ส่วนหนึ่งของนิยายวอลวา

ซวบ! ซวบ!
พุ่มไม้เตี้ยแต่ขึ้นหนาทึบสั่นไหวไปมาท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกของเธอ
แฮ่ง!
ร่างเพรียวลมกระโจนออกมาจากพงหญ้าเบื้องหน้าเธอ
ดวงตาสีเงินวาววับ เส้นขนละเอียดสีเทามันระยับ พวงหางฟูสลวยชี้ขึ้นฟ้า เขี้ยวสีมุกแหลมคมถูกแยกออกเพื่ออวดให้ผู้ที่ได้พบเห็นเกิดอาการผวา

มะ...มะหมาสี่ขา  วอลวายื่นมือเข้าไปหมายจะลูบไล่ไปตามร่างหากเธอก็ต้องรีบชักกลับเมื่อมันส่งเสียงขู่ดังกระหึ่มอยู่ในลำคอ

เหวอ! วอลวาตระโกนเสียงดังลั่นพร้อมกับตวัดสองมือพร้อมสองขาขึ้นแกะเกี่วยแล้วกอดกิ่งไม้นั้นไว้แน่นในลักษณะห้อยหัวลงกับพื้น โดยมีเจ้าหมาป่าตัวโตกระโดดงับชายกระโปรงแล้วออกแรงดึง

เฮ้ย! ไอ้หมาโรคจิตปล่อยชายกระโปรงข้านะเฟ้ย

แคว๊ก!

ชายกระโปรงตัวโปรดของเธอถูกคมเขี้ยวสีขาวมุกดึงจนขาดออกเป็นทางยาว

แะ...ไอ้หมาไม่รู้จักคิด  วอลวาโวยลั่นจนเจ้าเท้าปุกปุยทั้งสี่ข้างถอยห่างจากเธอไประยะหนึ่งก่อนจะสบัดผ้าในปากไปมาราวกับว่ามันกำลังเย้ยเธอ

ผ้าที่อยู่ในปากแกนั้นมันกระโปรงตัวโปรดของข้านะ