งโรงพยาบาลต่างวุ่นวาย ข่าวการเสียชีวิตของเอเลนาถูกปล่อยออกไปด้วยฝีมือของเรย์ เรย์จัดการทำพิธีฝังศพเอเลนาอย่างเป็นทางการจนเป็นข่าวพาดหัวอยู่หลายวันแต่ความจริงทุกคนต่างรู้กันดีว่าเอเลนายังไม่ตาย

 

เธออยู่ได้เพราะเครื่องช่วยหายใจ

หมออยากให้พวกคุณเผื่อใจไว้

สมองของเธอขาดอากาศและได้รับสารเสพติดเกินขนาด

เธอจะนอนแบบนี้ไปตลอดนั่นคือสิ่งที่พวกคุณต้องรู้

 

    คำยืนยันของหมอทำให้เรย์ตัดสินใจพาร่างของเอเลนาซ่อนไว้อย่างมิดชินแม้กระทั่งลุคเองก็ยังไม่รู้เรื่องนี้เพื่อความปลอดภัยของเอเลนายิ่งรู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งเป็นผลดีกับเอเลนาเท่านั้น

  ถึงเธอจะอยู่ได้เพราะเครื่องช่วยหายใจแต่อย่างน้อยพวกเขาก็หวังเอาไว้ว่าเอเลนาจะฟื้นขึ้นมาและเธอก็ฟื้นขึ้นมาจริงๆ

ทำไมเราถึงยังหาตัวเธอไม่เจอสักทีฉันจะไม่ให้แอลอยู่แบบหลบๆซ่อนๆแบบนี้ไปตลอดหรอกนะ เสียงทุ้มเอ่ยอย่างหงุดหงิด

เราพยายามตามหาเธออยู่ครับแต่มันยากมากที่จะรู้ข้อมูลของเธอเพราะคนที่รู้ก็เสียชีวิตไปหมดแล้ว

เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนนึงไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะทำร้ายผู้หญิงด้วยกันได้อย่างเลือดเย็นแบบนี้

เธอคงจะมีอาการทางจิตรหรือไม่ก็อาจจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในวัยเด็กของเธอ นายหญิงอาจจะรู้เรื่องนี้

แต่แอลจำเรื่องเหล่านั้นแทบไม่ได้เธอลืมไปแล้วด้วยซ้ำ

นั้นละครับปัญหา เรายังสรุปอะไรไม่ได้มาก แม้นายหญิงจะแน่ใจว่าคุณเบอร์นจะเป็นคนๆเดียวกับเอมารีน แต่เราไม่มีหลักฐานที่จะเอาผิดกับเธอได้เลย รูปในวัยเด็กของคุณเบอร์นเราก็แทบจะหาไม่ได้เพราะเจ้าของรูปตั้งใจปกปิดอะไรบางอย่างอยู่ เรย์ตั้งข้อสันนิฐาน

 

เอมารีน ฟล๊อกซ์ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนผมสาบานว่าผมจะต้องหาคุณให้เจอและผมต้องรู้ให้ได้ว่าคุณต้องการอะไรกันแน่

 

                                                            



   คิดถึงเค้ามั้ย...เค้าคิดถึงทุกคนสุดหัวใจเลย

อย่าโกรธเค้าเลยนะที่เค้าหายไป เค้าป่วยกำลังอยู่ในช่วงรักษาตัวค่ะ

มารีไรท์ตอนนี้ให้เพิ่มนิดหน่อย อ่านตอนนี้ทีไรน้ำตามาเต็มตลอด

ขอคอมเม้นให้หายคิดถึงหน่อย อยากรู้จัง จะมีใครอ่านนิยายเค้าอยู่มั้ย

ขอโทษจากใจจริงๆ จะรีบรักษาตัวและกลับมาอัพต่อเนื่องให้ฟินกันอีก

ช่วงนี้ขออัพวันเว้นวันไปก่อนนะค่า รักทุกคนที่สุด LADY GREY




โล่งไปเลยค่ะ ดีใจหนูแอลไม่เป็นไร สงสารเฮียสุดๆ
มีใครเอาใจช่วยเฮียกับหนูแอลอยู่บ้างขอเสียงหน่อย
ขอโทษที่หายไปที่บ้านเค้าฝนตกน้ำท่วม วุ่นวายไปหมด
หลังจากนี้จะกลับมาอัพแบบถี่ๆให้หนำใจแน่นอน
ขอบคุณสำหรัยการติดตามค่า อย่าลืมคอมเม้นด้วย
บอกเลยว่ารออ่านและรอตอบคอมเม้นของทุกคนอยู่
รักทุกคนที่สุด LADY GREY

