ดั่งรัตติกาล

ตอนที่ 4 : I've Bled Every Day Now(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 พ.ย. 59

                           A sore that does not sound
                            

                                         


                          A sore that does not sound



      มาเรียอ้าแขนทั้งสองข้างออก คำพูดและสีหน้าของมาเรียมันเป็นเหมือนคำพูดของคนเป็นแม่ที่กำลังปลอบลูก

    เอเลนาโผตัวเข้าไปในอ้อมกอดของมาเรียและกอดเธอเอาไว้แน่นเธอปล่อยสะอื้นออกมาแผ่วเบา รอนที่เดินเข้ามาดูความเรียบร้อยเห็นภาพที่มาเรียกอดเอเลนาก็รู้สึกเห็นใจ มาเรียเงยหน้าขึ้นสบตารอนป็นคำถามรอนได้แต่พยักหน้าและยืนมองอยู่เงียบๆ

“  ร้องออกมาดังๆเลยค่ะ มีเท่าไหร่ก็ร้องออกมาแล้วต่อไปเราก็จะไม่ร้องไห้กับเรื่องที่กำลังทำให้เราเสียใจอีก คุณผู้หญิงของมาเรีย มาเรียรักคุณผู้หญิงนะค่ะทุกคนที่นี่รักคุณผู้หญิงพวกเราทุกคนจะคอยปกป้อง จะคอยเช็ดน้ำตาในวันที่คุณผู้หญิงเสียใจ และพวกเราก็จะมองรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคุณผู้หญิงเมื่อคุณผู้หญิงมีความสุขเช่นกันค่ะ “ 

    มาเรียลูบไล้แผ่นหลังของเอเลนาที่บัดนี้สะท้อนขึ้นลงอย่างน่าสงสารแผ่วเบา บรรดาสาวใช้และทุกคนที่มองอยู่ต่างก็พากันน้ำตาซึมที่อยู่ๆเอเลนาก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

“ แอลพี่ของคุยด้วยหน่อย “ ฉันยังคงนั่งดูทีวีอยู่อย่างนั้นโดยไม่สนใจว่าลุคจะเป็นยังไงฉันยังไม่อยากมองหน้าเขา

“ แอลพี่ขอร้องล่ะเราต้องคุยกัน  พี่จะปล่อยให้แอลทำเฉยชาใส่พี่แบบนี้ไมด้หรอกนะ“

                    เอเลนาหันไปมองลุคด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ สายตาของเธอจ้องมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าตรงปกเสื้อของลุคยังคงมีลิปสติกสีแดงสดติดอยู่

“ เท่าที่ฉันจำได้เราคุยกันไปแล้วน่ะคุณเทรเวลเลียน  “  เอเลนาพูดเสียงเรียบ

“ ผมขอโทษ ผมเสียใจผมจะไม่มีวันให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก“

“ รู้สึกผิดมากสินะถึงได้กลับมาป่านนี้ ผมยุ่งไม่เป็นทรงเสื้อผ้ามีรอยยับเต็มไปหมด ที่คอปกเสื้อยังมีของแถมติดมาด้วยอีกต่างหากช่างเป็นเรื่องที่หน้าให้อภัยจริงๆคุณเทรเวลเลียน “

“  พี่แค่พาเธอไปหาหมอเธอเจ็บพอสมควร แอลทำเกินไปหน่อยน่ะวันนี้  “ ลุคตำหนิฉันงั้นหรอ

“ เกินไปคุณพูดมาได้ยังไงว่าฉันทำเกินไป “  ฉันตะคอกออกไปสุดเสียง 

“  อย่ามาขึ้นเสียงกับพี่น่ะแอลพี่ขอโทษไปแล้ว เรื่องนี้ก็ควรจะจบ “

“ อย่ามาออกคำสั่งกับแอลเพราะพี่ไม่มีสิทธิ์ “

                ลุคเข้ามาจับตัวฉันพร้อมกับออกแรงบีบที่ต้นแขนฉันรู้สึกเจ็บแต่ก็ยังพยายามที่จะดิ้นออกมาจากวงแขนของเขา อยู่ๆลุคก็ยอมปล่อยตัวฉันอย่างกะทันหันทำให้ร่างของฉันล้มลงกระแทกกับพื้นหินอ่อนเสียงดังลั่น

               ฉันรู้สึกถึกลิ่นคาวของเลือดที่ไหลลงมาตามใบหน้าแต่ก็ไม่คิดจะสนใจ ฉันหันหน้ากลับมาสบสายตากับลุคด้วยความโกรธ ไหนบอกว่าจะรักและดูแลกันมันก็แค่คำโกหกของเขาสินะ 

“  ใครก็ได้เอารถออกที “ เสียงของลุคตะโกนลั่นบ้านทำให้ทุกๆคนต่างพากันแตกตื่น

“  นายจะไปไหน….นายหญิงเป็นอะไรครับ “  เรย์ถามออกน้ำเสียงแหบพร่า

  สายตาของฉันกำลังพร่ามัวไปหมดเพราะเลือดที่ไหลออกมา ลุคเข้ามาพยุงตัวฉันขึ้นสายตารู้สึกผิดของเขาตอนนี้ไม่ได้ช่วยให้เขาดูเป็นคนดีขึ้นในสายตาฉันเลยสักนิด ฉันสะบัดมือออกจากเขาทันทีด้วยท่าทางรังเกียจพร้อมกับใช่ฝ่ามือที่กำลังสั่นเพราะความโกรธ น้อยใจหรืออะไรก็ตามแต่ตบลงไปยังหน้าของเขาสุดแรง

“  อย่าเอามือสกปรกของคุณมาแตะต้องตัวฉัน
คุณมันน่ารังเกียจคุณเทรเวลเลียน “
เอเลนายังคงสบตากับลุคผ่านเลือดที่ไหลลงมาตามใบหน้า

“ แอลไปหาหมอก่อนได้ไหม พี่ขอร้อง “
ลุคทรุดตัวลงคุกเข่าอ้อนวอนตรงหน้าเอเลนา
ทำให้เรย์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ถึงกับตกใจ
ที่เจ้านายของเขาทำได้ถึงเพียงนี้

“ อย่ามายุ่งกับฉัน “ 

   ลุควิ่งตามเอเลนาไปอย่างเป็นห่วง เอเลนามีเลือดไหลลงมาตามใบหน้าเต็มไปหมด เธออาจตายได้ถ้ายังปล่อยให้เลือดไหลออกมาอย่างนั้น ลุคพยายามเคาะประตูร้องเรียกให้เธอออกมาแต่มันดูเหมือนจะไร้ประโยชน์

“ เรย์พังประตูบ้านี่ซะ “  ลุคเอ่ยเสียงห้วน

“ ไม่ได้หรอกครับ นายใหญ่ลืมไปแล้วหรอครับว่าประตูของเราทุกบานสั่งทำมาโดยเฉพาะมันไม่สามารถที่จะพังได้จริงๆ “

“ บ้าเอ๊ย ! เดี๋ยวเมียกูก็เลือดไหลหมดตัวพอดี ทำอะไรกันสักอย่างสิวะ “  ลุคสบถลั่น

“ กุญแจอยู่ที่มาเรียครับเดี๋ยวผม…. ”   เรย์หยุดคำพูดเอาไว้แค่นั้นเมื่อมาเรียกำลังเดินมา

    ลุคเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆเอเลนาทันทีที่ประตูเปิดออก เอเลนานอนหมดสติอยู่บนพื้นใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดพรมสีเทาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสดกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง ฝ่ามือของลุคเช็ดไปตามดวงหน้างามที่บัดนี้มีเลือดปกปิดอยู่

