(Yaoi) #ราชสิงคาลขององค์ไท่จื่อ

ตอนที่ 12 : เส้นทางของรัชทายาท 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    5 พ.ย. 61





เส้นทางของรัชทายาท 5




เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็ปาไปยามเย็นเสียแล้ว จิ่วเฮยหันไปมองรอบข้างก่อนจะสะดุดสายตาเข้ากับร่างสูงข้างตน

อา.. ซ่งหมิงหลับแล้ว

มันค่อยๆยันกายลุกขึ้นอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวว่าคนข้างๆจะตื่นขึ้นมาพบ ใจจริงก็อย่างจะบอกว่าเป็นผู้ใด มาจากที่ใดอยู่หรอก แต่ว่าอันตรายจากการรับรู้นี่สิจะให้ซ่งหมิงแบกรับไหวได้อย่างไร

แม้ตัวจิ่วเฮยจะบอกกับซ่งหมิงเพียงผู้เดียว แต่อนิจจาหน้าต่างมีหู ประตูมีช่องข่าวในจวนแสนสำคัญเยี่ยงนี้พวกนางในหรือองครักษ์เงาต้องรับรู้ และเขาเชื่อ เชื่อว่าสายลับจะต้องอยู่ในจวนนี้นี่แหละ เมื่อบอกความจริงข้อนี้ไปแล้วเชื่อว่าอีกไม่นานจะต้องมีการรับรู้ถึงตัวตนของเขาแน่ๆ เขายังไม่ไว้วางใจให้ซ่งหมิงแบกรับ 


บ่ากว้างนั่นควรจะแบกรับอย่างอื่นเสียดีกว่าเรื่องของตน


เมื่อลงจากเตียงได้จิ้งจอกก็เดินตรงออกนอกตำหนัก แหล่งน้ำที่เดิมที่ตนได้นัดหมายกับเวิงวีเอาไว้…

รออยู่นานโขกว่าวิหคครึ่งมนุษย์จะมา นัยย์ตาสีแดงมองร่างของจิ้งจอกอย่างพิจารณาก่อนจะเริ่มพูด

“นายท่านช่างรีบร้อน มนุษย์ผู้นี้สมควรให้ท่านกระทำเยี่ยงนี้จนพลอยลำบากไปด้วยหรืออย่างไร เหตุใดข้าจึงไม่เห็นคุณค่าขององค์ไท่จื่อเลย” คล้ายคำพูดจะกระทำให้จิ้งจอกเกิดความโมโห นัยย์ตารัตติกาลจ้องเขม็งไปยังวิหคเบื้องหน้าก่อนจะสาดสายพลังของตนเข้าใส่

อึก! เวิงวีที่โดนสายพลังของจิ้งจอกซัดเข้าใส่อย่างไม่ปรานีโดยที่ตนเองไม่ได้เตรียมรับการป้องกันนั้นถึงกับพลังภายในปั่นป่วนชั่วครู่ เขามองนายเหนือหัวของตน

“ริอาจหาญว่ากล่าวเช่นนี้ ข้าเกรงว่าครั้งต่อไปแดนตะวันออกคงต้องเตรียมตัวแต่งตั้งสถาปนาผู้ครองคนใหม่เสียแล้ว ข้าไม่มีเวลามากนักเวิงวี อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำสอง!” เสียงอันแข็งกร้าวเช่นนี้ทำให้ใจของวิหคครึ่งมนุษย์เจ็บปวด ที่ผ่านมาเพียงไม่เล่นด้วยแต่ก็ไม่ได้ผลักไส แม้เขาจะว่ากล่าวสิ่งใดเย้ายวนผู้เป็นเจ้านายก็ไม่อาจสะท้านได้

..แต่นี่เพียงกล่าวถึงมนุษย์ผู้นั้น

เพราะแค่กล่าวถึงคนผู้นั้น..

เวิงวีอ้าปากคล้ายจะกล่าวอะไรแต่ก็เงียบ และไม่นานก็เริ่มพูด “หอจันทร์ดาราจะส่งแม่นางซิ่นเซียนมาปรนนิบัติองค์ไท่จื่อตามคำสั่งขององค์ฮ่องเต้ในวันพรุ่ง ว่ากันว่าใบหน้าของสตรีผู้นั้นงามล่มเมือง กริยาวาจาเรียบร้อยดุจผ้าพับ นางไม่เล่นเครื่องดนตรีแต่เก่งเรื่องการร่ายรำ..”

