“ดื่มเดียวดายใต้เงาจันทร์”
ประพันธ์โดย หลี่ไป๋
กวีจีนในสมัยราชวงศ์ถัง (ปีค.ศ. 701 – 762)
กวีจีนในสมัยราชวงศ์ถัง (ปีค.ศ. 701 – 762)
ไหสุราประหนึ่งดัง ดอกไม้
ไร้เพื่อนดื่มเคียงกาย ผู้เดียว
ยกจอกขึ้นเชื้อเชิญจันทร์ กระจ่างใส
ทอแสงรวมเงาข้า เป็นสาม
จันทร์เจ้าลอยเลื่อน ไม่อาจ ดื่มได้
เงาเจ้าคล้อยเคลื่อนตาม ติดไหว
มีทั้งจันทร์และเงาอยู่เป็นเพื่อน
เริงรื่น ก่อนฤดูไม้พรรณพฤกษ ผลิใบ
เมื่อข้าร้องเพลง จันทร์ทอแสง
เมื่อข้าเริงระบำ เงาสั่นไหว
เมื่อยังตื่น ร่วมสรวลเสเฮฮา
เมื่อเมาแล้ว ต่างต้องแยกจากกัน
มิตรภาพของเรายังคงอยู่ตลอดไป
และพบกันใหม่ในธารดารา*
*(ธารดารา หมายถึง ทางช้างเผือก)
ที่มา...เว็บวิกิพีเดี่ย (พิมพ์ถูกไหมนี่ ไม่แน่ใจ)
.................................................
จากเรื่องดาบมังกรหยก
ของท่านคูชู่กี
ชื่อว่าบ้อซกเหนียม
(อโลกียานุสติ - ไร้โลกีย์คะนึง)
วสันต์โอฬารเคลื่อนคล้อยผ่าน
ทุกปีของเทศกาลเช็งเหม็ง
ฤดูดอกสาลี่บานเบ่ง
ดุจแพรขาวเลื่อมเมลืองหอมจรุง
พฤกษ์หยกงามดอกตูมสุมหิมะ
ราตรีกาลเงียบสงบ
เงาอุทกเมฆหนาแน่น
อาบไล้แสงจันทร์เยียบเย็น
สุดฟากฟ้าแดนดินถิ่นมนุษย์
ประกายเงินผ่องผุดพรึกพร่าพราย
ไร้มลทินดั่งอริยนารี ราศีพริ้งเพริศงดงาม
เจตน์จำนงสูงล้ำบริสุทธิ์
หมื่นบุปผาแทรกแซมเรียงรายล้อม
มิร่วมวงรวมกลุ่มมุ่งประชัน
จิตผ่องแผ้วไพศาล ธาตุเซียนล้ำสง่าศรี
ลงธรณียากแยกแยะ
คืนสู่วิมานทิพย์สถาน
จึงประจักษ์ความวิสุทธิ์โสภา
(เป็นร้อยกรองที่ท่านคูชู่กีกล่าวสดุดีหญิงงามเซียวเล่งนึ้ง ทายาทสำนักสุสานโบราณ)
ที่มา...จากหนังสือสกัดจุดยุทธจักรมังกรหยก
........................................................
บทกวีของหลี่ป๋อ
ยามนั้นเดือนฉายสกาวกลางท้องฟ้า
ลมโชยต้องใบไม้
นกกาบนกิ่งพฤกษาร้องเซ็งแซ่
ก๊วยเซียงสุดจะข่มใจต่อไปได้
หยาดน้ำตาเอ่อท้นออกมาทันที
โอ้ว่า ลมศารทโชยฉ่ำชื่น
จันทร์คืนศารทแสงเด่นงาม
ใบไม้ร่วงสุมซ่านตาม
ยามหนาวนกเนาหวาดบิน
สุดถวิลจะพบกันวันใดเล่า
ยามราตรีนี้สิเศร้าสุดจินต์
ที่มา...จากหนังสือสกัดจุดยุทธจักรมังกรหยก
.......................................................
ที่มา...เว็บวิกิพีเดี่ย (พิมพ์ถูกไหมนี่ ไม่แน่ใจ)
.................................................
จากเรื่องดาบมังกรหยก
ของท่านคูชู่กี
ชื่อว่าบ้อซกเหนียม
(อโลกียานุสติ - ไร้โลกีย์คะนึง)
วสันต์โอฬารเคลื่อนคล้อยผ่าน
ทุกปีของเทศกาลเช็งเหม็ง
ฤดูดอกสาลี่บานเบ่ง
ดุจแพรขาวเลื่อมเมลืองหอมจรุง
พฤกษ์หยกงามดอกตูมสุมหิมะ
ราตรีกาลเงียบสงบ
เงาอุทกเมฆหนาแน่น
อาบไล้แสงจันทร์เยียบเย็น
สุดฟากฟ้าแดนดินถิ่นมนุษย์
ประกายเงินผ่องผุดพรึกพร่าพราย
ไร้มลทินดั่งอริยนารี ราศีพริ้งเพริศงดงาม
เจตน์จำนงสูงล้ำบริสุทธิ์
หมื่นบุปผาแทรกแซมเรียงรายล้อม
มิร่วมวงรวมกลุ่มมุ่งประชัน
จิตผ่องแผ้วไพศาล ธาตุเซียนล้ำสง่าศรี
ลงธรณียากแยกแยะ
คืนสู่วิมานทิพย์สถาน
จึงประจักษ์ความวิสุทธิ์โสภา
(เป็นร้อยกรองที่ท่านคูชู่กีกล่าวสดุดีหญิงงามเซียวเล่งนึ้ง ทายาทสำนักสุสานโบราณ)
ที่มา...จากหนังสือสกัดจุดยุทธจักรมังกรหยก
........................................................
บทกวีของหลี่ป๋อ
ยามนั้นเดือนฉายสกาวกลางท้องฟ้า
ลมโชยต้องใบไม้
นกกาบนกิ่งพฤกษาร้องเซ็งแซ่
ก๊วยเซียงสุดจะข่มใจต่อไปได้
หยาดน้ำตาเอ่อท้นออกมาทันที
โอ้ว่า ลมศารทโชยฉ่ำชื่น
จันทร์คืนศารทแสงเด่นงาม
ใบไม้ร่วงสุมซ่านตาม
ยามหนาวนกเนาหวาดบิน
สุดถวิลจะพบกันวันใดเล่า
ยามราตรีนี้สิเศร้าสุดจินต์
ที่มา...จากหนังสือสกัดจุดยุทธจักรมังกรหยก
.......................................................
ความคิดเห็น