“  มาเรีย มาเรีย  แอลอยากกลับบ้าน “ เอเลนาร้องเรียกหามาเรียพร้อมกับยื่นมือออกไป มาเรียยืนร้องไห้อย่างสงสารที่คุณผู้หญิงของเขาตกอยู่ในสภาพแบบนี้

“ เอารถออก “  ลุคช้อนตัวเอเลนาขึ้นพร้อมกับสั่งเสียงห้วน

     ฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยอาการปวดหัวร่างกายปวดเมื่อยเจ็บระบมไปหมดอย่างกับว่าเพิ่งไปออกรบมายังไงหยั่งงั้น ถ้าจะพูดว่าออกรบก็คงไม่ผิดหรอกเหตุการณ์เมื่อวานที่เกิดขึ้นมันยิ่งกว่าอยู่ในสนามรบซะด้วยซ้ำ

“ เจ็บเป็นบ้าเลย “  เอเลนาร้องโอดครวญ

“ รู้ว่าเจ็บก็อย่าทำแบบนี้อีกนะคะคุณผู้หญิงหวัใจของมาเรียจะวายตายไปซะก่อน “  มาเรียเดินมาใกล้ฉันแล้วปัดผมที่ปรกอยู่ข้างหน้าออกมองเห็นแผลที่มีรอยเย็บ สีหน้าของมาเรียดูเหมือนจะเจ็บแทนฉัน ฉันส่งยิ้มไปให้มาเรียจะได้สบายใจ

“ คุณผู้ชายไปประชุมคะ ตอนบ่ายถึงจะกลับเข้ามา “  มาเรียเอ่ยอย่างรู้ทันเมื่อเห็นฉันกำลังมองหาลุคอยู่

“ ประชุมอะไรนักหนา แอลยังไม่หายโกรธหรอกคะแต่ตอนนี้มันเหนื่อยแล้วก็เจ็บด้วย “  เอเลนาแก้ต่าง

             ฉันรีบพาตัวเองไปยังห้องน้ำอย่างเร่งรีบ ตอนนี้ใกล้เวลาที่ลุคจะประชุมแล้วฉันจะต้องหาเวลาไปก่อกวนเขาสักหน่อยแผลแค่นี้หยุดฉันให้นอนอยู่กับที่ไม่ได้หรอก

“ รอนๆๆๆๆ “ 

“ คุณผู้หญิงอย่างวิ่งครับเดี๋ยวล้มลงมาจะแย่เอา “ รอนปรากฏตัวแทบจะทันทีที่ได้ยินเสียงฉันเขาไปอยู่รงไหนน่ะในเวลาที่ฉันไม่เรียก

“ แอลไม่เป็นไรแผลแค่นี้สบายมาก “ 

“ เย็บไปแปดเข็มนี่เขาเรียกสบายมากหรอครับ “ 
รอนเอ่ยสีหน้าเอือมระอาก่อนจะเดินนำฉันไป

                 ปกติคนที่นี่ก็ชอบมองมายังฉันอยู่แล้ว
แต่วันนี้มองมาอย่างอยากรู้มากกว่า
ก็บนหัวของฉันเล่นพันผ้าพันแผลรอบซะขนาดนี้ไม่มองก็ยังไงอยู่
ฉันเดินออกจากลิฟมาหยุดอยู่ตรงหน้ามีอาเลขาของลุคอีกครั้ง
เธอมองฉันสีหน้าของเธอตกใจจนเกินพอดี

                 มีอามีท่าทีลนลานเหมือนเมื่อวานไม่มีผิด
ปกติแล้วมีอาจะเป็นคนพูดเก่งเธอมักจะตามเอาอกเอาใจคอยอำนวยความสะดวกให้ฉันเสมอแต่สองวันมาแล้วที่เธอมีท่าทีแบบนี้

“  แค่เห็นสีหน้าของเธอฉันก็รู้ว่าลุคอยู่กับใคร “

“  นายหญิงกำลังเจ็บอยู่น่ะครับผมว่าอย่าดีกว่า “  
รอนเอ่ยเตือนฉันสีหน้าของเขาดูกังวล

“ เราจะอยู่แบบกบในกะลาไม่ได้หรอกค่ะ
คนเราจำเป็นที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริง
ซึ่งบางครั้งความจริงก็ทำให้เรามีความรู้สึกเหมือนกับเราได้ตายไปแล้ว “

                 ในเวลานี้ฉันกำลังยืนอยู่หน้าห้องประชุม
ฉันกำลังชั่งใจตัวเองอยู่ว่าจะเปิดมันเข้าไปดีหรือเปล่า
รอนมายืนอยู่ตรงประตูอีกฝั่ง

“  อย่างที่มาเรียเคยบอกว่าพวกเราจะอยู่เคียงข้างนายหญิงไม่ว่านายหญิงจะไปเจออะไรมา ผมเป็นอีกคนที่จะยืนยันคำพูดนี้ “

“นี่สินะประชุมของคุณ คุณเทรเวลเลียน

มันช่างเป็นประชุมสำคัญเสียจริง  “ 
ฉันพูดกลั้วหัวเราะเมื่อสิ่งที่เห็นตอนนี้
มันไม่แตกต่างไปจากเมื่อวาน
มันดูรุนแรงกว่าด้วยซ้ำ
สีหน้าของลุคเข้มขึ้นเมื่อมองเห็นฉัน
เขาเป็นคนผิดนะคนผิดเขาทำหน้าสำนึกกันแบบนี้หรอ

“  อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องตัวฉันคุณเทรเวลเลียน 
ถ้าคุณไม่เชื่อแล้วคุณจะเสียใจ  “ 
ฉันเอ่ยเรียกลุคด้วยสรรพนามห่างเหิน
ฉันเห็นความโกรธในสายตาของเขาแต่ฉันไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

“  แล้วคุณจะทำอะไรหรอครับคุณผู้หญิงเทรเวลเลียน
ผมเป็นสามีของคุณทำไมผมจะแตะต้องคุณไม่ได้  “ 
ลุคตะคอกฉันออกมา เขากล้าตะคอกฉันต่อหน้าเธออย่างนั้นเหรอ

“ ฉันเคยมีสามีแบบคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ความจริงของโลกใบนี้
ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากได้คนพันนี้ไปทำสามีหรอกค่ะ “
เธอจะบ้าไปแล้วเอเลนา ฉันสบถด่าตัวเองในใจ

“ แอลพี่ขอเถอะ “  
ลุคเสียงอ่อนลง

 “  ชีวิตนี้แอลให้พี่ได้หมดทุกอย่างลุคแม้กระทั่งชีวิตแอล
แต่ครั้งนี้แอลไม่มีอะไรจะให้อีกแล้ว
พี่ฆ่าแอลไปแล้วตั้งแต่เมื่อวาน
เรากลับบ้านกันดีกว่าค่ะรอน “ 
ฉันหันไปมองรอนที่ยืนมองฉันอยู่ด้วยสายตาเห็นใจ

“  แกอย่าแม้แต่จะคิดจะแตะต้องเมียฉันรอน ไม่งั้นนายตายแน่  “ 
ลุคตะหวาดรอนอย่างระงับอารมณ์ไม่อยู่

“  รอนเป็นคนของฉัน และที่สำคัญงานหลักๆของรอนคือดูแลฉัน 
ก็อย่างที่คุณเพิ่งย้ำถึงฐานะของฉันไป
ฉันคือคุณผู้หญิงของเทรเวลเลียน 
แต่ฉันจะเป็นวันนี้แค่วันสุดท้ายเท่านั้น
เพราะนับจากพรุ่งนี้ฉันจะกลับไปอยู่ในที่ของฉัน  “ 

