-----คำสอนของแม่-----
เรื่องที่จะเล่านี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดกับฉันโดยตรง เนื่องจากฉันไม่อาจมีแม่เคียงข้างได้อีกต่อไป (แม่จากไปปีนี้เป็นปีที่ 3 เนื่องจากอุบัติเหตุ ที่ผู้อื่นก่อไว้เพราะความประมาท)
แม่ของฉันเป็นคนดีคนหนึ่งที่น่ายกย่องและเป็นที่รักของทุกคนในหมู่บ้าน แม่มักจะช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน แต่แล้วเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงแม่ของฉันก็จากไป ไปยังที่ๆไม่สามารถจะกลับมาได้อีก เพียงแค่ความประมาทหรือความตั้งใจของคนๆหนึ่งเท่านั้น แม่ของฉันจากไปด้วยอุบัติเหตุบนท้องถนน
เหตุการณ์ในวันนั้น ฉันยังจดจำได้ไม่รู้ลืมเลือน มันเป็นเวลาเย็นวันเสาร์ ที่ 26 พฤศจิกายน 2548 แม่ขับรถมอเตอร์ไซค์ออกไปทำธุระให้พ่อ แต่พอถึง 5 โมงเย็นกว่าๆ สิ่งที่ไม่คาดฝันในชีวิตของฉันก็เกิดขึ้น มีคนมาบอกข่าวกับพ่อว่า แม่เกิดอุบัติเหตุถูกรถบรรทุกหกล้อชนเสียชีวิต
ฉันกับน้องร้องไห้กันอย่างมากและไม่อาจหักห้ามใจได้โดยเฉพาะตอนที่พวกเราได้เห็นศพแม่ทุกคนที่ไปร่วมรับศพต่างก็เสียใจจนไม่อาจจะบรรยายได้
พ่อเองก็เช่นกันน้ำตาแห่งความเศร้าไหลริมลงมาอาบแก้มของพ่อ พ่อค่อยๆโอบมืออันสั่นเทามากอดศพของแม่ช้าๆ พร้อมกับกระซิบบอกลาแผ่วเบาถึงแม้นว่าแม่จะไม่สามารถได้ยินคำของพ่อก็ตาม
คำพูดสุดท้ายที่แม่บอกกับฉัน ฉันยังจำได้ดีไม่เคยลืม มันยังคงก้องสะท้อนภายในสมองของฉันตลอดเวลา แม่บอกกับฉันว่า “การเป็นคนดีนั้นถึงแม้เราจะไม่สามารถแสดงออกมาได้ในการกระทำ แต่ขอให้เรามีความคิดและจิตใจที่ดีเท่านั้นก็เกินพอแล้วสำหรับการทำความดี”
หลังจากงานศพของแม่แล้วจนถึงวันนี้ก็คบรอบได้เกือบ 3 ปีพอดี คำสอนของแม่ก็ยังคงตราตรึงในหัวใจของฉันอยู่เสมอ
สิ่งที่ฉันอยากจะบอกแม่ก็คือ \"ไม่ว่าแม่อยู่แห่งไหน หรือแม่จะได้ยิน ได้อ่านหรือไม่ก็ตาม แต่ขอให้ดวงวิญญาณของแม่ได้รับรู้ไว้ว่า หนูจะเป็นคนดี จะตั้งใจเรียน จะดูแลพ่อและน้อง และเป็นคนดีตามคำสอนของแม่ให้ได้ไม่ว่าจะอยู่ในเหตุการณ์ใดก็ตาม\"
สิ่งที่ข้าน้อยจะบอกแก่ผู้อ่านก็คือ \"เมื่อเรามีผู้ที่มีพระคุณแก่เรา ไม่ว่าจะเป็น พ่อ หรือ แม่ เราควรตอบแทนพระคุณท่าน ในตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ก่อนที่เราจะไม่ได้มีโอกาสตอบแทนท่านอีก อย่างน้อยๆ ก็เป็นคนดี ให้พวกท่านได้ชื่นใจ เท่านี้ก็เพียงพอแล้วละค่ะ
ฉันได้แต่งบทกลอนสั้นๆจากความรู้สึกของหัวใจและความทรงจำของฉันให้ได้อ่านกัน
-----คึดถึง...แด่เม่-----
พฤศจิกายนวันที่ยี่สิบหก เล่นตลกชีวิตเป็นหนักหนา
แม่จากไปแสนไกลลับสายตา ไม่กลับมาไม่มีไม่หวนคืน
…………………………………………………………………..
ถึงร้างลาร้างขาดหากร้างแม่ ถึงท้อแท้สิ้นหวังหมดชีวี
แม่สอนไว้ให้ลูกจงทำดี ขอให้มีความดีอยู่ในใจ
โอ้ลูกยาสุดแสนคิดถึงแม่ ชำเลืองแลดูภาพน้ำตาไหล
ลูกยาน้อยรักแม่สุดฤทัย แม่จากไปลาลับไม่กลับมา.....
..............................................................................................................
ขอบคุณเจ้าค่ะ
ความคิดเห็น