“ส่วนเรื่องศัตรูข้าว่าคงเป็นคนของพรรคดาราจักร มนุษย์พวกนั้นต้องการให้ซีหลงขึ้นครองราชบัลลังก์จึงวางยาพิษที่โอสถนำเข้าของฮองเฮา ด้วยการที่ร่างกายของนางอ่อนแอทำให้ไม่ทันได้ตรวจอย่างถี่ถ้วน ก็นะ.. ข้าว่าคงต้องบีบบังคับเรื่องยาแก้พิษแน่ๆ พิษพิมานสัญใช่ว่าจะปรุงยาแก้พิษได้ในทันที สรรพคุณต้านพิษมีมากเท่าไหร่ สมุนไพรก็หายากเท่าตัว โชคยังดีที่องค์ไท่จื่อมีท่านเป็นสัตว์วิเศษ”

จิ้งจอกสงบนิ่งไปตั้งแต่เมื่อมีข่าวการบำเรอของซ่งหมิงเข้าหูจึงไม่ได้สังเกตุว่าเซี่ยหยูก็เข้าร่วมวงสนทนาด้วย

“เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่” เวิงวีกล่าวพร้อมกับมองไปยังเซี่ยหยูที่ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

“ก็พวกท่านมาคุยหน้าสระบัวกันทำไมเล่า รู้ๆกันอยู่ว่าที่ใดมีน้ำที่นั้นมีข้า ข้าก็แค่เห็นพวกท่านโต้วาทีกันเลยขึ้นมาร่วมวงด้วยเท่านั้น” เซี่ยหยูกล่าวก่อนจะยิ้มอย่างสุภาพ

จิ้งจอกถอนหายใจเบาก่อนจะเรียบเรียงความคิดในเรื่องต่างๆทั้งในการส่งตัวแม่นางซิ่นเซียนและการลอบวางยาพิษของฉูฮองเฮา

เวิงวีและเซี่ยหยูมองหน้ากันก่อนจะมองไปยังเจ้านายของตนที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นจิ้งจอกไปแล้ว

“พวกเจ้าไปได้แล้ว มีข่าวอะไรอีกก็ส่งกระแสจิตมาหาข้าก็แล้วกัน” จิ่วเฮยเอ่ยก่อนจะก้าวขาออกจากสระกลับไปยังตำหนักรัชทายาท

หนทางยาวไกลหรือว่าข้าขาสั้นกันแน่ จิ้งจอกคิดปนบ่นไปตามทาง

แม่นางซิ่นเซียนคือสตรีที่งดงาม มันเชื่อว่าถึงไม่ได้เป็นภรรยาเอกแต่ก็สามารถเป็นอนุภรรยาได้ อย่างไรเสียฮ่องเต้คงไม่เอาคนจากหอนางโลมนั่นมาตบแต่งให้อายราชวงศ์หรอก ภรรยาเอก.. ตำแหน่งว่าที่ฮองเฮาองค์ต่อไป.. ต้องเป็นคุณหนูจากตระกูลใดตระกูลหนึ่ง หรือองค์หญิงจากต่างแคว้น

แล้วก็อีกเรื่อง.. ยาพิษในโอสถของฉูฮองเฮา

การคุ้มกันฮองเฮามีหรือจะไม่หนาแน่น อาจเทียบเท่ากับ.. ไม่สิ ต้องบอกว่ามากกว่าตำหนักรัชทายาทแน่ๆ อย่างไรเสียนางก็คือภรรยาของฮ่องเต้ การคุ้มกัน การตรวจตรา อาหาร หรือแม้กระทั่งโอสถก็คงต้องมีการตรวจอย่างเข้มงวด แต่ว่าทำไมกัน

..ทำไมยาพิษที่ร้ายแรงปานนั้นจึงหลุดรอดเข้าไปได้เล่า

เพราะคิดไม่ออกมันจึงเลิกคิด ประจวบเหมาะกับที่เดินมาถึงตำหนักของรัชทายาทแล้ว มันกระโดดขึ้นกำแพงก่อนจะปลิวหายเข้าไปในห้องบรรทมของเจ้าของตำหนักอย่างเงียบเชียบ

สองขาก้าวกระโดดขึ้นเตียงบรรทมอย่างระมัดระวังแล้วซุกตัวเข้าใต้ผ้าห่มผ้าใหมผืนแพง พยายามข่มตาหลับ ปล่อยวางทุกสิ่งอย่าง..