ฉันปาดน้ำตาทิ้งแบบส่งๆ
ก่อนหันไปมองรอนแล้วจะเดินออกไป
แต่คำพูดของลุคก็ทำให้ฉันขาของฉันหยุดชะงัก

“  ถ้าแกเดินตามนายหญิงแกไปแกโดนไล่ออกแน่รอน  “ 

“  ผมขอโทษครับนายต่อให้นายยิงผมทิ้งผมก็จะเดินตามนายหญิงไป
ผมเชื่อเหลือเกินว่าถ้าหากจอร์จกับเรย์มาเจอแบบเดียวกันกับผม
พวกเขาก็จะตัดสินใจแบบนี้เหมือนกัน  “ 
รอนค้อมศรีษะเป็นเชิงขออนุญาตให้ลุค
แล้วเดินมาหยุดลงตรงหน้าฉัน 
“  เชิญครับนายหญิง  “ 
รอนเอ่ยกับฉันอย่างนอบน้อม
ฉันยิ้มอ่อนๆให้กับเขาก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆเรียกสติกลับมา
พร้อมเดินออกไปจากตรงนั้นอย่างไม่ลังเล

             ผมยืนอยู่กับที่เพราะยังตามไม่ทันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ผมไม่อยากจะเชื่อว่าแอลจะมาเห็นผมกับหญิงสาวที่ผมพยายามจะหลอกหล่อให้เธอคายความลับบางอย่างออกมา
เธอเป็นเจ้าของสัมปานน้ำมันที่อยู่ติดกับของผม
และผมก็อยากได้ที่ตรงนั้นของเธอ
ผมอยากจะไล่เธอกลับไปนัก
แต่ติดตรงที่เธอยังมีความสำคัญกับงานอยู่

            

            ฉันร้องไห้ออกมาอีกครั้งหลังจากขึ้นรถ ฉันร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่งตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเสียใจอะไรแบบนี้มาก่อนเลย
แผลที่หัวของฉันเกิดอาการประท้วงเมื่อฉันร้องไห้

“  นายหญิงครับอย่าร้องไห้เลยครับ “ 
รอนพูดอย่างเป็นห่วงฉัน
เขามองฉันผ่านกระจก
สีหน้าเห็นอกเห็นใจที่เขามองมา
ทำให้รู้ว่าอย่างน้อยคนที่นี่ก็ยังดีกับเธออยู่
นึกไม่ถึงว่ารอนจะขัดคำสั่งลุคเพื่อจะมาดูแลฉัน

“  ขอบคุณค่ะรอน ขอบคุณที่อย่างน้อยคุณก็ทำให้ฉันรู้
ว่ายังมีคนที่ห่วงฉันอยู่ “

“  พวกเราทุกคนเป็นห่วงนายหญิงกันทั้งนั้นครับ
นายหญิงต้องเข้มแข็งนะครับ  “ 
รอนยังปลอบใจฉัน

“  ค่ะ.....แอลจะเข้มแข็ง  “ 
ฉันก็แค่รับปากรอนไปทั้งๆที่หัวใจของฉันมันเจ็บเกินกว่าจะบรรยาย

                ฉันวิ่งลงจากรถทันทีเมื่อรอนมาจอดตรงทางเข้าคฤหาสน์
มาเรียออกมารับเช่นทุกวัน
ฉันวิ่งเข้าไปกอดมาเรียแล้วร้องไห้
เหตุการณ์นี้มันเพิ่งจะเกิดขึ้นไปเมื่อวาน
เหมือนฉันกำลังดูหนังเรื่องเดิมอยู่ไม่มีผิด
ตอนนี้มาเรียกอดฉันและโยกไปมาเบาๆราวกับกำลังปลอบเด็ก 
มาเรียส่งสายตาเป็นคำถามไปยังรอน

รอนได้แต่ส่ายหน้ากลับมาเพราะไม่รู้จะเริ่มต้นเล่าทุกอย่างยังไง 

  เอเลนากอดมาเรียอยู่อย่างนั้นอ้อมกอดของมาเรียช่างอุ่นจริงๆในเวลาแบบนี้ เธอกอดมาเรียแน่นขึ้นเพื่อบอกให้รู้ว่าฉันเสียใจขนาดไหนแม่บ้านเก่าแก่เองก็กอดเธอโดยที่ไม่ปริปากถามอะไรสักคำ

  คนตัวเล็กร้องไห้อยู่นานจนเหนื่อย มาเรียผละออกมองหน้าก่อนจะเช็ดคราบน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน

              

“  คุณผู้หญิงของมาเรีย มาเรียไม่รู้ว่าคุณผู้หญิงไปเจออะไรมาแต่มาเรียพร้อมเสมอเมื่อคุณผู้หญิงต้องการใครสักคน “ 
มาเรียพูดกับฉันอย่างอ่อนโยนและห่วงใย

“  ขอเวลาแอลหน่อยนะคะมาเรีย เรื่องในวันนี้ทำให้แอลตายไปอีกครั้ง แอลรู้สึกเจ็บกว่าตอนโดนยิงเสียอีก” 
ฉันมองดูรอบๆตัวของฉัน ตอนนี้รอบตัวของฉันมีรอนยืนปกป้องฉันอยู่
มีการ์ดอีกหลายคนที่มองฉันมาอย่างห่วงใย 

 

“  แอลขอไปนั่งเงียบๆตรงสระน้ำน่ะคะ
แอลขอเวลาอยู่กับตัวเองสักครู่  “ 

“  แอลขอไปนั่งเงียบๆตรงสระน้ำนะคะขอเวลาอยู่กับตัวเองสักครู่  “ 
มาเรียพยักหน้าให้
ฉันเดินออกมาทางหลังตึกที่มีสระว่ายน้ำกว้างขวาง 
หลังจากนี้จะเป็นยังไง  ลุคคงไม่ยอมปล่อยฉันไปง่ายๆ
ฉันจะหนีไปดีไหม  ฉันยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอายังไง
แล้วจู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินเข้าใกล้ฉันมาเรื่อยๆ

“ ลุค….  “ 
เป็นลุคนั้นเองเขาเดินมาหาฉัน
สีหน้าของเขาตอนนี้ฉันแทบจะดูไม่ออกว่าลุคคิดอะไรอยู่

“  เรามาคุยกันดีๆได้หรือยัง “ 
ลุคถามฉันน้ำเสียงของเขาดูอ่อนล้า
แต่ภาพในวันนี้มันทำให้ฉันไม่อยากพูดกับเขา

“  อย่าดีกว่า แอลตัดสินใจไปแล้ว
พี่เองก็ควรที่จะปล่อยแอลไปสักที  “

“  แต่พี่มีเรื่องจะต้องคุยกับแอล แอลต้องฟัง  “ 
น้ำเสียงลุคเข้มขึ้น

“  ในเมื่อลุคตัดสินใจไปแล้วว่าแอลต้องฟังแล้วถามแอลทำไมเรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่แค่ครั้งเดียวมันเกิดขึ้นแล้วถึงสองครั้งในเวลาติดๆกัน  “ 
ฉันโมโหขึ้นบ้าง

