มิตรภาพ...รอยยิ้ม...ความรัก...น้ำตา...และการจากลา

มิตรภาพคืออะไรใครรู้บ้าง...
คือความรักที่เริ่มต้นจากเลขศูนย์
คือน้ำตาเวลาที่ต้องจาก
เหลือไว้เพียงความทรงจำ

~"ในใจเรา"~

มิตรภาพมันคือสิ่งที่เรามองไม่เห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่เราสามารถสัมผัสมันได้ด้วยตาเปล่า...

ใครหลายๆคนอาจจะเจอประสบการณ์ดีๆเหมือนกับที่เราก็เคยเจอและก็ยังเจออยู่ในปัจจุบัน และก็อาจเจอเรื่องราวที่แย่ ในการเป็นเพื่อนกัน แม้บางทีมันอาจไม่ยาวนานแต่มันจะติดอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป

เรื่องราวส่วนตัวของเรามันเริ่มต้นจาก3ปีก่อน เริ่มจากที่เราสอบเข้ามาโรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดเพชรบุรี โรงเรียนนั้นคือ”โรงเรียนพรหมานุสรณ์จังหวัดเพชรบุรี” มันเป็นโรงเรียนที่พี่ชาย อา และใครอีกหลายๆคนในครอบครัวของเราเรียนมา และยังถูกบังคับให้สอบเข้าห้องอัจฉริยะภาพของโรงเรียน ซึ่งมันยากมากค่ะ- -“

ที่จริงเราไม่อยากเข้าโรงเรียนนี้หรอกเราอยากไปอยู่กับอามากกว่าแต่แรที่ถูกบังคับมันก็ทำให้เรามาเจอมิตรภาพดีๆที่เราไม่รู้ว่ามันจะมีแบบนี้อีกไหมในทังชีวิตของเราเอง...

เราสอบติดห้องอัจฉริยะภาพ ได้อยู่ห้องสายคณิตฯ-อังกฤษ เราคิดว่ามันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะในตอนแรกเพราะใครๆก็อยากได้สายคณิตฯ-วิทย์ของห้อง5ทั้งนั้นแหล่ะใช่ไหม?

แต่เราก็เรียนมันมาโดยไม่คิดอะไรต่อจากนั้น เรารู้จักเพื่อนทั้งห้องมากขึ้นบางคนก็อยู่ก้องเดียวกันตอนที่เรียนปรับพื้นฐานด้านภาษาของโรงเรียน บางคนก็เป็นเด็กจากโรงเรียนเก่า บางคนก็ไม่เคยคุ้นหน้าเลย

ปีแรกห้องเรามีเด็กนักเรียนทั้งหมด49คน ทุกคนคือคนแปลกหน้าแต่พวกเราก็สนิทกันภายในเวลารวดเร็วทุกวันห้องเราจะมีเสียงหัวเราะเฮฮาเกิดขึ้น ทั้งจากลุ่มผู้หญิง(ผู้หญิงจะแบ่งเป็นนกลุ่มๆ4คนขึ้นไปนะห้องเรา แต่ทุกกลุ่มจะสนิทกันมาก!)และกุล่มผู้ชาย(ทีแรกมันก็แยกเป็นกลุ่มๆปัจจุบันก็เป็นกลุ่มนะ แต่เป็นกลุ่มใหญ่คือผู้ชายเกือบทั้งห้องใน1กลุ่มและก็มีกลุ่มแยกอยู่ไม่กี่กลุ่มหรอก) พอจบปีแรกมีเพื่อนคนหนึ่งของเราย้ายไป เธอคนนั้นน่ารัก มีเสน่ห์ และเข้ากับเพื่อนได้ทุกคนเลย

พอปีที่2แม้ห้องเราจะขาดเพื่อนสาวไป1คน แต่เราก็ยังเฮฮากันอยู่เราทำกิจกรรมกันมากขึ้นรอยยิ้มและสิ่งดีๆเกิดขึ้นมากมาย แม้ว่าครูจะว่าห้องเราว่าไม่ดีทั้งที่เป็นห้องเก่งไม่เหมือนกับห้อง5เขาแต่ก็มีครูที่ชื่นชมก้องเราอยู่บ้างห้องเราคนเก่งเยอะ ถ้ามีรางวัลอะไร มีแข่งอะไรเพื่อนเราก็มักจะไปแข่งกันแล้วก็มักจะได้รางวัลมาด้วย