พรึ่บ!

อนิจจา โชคของจิ่วเฮยไม่เคยมีแต่ต้น..

ซ่งหมิงลุกขึ้นคร่อมร่างของจิ้งจอกสีดำที่กำลังพยายามนอนหลับ นัยย์ตารัตติกาลจ้องมองจิ่วเฮยโดยไม่พูดไม่จาอะไร จนสุดท้ายคนที่ต้องเอ่ยขึ้นก่อนก็คือจิ่วเฮยเสียเอง

“มีอะไร” จิ่วเฮยพยายามปรับโทนเสียงให้ดูเหมือนพึ่งตื่นมากที่สุด มันพยายามแล้วจริงๆ!

“ออกไปที่ใดมา” เสียงสุขุมเอ่ยถามพลางกวาดตามองจิ้งจอกใต้ร่างของตนที่ยังหลับตาอยู่อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“ข้าก็นอนอยู่ตั้งแต่ต้น จะให้ข้าตอบว่าไปที่—”

“จิ่วเฮย..” เสียงที่แข็งกร้าวเมื่อครู่อ่อนลงเล็กน้อยจนจิ้งจอกเผลอใจอ่อนยวบลงอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

หากมันรู้ว่าซ่งหมิงมีอิทธิพลกับใจของมันขนาดนี้จะไม่อยู่ด้วยแต่ทีแรก!

“ข้าไปสระบัวข้างตำหนักท่านนี่เอง” ในที่สุดก็เอ่ยปากบอกตามจริงจนได้..

ซ่งหมิงมองมันเล็กน้อยก่อนจะกระซิบเบาๆข้างหูสีดำของมัน “เจ้าแปลงกลับไปเป็นมนุษย์ให้ข้าที”

!

ของ่ายๆแบบนี้ก็ได้หรือ?! แม้ในใจของมันจะคิดเช่นนั้นแต่ก็ยังคงแปลงไปเป็นมนุษย์ให้องค์ไท่จื่ออยู่ดี

ซ่งหมิงมองคนใต้ร่างแล้วนิ่งสำรวจรูปลักษณ์ ผมสีดำยาวตัดกับผิวพรรณสีขาวอมชมพูดุจหญิงสาว

“ปล่อยมือข้าซ่งหมิง..” นิ้วเรียวยาว ข้อนิ้วเรียงเชื่อมกับกระดูกอย่างงดงาม ผิวก็เนียนนุ่มน่าสัมผัส ผิวหน้าก็นุ่ม ส่วนริมฝีปาก..
.

.

!!!

ดะ.. เดี๋ยวสิ!

“อืม นุ่มจริงๆ” ซ่งหมิงกล่าวก่อนจะละริมฝีปากออกมาจากจิ้งจอกในร่างของคน เลียริมฝีปากเบาๆพอให้ซึมซับรสหวานนุ่มของคนใต้ร่าง กริยาพึงพอใจจนหาที่ใดเปรียบขององค์ไท่จื่อทำให้คนโดนกินเต้าหู้ใบหน้าขึ้นสี

“อะ..” พูดได้แค่นั้นจริงๆสำหรับจิ้งจอกที่ถูกหมาป่าตัวนี้‘ชิม’

“เปิ่นหวางจะไม่เร่งถามอีกว่าเจ้ามาจากที่ใด แต่โปรดเชื่อใจเปิ่นหวางเสียหน่อยเถิด ได้หรือไม่..” ถ้าท่านจะเสียงนุ่มขนาดนี้นะ!

“…” จิ่วเฮยไม่ตอบแต่พยักหน้าเบาๆเชิงว่าเข้าใจแล้ว ซ่งหมิงล้มตัวลงนอนข้างๆกอดบุรุษหน้าหยกเอาไว้หลวมๆแล้วหลับตาลง
ฝ่ายจิ้งจอก.. จะนอนได้ยังไงเล่า! คนริเริ่มการป่วนหัวใจของจิ้งจอกกลับหลับตาลงอย่างสบายๆได้ ต้องลำบากเขาเป็นคนกระอั่กกระอ่วนใจอยู่อย่างนี้ตลอด!