“  เธอเป็นหุ้นส่วนสัมปทานน้ำมันพี่จำเป็นต้องทำแบบนั้น “

“  จำเป็นหรือพี่พูดออกมาได้ยังไงว่าการจูบกับเธอเป็นเรื่องจำเป็น
ต่อไปเธอมีสิ่งที่มีค่ามาหาศาลกว่านั้น
แอลไม่ต้องมีสามีร่วมกับลูกค้าของพี่ทุกคนเลยหรือไง
พี่ก็รู้ว่าแอลโตมาจากที่ไหน
แอลให้ความสำคัญกับคำว่าครอบครัวมากแต่พี่ดูพี่ทำสิ
พี่กำลังฆ่าแอลให้ตายทั้งเป็น  “  
ฉันพูดออกไปอย่างเหลืออด

“  พี่ยังเห็นแอลสำคัญที่สุดเสมอ
พี่ขอโทษต่อไปพี่จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก “

“ แอลยังสำคัญงั้นหรอ  “
ฉันพูดออกไปน้ำเสียงเย้ยหยัน   
“  แอลหมดศรัทธาในตัวพี่ไปแล้วพี่อย่าพยายามอีกเลย
ถ้าพี่เห็นแอลสำคัญอย่างที่พี่บอกแอลมาตลอดเวลา
เหตุการณ์แบบนี้มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น
ครั้งแรกมันพออภัยกันได้แต่นี้มัน
อย่ามาขออะไรจากแอลอีกเลย “

“ แอลจะให้พี่ทำยังไงแอลบอกพี่มาเถอะพี่ผิดไปแล้วจริงๆ  “

“  เราหย่ากันเถอะอย่างที่ผู้หญิงของพี่เคยบอก
กระดาษใบเดียวรั้งพี่ไม่ได้และมันก็จริงอย่างที่เธอบอกเอาไว้ “

“ แอลจะทิ้งพี่หรอ “ 
ลุคใช้มือสองข้างเสยผมเพื่อสงบสติอารมณ์   
“ แอลพูดมาได้ยังไงว่าให้พี่หย่ากับแอล แอลฝันไปเถอะ ไม่ว่าแอลจะอยากอยู่กับพี่หรือไม่ แอลก็ต้องอยู่
นี่เป็นคำสั่ง  “ 
ลุคตะคอกใส่ฉัน

“  แล้วพี่ล่ะ พี่ยังพูดได้เลยว่าการไปกอดจูบกับใครต่อใคร
มันเป็นเรื่องจำเป็น
จำเป็นบ้าอะไรถึงสองครั้ง
แล้วถ้าพรุ่งนี้มะรืนนี้แล้วทั้งปีนี้พี่จำเป็นขึ้นมาอีกล่ะ
แล้วถ้าวันนึงแอลจะจูบกับเรย์กับรอนหรือว่าจอร์จบ้างล่ะ
พี่จะรู้สึกยังไง  “ 

            ลุคโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเมื่อฉันตอบกลับเขาไปแบบนั้น
ชายหนุ่มเข้ามากอดฉันแน่นจนต้องฝืนตัวเอาไว้
ฉันพยายามจะออกจากอ้อมแขนของเขา เขาพยายามรดมจูบซุกไซ้ใบหน้าและตามลำคอระหงส์
อารมณ์ของเขาไม่สามารถควบคุมได้อีกแล้ว

“  ปล่อยเดี๋ยวนี้น่ะลุค พี่จะมาทำแบบนี้กับแอลไม่ได้ “ 
ฉันพูดออกไปในขณะที่ฉันกำลังดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของลุค

“ ผมไม่มีวันปล่อยคุณไปจำเอาไว้ ผมบอกคุณแล้วที่รัก คุณจะไปไหนก็ได้ แต่คุณไปจากชิวิตผมไม่ได้เพราะผมไม่มีวันปล่อยคุณไป “
คำพูดของเขาทำให้เธอจำได้

 

“  การออกไปจากชีวิตผมเพราะผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไป เอเลนา “

 

“ ฉันลืมมันไปหมดแล้ว ผู้ชายอย่างคุณไม่มีค่าพอให้จดจำ ปล่อยฉัน

“  พี่จะไม่ปล่อยแอลเป็นอันขาดแล้วจำเอาไว้น่ะแอล ว่าห้ามแอลไปจูบกับใคร นอกจากพี่คนเดียวไหนๆเราก็เป็นผัวเมียกันอย่างถูกต้อง ถึงเวลาที่เราควรทำเรื่องนี้ให้สมบูรณ์กันสักที “ 
จบคำพูดลุคก็ออกแรงกระชากฉันอย่างแรง
จนเซถลาเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

  ร่างแกร่งพาฉันมายังห้องนอนใหญ่ติดกับห้องทำงาน
เขาโยนร่างฉันลงบนเตียงอย่างไม่ใยดี
พร้อมกับกดตัวลงมาทำให้ฉันหมดหนทางจะหนี
หัวใจของฉันหล่นวูบเพียงแค่เขาแนบริมฝีปากหยักหนาลงมาแนบชิดประกบริมฝีปากบางอย่างรวดเร็ว 
มือของเขาลูบไล้สำรวจร่างกายของฉันอย่างแผ่วเบา
ทำให้หัวใจของฉันเต้นรัวเร็วไร้จังหวะควบคุม

 

 ร่างกายของฉันเปลือยเปล่าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
ลุคใช้ประสบการณ์ที่มีมากกว่า
หลอกหล่อเหยื่ออย่างฉันเข้าไปในกับดัก
เพียงแค่จูบที่เร่าร้อนของเขาทำให้สติของฉันแตกกระเจิง

 

 

“ เก็บเสียงไว้ร้องอย่างอื่นเถอะที่รัก วันนี้ยังไงคุณก็ไม่รอด “
 
ลุคทาบทับลงมาอยู่ตรงระหว่างขาสองข้างของฉัน
ก่อนจะใช้ริมฝีปากร้อนร้ายจูบไล้ตามซอกคอและเนินอก
สายตาของเขาเต็มไปด้วยแรงปรารถนาเอ่อล้นอย่างรุนแรง
การกระทำของลุคทำให้ฉันร้องครางออกมาในที่สุด
ใบหน้างดงามของเขากำลังวุ่นวายอยู่กับร่างของฉัน
สายตาพร่ามัวด้วยอารมณ์ร้อนรุ่ม ช่องทางของฉันบีบรัดปั่นป่วน
ชายหนุ่มใช้ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามต้นขาและสะโพก
ก่อนที่จะมาหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างขาทั้งสองข้าง
นิ้วร้ายทะยานเข้าไปทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก
กับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ได้รับ
 

“  ตอนนี้แอลพร้อมสำหรับพี่แล้ว แอลจะต้องเป็นของพี่คนเดียวเท่านั้น  คุณสวยมากที่รัก

 

ลุคยกขาทั้งสองข้างของฉันให้งอขึ้น
เขายังอยู่ใจกลางระหว่างขาเรียวงามคู่สวยไม่ห่าง  
และก่อนจะได้คิดอะไรการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มกลับทำให้คนตัวเล็กหวีดร้องออกมาสุดเสียง
ความเป็นชายทะยานเข้ามารวดเดียวจนเธอไม่ทันตั้งตัว
ด้วยอารมณ์ของเขาอาจเป็นเพราะห่างเหินเรื่องแบบนี้มานาน
ตั้งแต่เจอเอเลนาเขาก็ไม่สนใจเรื่องแบบนี้อีกจนได้สัมผัสคนตัวเล็กวันนี้
ทำให้เขาสูญเสียการควบคุม

“  ลุค  แอลเจ็บ  “ 
ฉันร้องบอกเขาไป ลุคเองก็แทบจะไม่ขยับตัว
ชายหนุ่มกัดฟันข่มอารมณ์เอาไว้อย่างอยากลำบาก