ปีสุดท้าย(ปีนี้แหล่ะค่ะ^-^) เรารักกันมากขึ้นไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร เราทะเลาะกันครั้งใหญ่แต่นั้นเราก็ผ่านหันมาได้ด้วยดี เรากลายเป็นเพื่อนรักลุ่มใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม พวกผู้ชายที่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยคุยกันก็คุยกันมากขึ้น เล่นกันมากขึ้น ช่วยเหลือกันมากขึ้น เราไปเที่ยวด้วยกันมาหลายครั้ง ปีแรกที่ประจวบ แล้วเราก็เข้าค่ายที่โรงเรียนกัน มีงานวันพ่อที่เพื่อนบางส่วนก็ได้ประกวดแข่งขันต่างๆ เป็นพิธีกรกัน งานวันเกิดโรงเรียนพวกเราก็ช่วยกันทำซุ้ม ทานอาการที่ช่วยกันแชร์เงินออกไปเพื่อซื้อมา และเพื่อนๆบางส่วนก็ไปเที่ยวกันที่ไหนก็ไม่รุ้แล้วก็ไปทานหมูกระทะเลี้ยงส่งเพื่อนกันด้วย(เราไม่ได้ไปบ้านไกลแม่ไม่ยอม><) เออ!แล้วก็มีตอนไปเข้าค่าอังกฤษด้วย! ถัดไปในปีต่อมา เราเข้าค่ายต่างๆด้วยกันทั้งที่ประจวบฯค่ายธนรัตน์ ไปทำนู้นทำนี่ทำนั่น มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก แล้วก็เราไปเที่ยวอยุธยาด้วยกันเฮฮามากขากลับกับขาไปงี้ต่างกันลิบเพราะเหนื่อยมากก็เลยหลับ ตอนไปนี่เต้นพอเย็นๆก็ไม่หลับและออกมาเต้นกันแหลกเลย555+ พอเถอะละอายตัวเองT_T มาปีสุดท้าย เราไปเที่ยวดรีมเวิร์ดด้วยกัน ตอนนั้นสนุกมาถึงแม้ว่าเราจะเหนื่อยกันสุดฤทธิ์แต่ก็เต้นกันสักพักหลับ- -“Zz แล้วเราก็ไปเข้าค่ายที่เขาเขียวกัน ทำกิจกรรมแบบแสบๆกัน แบบเอาให้ครูจดจำพวกเราตลอดไปเลยล่ะ

เออเราลืมพูดถึงกีฬาสี กีฬาเป็นอะไรที่สนุกมาก... เราอยู่สีม่วง หมวดคณิตศาสตร์ ปีแรกเราเข้ามาก็ต้องขึ้นแสตนด์ ร้องเพลงเชียร์ตามประสาเด็กๆรุ่นเล็กๆ(555+) เราฝึกซ้อมกันหนักมาก รุ่นพี่ในตอนนั้นกันตัวไว้ให้ซ้อมกันทุกเย็นเลย เอาแบบเสียงสะท้อนเลยล่ะ วันที่ก่อนขึ้นแสตนด์จริงพี่เขาก็พาไปที่สนามลองของจริงก่อน วันนั้นพี่เขาบอกว่า เอารอบเดียวถ้าเสียงสะท้อนก็ปล่อยกลับบ้านได้ และก็โชคดีเสียงสะท้อนกลับมา เด็กประมาณ100คนตะโกนเสียงสะท้อนจากฟากหนึ่งของสนามฟุตบอล แม่เจ้าเราทำไปได้เน๊อะ! และปีนั้นรางวัลกองเชียร์ก็ตกเป็นของสีเรามันก็สมแล้วล่ะที่เราซ้อมกันหนักมากแล้วก็ตั้งใจทำกันมากๆทั้งพี่ๆและน้องๆ แต่แปลกห้องเรากะอีกห้องหนึ่งที่อยู่สีม่วงกลับรู้สึกไม่ถูกชะตากัน อ่ะพอปีต่อมา ก็ไม่มีอะไรทำกันเพื่อนๆก็ลงแข่งกีฬากันเชียร์กันสนุกสนานมาก ตอนประกวดกองเชียร์ก็ไม่ช่วยน้องร้องมากสนุกมาค่ะ แต่ปีนั้นเราไม่ได้ถ้วยนะ ปีแรกสีเราได้ถ้วยร่วมด้วยล่ะ เก่งม่ะ555+ พอมาปีสุดท้าย นี่ห้องเรามีส่วนร่วมในขบวนพาเหรดมากผู้หญิงกะผู้ชายทั้งห้องเลยช่วยกันสุดฤทธิ์เลย แล้วก็แข่งกีฬากัน ก็ดีนะสนุกดีมีกีฬาแปลกมากมาย(ทางโรงเรียนชอบสรรหามาเล่นอ่ะเอาฮา555+) เทอมปลายนี่ก็มีกิจกรรม พรหมาฯวิชาการ ห้องเราก้ทำเหมือนกับห้องอื่นๆ แต่ครูบอกว่าจะไม่ให้คะแนนห้องเราห้องเดียวน่าเสียใจม่ะT^T

มาวันนี้ซึ้งมากค่ะเพื่อนๆ เราอยู่กันกลุ่มใหญ่ทั้งวัน ทั้งวันเรียนคาบเดียวเอง และวันนี้ก็เรียนวันสุดท้าย เรากินข้าวพร้อมกันทั้งห้อง ถ่ายรูปกันพูดถึงเพื่อนๆในห้องกันว่าใครเป็นไงบ้างนั่งล้อมวงใหญ่มาก และก่อนกลับบ้านก็กอดคอกันร้องเพลง เพื่อนๆงี้ร้องไห้กันเป็นแถวผู้หญิงนี่ทั้งห้องเลย ผู้ชายบางคนก็ร้องไห้ ที่แรกเราก็ไม่ร้องไห้หรอกแต่เพื่อนร้องง่ะ แล้วอยู่ๆน้ำตามันก็มาเองเลยอ่ะ

ถึงตอนนี้เราก็อยากบอกเพื่อนๆทุกๆคนในห้องว่า เราขอโทษหากเราทำอะไรไม่ถูกใจเพื่อนๆ ไม่ดีอะไรเงี๊ยะ  แล้วเราก็จะรักเพื่อนทุกคนตลอดไป จะจดจำแต่สิ่งดีๆไว้ในหัวใจว่าครั้งหนึ่งเราเคยมีเพื่อนอย่างนี้

เรารักเพื่อนทุกคนเลย!

เว็บห้องเรา เข้าไปดูได้http://www.doubledixz.is.in.th/