แต่จะว่าไป.. อ้อมกอดนี้ก็อุ่นดีอยู่หรอก ถ้ามันจะซุกเข้าตัวเข้าหาคนกอดเอาไว้เจ้าตัวคงไม่ว่าอะไรหรอกนะ เพราะถึงอย่างไรก็คือซ่งหมิงที่กอดเขาก่อน จิ่วเฮยซบหน้าเข้าหาแผ่นอกกว้างที่ไท่จื่อหานคนนี้ยินดีมอบให้แล้วหลับตาลง

เมื่อลมหายใจของบุรุษหน้าหยกสม่ำเสมอ คนที่หลอกกินเต้าหู้เขาก็ลืมตายกยิ้มมุมปากขึ้นเบาๆก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้นอีก

.

.

.

.

Tbc..

♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤



Talk.

คิดถึงเรามั้ยคะ คิดถึงเราเถอะและสงสารด้วยนะTT จะสอบแล้วค่ะ จะสอบเรียนต่อวันที่ 18 พ.ย.นี้แล้ววววว

ขอให้ทุกท่านมีความสุขนะคะ เราจะอวยพรตนเองและคนอื่นๆด้วยเผื่อบุญทั้งหลายแหล่นี้จะส่งผลต่อเราบ้างTwT



♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤




โรงเตี๊ยมลับของนักเขียน




นักเขียน : วันนี้ปิดนะค้าาาา //ชูป้ายปิด


ทุกคน : (มองประตูโรงเตี๊ยม)




♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤




Side-Story #บารมีฮ่องเต้



ซ่งหมิง : ใครกันนะที่บอกตนเองจะได้มีบทเร็วๆนี้ สู้ข้าก็ไม่ได้.. (มองสี่หยวน)


นักเขียน : อย่าล้อเค้าสิ อย่าล้อเค้าา (กระซิบข้างหูของซ่งหมิง)


ซู่เกียจี๋ : ใครหรือพะยะค่ะ?


หานสี่หยวน(ที่พึ่งมา) : อะไรใครหรือ?


ซู่เกียจี๋ : คนที่บอกว่าตนเองจะได้มีบทเร็วๆนี้ที่องค์รัชทายาทพูดถึง


หานสี่หยวน : ...(ทำหน้าน่ากลัว)


เหวินหมิงฮั่ว : ท่านเลิกทำหน้าแบบนั้นแล้วมาช่วยข้าดูราชโองการของท่านซะเถอะ //เอาสมุดปาหัวฮ่องเต้


หานสี่หยวน : ก็ได้ ._.




♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤♤




Like'n fevorite




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #23 jdjdjg (@jdjdjg) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 14:56

    สนุกมาก.

    รอฮับ
    #23
    0
  2. #22 fai22149 (@fai22149) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 11:13
    ขอcommentรวบยอด11ตอน
    1.ไรท์ยังอ่อนเรื่องการใช้คำจีน ทั้งๆที่แต่งในยุคจีนโบราณ ควรศึกษาให้มากกว่านี้
    2.ตำแหน่งต่างๆในวังหลวง โดยเฉพาะตำแหน่งของฝ่ายใน

    3.รายละเอียดเกี่ยวกับสัตว์วิเศษ ที่ไม่มีในเนื้อเรื่อง คนอ่านไม่เข้าใจหรอกนะ
    4.นายเอกเป็นถึงเซียนจิ้งจอกแต่ยอมถูกเรียกว่าสัตว์วิเศษ ซึ่งเป็นขั้นต่ำกว่า ถึงจะเป็นตั้งใจของเจ้าตัว แต่ก็ควรหยิ่งทระนงในศักดิ์และศรีของตัวเองมากกว่านี้
    5.สืบเนื่องจากข้อ3 ทำไมพระเอกถึงไม่ตกใจที่นายเอกกลายเป็นมนุษย์ได้ จะบอกว่าเพราะเชื่อว่านายเอกเป็นสัตว์วิเศษระดับสูงกว่าก็ไม่ใช่(นักอ่านไม่รู้ระดับต่างๆของสัตว์วิเศษ)

    6.ใช้คำซ้ำซ้อน ใช้คำผิดความหมาย ใช้คำพรรณาพร่ำเพรื่อ บรรยายซะเยอะแต่อ่านแล้วแทบไม่เห็นภาพ
    #22
    2
    • #22-2 P'est (@25161523) (จากตอนที่ 12)
      5 พฤศจิกายน 2561 / 11:15

      ขอบคุณที่มาคอมเมนต์นะครับ
      #22-2
  3. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 10:36

    รอตอนต่อไปนะ
    #18
    0