“  ใจเย็นที่รัก อย่าเกร็งมันจะเจ็บแค่แป๊บเดียวเท่านั้น “ 
ลุคจูบเปลือกตาเจ้าของร่างบางอย่างปลอบโยน

 ความนุ่มนวลของเธอทำให้เขาเหมือนโดนมนต์สะกด
มันรัดรึงกระตุกรัวแม้ไม่ได้เคลื่อนไหว
ความหวานล้ำของดอกไม่งามทำให้เขาอยากจะพาตัวเองออกมาแล้วทะยานเข้าไปใหม่อีกครั้งเหลือเกิน
แต่กลับทำไม่ได้อย่างใจคิด
เพราะคนตัวเล็กคงรับความใหญ่โตของเขาไม่ได้แน่ๆ
เขายังแน่นิ่งอยู่อย่างนั้นเป็นนาน
ความปวดร้าวรุมเร้าจนแทบจะทนไม่ไหว

     ลุคเบียดเข้าหาร่างงามด้วยจังหวะเนิบช้าตามลำดับ
เอเลนาเปลี่ยนจากความรู้สึกเจ็บเป็นเสียวซ่าน
เรียวปากของเขาประทับจุมพิตเร่าร้อน
จนไม่สามารถที่ร้องอ้อนวอนให้เขาหยุดการกระทำนี้ได้เลย
บางอย่างภายในร่างกายของเธอมันกำลังบีบรัด
เธอแอ่นสะโพกขึ้นเมื่อลุคเริ่มเพิ่มจังหวะความเร็ว
สัญชาตญาณทำให้ร่างบางแอ่นรับแก่นกายทะยานเข้ามา
ด้วยความรู้สึกหลากหลายลุคแทบไม่ปรานีเธอเลย
อยู่ๆเขาก็หยุดนิ่งและพาตัวออกมา
รอยยิ้มร้ายทำให้คนตัวเล็กตาพร่ามัว
อารมณ์ปรารถนาทำให้เธอใช่ท่อนขาเล็กกระหวัดรั้งสะโพกแกร่ง
" ต้องการอะไรที่รัก บอกผม...ผมจะให้คุณ "
น้ำเสียงทุ้มแหบพร่า
" เข้ามาหาแอล แอลทนไม่ไหวแล้ว ลุค...ช่วยแอลด้วย "
ร่างบางบิดไปมาด้วยความต้องการมากล้นชายหนุ่มแทบระเบิดออกมากับคำพูดเสียวซ่านของคนตัวเล็ก
มือหนาจับขาเล็กเอาไว้มั่นพร้อมกับพาตัวเอง
จาบจ้วงเข้าไปจนสุดทางในครั้งเดียว
ร่างบางเกร็งกระตุกบีบรัดกายแกร่งทันที
เสียงใสร้องระงมด้วยความสุขสม
มือบางจิกลงบนแผ่นหลังกว้าง ชายหนุ่มเริ่มขยับตัวอีกครั้ง
ด้วยจังหวะถี่ขึ้นอีก เขาระดมจูบเธออีกครั้งอย่างเร่าร้อน ทุกอย่างเคลื่อนไหวได้อย่างลงตัว มือหนาเคล้าคลึงบัวงามจนคนตัวเล็กเริ่มเข้าสู่วังวนอีกครั้ง ชายหนุ่มเริ่มทะยานเข้าหาเธอแรงขึ้นจนสุดท้ายเขาก็ทะยานเข้าไปจนสุดตัว ร่างแกร่งเกร็งค้างอยู่อย่างนั้น แรงกระตุกภายในเร่งเร้าจนเธอร้องครางออกมาอีกรอบ
ตอนนี้เสียงของเธอและเขาประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

     ฉันรู้สึกอย่างกับล่องลอยไปในที่ที่ไกลแสนไกล
มันเป็นความรู้สึกที่ดีทีเดียว
ชายหนุ่มซบหน้าลงกับทรวงอก จมูกของเขายังซุกไซ้อยู่ไม่ห่าง
จังหวะการหายใจยังคงไม่สม่ำเสมอ
บทรักครั้งแรกผ่านไปอย่างไม่หน้าเชื่อ
เธอเป็นของเขาไปแล้วทั้งตัวและหัวใจ

“  คุณเป็นของผมที่รัก “

     คำพูดของลุคทำให้ฉันหลุดออกจากความฝันที่แสนวาบหวาม
เขาพูดถูกว่าฉันเป็นของเขา
แต่เธอคนนั้นก็เป็นของเขาเหมือนกัน
เมื่อนึกไปถึงความเห็นแก่ตัวของเขา
ฉันก็ได้แต่ถอนหายใจและหลับตาลงเก็บซ่อนความรู้สึกปวดร้าวเอาไว้

  ฉันตื่นขึ้นอีกครั้งท้องฟ้าข้างนอกเปลี่ยนสีไปแล้ว
ฉันยันตัวเองขึ้นด้วยอาการปวดไปทั้งตัว
ฉันหันไปมองลุคที่ตอนนี้หลับสนิทอยู่ข้างฉัน
ฉันเป็นของเขาโดยสมบูรณ์แล้ว
เธอมันน่าสมเพชเอเลนา ฉันสบถด่าตัวเอง

“  ฉันเป็นของพี่มานานแล้วลุค แต่พี่ไม่ใช่ของฉัน  “ 
ฉันเอ่ยออกมาอย่างปวดร้าว
ก่อนตัดสินใจทิ้งความเจ็บทั้งหมดและเดินออกมาเดินยังริมสระน้ำ
ฉันอยากมีเวลาคิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ลุคได้ฆ่าฉันให้ตายทั้งเป็นไปแล้ว ฉันควรจะไปจากที่นี่ได้แล้วฉันใจไม่กว้างพอที่จะใช่สามีร่วมกับใครลุคอาจจะเห็นความสำคัญของฉันมากกว่าคนอื่นๆ แต่ฉันก็ยังทำใจยอมรับเรื่องเหล่านี้ไม่ได้อยู่ดี

“  จะไปไหนหรอที่รัก  “ 
ลุคตามฉันมา ฉันสบตากับลุคด้วยสายตาว่างเปล่าอย่างที่ฉันชอบทำ

“ อย่ามองพี่ด้วยสายตาแบบนี้แอล
สงสัยพี่คงต้องสั่งสอนแอลอีกรอบ
ว่าเมียที่ดีไม่สมควรมองสามีด้วยสายตาแบบนี้ “

        ลุคขู่ฉัน ฉันระเบิดหัวเราะออกมาอย่างคนเสียสติ  
ฉันมองลุคด้วยสายตาดูแคลน 
ดูเหมือนว่าลุคจะโกรธขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อมองสายตาของฉันที่จ้องมองเขาอยู่

“  ผมทำอะไรให้คุณขำนักหนาคุณผู้หญิงเทรเวลเลียน  “ 
ลุคพูดน้ำเสียงลอดไรฟัน

“  ดิฉันก็แค่ขำตัวเองเท่านั้นค่ะคุณเทรเวลเลียน
การกระทำของคุณที่ทำกับฉันคุณเรียกว่าสั่งสอนงั้นหรอ 
และฉันขอชี้แจงหน่อยน่ะค่ะว่าฉันคงเป็นเมียที่ดีของคุณไม่ได้หรอกค่ะ เพราะไม่มีเมียคนไหนโดนสามีข่มเหงหยาบคายแบบนี้การกระทำของคุณทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ต่างไปจากผู้หญิงพวกนั้นที่คุณมีไว้บำบัดความใคร่แต่ดีกว่าพวกเธอนิดหน่อยตรงที่ฉันมีทะเบียนสมรส “ 
ฉันตอกย้ำหัวใจตัวเองด้วยคำพูดร้ายกาจของฉัน