อ่านตอนนี้ทีไรร้องไห้ตลอด กลับมารีไรท์ก็ยังร้องสะอื้น
เขียนเองร้องไห้เอง ดีกับใจเหลือเกิน ทุกคนเป็นเหมือนเค้ามั้ยอ่า
บอกเลยว่าเศร้าหนักกว่าเดิม บีบคั้นจนหัวใจแหลกสลายไปพร้อมเฮีย
อยากมีสามีแบบเฮียสักคนจริงๆ 
ขอคอมเม้นบอกความรู้สึกตอนนี้ให้เค้ารู้หน่อยง
อยากรู้ว่าทุกคนเป็นยังไงกันบ้าง
อย่าลืมเค้ารออ่านอยู่ค่า
ขอบคุณสำหรับการติดตาม หวังว่าทุกคนจะมีความสุข
กับการอ่านนิยายเรื่องนี้ ขอโทษที่เค้าหายไปหลายวัน
คอมพิวเตอร์มีปัญหา ต้นฉบับบางส่วนต้องทำใหม่เยอะเลย
ไม่โกรธกันเนอะ รักทุกคนที่สุด LADY GREY


                                           ฝากติดตามเพจเค้าด้วย
 

                                             CODE THEME
Micelle Jean


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

214 ความคิดเห็น

  1. #32 0944125414 (@0944125414) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 15:37
    รอร้อรอออ
    #32
    0
  2. #31 บ้ๅullสuสุข (@giftsarary) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 07:35
    เอ่อ... ตอนนี้เศร้ามากค่ะ แต่... เหมือนยังไม่มีประโยคที่แบบโดนจริงๆ อ่า (เอ๊ะ... หรือเค้าเป็นคนเดียว!?) คืออ่านแล้วน้ำตาซึมๆ แต่ยังไม่ไหลอ่า ^^" เค้าโรคจิตป่าวนิ 5555 สู้ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้
    #31
    2
    • #31-1 Lady Grey (@2052395332ice) (จากตอนที่ 13)
      7 ตุลาคม 2558 / 08:48
      เค้าก็โรคจิตน่ะแล้วก็ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ดีค่าสัญญาว่าจะเขียนออกมาให้ดีที่สุด
      #31-1
    • #31-2 บ้ๅullสuสุข (@giftsarary) (จากตอนที่ 13)
      7 ตุลาคม 2558 / 21:52
      ครึ่งหลังมา ทำเค้าน้ำตาไหลเลย T~T. ว่าแต่ยังมีเศร้าอีกไหมคะ 555 ชอบอ่า
      #31-2
  3. #30 Amm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 23:23
    ไรท์ทำไมให้เจ็บตัวบ่อยๆเมื่อไรจิคลีคลายเนี้ยะน้ำตาหยดแล้วหยดเล่ารอคะรอ
    #30
    1
    • #30-1 Lady Grey (@2052395332ice) (จากตอนที่ 13)
      7 ตุลาคม 2558 / 08:29
      ใกล้แล้วค่ะอดใจรออีกนิดเนอะ
      #30-1
  4. #29 Kung Naruemon (@korkungza) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 16:27
    อ่านไปน้ำตาไหลไป ดราม่านานมากแล้วน้าไรท์ ฮือๆ
    #29
    0
  5. #28 0944125414 (@0944125414) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 15:57
    สงสารลุค งื่อออ หายไวๆนะแอล
    #28
    2
    • #28-1 Lady Grey (@2052395332ice) (จากตอนที่ 13)
      6 ตุลาคม 2558 / 16:00
      เค้าก็สงสารอ่านี่ยังร้องไห้อยู่เลยแบบว่าอินจัด
      #28-1
    • #28-2 0944125414 (@0944125414) (จากตอนที่ 13)
      8 ตุลาคม 2558 / 00:29
      แต่ก็อยากให้แอลเจ็บตัวอีกนะ555555โรคจิตค่ะ
      #28-2