คุณชอบหน้าอ่านนิยายแบบใหม่มั้ย
ช่วยบอกเราหน่อย
คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Detroit: Become Human]Together

นี่... พวกเราสามคน... เป็นเพื่อนกันใช่ไหม? ไม่สิ... พวกเรามีความคิดเหมือนกันใช่ไหม? อยากเป็นอิสระ ไม่อยากโดนเหยียดหยาม ไม่โดนทำร้าย ใช่ไหม? ไปกันเถอะ เราจะไปด้วยกัน...


ยอดวิวรวม

1,599

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


1,599

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


45
จำนวนโหวต : 0

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เนื่องจากดูเกมนี้ที่พี่เอกเล่นแล้วอยากแต่งฟิคนี้ขึ้น
คนเดินเรื่อง คือ คาร่า นะคะ
ไม่มีสปอย มีแต่มโนล้วนๆจากความคิด
ทุกอย่างคือเรื่องแต่ง ที่เราคิดขึ้นเอง
ทุกคนรู้จักกัน เคยเจอกัน

สามารถติดตามแฟนเพจได้เลยจ้า
    
                          TB

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 2 มิ.ย. 61 / 11:35

บันทึกเป็น Favorite


     "นี่ ตื่นสิ"เสียงของชายหนุ่มคุ้นหูดังเข้าโสตประสาทของฉัน มาคอส? ฉันลืมตาตื่นขึ้น ก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นมาและมองรอบๆ ทุ่งหญ้า? กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาเลยแหะ
     "ที่นี่ที่ไหนเหรอ?"ฉันถามอีกฝ่ายที่นั่งข้างๆฉัน เขาส่ายหน้าไม่รู้ ก่อนจะเงาของร่างสูงอีกคนบังแสงแดดให้ฉัน คงจะ... คอนเนอร์สินะ ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่าย ใช่ด้วยสิ
     "สถานที่แห่งหนึ่ง ที่เรายังไม่รู้... ล่ะมั้ง?"คอนเนอร์ยักไหล่แบบชิลล์ ก่อนจะนั่งลงข้างๆฉัน
     "แล้วอลิซล่ะ เธอหายไปไหน"ฉันถาม พลางหันซ้ายขวาและรอบๆทุ่งหญ้าแห่งนี้ ก่อนจะมีเสียงเด็กสาวเสียงจากที่ไกลๆ อลิซกำลังวิ่งมาหาฉัน ฉันรีบกางมือรับอ้อมกอดอีกฝ่ายไว้แน่น
     "อยู่นี่ นี่เองนะคะ"อลิซเอ่ยน้ำเสียงอ่อนหวาน พลางเอาหน้าเข้าไปซุกกับเนินหน้าอกและกอดแน่นขึ้นจนฉันสัมผัสได้
     "เราหนีจะจากสถานที่เวรนั่นกี่เดือนแล้วนะ"มาคอสเอ่ยถาม พลางนับนิ้วและล้มเลิกที่จะนับ
     "7 เดือนแล้วล่ะ"คอนเนอร์พูดพลางดีดหน้าผากอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู ฉันกับอลิซหัวเราะๆเบาๆ
     "ตั้งแต่ตอนนั้นที่ช่วยกันออกจากสถานที่ทิ้งแอนดรอยด์ ตื่นเต้นมากเลยล่ะ"ฉันหันไปบอกมาคอสพลางหัวเราะเบาๆออกมา
     "ฉันเคยอยู่ที่นั่น กว่าจะออกมา หาชิ้นส่วนต่างๆแทบแย่เลยล่ะ"มาคอสอธิบายพลางชี้ตามร่างกายที่ประกอบของเก่าๆมา
     "หนูก็ว่า ทำไมตาสองสี"อลิซเอ่ยขึ้นก่อนจะหัวเราะเบาๆและเอนตัวนอน ฉันยิ้มเอ็นดูให้
     "ตอนนั้นวุ่นวายมาก ไหนจะอลิซ ไหนจะพวกเธอ ไหนจะเรื่องที่ฉันโดนตราหน้าเป็นอย่างนู้นอย่างนี้อีก"คอนเนอร์พูดพลางถอนหายใจ ใช่... ตอนนั้นมันชุลมุนเหลือเกิน
     "เรื่องยาเสพติดนั่นล่ะ"มาคอสเอ่ยถามอย่างสงสัย นั่นสิ... ยาเสพติดพวกนี้ใช้กันแพร่หลายมาแล้วนิ
     "ตอนนั้นยังไม่ได้เริ่มสนใจกันหรอก จนราฟเข้ามาช่วยอธิบายให้พวกตำรวจแล้วยอมพลีชีพให้ ก็คงเป็นก้าวหนึ่งที่จะเริ่มสืบสวนยานี้กัน แต่คงล้มเลิกไปแล้วล่ะ"คอนเนอร์อธิบาย พลางมองบนท้องฟ้าที่มีเมฆสีขาวลอยล่องไปมา
     "คงหันมาเสพกันเยอะ จนตอนนี้คงตายเกลื่อนแล้วล่ะ หึ"มาคอสขำเบาๆ ก่อนจะนอนแผ่หลาบนผืนหญ้าแสนนุ่มนิ่ม
     "มนุษย์น่ะ ชอบดูถูกพวกเรา บางทีก็ทำให้ฉันท้อแท้ แต่บางทีก็ทำให้ฉันไร้ค่า บางทีฉันก็แอบคิดว่าไม่ต้องสนใจเขา คงดีแล้วแหละที่เราหนีกันออกมา"คอนเนอร์พูดขึ้นมา ฉันยิ้มให้กำลังใจอีกฝ่ายที่กำลังทำหน้าเศร้าสร้อย
     "ทุกอย่างที่เราเลือก มันต้องดีที่สุด ไม่งั้นเราคงไม่เลือกนะคอนเนอร์"ฉันพูดพลางกุมมืออีกฝ่ายไว้แน่น อีกฝ่ายพยักหน้าเบาๆ
     "อย่าคิดมากสิวะเพื่อน เราปลอดภัยจากมนุษย์และเป็นอิสระแล้ว ไม่มีใครทำร้ายเราได้แล้ว"คามอส จับมืออีกข้างและยิ้มตาหยีให้ คอนเนอร์ยิ้มรับให้ก่อนจะพยักหน้าให้
     "ไม่ต้องกังวลหรอก พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปไงล่ะ"ฉันพูดขึ้น อลิซพยักหน้าเสริม คอนเนอร์พยักหน้าเข้าใจและถอนหายใจออกมา ฉันจึงกางแขนเข้าไปกอดคอทั้งสองคน


"สัญญา จะไม่ได้ทิ้งกัน"
"อื้อ สัญญาสิ"
"สัญญากันแล้วนะ"

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เวียงวันจันทรา จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 ying koro (@ying0950063282) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 14:22
    อยู่ด้วยกัน คือ ความสุขที่แท้จริง //ซึ้ง
    #2
    0
  2. วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 21:38
    เรื่องนี้ก็มาหุ่นยนต์ คาร่า มาคัส และคานอน
    #1
    0