“  มันจะมากไปแล้วน่ะแอล เรื่องเล็กนิดเดียวทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้  “

“  เรื่องเล็กอย่างนั้นหรอลุค  “ 
ฉันตะคอกใส่เขา  
“พี่จะหย่ากับแอลเมื่อไหร่ แอลต้องการคำตอบ  “

“  แอลเป็นเมียพี่  พี่ไม่มีวันปล่อยแอลไปเป็นอันขาด “

“ ขอร้องล่ะลุคแอลทนไม่ไหวอีกแล้ว
มันสองครั้งภายในสองวันติดต่อกันแอลเจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออก  “ 
เอเลนาร้องไห้ตัวหอบโยน
ลุคเดินเข้าไปหมายจะคว้าตัวเธอแต่ก็ช้าไปเสียแล้ว

          เอเลานาตกลงไปในน้ำ
เหล่าแม่บ้านและบอดี้การ์ดต่างพากันวิ่งมายังสระน้ำทันที
ลุคตั้งสติและกำลังจะกระโดดลงไปช่วยเธอ
แต่รอนกลับวิ่งมาจากที่ไหนไม่รู้แล้วรอนก็พุ่งตัวลงไปยังสระน้ำทันที 
ลุคได้แต่ยืนมองรอนลงไปช่วยเธอ
ลุคตั้งตัวแทบไม่ติดเมื่ออยู่ๆเอเลนาก็ตกลงไปในน้ำ

      รอนพาเอเลนาขึ้นมานอนราบบนขอบสระ ตอนนี้เอเลนาหน้าซีดปากขาวซีดไปหมดและที่สำคัญไปกว่านั้นคือเธอยังไม่ได้สติ  ลุคผลักรอนให้ออกห่างจากเธอก่อนที่เขาจะก้มลงผายปอดให้เธอครั้งแล้วครั้งเล่า จนครั้งสุดท้ายเอเลนาพ่นน้ำจำนวนนึงออกมาลุคถอนหายใจอย่างโล่งอก เอเลนาลืมตาขึ้นเธอมองลุคด้วยสายตาสิ้นหวัง
ทำให้คนที่ถูกมองอย่างลุคถึงกับไปไม่เป็น

“  แอลทำไม่ไหวแล้วลุคแอลเจ็บ“ 
เอเลนาพูดเสียงแห่บพร่าในขณะที่ลุคพยายามจะอุ้มเธอขึ้นมา

“ ไปโรงพยาบาล  “ 
ลุคมีสีหน้าร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด

 “  อย่า มา แตะ ต้อง ตัว ฉัน  “ 
เอเลนาเน้นคำอย่างช้าๆทำให้ลุคถึงกลับไม่กล้าเข้าใกล้ 

“  ใครก็ได้ช่วยแอลด้วย “ 
เอเลนาขอความช่วยเหลือจากคนที่ยืนอยู่รอบๆเธอ 
แต่ทุกคนต่างพากันยืนอยู่กับที่เพราะมีสายตามุ่งร้ายของลุคจับจ้องอยู่   เอเลนาหันกลับมามองหน้าลุคอีกครั้ง
ตอนนี้อาการของเธอทำให้ลุคไม่สนใจคำขู่อีกต่อไป

“  เอารถออกเดี๋ยวนี้เลย  “ 
ลุคเอ่ยเสียงดังพร้อมๆกับช้อนตัวเอเลนาขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

         เอเลนามีเลือดไหลลงมาจากทางศรีษะที่มีแผลอยู่แล้วก่อนหน้านี้แผลคงแตกออกมาอีกตรงจมูกก็มีเลือดออกมาเต็มไปหมด ตอนนี้ร่างกายของเธอเย็นชืดจนทำให้ลุคร้อนใจอย่างมาก 

    เรย์ส่งฝาครอบออกซิเจนที่มีติดไว้ในรถให้กับลุค ดูจากอาการของเอเลนาตอนนี้เธอเหมือนคนขาดอากาศหายใจด้วยเพราะเธอยังไม่หายดีนักกับการโดนยิงเมื่อครั้งก่อน แล้วยังมาจมน้ำอีกครั้งทำให้การหายใจของเธอเป็นไปอย่างอยากลำบาก

“  ขอร้องล่ะที่รักอย่าทิ้งผมไปคุณต้องอดทนน่ะที่รัก  “ 
ลุคร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายครั้งนี้เอเลนามีอาการน่ากลัวกว่าทุกๆครั้งเธอหายใจขึ้นลงสะท้อนอย่างกับคนกำลังจะขาดใจ
ลุคเองก็แทบจะขาดใจเช่นกัน

“  ลุคแอลกลัว  “ 
เอเลนาเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก

“  พี่อยู่นี่แล้วแอล พี่จะไม่ทิ้งแอลไปไหนแอลจะต้องไม่เป็นอะไร “ 
ลุคกอดกระชับเอเลนาเข้ากับอกพร้อมกับจูบลงตรงหน้าผาก

 “  แอล “ 
ลุคเรียกเอเลนาเมื่อเห็นเธอแน่นิ่งไป 
“แอล อย่าทำแบบนี้ขอร้อง  “ 
เอเลนาหมดสติไปแล้วลุคผละร่างเอเลนาออกจากอ้อมกอดเขาก้มมองดูสีหน้าของเธอที่บัดนี้ไม่มีแม้แต่สีเลือด

“  จอร์จเร็วกว่านี้ นายหญิงหมดสติแล้ว  “       

                   เรย์มองดูเจ้านายของเขาที่บัดนี้ร้องไห้อย่างคนสิ้นสติ  ท่าทางเย่อหยิ่งจองหองที่เคยมี
กลับมลายหายไปหมด
ลุคกำลังนั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉินที่ตอนนี้มีเอเลนาอยู่ในนั้น 

            เรย์ และจอร์จต่างจ้องมองลุคอย่างเห็นใจ
ลุคคงเสียใจมากที่เขาทำให้เอเลนาต้องมาเจอเรื่องราวแบบนี้
ผิดกับรอนที่จ้องมองลุคด้วยสายตาเฉยชา

“  มีอะไรที่นายยังไม่บอกฉันหรือเปล่ารอน  “ 
เรย์ถามน้องชายของเขาเพราะปกติแล้วรอนจะเข้าไปปลอบใจลุคอยู่เสมอแต่มาครั้งแน่กลับยืนมองลุคด้วยสายตาเฉยเมย

“  มีเยอะทีเดียว  “  รอนเอ่ยน้ำเสียงหงุดหงิด

“  ไหนแกบอกมาสิ ว่านายใหญ่ทำอะไร  “

“ วันนี้นายหญิงไปเจอนายใหญ่กำลังกอดจูบลูบคลำกับเศรษฐินีเจ้าของสัมปทานน้ำมันที่หน้าห้องประชุมเมื่อวานเจอในห้องทำงาน
นายหญิงร้องไห้จนถึงบ้าน
รู้อยู่นี้แล้วนายยังจะให้ฉันมีคำปลอบใจนายใหญ่อยู่อีกไหม “

             ทั้งเรย์และจอร์จที่ยืนฟังเรื่องราวทั้งหมดจากรอน
ต่างพากันสงสารและเห็นใจเอเลนามาก 
ทุกคนจ้องมองไปยังลุคที่ยังนั่งอยู่อย่างนั้นไม่ขยับเขยื่อน

