วันที่แสนเศร้า

วันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ.2548   เวลาบ่าน 5โมงกว่าๆ

เป็นวันที่ข้าน้อยได้เสียบุคคลอันเป็นที่รักยิ่งของข้าน้อยไป    นั่นก็คือ ท่านแม่

แม่เป็นคนใจดีมาก   และรักฉันกับน้องเสมอมาไม่ว่าพวกเราจะดื้อมากๆก็ตาม

ความหวังของแม่ที่มีต่อพวกเรา คือ   อยากให้เรามีความสุข   มีชีวิตและอนาคตที่สดใส

                เหตุการณ์ในวันนั้น ข้าน้อยยังจดจำได้ไม่รู้ลืมเลือน   เก็นเย็นวันเสาร์ที่แสนจะวุ่นวาย   แม่ขับรถมอเตอร์ไซค์ออกไปทำธุระให้พ่อ

แต่พอถึง 5 โมงเย็นกว่าๆ สิ่งที่ไม่คาดฝันในชีวิตของข้าน้อยก็เกิดขึ้น

มีคนมาบอกข่าวกับข้าน้อยว่า แม่เกิดอุบัติเหตุถูกรถหกล้อชนเสียชีวิต

ข้าน้อยกับน้องร้องไห้กันอย่างมากไม่อาจหักห้ามใจได้โดยเฉพาะตอนที่พวกเราได้เห็นศพแม่ทุกคนที่ไปร่วมรับศพต่างก็เสียใจจนไม่อาจจะบรรยายได้

หลังจากงานศพของแม่แล้วจนถึงวันนี้ก็คบรอบได้ 1 ปีพอดี

สิ่งที่ข้าน้อยอยากจะบอกแม่ก็คือ "ไม่ว่าแม่อยู่ไหน   หรือแม่ได้ยิน ได้อ่านหรือเปล่าว   แต่ขอให้ดวงวิญญาน ของแม่ได้รับรู้ไว้ว่า   หนูจะเป็นดนดี   จะตั้งใจเรียน   จะดูแลพ่อและน้อง   และทำตามความฝันแม่ให้ได้"


   สิ่งที่ข้าน้อยจะบอกแก่ผู้อ่านก็คือ "เมื่อเรามีผู้ที่มีพระคุณแก่เรา ไม่ว่าจะเป็น พ่อ หรือ แม่   เราควรตอบแทนพระคุณท่าน ในตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่   ก่อนที่เราจะไม่ได้มีโอกาศตอบแทนท่านอีก   อย่างน้อยๆ ก็เป็นคนดี ให้พวกท่านได้ชื่นใจ  เท่านี้ก็เพียงพอแล้วละ

................................................................................