“ แล้วเรื่องตกน้ำล่ะ  “ 
จอร์จถามบ้าง

“ ก็ฝีมือ ท่าน ลุค เทรเวลเลียน เหมือนกัน  “ 
รอนพูดประชดประชัน
 

   ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกทำให้ทุกคนที่รออยู่อย่างร้อนใจยืนขึ้น

“  ผมเป็นสามีเธอครับ  “
ลุคบอกหมอทันที

“  คนเจ็บหยุดหายใจไปหลายนาทีก่อนจะมาถึงโรงพยาบาล
หมออยากให้คุณเผื่อใจไว้บ้าง

ปอดของเธอทะลุและติดเชื้อจาการโดนยิง
การรักษาปอดใช้เวลานานมากคุณเทรเวลเลียน   ปอดของเธอทำงานยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นแล้วเธอก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นอีก
เท่ากับว่าการฟื้นตัวที่ผ่านมาสูญเปล่า
สิ่งที่เรากำลังกลัวตอนนี้
คนไข้อาจ
เกิดสภาวะหัวใจล่มเหลวได้ทุกเมื่อ
อวัยวะในส่วนของระบบหายใจบอบช้ำ
การรักษาค่อนข้างลำบากทุกอย่างส่งผลต่อระบบทางเดินหายใจ 
 
ส่วนแผลที่ศรีษะไม่มีอะไรน่าห่วง หมอเสียใจหมอทำเต็มที่แล้วจริงๆ “

              ลุคล้มทั้งยืนเมื่อหมอบอกมาแบบนั้น
คนสนิทอย่างเรย์ รอนและจอร์จ ต่างก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นเดียวกัน
เอเลนาตั้งใจกระโดดลงไปในสระ
นี่คือสิ่งที่ใครๆก็นึกไม่ถึงว่าเธอจะกล้าทำแบบนี้

              ภาพที่สะท้อนอยู่ในสายตาของลุคตอนนี้มันทำให้หัวใจรู้จักคำว่ากลัว เอเลนามีผ้าพันแผลอยู่รอบศรีษะ
มีเครื่องช่วยหายใจที่บอกสัญญาณการหายใจที่แผ่วเบาของเธอ 

“  แอล แอลตื่นมาคุยกับพี่หน่อยเถอะ
แอลจะโกรธจะเกลียดพี่ยังไงก็ได้ แต่พี่ขอเถอะอย่าจากพี่ไปเลยน่ะ พี่ขอโทษพี่ขอโทษจริงๆ ตื่นมาอยู่กับพี่พี่ขอร้องล่ะ  “  
ลุคขอร้องอ้อนวอนเอเลนาทั้งน้ำตา

             ทุกคนต่างยืนมองภาพความเจ็บปวดของลุคโดยที่ไม่คิดจะเอ่ยอะไรออกไป ลคุไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน สิ่งที่เกิดขึ้นลุคเป็นคนเริ่มต้นมัน ถึงพวกเขาจะอยากช่วยแค่ไหนมันก็ไม่มีหนทางสำหรับเรื่องนี้เลย

        ฉันตื่นมาอีกครั้งด้วยอาการเจ็บปวดที่สุด ฉันมองไปรอบๆเตียงของฉัน จนกระทั่งสายตาของฉันมาหยุดอยู่ตรงข้างๆเตียง ลุคจับมือฉันเอาไว้แน่น ตอนนี้หมอและพยาบาลต่างเข้ามารุมล้อมฉันเต็มไปหมดแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นนักฉันยังคงจับจ้องไปยังใบหน้าของคนที่ฉันรักนึกไปถึงสิ่งที่เขาทำกับฉันก่อนหน้านี้ ฉันอยากร้องไห้แต่ตอนนี้ฉันก็รู้สึกถึงความเฉยชาที่ก่อตัวขึ้นในใจฉันเงียบๆ

“  แอล “   ลุคมองฉันอย่างรอคอย สายตาของเขาจ้องมองฉันเขาคงหวังที่จะให้ฉันพูดกับเขาลุคใช้ฝ่ามือลูบไล้ใบหน้าและเรือนผมของฉันท่าทางของเขาอ่อนโยนแต่แต็มไปด้วยความกังวล

“  แอลดื่มน้ำหน่อยไหม  “  ลุคถามฉันอีกครั้งฉันเบือนหน้าออกจากสายตาของเขาพลางหลับตาลง ฉันว่าฉันได้ยินเสียงเขาถอนหายใจ ลุคนั่งลงตรงเก้าอี้ข้างเตียงเขาเลื่อนมือออกจากผมของฉันเปลี่ยนไปจับมือฉันเอาไว้

“ แอล แอลจะไม่พูดอะไรกับพี่เลยหรอพี่เป็นห่วงแอลมากน่ะช่วยพูดอะไรกับพี่หน่อยเถอะ  “  ฉันหันไปมองหน้าลุคอีกครั้ง

“  ปล่อยแอลไปได้ไหม  “  ฉันมองเห็นสีหน้าของเขาที่แปลเปลี่ยนเป็นตกใจ

“  แอลก็รู้ว่าพี่ทำอย่างที่แอลขอไม่ได้ “ 

“  แอลได้ชดใช้ทุกอย่างไปให้พี่หมดแล้วลุค “

“  พี่ขอโอกาสสักครั้งได้ไหม พี่ขอล่ะแอลพี่ไม่เคยอยากได้อะไรมากมายขนาดนี้มาก่อนเลย  “  ลุคขอร้องฉันอีกครั้งฉันมองลึกลงไปในดวงตาของเขาที่ตอนนี้แดงก่ำ ลุคกำลังจะร้องไห้อย่างนั้นหรือ ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันเขาจะใช่คนเดียวกันกับ ลุค เทรเวลเลียน คนอย่างลุคน่ะหรือจะร้องไห้ให้กับฉัน แต่ตอนนี้ลุคกำลังร้องไห้ให้กับฉันจริงๆน้ำตาของเขาไหลลงมาอาบแก้มลุคไม่คิดจะเช็ดมันออกด้วยซ้ำ

                ฉันดึงมือของฉันออกมาจากมือของเขา ลุคเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมองฉัน ฉันใช้นิ้วมือปัดน้ำตาออกจากใบหน้าอันหล่อเหลาราวเทพบุตรของเขา ตอนนี้ลุคก็เหมือนกับเด็กคนนึงที่กำลังร้องไห้อย่างเสียขวัญ

“  อย่าร้องไห้เลยลุค  “  ฉันตัดสินใจเอ่ยออกไป

“  พี่ขอโทษแอลพี่รู้ว่าพี่ผิดแต่พี่ก็ไม่สามารถจะกลับไปแก้ไขอะไรได้เลย พี่ผิดไปแล้ว  “  ลุคสารภาพผิดกับฉัน

“  เราผิดด้วยกันทั้งแค่น่ะลุค เราสองคนตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันเร็วไปเราแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนที่เราอยู่ด้วยเลย แอลเองก็มัวแต่ดีใจที่แอลได้เจอคนที่แอลรัก จนลืมนึกไปว่าวันหนึ่งเราสองคนอาจจะไม่เหมาะที่จะใช้ชีวิตร่วมกัน แล้วลุคก็ไม่ต้องขอโทษ ในเมื่อแอลเลือกที่จะรักพี่แอลก็จะต้องทำใจยอมรับกับสิ่งที่มันจะเกิดขึ้นให้ได้  ตอนเกิดเรื่องแอลก็แค่ยังไม่รู้ว่าแอลจะรับมือกับมันยังไงเท่านั้นเอง ทุกอย่างมันต่างทับถมเข้ามาจนแอลแบกรับมันไม่ไหว “

“  แต่แอลกำลังจะทิ้งพี่ “

“  แอลขอเวลาหน่อยเถอะลุค แอลขอเวลาหน่อย  “  ฉันหลับตาลงอีกครั้งอย่างเหนื่อยล้า ใช่ตอนนี้ฉันต้องการเวลา เวลาที่จะอยู่กับตัวเองได้คิดทบทวนกับสิ่งที่เกิดขึ้นฉันกำลังกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกต่อจากนี้ ฉันไม่รู้หรอกว่ามันจะมีอะไรอีกหรือเปล่า แต่สิ่งที่ฉันเจอมามันทำให้ฉันรู้สึกกลัว

“  นอนซะเด็กดีของผม  “  ลุกจูบเปลือกตาของฉันอย่างแผ่วเบาก่อนที่ฉันจะหลับไปอีกครั้ง

                     หมออนุญาตให้เอเลนากลับบ้านหลังจากที่กักตัวเธออยู่เป็นอาทิตย์  เอเลนาแทบจะไม่ได้คุยกับลุคเลยหลังจากวันนั้นลุคพยายามจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอกลับมาเหมือนเดิม ทุกคนที่นี่ทั้งกังวลและเป็นห่วงเอเลนาโดยเฉพาะมาเรียที่คอยวนเวียนอยู่ข้างๆกายเอเลนาจนเธอไม่เป็นอันทำอะไร เอเลนากลายเป็นคนพูดน้อยถามคำตอบคำบางครั้งก็นั้งเหม่อลอย

“  แอลจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานหรือเปล่าไม่รู้ ฉันกลุ้มใจจริงๆเรย์  “   

               ตอนนี้ผมกำลังยืนมองเอเลนาอยู่ เอเลนามักจะนั้งอยู่ในสวนเป็นเวลานานๆเธอจะนิ่งเงียบไม่พูดไม่จากับใคร เธอไม่ยอมกินข้าวหรืออะไรเลยตอนนี้สภาพจิตใจของเธอกำลังแย่ สิ่งที่ผมกลัวและกลัวมันกำลังเกิดขึ้น

“  เราคงต้องให้เวลานายหญิงสักหน่อยน่ะครับนายเหตุการณ์ครั้งนี้ส่งผลต่อจิตใจนายหญิงมากทีเดียว  “

“ แล้วมันต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกันฉันจะทนไม่ไหวแล้วที่เห็นแอลเป็นแบบนี้  “

“ เราจำเป็นต้องอดทนต่อไปอย่างไม่มีกำหนดแล้วล่ะครับ นายหญิงเป็นคนที่มีหัวใจไว้รักษาบาดแผลและตอนนี้หัวใจของนายหญิงเกิดเป็นแผลซะเองผมว่าตอนนี้นายหญิงก็กำลังต่อสู้กับปัญหานี้อยู่เหมือนกันเราทำได้แค่ยืนมองอยู่ห่างๆ “

                ลุคยืนมองเอเลนาอยู่พักนึงหลังจากนั้นเขาก็เดินเข้าไปใกล้ๆกับเธอ  เอเลนาได้แต่หันไปมองลุคแล้วหันกลับ ลุคถอนหายใจพร้อมกับย่อตัวลงตรงหน้าของเธอ

“  เราเข้าบ้านกันเถอะแอล “  ลุคยิ้มกับเอเลนา เข้าใช่ฝ่ามือจับใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา

  ฉันกำลังจ้องมองลุคอยู่เขากำลังวุ่นวายกับการแต่งตัวให้ฉันเหมือนทุกครั้งเวลาที่ฉันไม่สบาย   ลุคทำแบบนี้ตั้งแต่ฉันออกจากโรงพยาบาล หลายวันมานี้ฉันนั่งคิดอะไรหลายๆอย่างฉันควรจำให้โอกาสลุค อย่างที่ใจฉันเรียกร้องที่จะให้เขาดีไหม ในเมื่อฉันรักเขาและที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะว่าฉันรักเขา ลุคอุ้มตัวฉันขึ้นมาแนบกับอกของเขาอีกครั้งก่อนที่จะวางฉันลงบนเตียงอย่างเบามือ

  ฉันเอื้อมมือไปจะจับใบหน้าของเขา ลุคกระพริบตามองฉันอย่างงงงัน  ฉันวางมือลงบนแก้มสากของเขาลูบไล้ไปตามใบหน้าของเขาอย่างหลงไหลและแล้วน้ำตาเจ้ากรรมมันก็ไหลลงมาโดยที่ฉันไม่รู้ตัว ฉันสังเกตุเห็นลุคที่ตอนนี้กำลังหลับตาลงรับความรู้สึกผ่านมือของฉัน ฉันรู้ว่าเราต่างก็เจ็บปวดกันทั้งสองฝ่าย ฉันควรจะให้โอกาสตัวฉันเองและลุคอีกครั้งอย่างนั้นใช่ไหม นี่ใช่ไหมที่ทำให้ฉันกำลังเสียใจอยู่ในตอนนี้ ฉันโน้มตัวไปข้างหน้าและกอดเขาไว้ ฉันสะอื้นให้ออกมาเมื่อลุคเองก็ใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดรอบตัวฉันเหมือนกัน

“  แอล  “  ลุคเอ่ยเรียกฉันพร้อมกับลูบแผ่นหลังของฉันเพื่อปลอบโยน  “  อย่าร้องไห้อีกเลยเราสองคนควรหยุดเรื่องราวที่จะทำร้ายหัวใจของเราทั้งสองคนซะที แอลอย่าทรมานเราอีกเลยน่ะ  “  

                                                                
                   

You must have been sent from heaven to earth to change me

You're like an angel
The thing that I feel is stronger than love believe me
You're something special
I only hope that I'll one day deserve what you've given me
But all I can do is try

Every day of my life

อยากมีคนมาขอร้องแบบนี้บ้างนะ เรามาดูกันว่าตอนหน้าจะสุขหรือเศร้าแต่มันจะไม่สนุกถ้านางเอกไม่เจ็บตัวแล้วเจอกันตอนหน้าคะ

เค้าต้องอัพเพิ่มตอนนี้พรุ่งนี้กะว่าจะใช้เวลาปั่นเรื่องนี้ให้จบซะทีจะได้ส่งสำนักพิมพ์คะเอาใจช่วยด้วยนะคะ
ลงถึงตอนนี้แล้วเค้ากลัวโดนแบนมากแบบว่า...นางเองก็มีแต่เรื่องให้ต้องเจ็บตัวอย่างที่บอกไปคะหาที่ซับน้ำตาไว้เลย 

งานเข้าแล้วลุคเอ๊ยงานนี้ตายแน่ๆ ขอบอกว่าหลังจากนี้เตรียมซับน้ำตาได้เลยค่ะนางเอกเราช่าง.....สะอื้นค่ะ





 
 
                                                               
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

214 ความคิดเห็น

  1. #203 love1739 (@love1739) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 14:45
    มีแบบ ebookไหม
    #203
    1
    • #203-1 @Lucifer (@2052395332ice) (จากตอนที่ 4)
      28 พฤศจิกายน 2559 / 08:56
      กำลังวางแพลนอยู่ค่า
      #203-1
  2. #6 Amm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 11:00
    oh very sad
    #6
    0